30.Bölüm

Güneş'ten

Kayınvalideciğimle bu kadar erken tanışacağım aklıma gelmezdi.

Ben akşam pasta,çörek,börek yapar, ertesi gün götürür gözüne girerim.

Kapıyı çaldığımda karşımda Poyraz'ı görmeyi beklerken gördüğüm orta yaşlı, siyah saçlı bir kadın şaşırmama neden olmuştu.

"Hoşgeldin kızım, kime bakmıştın?"

"Ee, ben Poyraz'ın kız arkadaşıyım da, beni çağırmıştı."

"Haa, buyur kızım buyur"

Ayakkabılarımı çıkarıp içeriye geçtiğimde Poyraz yanıma geldi.

"Hoşgeldin sevgilim" deyip sarıldı.

"Hoşbuldum"

"Gelsene bir şeyler ye"

"Yok sağol, yedim de geldim"

"O zaman akşam yemeğe beklerim" dedi Poyraz'ın annesi olduğunu tahmin ettiğim kadın

"Yok, sağolu-"

"İtiraz istemiyorum" dedi. Bende itiraz etmedim. Belli etmesem bile kayınvalidemin beni yemeğe çağırması beni baya bir sevindirmişti.

"Sevgilim, benim kahvaltım bitti. Hemen çantamı alıp geliyorum"

"Tamam sevgilim" Kayınvalidemin yanında sevgilim demem ne kadar doğru bilmiyorum ama artık iş işten geçti.

Poyraz gider gitmez Poyraz'ın annesi bana yaklaştı.

"Maşallah, çok yakışıyorsunuz. Bu arada gelin kızım, benim adım Jülide"
Dedi elini uzatarak.

Elini sıkıp "Tanıştığını memnun oldum Jülide Hanım, Güneş bende"

"Ne hanım'ı kızım. Sen bana Jülide Anne de"

"Peki.. Jülide Anne"

Yüzünde kocaman bir gülümseme oldu"ha şöyle. Ne güzel. One öyle hanımlı manımlı"

Biz gülüşürken Poyraz'da geldi.

"Hadi sevgilim çıkalım"

Jülide Anneciğimle vedalaştıktan sonra Poyraz'la birlikte okula doğru ilerledik.

Okula geldiğimiz de öğretmen daha gelmemişti. Sıramıza geçip derisn başlamasını bekledik.

"Sevdin mi?"

"Hı?"

"Annemi diyorum. Sevdin mi?"

"Ha, evet evet çok sevdim. Çok tatlı bir kadın"

"Seni çok merak ediyordu, sonun da gördü ya. Rahat bırakmaz"

"Bırakmasın, bir şey olmaz"

"İçimden bir ses siz annemle iyi anlaşacaksınız da, beni dışlayacaksınız diyor"

"Olabilir"

"Ne! Senin şuan bana hayır sevgilim, ben seni asla bırakmam demen lazım"

Omuz silkip "Hiçte bir kere. Benim daha kayınvalideciğimle yapacağım neler var"

"Hemen kayınvalideciğim demeye başlamışsın bakıyorum"

"Tabii, ben 5 yıldır bu anı bekliyorum"

Bir süre sonra Poyraz tekrardan konuşmaya başladı.

"Sevgilim!"

"Efendim sevgilim"

"Sen, 5 yıldır neden gelip benimle konuşmadın?"

"Korktum"

"Neyden korktun?"

"Dalga geçilmesinden"

"Niye dalga geçsinler ki?"

"O zamanlar herkes benimle dalga geçiyor, beni dışlıyordu. Her zaman olduğu gibi"

"Nasıl yani, her zaman olduğu gibi derken?" Kaşları çatılmıştı, ilgisini çekmiş olmalı.

"Annemgil beni yetimhaneye bıraktıkları zamanlarda da öyle oldu. Beni hep dışladılar. Herkes benden kaçıyor, bana yaklaşmıyorlardı"

"O kadınla adama nasıl annem babam diyebiliyorsun? Seni çok küçükken bırakmışlar, sonra da bir daha onları görmemişsin"

"Ben onları hiç bir zaman göremedim. Elimde ne bir fotoğraf var, ne kulağımda sesleri, ne de aklımda yüzleri"

"O kadar mı küçüktün bıraktıkların da?"

"Evet" derin bir nefes alıp devam ettim.

