3. bölüm · Gerçek Ailem mı?
Belki de gerçekten, benim gerçek ailem değildiler.
Babamın bakışı üstümde bir saniye daha kaldı. Sonra gözlerini kaçırdı.
Annem ağlamaya çalışmıyor artık. Ağlamamaya çalışıyor. Bu daha kötü.
“Masadan kalk,” dedi babam.
Sesi yüksek değildi ama tonunda garip bir kesinlik vardı.
Hani tartışılmaz. Hani “şaka değil” alarmı.
Bora’nın kaşığı havada kaldı.
Çağatay’ın ağzı açık kaldı.
Ben de öylece kaldım. Donmuş patates kızartması gibi.
“Ne oldu?” dedim yine.
Sesim bana bile yabancı geldi.
Annem bana bakmıyordu. Masanın kenarına tutunmuştu, sanki ayakta kalmak için değil de kendini tutmak için.
“Odana çık,” dedi bu sefer.
Bu bir rica değildi.
“Anne?”
Bir adım attım. Geri çekildi.
Geri.
Sanki ben…
Sanki ben yanlış bir şeydim.
İçimde bir şey “tak” diye yerine oturdu ama ne olduğunu bilmiyorum.
Hani puzzle parçası gibi ama resmi görmüyorsun.
Bora ayağa fırladı.
“Amca ne oluyor ya?” dedi.
Babam ilk defa ona baktı. Gözleri kızgındı ama yorgunluk daha fazlaydı.
“Bu bizi ilgilendirmiyor,” dedi.
Sonra ekledi:
“Şu an.”
İşte o “şu an” var ya…
İleride çok şeyin altını çizecek bir “şu an”.
Merdivenlere yöneldim.
Bu sefer atlamadım.
Yavaş çıktım. Her basamak ayrı ayrı batıyordu sanki.
Odaya girer girmez kapıyı kapattım ama kilitlemedim.
Kilitlemek…
Yanlış olurdu gibi hissettim.
Yatağın ucuna oturdum. Ellerime baktım.
Aynı eller.
Aynı ben.
Ama aşağıda bir şey kırılmıştı.
Ve bunun sesini sadece ben duymuştum.
Telefonum titredi.
Bora.
'Borilla 🦍' tarafından mesajınız var.
-
Borilla 🦍: Ada?
Borilla 🦍: İyi misin?
Borilla 🦍: Aşağısı çok garip.
Borilla 🦍: Salih amca çok garip davranıyor.
-
Cevap yazmadım.
Ne yazacağımı da bilmiyordum zaten
.
“Ben iyiyim” yalan olurdu.
“Kötüyüm” fazla net.
Kapının önünde ayak sesleri.
Duran.
Geri giden.
Sonra annemin sesi. Fısıltı halinde ama duydum.
“Bunu şimdi söyleyemeyiz…”
Babamın sesi daha boğuktu.
“Zaten öğrendi.”
Ne öğrendim?
Ne öğrendim de ben bilmiyorum?
Kalbim hızlandı.
Rüyadaki balkon geldi aklıma.
Herkesin bir şey söylediği ama kimsenin açıklamadığı o ortam
.
Bir an çok net bir düşünce geçti içimden.
Öyle dramatik falan değil.
Düz ve korkutucu:
Ya ben gerçekten burada değilsem?
Telefonum tekrar titredi. Bu sefer bilinmeyen bir numara.
Arama.
Ekrana baktım.
Açmadım.
Arama kesildi.
Bir mesaj geldi.
-
Bilinmeyen Numara: Ada.
Bilinmeyen Numara: Lütfen korkma.
Bilinmeyen Numara: Biz sadece konuşmak istiyoruz.
-
Noluyo lan!?
Kimdi bu?
Kalbim duracak sandım.
Aşağıdan babamın sesi yükseldi.
Adımı söyledi.
Ama bu sefer…
Sanki başka bir Ada’ya sesleniyordu.
Bu evde benden başka 'Ada' yoktu.
Varsada ben mi bilmiyorumum.
Ve ilk defa şunu düşündüm:
Belki de gerçekten, benim gerçek ailem değildiler.
Belki de gerçekten, benim gerçek ailem değildiler.
***************************************************************
Selammmmm.
Napıyorsunnnnnnnn.
İyisinizdir umarımm.
Neysemmmmmmmmmmmmmmmm
Benden bu kadar.
Seviliyorsunuzzz milleetttttttt 💙 clap clap clapp