3. Bölüm:Buğu

Merdivenlerden yorgunluktan sürünerek odaya geldiğimde kendimi yatağın üzerine attım, kolumu kaldırıp telefonun ekranına baktığımda Aselya'nın profiline girip mesajlar kısmına girdim.
Okunmamış mesajlar: 2

Ase🐰
Bana borçlandınnn. 23.17
Yarın bara gideceğiz, tek kelime edemezsin. Anneni ikna ettim. 23.19

Mesajları okurken hayretler içinde kaldım. Yüzümde koca bir gülümseme vardı. Sadık dost...
Komodine doğrulup telefonu bıraktım ve kendimi yatağa attım. Göz kapaklarım ağırlaşarak bilincimi karanlığa bıraktım.
Gecenin bir vakti üstüme çarşaf atıldığını hissettim. Bu, annemin kokusuydu. Yatağın başında oturmuş olmalıydı, oturduğu yer yavaşça içeri doğru çökmüştü.
Başımı okşayarak bir şeyler mırıldandı. Bilincim yarı açıktı, tam anlayamadım. Anladığım tek cümle:
"....sadece seni korumaya çalışıyoruz Lavinya... Anla bizi..."
Cümleler tekrardan buğu olduğunda aklımdaki sorular urgan gibi boynuma dolanıyordu.
Beni korumaya mı çalışıyorlardı? Neden peki? Zihnimdeki zifiri karanlık beni tekrar içine çekmişti.
Kapının tıklatılma sesi beni kendime getirmişti. Koca pencereden yayılan ışık gözlerimi kısmama sebep oldu. Yavaşça yatağımdan doğruldum.
"Gel," dediğimde kapıya baktım.
Zerin ablaydı, evin hizmetinde olan. Tatlı ama sıkı topuzuyla, kahverengi gözleriyle cıvıl cıvıl bakıyordu bana. Tatlı bir şivesiyle, "Kızım, aşağıda yemek hazır," dediğinde odamdan çıktı. Kapının yanındaki boy aynasına baktığımda dünkü kıyafetler bedenimdeydi.
Yavaşça ayaklandığımda beyaz elbise dolabına doğru adım attım. Oradan siyah ince iplikli krop, altıma da siyah fırfırlı etek giydim. Banyoya yöneldiğimde dişimi fırçalayıp yüzümü yıkadım, ardından saçımı hızla ördüm. İhtiyaçlarımı tamamladıktan sonra kapıyı açarak merdivene yöneldim ve büyük salona indiğimde annem ve babam kahvaltı yapıyorlardı. Babam beni fark ettiğinde çatalındaki salatalığı ağzına götürüyordu. Annem ise önündeki yiyecekleri bıçakla ayırıyordu.
Masada yerimi aldıktan sonra,
"Günaydın." Sesin sahibi babamdı.
"Günaydınn." Önümdeki peynirli yumurtaya baktım, kokusu tüm salonu sarmıştı. Ellerimle kokusunu burnuma getirmeye çalıştım, hızla ekmeği kapıp tadına baktım.
"Beğendin mi, Lavinya?" dedi annem gülerek.
Yüzümü beğendim ifadesiyle buruşturup "çok lezzetli" diye parmaklarımı birleştirip el hareketi yaptım. Annem yemeğiyle uğraşırken bana doğru dönüp,
"Aselya'nın ailesi seni yemeğe davet etmiş. Çok ısrar ettiler ve baban da uygun gördü," dedikten sonra gözlerimin içine dikkatle bakarak, "Kendine dikkat edeceğine ve geç kalmayacağına söz vermeni istiyorum."
Şaşırmıştım gerçekten, demek Aselya böyle bir şey uydurmuştu.
"Söz veriyorum," dedikten sonra minnet bakışlarımı gördüler. Ne kadar da katı olsalar da Aselya'ya güveniyorlardı.
Kahvaltı ettikten sonra odaya çekildim, komodinin üzerindeki telefonumu alıp Aselya'yı aradım. O sırada dışarıya doğru sevinçle, sarsak adımlarla yürüyordum. Telefon çalsa da açmamıştı.
Dışarı çıktığımda hafif sıcak esinti tüm vücudumu sarmalamıştı. Havaya baktığımda masmavi, ferah bir tonu vardı. Kafamı büyük siyah kapıya çevirdiğimde Serhat telefon konuşması yapıyordu. Sağa sola doğru dönüp yürümesi çok komikti. Bahçedeki çimlerin üzerinde donatılmış çiçekler bahçeyi âdeta cennet gibi kılıyordu. Bir tane dalından koparıp Serhat'a doğru yürüdüm. Telefon konuşması son bulacak olmuş ki beni fark etmişti. Ona çiçeği uzatarak,
"Günaydınn," dedim gülümseyerek.
Elimdeki çiçeği alıp gülüşüme kaydı bakışları.
"Nereye?"
"Bara," dediğimde kahkaha atmaya başladı.
"Komik değil, bayım."
Söylediğimde yüzü eskimişti. "Bayım" denmesinden nefret ederdi. Dudaklarımı büzüp, "Hadi bara..."
Serhat 'ciddi misin?' bakışını attı. Kafamı sağa sola sallayarak, "Yani Aselya'ya gidelim," dediğimde gözlerini devirip arabaya doğru yürüdük.

☾

Aselya'nın evinin önüne geldiğimizde arabada olduğum arka kapıyı açarak beni resmen oradan çekip çıkarmıştı. Arabadan indiğimizde Serhat'a selam vererek yolladı Aselya, ardından arkama geçip iki elini belime yerleştirdi ve beni odasına doğru itekleyerek götürdü. Sanırım parti için çok heyecanlıydı...