"Nasıl onlara anne baba diyebiliyorsun diye sormuştun. Ben onları hiç bir zaman tanıyamadım. Neden bıraktıkları hakkında bir fikrim yok. Belki tehdit ediyorlardı, hayatım tehlikedeydi ve beni yaşatmak için bıraktılar. Bilemem. Önyargılı olmayı sevmediğim için onlara kızamıyorum. Ha olur da bir gün beni istemedikleri, sevmedikleri için bıraktıklarını öğrenirim, işte o zaman onlar benim için 2 yabancıdan başka bir şey olamaz"

Sustuk.

İkimizden de hiç bir ses çıkmadı.

Büyük bir sessizlik.

Çok geçmeden öğretmen geldi ve ders işlemeye başladık.

•••

Okuldan sonra eve geçip bir şeyler atıştırdıktan sonra akşam yemeğe giderken götürmek için bir şeyler hazırlamaya başladım.

Şarkımı açıp hemen bir kap çıkardım ve içine kekin malzemelerini koymaya başladım.

Keki çırptıktan sonra tepsiye koyup fırına gönderdim.

Ardından geldiğimde haşlanması için suya koyduğum patatesleri çıkarıp rendeleyip içine bir kaç malzeme daha katıp karıştırdım.

Dolaptan gelirken aldığım yufkaları çıkarıp börekleri yapmaya başladım.

Börekleri bitirdikten sonra pişen keki fırından alıp içine böreği koydum.

Bu sefer malzemelerini hazırlayıp kurabiye hamurunu hazırlamaya başladım.

Kurabiye hamuru hazır olunca yuvarlamaya başladım. Yuvarlaması bittikten sonra fırından böreği çıkarıp kurabiyeyi koydum.

Hemen odama gidip kıyafet seçmeye başladım.

Ne giysem acaba?

Gözüme çiçekli bir elbise takıldı. Güzeldi ve bir akşam yemeği için gayet iyiydi.

Elbisemi giyip makyajımı yapmaya başladım.

En sonunda saçımı yapıp mutfağa koştum.

Az vaktim kalmıştı, bu yüzden hızlı olmam gerekiyordu. Hızla hazırladıklarımı kaplara koyup, kaplarıda bir çantaya koyup evden çıktım.

KOCACIĞIM: Sevgilim ne zaman geliyorsun?
Siz: Şimdi çıktım geliyorum
KOCACIĞIM:Seni almaya geleyim mi?
Siz: Yok sevgilim, sağol. Geliyorum ben
KOCACIĞIM: Tamam hayatım, dikkat et kendine
Siz:Hayatın mıyım gerçekten?
KOCACIĞIM:öspsöfem evet güzelim, hayatımsın gerçekten
Siz:Yiaaaaaa
Siz: Neyse, tutma beni
KOCACIĞIM:Tamam güzelim dikkat et. Görüşürüz
Siz: Görüşürüz

Telefonu kapatıp çantama koyup eve doğru ilerlemeye başladım.

Eve geldiğimde zili çalıp beklemeye başladım.

Çok geçmeden kapı açılınca ayakkabılarımı çıkarıp içeriye geçtim.

"Hoşgeldin gelin kızım"

"Hoşbulduk Jülide Anneciğim"

Jülide annemle sarıldıktan sonra Poyraz sessizce "Anneciğim hâ. Öyle olsun Güneş Hanım"

Onun bu dediğine gülüp Jülide Anneciğime elimde ki çantayı gösterip "Bunu nereye koyayım Jülide Anneciğim?"dedim.

"Ver kızım ben bunu mutfağa koyayım, siz de içeri geçin"

Elimde ki çantayı ona uzatıp Poyraz'ın gösterdiği odaya doğru ilerledim.

İçeriye girdiğimde bir koltuğa oturup beklemeye başladım.

Bir süre sonra odaya bir adam girdi. Poyraz'ın babasıydı sanırım. Onu görür görmez ayağa kalktım.

"Hoşgeldin hanım kızım"

Elini öpüp "Hoşbuldum efendim"

"Cıc cıc cıc efendim ne kızım. Sen bana baba diyebilirsin"

"Peki babacığım"

Poyraz şaşkınlıkla bize bakıyordu. "Baba bana bu kadar kolay baba dedirtmemişsinizdir. Ne bu samimiyet?"

"Sus, gelinim o benim. Tabi samimi olacağız"

Hemen ardından Jülide Anneciğim de geldi.

"Kızım eline emeğine sağlık, niye o kadar zahmet ettin?" Deyip benim hazırlamış olduğum börekleri masaya koydu.

"Yok anneciğim ne zahmeti"

"E hadi masaya oturun"

Hepimiz kalkıp masaya oturduk.

"Bu börekleri sen mi yaptın kızım?" Dedi babacığım.

