viii. tonuz

viii.
Kız nefes nefese bir halde çığlık atmamak için kendini zor tutuyor, dişlerini sıkarak ormanı aşmaya çalışıyordu. Her adımında karnına saplanan sancılar şiddetleniyor, artan ağrıları görmezden gelirken sadece ileride olduğunu bildiği o köye ulaşmak istiyordu. Gecenin karanlığında, ağaçlığın sonunda cılız köy ışıklarını seçebiliyordu. Derin bir nefes alırken derinlerden gelen bir gülme duyuldu kızdan. Ulaşırsa her şey yoluna girecekti. Durursa bir daha ayağa kalkamayacağından korkuyordu.
Etrafını saran ağaçlar gecenin karanlığında birbirine geçmiş, dalları gökyüzünü saran siyah bir örtüye dönüşmüştü. Ay ışığı bile dalları aşıp yere ulaşmakta zorlanıyordu. Çürümüş, ıslak yapraklar adımlarının altında eziliyor, dallar pelerininin eteklerine takılıp onu geriye çekiyordu. Kız, her tökezlemesinde inatla yeniden doğruluyor, bir elini karnından ayırmadan ilerlemeye çalışıyordu.
Karnına saplanan keskin sancıyla ay ışığının vurduğu en yakındaki ağaca yaslandı. Gözlerinin kararmasını engellemek için derin derin nefesler almaya çalıştı. Yavaş yavaş, sırtını yasladığı ağaçtan aşağıya doğru kaydı, artık ayakta duracak gücü kalmamıştı. Daha fazla ilerleyebilecek gibi gelmiyordu.
"Baban hemen o köyde bebeğim." dedi kız ellerini karnında gezdirirken. "Ona ulaşırsak her şey yoluna girecek." Fakat karnına saplanan sancılara daha fazla dayanamadı kız. Çığlıkları bütün ormanı dolduruyormuş gibi hissediyordu. Oturduğu yere çömeldi, terden yüzüne yapışan saçları elleriyle itmeye bile ayıracak gücü yoktu. Derin nefesler arasında ıkınmaya çalıştı. Acıdan bayılacakmış gibi hissediyordu ama ıkınmayı bırakmadı. Ne kadar süre geçtiğini, ne kadardır orada durduğunu bilmiyordu. Belki beş dakika, belki saatlerdi, nefes nefese, ter içinde kalmıştı.
Bacaklarının arasından yayılan sıcak ve yapışkan sıvıyı hissediyordu. Cesaretini toplayarak titreyen ellerini bacaklarının arasına götürdü. Son bir çabayla, minik bir canlının başını hissetti, içinde tutamadığı bir çığlık ve son bir ıkınmayla birlikte bebek tamamen vücudundan ayrıldı.
Bitkinlikten bayılmanın eşiğindeydi ama ebelerden gördüğü kadar derme çatma bir kundak hazırlamak için pelerinini alıp sarmaladı bebeği. Gözleriyle karanlıkta kordonu kesecek bir şey aradı etrafta. Toprağa gömülü bir ucu kırılmış bir taş görüp işe yarayacağını umarak önce kordonu bağladı ardından kör bir taşla kordonu kesmeye çalıştı.
Az önce kendi çığlıklarının yankılandığı ormanda şimdi yeni doğmuş bebeğin ağlamaları almıştı. Bebeği göğsüne bastırdı kız, biraz dinlenmek için vakit tanıdı kendine. Gözlerinin kapanmasına izin vermeyerek ağladı bebeğe sarılırken. Oturduğu yerin sırılsıklam olduğunu hissetse de şu an bir önemi yoktu onun için.
Bir süre bebeğine sarılıp ağladı. "Babana ulaştığımızda kızım," dedi alnına gözyaşlarıyla karışmış bir öpücük kondururken. "Her şey yoluna girecek." Ağlayan kızı sakinleştirmek için küçücük sırtını sıvazlıyordu durmadan. "Tıpkı senin gibi sapsarı saçları var onun da." Toprağa bulanmış, kirli parmaklarını bebeğin bir avuç içini bile doldurmayan kafasında usulca gezdirdi. "Babana ulaşınca çok uzaklara gideceğiz, beraber bir yuva kurup günlerimizi sayacağız. Birlikte çok mutlu olacağız canım kızım." Gözleri tekrar kapanmaya yüz tutarken mızıldayan bebeğe bir öpücük daha kondurdu.
O sırada ağaçların arkasından, çalılıkların arasından bir hışırtı duyuldu. Bebeği iyice pelerine sarıp koynuna doğru çekti. Kafasını kaldırdığında iki adamın önünde yürüyen siyah kuzguni saçlarıyla orta yaşlı kadını gördü. Tanıdığı simaya baktığında bir ufak umut doldu yüreğine.
Bir eliyle ıslak topraktan güç alarak doğrulmaya çalıştı. "Geldi mi? O da geldi mi?" dedi nefes nefese, bacakları onu taşımayınca geri yerine oturdu. Görüşü giderek bulanıklaşıyordu, dermanı kalmamıştı. Bebeği gösterdi. "Bizi ona götüreceksin değil mi? Kızımı ona götüreceksin?"
Kadın, uzattığı bebeğe yukarıdan, buz gibi bir ifadeyle baktı. Gözlerinde merhametin kırıntısı bile yoktu ama bunu görmezden geldi. Kadın, başıyla sağındaki uzun esmer adama kısa bir işaret verdi. Adam usulca yaklaştı. Bebeği kollarından bırakmadan önce son bir kez, doyamadan öptü yanaklarından. Adam tek koluyla bebeği kavrarken diğer eliyle ona yardım etmek için uzanır gibi oldu ancak kadının sert sesiyle durdu.
"Bebeği al. Kız burda kalıp yaptıklarını düşünsün biraz." Adam önce tereddüt etse de kadının emirlerine uyup çekildi.
Çaresizce, hıçkırıklar içinde tekrar ayağa kalkmaya yeltendi ancak ne dizlerinde derman ne de yüreğinde can kalmıştı. Gözyaşları yanaklarını ıslatırken, 'En azından babasına gidecek,' diye geçirdi içinden. Arkasını dönüp karanlığın içinde kararlı adımlarla uzaklaşan kadının siluetini izledi bir süre. Ardından ağırlaşan gözlerini sonsuza dek yumdu.

Güneşin aydınlattığı odada hıçkırıklar duvarlara çarpıp Fadime'ye geri dönüyor, zaten tükenmiş olan enerjisini adeta sömürüyordu. Rüyasında ne gördüğünü net olarak hatırlayamasa da kalbinden canlı canlı canlı parça sökülmüş gibi derin bir sızı hissediyordu. Elini göğsüne bastırıp kesik kesik nefesler aldı. Sesli ağlayışı yavaş yavaş sessiz, titrek iç çekişlere dönüşürken yatakta doğrulmayı başardı.
Rüyaların etkisinden çıkması git gide daha da zorlaşıyordu. Üniversitenin ilk yıllarında iki tam gün boyunca uyumamak için direndiği o zamanı hatırladı. Kabus gibi bir dönemdi, en sonunda bayıldığında bu taktikten vazgeçmişti ama şimdi o döneme geri dönmüş gibiydi. Rüyaları daha fazla görmek istemiyordu.
Ciğerlerine hava doldurmaya çalışmak acı verirken yataktan kalktı. Banyoya geçip yüzüne su çarptı defalarca. Yüzünü kurulayıp mutfağa gitti. Kahvaltı düşüncesiyle midesi bulandırdığından kahve yapmaya karar verip makinesini çalıştırdı. Makine kahveyi süzerken düşen damlaları sayarak başka bir şey düşünmeye izin vermedi kendisine.
Sıcak kupayı iki eliyle kavrayarak salona göz gezdirdi. Hafta boyunca yeni evini dekore etmiş, içine sinmeyen her detayı değiştirmişti. Süreç boyunca otel ve ev arasında dokuduğu mekik onu yorsa da sonunda otelden çıktığı için memnundu.
Abisi birkaç gün daha kalıp eve yerleşmesine yardımcı olmuş, bir sonraki gelişinde Aleyna'yı da getireceğini söyleyerek Trabzon'a dönmüştü. Onunla vakit geçirmeyi özlemişti. Uzun zamandır tek başına yaşamanın getirdiği o bağımsızlık hissi bir yandan ona iyi geliyor, diğer yandan da tam şu an hissettiği kimsesizliğe lanet etmesine sebep oluyordu. Gözleri tekrar dolduğunda kahve bardağını mutfağa geri götürüp odasına geçti tekrar.
Kazı alanına gitmek için hazırlanıp sitenin girişinde onu bekleyen taksiye doğru yollandı hızlıca. Hava iyiden iyiye soğumuştu artık, gece boyu yağmur yağmıştı durmadan. Taksinin camından izlediği gökyüzünü kaplayan kara bulutlar Fadime'nin halihazırda dengesiz ruh halini daha da etkiliyordu. Yine de derin bir nefes alıp kendini işe motive etmeye çalışarak araçtan indi vardığında.
Yağmurdan etkilenmiş toprak yolda bata çıka ilerleyerek kazı evine girdi. Trençkotunu askılığa astıktan sonra toplantı salonuna geçti. İçeride Kerem hocayı her zamanki gibi bilgisayarına gömülmüş halde buldu. Büyük bir ciddiyetle günün programı üzerinde çalışıyordu. Fadime sadece bir mırıltı halinde çıkan, "Günaydın," ile selamladı onu.
Kerem hoca Fadime'nin sesiyle kafasını bilgisayarının başından kaldırdı. "Gel Fadime," dedi sıkıntılı bir nefes bırakarak. "Bugün ne yazık ki programımızda büyük bir değişikliğe gidiyoruz."
Fadime, Kerem hocanın yanına ilerlerken kaşları çatıldı. Sağındaki sandalyeyi çekerek yanına yerleşti. "Dün akşamki yağmur C bölgesinin çökmesine sebep olmuş." Fadime kafasında bölgeleri canlandırdı hemen. C bölgesi Fadime'nin temizlediği dikilitaşların olduğu bölgeydi. "Ne kadar büyük bir çökme olduğu tespit edildi mi?" diye sordu programa bakmaya çalışırken.
Kerem hoca başını salladı olumsuz anlamda. "Ben de yeni geldim. Sabaha karşı ustalar haber verdi. Gidip göreceğiz ne denli büyük bir çökme olduğunu." Fadime anladığını belirtmek için kafasını oynatsa da Kerem hocanın sıkıntılı ruh hali bunu fark etmesine engel oldu. İşlerin ne kadar aksayacağını, buluntuların hasar görüp görmediğini göçüğü incelemeden bilemezlerdi.
Ekip yavaş yavaş toplanırken, dışarıdaki gri hava sanki odaya da sızmış, herkesin üzerine karamsar bir örtü sermişti. İsmail kapıdan girdiğinde gözleri hemen Fadime'yi buldu. Önce kaşları hafifçe çatıldı, ardından ufak, sıcak bir tebessümle sessizce, dudaklarını oynatarak 'Günaydın' dedi. Fadime bunun karşılığında gülümsese de çok neşeli bir yüz ifadesi olmadığının farkındaydı.
Kerem hoca son bir kez programa bakıp ayağa kalktı. Masa etrafında toplanan ekibe hitap etmeye başladı. "Arkadaşlar, dün geceki yağmur yeni açmalarda maalesef çökmeye neden oldu." Gözlerini odada gezdirip devam etti. "Henüz çökmenin boyutunu tam olarak bilmiyoruz. Güvenlik nedeniyle önce alanı kontrol edeceğiz. Toprağın ne kadar yer değiştirdiğini belirleyip ardından yeni çalışma planımızı oluşturacağız."
"Furkan," diye seslendi. İsmail çantasında bir şey ararken yanında duran Alina dirseğiyle onu dürtünce Kerem hocaya döndü. "İşlemlere başlamadan önce alanı detaylıca fotoğrafla. Fadime, sen de gelişmeleri anlık olarak günlüğe geçir. Bugün ikiniz de yoğun olacaksınız." İsmail başıyla onayladı hocayı, ardından çantasını toplamaya başladı.
Göçükle ilgilenecek ilk ekip mutsuz bir halde eşyalarını toplarken göçük kaldırılana kadar işleri olmayan grup Kerem hocaya çaktırmadan günün geri kalanı için plan yapmaya başlamışlardı bile. Fadime bu gruba ne kadar özense de kafasının içindeki o uğultuyu susturmanın tek yolunun çalışmak olduğunu çok iyi biliyordu.
Kerem hocanın ardından çıkmak için adımladığı sırada İsmail'in kapının dibinde oyalandığını gördü. Yanına gelince, "Günaydın," diyerek sabahki selamına karşılık verdi. İsmail'in gözleri endişeyle Fadime'nin yüzünde gezindi. "İyi misin?" diye sordu büyük bir ciddiyetle.
Fadime'nin eli gözaltlarına gitti gayri ihtiyari. Sabahki gözyaşları vesilesiyle gözleri şişmişti muhtemelen. "İyiyim, bir sorun yok." İsmail inanmaz gözlerle bakarak kaşlarını kaldırdı. "Gerçekten, aptal bir rüya gördüm sadece."
İsmail'in kaşları belli belirsiz çatıldı. Bir an ne söyleyeceğini tartıyormuş gibi gözleri Fadime'nin gözlerinde gezindi. Onu geçiştirip geçiştirmediğinden emin olduktan sonra konuştu. "Anlatmak istersen dinlerim." dedi yumuşak bir sesle.
Fadime anlatıp anlatmamak arasında kaldı. İçinden ona anlatmak gelmişti ama tereddüt etti. Yürümeye başlayınca İsmail de onu takip etti adımlarını onunkilere uydurdu.. "Anlatmak zorunda değilsin tabi ki." diye ekledi İsmail aceleyle, kızı köşeye sıkıştırmamak adına..
Minnetle İsmail'e gülümsedi. "Teşekkür ederim," dedi, "Belki sonra." İsmail kafasını sallayıp daha fazla üstelemedi. Sessiz sessiz yürümeye devam ettiler yan yana ama bu sessizlik Fadime'yi rahatsız etmedi, her zaman olduğu gibi. İsmail'in yanında olmak huzurlu birkaç saniye geçirmesini sağlıyor gibi hissediyordu. Kendini ne zamandan beri onun yanında bu kadar rahat hissettiğini merak etti.
"Beni boşver de sen nerelerdeydin?" diye sordu konuyu değiştirerek. Geçen haftadan beri onu görememişti. İsmail soruyu duyduğunda yeni yeni uzayan sakallarını kaşıdı. "O akşam sen yanımıza gelirken abim aradı. Aile şirketiyle ilgili bir problem çıktığından birkaç günlüğüne gitmem gerekti. Eve gidip eşyalarımı toplamam gerekti, ertesi gün sabah uçağıyla gittim apar topar." Yerdeki bir çakıl taşını tekmeledi. "Kimseye haber veremedim, kusura bakma. Sadece Kerem Hoca'ya gelemeyeceğimi yazabildim. Sonrası çok yoğundu zaten, dün sabah anca dönebildim."
Fadime anladığını gösterircesine başını salladı. "Çözüldü mü peki problem?"
İsmail Fadime'ye boş gözlerle baktı bir süreliğine, ne sorduğunu hatırlamaya çalışır gibi bir hali vardı. "Şirketle ilgili. Evet evet, çözüldü. Vekaletle halledilemeyen birkaç imza işiydi falan."
Fadime adamın haline gülmeden edemedi. "Sevindim," demekle yetindi. "Birden ortadan kaybolunca merak ettik."
Ekibin oldukça gerisinde kalmışlardı. İsmail, "O gün abinle gelmiştin değil mi?" dedi. "Tanışmak isterdim ama başka zamana nasipmiş."
Fadime'nin, abisiyle geldiğini kimden öğrendiğini merak etti ama muhtemelen Alina söylemiştir diyerek fazla üzerinde durmadı. İçten içe en azından sevgilisi olduğunu düşünmemesine sevinirken buldu kendini. Sonra neden buna sevindiğini düşünerek kaşlarını çattı.
Onun bu anlık ruh hali değişimlerine alışkın olan İsmail kıkırdayınca, Fadime cevap vermediğini fark edip toparlandı. "Tekrar gelecek zaten, fırsat olursa tanışırsınız."
Ekibe yetiştiklerinde Mehmet hocanın hararetli bir şekilde Necmi hoca ile tartıştıklarını gördüler. Necmi hocanın kolay kolay sahaya inmediğini bildiğinden üstüne çeki düzen vermesi gerektiğini düşündü aceleyle. "İkisi birden sahaya indiyse göçüğün durumu düşündüğümüzden daha kötü olmalı." diye mırıldandı kendi kendine. İsmail yanındaki kıza döndü. "Gidip ne konuştuklarına bakalım bir." dediği sırada kamerasını kılıfından çıkarıyordu.
İkili bir konuda anlaşamıyorlarmış gibi görünüyordu. Necmi hoca, "...en az on gün kadar geriye atacak bizi.." derken Mehmet hoca ileriyi işaret ederek, "Fakat göçüğün ortaya çıkardığı alan..." diyerek karşı çıkıyordu. "Ne olursa olsun şu an alan tehlikeli Mehmet." diyerek son sözünü söylediğini belli etti Necmi hoca.
Kerem hoca ikilinin arasında duruyor, söze karışmadan ikilinin bir karara varmalarını bekliyordu. Mehmet hoca daha fazla bir şey söylemeden göçüğün kenarına kadar gittiğinden Necmi hoca Kerem'e döndü. "Kerem, alanı hemen kapatsınlar. Çökmenin sınırlarını belirleyip eğimi inceleyin. Fotoğraflamayı bitirdikten sonra toprak kesitlerine bakıp kaymanın nedenini raporlayın. Zemin tamamen stabilize olmadan kontrollü kaldırmaya geçilmeyecek."
Kerem hoca kafasıyla onaylayıp elindeki tablete notlarını alıyordu. "Akşama doğru mutlaka uğrayacağım tekrar bir değerlendirme yaparız." dedikten sonra toplanan ekibe yöneldi bu sefer. "Kolay gelsin arkadaşlar, iyi çalışmalar."
Kerem hocanın işaretiyle İsmail fotoğraflamaya başladı alanı. Ustalar tehlikeli bölgenin etrafını demir çubuklar ve şeritlerle kapatıyordu. Merve Hoca ile Emre, İsmail'in işini bitirmesini beklerken köşede duran Mehmet Hoca'nın yanına geçtiler. Fadime de onlara katıldı.
"Emreciğim sen şu toprağın durumunu bir analiz et bizim için, Merve hocam sen de hasar büyüklüğü raporunu rica edeceğim." Mehmet hoca kafasını kaldırıp Fadime'yi fark ettiğinde görevlendirmeleri yapıyordu. "Gel Fadimeciğim, gel," diyerek ona işaret etti. Diğerleri görevlerinin başına geçmek için uzaklaştığında Mehmet hoca dirseğini kıvırarak Fadime'ye kolunu uzattı. Fadime nezaketen uzatılan kola parmaklarını geçirdi belli belirsiz.
"Seninle başka işlerimiz var ama öncelikle sormama izin ver," diyerek ekipten uzaklaştıkları dikkatinden kaçmadı Fadime'nin. Herhangi bir kulak misafiri olmadığından emin olduğunda sordu. "Furkan bey ile ne kadardır tanışıyorsunuz?"
Fadime soru karşısında şaşırdı. Neden böyle bir soru sorabileceği hakkında aklından çeşitli sebepler geçse de sakin kalmaya gayret etti. "Kazıya geldiğim zaman ekip toplantısında tanıştım hocam." dese de sesinde ufak bir sorgulama tınısı katmadan edemedi. Uzaktan yürüyüş yaparken havadan sudan sohbet ediyormuş gibi görünüyorlardı.
Mehmet hoca başını salladı, "Özel hayatını kurcalamak gibi bir niyetim yok, lütfen yanlış anlama." Bir sonraki sorusunu düşünüyor gibiydi. "Sadece diğer ekip üyelerinden daha yakın görünüyorsunuz. Acaba kazıdan önce bir tanışıklığınız var mıydı diye merak ettim."
Fadime'nin kaşları iyice çatıldı. Birden neden İsmail ile ilgilendiğini merak etti hocasının. Bu merakın muhatabının neden kendisi olduğunu da merak etmişti tabi. Dışarıdan nasıl bir imaj çizdiklerini düşünürken yanaklarının kızardığını hissetti. "Hocam sormamın bir sakıncası yoksa eğer," diyerek suları kontrol etti. Mehmet hoca devam etmesi için işaret verince sorusunu yöneltti yaşlı adama. Kolundan usulca çıktı sorusunu sorarken. "Bu alakanızın özel bir sebebi var mıdır?"
Mehmet hoca derin bir nefes aldı. Ne cevap vereceğini düşünürken ellerini arkasında kavuşturdu. "Furkan'ı bizzat ben kendim seçmiştim ekip için. İsmini ben önerdim, önceki çalışmalarını incelediğimden burada olmasını istiyordum onun da, görüşmeyi de bizzat ben yaptım tabii." Konuşmanın nereye varacağını merakla bekledi. "Yaşım gereği olacak, başka bir açıklama bulamadım çünkü, sesi hatırladığımdan farklı geldi karşılaştığımızda. Herhalde görüşmeyi telefondan yaptığımızdan olsa gerek."
Fadime sabırla hocasının sözünü bitirmesini bekledi. Anlattıklarını kafasında oturmaya çalışıyordu. "Yani," diye söze başladı ama devamında ne söyleyebileceğini o da bilemiyordu. "Ses kayıtlarında da olabiliyor bazen böyle, belki görüşme sırasında hastaydı veya yeni uyanmıştı."
Kendince sebepler sayan Fadime'yi değerlendirdi bir süre hocası. Düşünceli hali Fadime'nin de aklının bulanmasına sebep oldu. "Olabilir pek tabii." diyerek konuyu burada kapatmaya karar vermiş olsa gerek uzatmadı daha fazla. Ekibe doğru döndüğünde İsmail'e baktı. Kerem hoca ile birlikte çektiği fotoğrafları inceliyorlardı. Kameradan kafasını kaldırdığında göz göze geldiler. İsmail, izlendiğini görünce samimi bir şekilde gülümsedi. Fadime de aklında dolaşan bütün düşünceleri bir kenara koyarak ufak bir tebessüm yolladı ona bakan sarışın oğlana doğru.
Fadime konuyu değiştirmek istedi kendisini suçlu hissederek. "Başka ne işimiz vardı acaba hocam?"
Mehmet hoca dağılmakta olan gri bulutlara doğru baktı. Arkalarındaki göçüğü işaret etti. "Bu göçük senin bu dikilitaşın üst bölümünü bulduğun bölgede gerçekleşti, biliyorsun," diye açıklamaya girişti. "Görünüşe göre o taşın bulunduğu alanın altı devasa bir boşluğa açılıyor. Bu göçük, bizi neredeyse bir yıllık kazı zahmetinden kurtardı."
Fadime, Mehmet hocanın uzun açıklamalarına her ne kadar alışmış olsa da derin bir nefes çekmekten kendini alamadı. Onu dinlediğini göstermek adına çok hafif bir şekilde başını salladı devam etsin diye. "Biliyorsun Necmi hoca ile ufak bir münakaşamız oldu bu konuda. Ben alana inmeyi teklif ettim, toprağın daha bir yere gitmeyeceği aşikar." Fadime bu yoruma ister istemez güldü. Tam da İsmail'in yapacağı tarzda bir yorumdu çünkü. Mehmet hoca devam etti. "Fakat kendisi bürokratik güvenliği öne sürüp incelemelerin beklemesi gerektiğinde ısrarcı."
Tartışmalarını görmese bile her halinden bu fikirden memnun olmadığı belliydi hocanın. "Biri usulca inip kargaşadan yararlanarak şöyle bir etrafa bakınsa ne güzel olurdu." diyerek bitirdi açıklamasını. Fadime gözlerini kırpıştırdı. Doğru anlayıp anlamadığını kavramaya çalışıyordu. Mehmet hoca ise gözlerinde parıltıyla Fadime'ye bakıyordu. Bu bakışmanın bir yere varmayacağını fark eden Fadime iç geçirdi. "O biri ben oluyorum sanırım."
Mehmet hoca gülümsedi. "Ne fevkalade bir öneri." diyerek bir elini sıkıca kavradı anlaşmaya varan ortaklar gibi. "Ekibe görünmeden arkadan dolanırsın, öğle arası mesela, ben Kerem hocanın başka işlerle meşgul olmasını sağlarım, teşekkür ederim Fadimeciğim." diyerek neşeli bir ıslıkla ekibin bulunduğu alana doğru yol aldı.
Fadime hayretler içinde arkasından bakakaldı hocasının. Toprak kaldırılana kadar neden bekleyemeyeceklerini anlamıyordu. Belli ki hocası da merakına yenik düşünce kuralları esnetebilen biriydi.
Ekibe geri döndüğünde merakla ona bakan Alina'ya, "Göçüğe yakından bakmak istedi." gibi altı boş bir açıklama yaparak geçiştirdi. Öğlene kadar sahanın kenarına kurulan tentenin altında günün raporunu yazıyor, herkesin ona gönderdiği kabataslak incelemeleri düzenlemeye çalışıyordu. Aklı hala Mehmet hocanın ona söylediği sözlerdeyken aynı paragrafı üçüncü kez siliyordu ve gün daha bitmemişti bile.
Yazdığı sayfayı sinirle silip tekrar başlayacakken yanına gelen İsmail'i fark etmedi bile. İsmail çoktan sandalyeye yerleşmiş, dirseklerini masaya dayamış, bir elini yanağına koymuş, yüzünde muzip bir ifadeyle Fadime'yi inceliyordu. Kız raporlarla boğuşurken onu izleyen sarışın daha fazla dayanamadı, "Dünyadan Fadime'ye!"
Fadime duyduğu sesle yerinden sıçradı. Elini hızla göğsüne bastırırken kahkahalarla gülen İsmail'e baktı öfkeyle. "Aklımı aldın, napıyorsun?!"
"Bu kadar korkacağını bilsem yapmazdım özür dilerim." Özür dilemesine karşın gülüşü kesilmeyen adama inanılmaz bir sinir duyuyordu Fadime. Gözlerini devirip yarım kalan işine geri döndü. "Bir şey mi oldu yoksa vakit öldürmeye mi geldin?"
Fadime tarafından terslenmeye alışık olmayan İsmail'in yüzündeki gülümseme soldu. Ciddiyetini geri kazanmak adına boğazını temizleyip oturduğu yerden doğruldu. "Öğle yemeğini beraber yiyelim mi demek için gelmiştim ama... Gerçekten iyi misin?"
Fadime gözlerini kapattı. Ciğerlerini derin bir nefesle doldurup İsmail'e döndü. "Afedersin," diye söze başladı. "Geldiğimden beri iyi bir uyku uyuyamıyorum, sabahım güzel başlamadı, aklım inanılmaz dolu ve şu lanet incelemeleri gün sonuna yetiştirmem gerekiyor ki-" tam o sırada ekranına düşen veri bildirimiyle çaresizce masaya geri gömdü kafasını. "Daha akşam olmasına çok var."
İsmail sempatik bir tebessüm takındı suratına. Fadime, bu gülümsemenin altında yatan ince acıma duygusunu görmemiş gibi yaptı. "Yardım edebileceğim bir şey var mı?" diye sordu. "Raporları düzenlemek veya aklındakileri dinlemekle ilgili. Ne istersen."
İsmail geldiğinden beri bu teklifi sahanın etrafında kim bilir kaç kez duymuştu Fadime. Boş zamanlarında diğerlerine yardım ettiğini biliyordu. Yine de Fadime temkinli bir şekilde gülümseyip bilgisayarı kendisine doğru çekti. "Teşekkür ederim, çok naziksin. Raporlar konusunda yapabileceğin bir şey yok ne yazık ki." İsmail'in gülümsemesi solsa da kızın ördüğü duvarı fark etmemiş gibi yaptı. "Düşüncelerini dinlemek konusunda yapabileceğim bir şey var mı peki?" diyerek tekrar denedi şansını. Pes etmek gibi bir niyeti yoktu belli ki.
Fadime rüyalarından bahsetmek istemiyordu henüz. Mehmet hoca ile konuştuklarını da anlatamazdı. Sorusunu cevaplarken iç çekti. "O konuda da yardımcı olabileceğini sanmıyorum ne yazık ki." dedi. Sonra tonunu yumuşatmak adına ekledi, "Yine de teşekkür ederim, teklif etmen çok hoş."
İsmail anlayışla başını salladı. "İstediğin zaman burada olduğumu bil yeter." dedikten sonra ayağa kalkıp toprağı kaldırmaya hazırlanan ustaların yanına doğru ilerledi. Fadime bir süre peşinden baktı. Mehmet hocanın gereksiz kuruntu yaptığına inanmak istiyordu, İsmail'den şüphe edecek elinde somut bir belge yoktu henüz. Somut herhangi bir kanıtı olmadığından bu düşünceyi şimdilik rafa kaldırmaya karar verdi yoksa olmayan ruh hali iyice bozulacaktı.
Öğle molası verme vakti geldiğinde sabahki incelemelerin raporlarını ancak tamamlayabilmişti. Bu sırada toprak kaldırmanın fotoğraf ve incelemeleri gelmiş ve bunlar için Emre hocadan yardım istemek zorunda kalmıştı en sonunda. Bilgisayarını toplayıp kazı evine doğru yola çıktı. İsmail'e haksızlık edip etmediğini düşünüyordu. Mehmet hocanın işinden sonra akşam yemeğine davet etmeye karar verdi.
Kazı evinin önünde, Mehmet hocayı Kerem ile konuşurken gördüğünde yanlarından geçeceği sırada Mehmet hoca hızla göz kırptı kıza. Fadime içten içe haline gülse de yüzüne herhangi bir duygu yansıtmamaya çalışarak selam verip içeriye girdi. Bilgisayar çantasını dolaba kilitleyip küçük kazı çantasını yanına aldı. İçeride biraz oyalandıktan sonra telefonunu sessize alıp ön kapıya bakan pencereye yaklaşarak herkesin gittiğinden emin oldu.
Herkes öğle arasına çıktığı için etrafta tek tük ziyaretçiler vardı sadece. Onların girişi de bu alana yasak olduğu için endişelenecek bir şeyi yoktu. Ekip arkadaşlarından zaten çekinmiyordu, onları sorun ettiği yoktu. Mehmet hocayı öne sürerdi. Kerem hoca belki bir problem yaratabilirdi ama Mehmet hocanın onu öğle yemeğine çıkardığından emindi. Onu burada görmesinden endişelendiği tek kişi Necmi hocaydı ki o da kazı hayatını bitirebilecek kişilerden birisiydi. Usulca kazı alanının arkasından dolanarak göçüğe ulaştı. Şeritleri altından eğilerek sessizce çöken toprak tünelin girişine geldi.
Bütün gün onu saran kötü düşüncelerin ardı arkasının kesilmediğini fark edip önündeki toprak tünele dikkatini verdi. Çantasından fenerini çıkarıp tünelden içeri adım attığında buranın aslında bir koridor olduğunu fark etti. Yıllar içerisinde toprak üstünü kapatmış olsa da taşlar olduğu gibi duruyordu yerinde. Yerde, yer yer bitkiler bitmişti, ışıksız nasıl hayatta kaldıklarını düşünse de Aslı hoca burayı gördüğünde kendinden geçecekti.
Koridorun sonu geniş bir avluya açıldı. Göçük tam bu noktanın tavanına açılmış olsa gerekti, yukarıdan süzülen cılız gün ışığı ortalığı loş bir şekilde aydınlatıyordu. Aşağıya çöken yağmurun yumuşattığı toprak avlunun etrafında ve ötesinde birikmişti. Fadime'nin nefesi kesildi.
Avlunun ortasında yuvarlak bir alan, alanın ortasında ise dikdörtgen biçiminde bir taş bulunuyordu. Yuvarlak bölgenin üç tarafını devasa birer sütun çevreliyordu. Sütunlar tavana kadar uzanıyor, muhtemelen toprağın üzerine kadar çıkıyordu. Yuvarlak duvar olarak düşündüğü taşların arasında kanallar vardı, aralarından su akıtmak için oyulduğu tahmininde bulundu Fadime.
Sütunlara doğru yaklaştı. Bunlar muhtemelen Fadime'nin geçen hafta yüzeyini temizlediği sütunlardı. Bir tanesinin üzerindeki turnayı tanımasıyla tahminleri doğrulanmış oldu. Kalbi heyecanla atıyordu.
Sütunun üzerinde çeşitli kabartmalar yer alıyordu, İsmail'in burada olup bunların fotoğrafını çekmesini çok istedi. Diğer sütuna doğru ilerledi. Bunu yüzeyde görmemişti. Sütunun üzerinde bir sunak, sunağın üzerine yatırılmış bir yaban domuzu uyuyordu. Dikkatli incelemek için fenerini yaklaştırdığında domuzun boğazındaki çizginin çene çizgisinden ziyade bir kesiği andırdığını ve kesikten akanın kan olduğu kanısına vardı. Domuz bir kurbanı imgeliyordu.
Hızla son sütuna geçtiğinde bu sütunun üzerindeki kabartmayı görünce tüyleri ürperdi. Naz'ın aylar önce ona aldığı telefon kılıfının üzerinde bulunan tilki şu an ona bakıyordu. Bir adım geriledi. Tilkinin arkasında aralık bir kapı tasvir edilmişti. Ruhlara eşlik etmesiyle bilinen tilki, kurbanı öteki tarafa götürmekle görevli olmalıydı.
Kulakları uğuldamaya başlamıştı. Göbeklitepe'yi ilk defa gezerken duyduğu sesler etrafını çevirmiş gibiydi. Gözleri, avlunun ortasındaki dikdörtgen taşı buldu. Hipnotize olmuş gibi oraya ilerledi. Taşın dört köşesinde oyuklar, oyuklardan aşağı doğru inen oyma kanallar vardı. Oyuğa su dökse bu kanallardan toprağa karışacak şekilde tasarlanmıştı. Ürpertiyle geri çekildi. Dikilitaşlara teker teker baktı tekrar. Önündeki taş ortadaki dikilitaşın üzerinde gördüğü sunaktı.
Sunağa tekrar döndü. Toprakla birleşen kenarlarında örümceklerin gezindiği resmedilmiş, kenarına bir kaya, kayanın üzerine bir akbaba tünetilmişti. Dört tarafı da ölümü ve öteki tarafa geçişi simgeleyecek hayvanlarla bezeliydi. Buraya yatırılan kurban muhtemelen geçen hafta bulduğu turna kılığındaki rahipler tarafından tutuluyor, akıtılan kanın doğrudan toprağa ulaşmasını sağlıyorlardı. Sütunların üstündeki resimlerin altında bulunan kabartmalar okunan dualar veya yöntemi anlatıyor olsa gerek diye düşündü.
Geçen hafta Mehmet hoca ile bu ihtimalin üzerinde durmuşlardı ama gözleriyle görmek onu istemeden de olsa ürpertmişti. Sunağın dibine çöktü. Hem enerjisinin tükendiğini hissediyor hem de bütün bu taşları teker teker inceleyecek enerjiyle dolduğunu düşünüyordu.
Oturduğu yerden fenerini duvarlarda gezdirdi. Sunağın arkasında kalan taş duvar boyunca devasa bir yılan kabartması yapıldığını gördü. Burayı koruma amacıyla oraya kondurulduğunu düşünüyordu.
Ayağa kalkıp son sütuna ilerledi. Tilki kabartmasının altında, ellerini gökyüzüne açmış insanlar resmedilmişti. Ritüelin sonunda dileklerinin gerçekleşmesini isteyen şamanlar olduğunu düşündü bunların.
Akşama kadar bu odayı turlayabileceğini bilen Fadime içeri girdiği koridora yöneldi. Dışarı adım atmadan önce geriye dönüp baktığında alanın etrafında çevrili insanları, sunağa yerleştirilen kurbanı ve elindeki bıçakla gökyüzüne kollarını açmış şamanı görür gibi oldu.
Kafasını iki yana sallayıp koridoru aşarak dışarı gün ışığına adım attı. Nefes nefese kalmış gibi hissediyordu. Kalbinin hızla attığını kulaklarında duyuyordu resmen. Geri dönmekle ilgili bastırılamaz bir istek duysa da dikkat çekmeden kazı evine geri dönmeliydi.
Geldiği yoldan hiçbir şey olmamış gibi dönmeye başladı. Bulduklarını resmi olarak incelemek için sabırsızlanıyordu. Akşam Mehmet hoca ile mutlaka görüşmesi gerekiyordu. Kazı evine geldiği sırada evin arkasında İsmail'i yabancı bir adamla tartışırken gördü. Adımlarını yavaşlatıp ne tartıştıklarını duymaya çalışsa da aradaki mesafe buna engel oluyordu.
Adamın sırtı Fadime'ye dönüktü ama İsmail'in yüzünü gayet iyi görüyordu. Suratı kızarmış, elini kolunu sallayarak karşısındaki adama bir şey anlatıyor adam ise öfkeyle başını iki yana sallayıp gitmeye yeltenince İsmail kolundan tuttu adamın. Etrafına bakınıp otoparka doğru yöneldiler.
Adamın ilk olarak direnmeye çalıştığını gören Fadime, onlara doğru gitmeye hazırlandı. Tam İsmail'e seslenip dikkatini çekecekken İsmail adamın kulağına eğildi. Fadime olduğu yerde durdu. Ne söylediyse etkili olmuşa benziyordu çünkü adamın kolundaki eli düştü ve adam kendi isteğiyle İsmail'in peşinden gitmeye başladı.
Fadime, İsmail'in başının belada olup olmadığını, sabah bahsettiği aile işiyle ilişkisi olup olmadığını hatta Mehmet hocanın sözlerini düşündü. Aklına, Alina'nın herkesle iyi anlaşan insanlarla ilgili söylediği sözler geldi. Kafasını iki yana salladı toparlanmak için. Kalbi hızla atıyordu. İsmail'e teklif etmeyi düşündüğü yemeği hatırladı. Kafasında dönen bütün şüpheleri bu akşam muhatabına yöneltmek üzere kararlı adımlarla eve yöneldi. