Gerçeğin Bedeli

"Gerçeği anlatırsa herkes ölür."
Ada'nın elindeki telefon kayacak gibi oldu.
Bora hemen yanına geldi.
"Ne oldu?"
Ada cevap veremedi.
Sadece ekranı uzattı.
Birkaç saniye sonra...
Koridordaki herkes fotoğrafı görmüştü.
Azra'nın yüzü bembeyaz oldu.
Ahu ağzını kapattı.
"Allah'ım..."
Aslan küfretti.
Aziz sinirden önündeki sandalyeyi tekmeledi.
Sandalye koridorun sonuna kadar savruldu.
"YETER ARTIK!"
Bu kez gerçekten herkesin sinirleri kopma noktasına gelmişti.
Azat telefonu aldı.
Fotoğrafı uzun uzun inceledi.
Sonra gözleri küçüldü.
"Dur."
Herkes ona döndü.
Azat fotoğrafı büyüttü.
Arkadaki duvara baktı.
Sonra tekrar.
"Poyraz."
Poyraz yaklaştı.
"Ne var?"
Azat telefonu uzattı.
"Şu duvara bak."
Poyraz birkaç saniye baktı.
Sonra kaşları çatıldı.
"Bu..."
"Eski bina."
Sessizlik.
Aslan döndü.
"Hangi bina?"
Poyraz derin nefes aldı.
"Hastanenin eski psikiyatri servisi."
Koridor dondu.
Kerem şaşkınlıkla baktı.
"Ama orası yıllardır kapalı."
"Evet."
Poyraz'ın sesi sertleşti.
"Ve kimsenin girmemesi gerekiyor."
Aslan çoktan yürümeye başlamıştı.
"O zaman gidiyoruz."
Azat da peşinden geldi.
"Kimse tek başına hareket etmeyecek."
Dakikalar sonra...
Eski binanın önündeydiler.
Bina karanlıktı.
Terk edilmiş görünüyordu.
Kırık camlar.
Paslı kapılar.
Boş koridorlar.
Ada'nın içine kötü bir his çöktü.
Bora yanına yaklaştı.
"İyi misin?"
Ada başını salladı.
Ama iyi değildi.
Hiç değildi.
Tam o sırada...
Kapı gıcırdayarak açıldı.
Aslan içeri girdi.
Arkasından Aziz.
Sonra diğerleri.
Koridor sessizdi.
Fazla sessiz.
Sadece ayak sesleri duyuluyordu.
Ve sonra...
Bir ses.
Tık.
Herkes durdu.
"Duymadınız mı?"
dedi Kerem.
Tık.
Bu kez daha net.
Üst kattan geliyordu.
Aziz anında merdivenlere yöneldi.
Aslan peşinden gitti.
Ada da hareket edecekti ki...
Bir el kolunu tuttu.
Aras.
Herkes dondu.
"ARAS?!"
Azra'nın sesi yankılandı.
Aras ayaktaydı.
Solgundu.
Ama ayaktaydı.
Poyraz'ın yüzü değişti.
"Senin yatakta olman gerekiyordu!"
Aras omuz silkti.
"Canım sıkıldı."
Bu cümle ortamın gerginliğini bir saniyeliğine bile olsa kırdı.
Ada istemsizce güldü.
"Sen gerçekten normalsin."
Aras ilk kez hafifçe gülümsedi.
"Teşekkür ederim sanırım."
Ama o an...
Üst kattan bir çığlık duyuldu.
Gerçek bir çığlık.
Ve ardından...
Bir patlama sesi.
BOOM!
Bina sarsıldı.
Tozlar tavandan dökülmeye başladı.
Azra bağırdı.
Ahu korkuyla geri çekildi.
"Aslan!"
"Aziz!"
Üst kata çıkan herkes bir anda gözden kaybolmuştu.
Ada'nın kalbi deli gibi atıyordu.
Tam o sırada...
Elektrikler kesildi.
Her yer karanlığa gömüldü.
Çığlıklar yükseldi.
Birileri koşuyordu.
Birileri bağırıyordu.
Ve karanlığın içinde...
Ada kulağının hemen yanında bir ses duydu.
Bir erkek sesi.
Fısıltı kadar yakın.
"Sonunda buldum seni."
Ada donup kaldı.
Çünkü o ses...
Telefondaki adamın sesiydi.

****************************************************************************************************

Selammmssss

Veee

Bayysss