"Evet babacığım, ben yaptım"

"Maşallah, Hanım kızımız kadar güzel"

Bu dediği gülümseme sebep olurken yemekleri yemeye başladık.

Yemekleri yedikten sonra sofrayı Jülide annemle toplayıp çayları doldurmak için mutfağa gittik.

Ben çayları doldururken Jülide annem bana yaklaşıp fısıldamaya başladı.

"Öpüştünüz değil mi?" Dedi.

Anında gözlerim büyüdü.

"Nasıl yani?"

"Baya baya öpüştünüz mü? Poyraz'a sordum ama cevap vermedi. Sen söyle bakalım. Öpüştünüz mü?"

Gözlerimi kaçırıp utançla başımı aşağı indirdim.

"Kızım benden utanmana gerek yok. Ben anlamıştım zaten. Öyle pat diye sordum kusura bakma."

"Yok anneciğim ne kusuru. Bir an öyle sorunca bir garibime gitti de ondan"

"Niye sordum biliyor musun? Bizim oğlanı tanıyorum çünkü. Sabah seni görünce dedim kesin bu kızı öpmüştür dayanamaz o"

"N-nasıl yani? Poyraz her güzel bulduğu kızla öpüşüyor mu?"

Gülümseyip "Tabiki de hayır. Sence ben buna izin verir miyim?"

Omuz silkip "Ne bileyim bir an öyle diyince"

"Sende haklısın tabi. Demek istediğim, bizim oğlanın sevgilisi olmadığı için ve sende ilk ve güzel olduğun için dayanamamıştır onu dedim ben"

Ettiğimiz sohbet çok saçmaydı ama bir şekilde ilerliyordu.

"Hâ tamam"

"Dur, tabak çıkarayım da senin hazırladıklarını koyalım. Bende bir kaç bir şey hazırladım ama seninkiler kadar güzel olmadığı kesin"

"Estağfurullah anneciğim. Ben asla sizin kadar güzel yemek yapamam"

"İşte yemek yapamazsın, yani yaparsın da. Neyse anladın sen. Ben tatlı yapamıyorum çok fazla. Onu diyorum"

"Hâ, tamam anladım"

Hazırladığımız tabakları içeri götürdükten sonra en son çayları da koyup oturduk.

"Ee Hanım Kızım, hangi bölümü okumak istiyorsun?"

"Mühendislik babacığım"

"Kızım sana bir şey soracağım"

"Tabi babacığım buyur"

"Sen bizim oğlana nasıl baktın?"

Bu sorduğu soru Poyraz'ın içtiği çayının boğazında kalmasına neden oldu.

"Aşk olsun babacım. Ben yakışıklı değil miyim?"

"Ben şuan Hanım kızımla konuşuyorum"

"Şöyle söyleyim babacığım. Poyraz şu hayatımda gördüğüm en iyi, en yakışıklı insan. Ben ondan 5 yıldır vazgeçmiyorum. Bu 5 yıl boyunca onun dışında kimseye bakmadım. Çünkü eminim ki onun dışında kimse bu kadar güzel bir yüreğe sahip değil. O ne yapsa benim gözüme güzel gözüktü, o ne söylese bana ninni gibi geldi. O benim için dünyanın en güzel insanı"

Yazar notu: Burası anlamsız olmuş olabilir kusura bakmayın. Doğru düzgün bir metin haline getiremedim böyle olabildi.

Babacığım derin bir nefes alıp Poyraz'a döndü.

"Bana bak. Eğer sen bu kızı üzer, kalbini kırarsan o kafanı kırarım tamam mı?"

"Asla babacım. Bundan sonra isteyeceğim en son şey Güneş'i üzmek olacak"

"Adam ol"

Jülide annem bana gururla bakıyordu.

Biz çaylarımızı içerken kapı çaldı.

"Hay Allah. Bu saatte kim acaba?"

Kapıyı açınca gelen ses benim gülümseme neden oldu.

"Duydum ki benim yengem gelmiş. Dedim hemen gitmeliyim." Bu gelen kişi Poyraz'ın kız kardeşiydi.

İçeriye girdikten sonra ayağa kalkıp onunla sarıldım.

"Ay ay ay, yengeciğim gelmiş hoşgelmiş"

Biraz daha sohbet ettikten sonra Poyraz beni evime bıraktı.

Duş alıp yatağa yattım. Çok geçmeden kendimi derin bir uykunun ellerine bıraktım.

***
Finale 5 6 bölüm falan kaldı
Normalde onları da paylaşırım ama ilk bölümleri düzenlemem lazım uygulamadan dolayı italik yazılar falan bir bozuk
Eğer yapabilirsem finale kadar yayınlarım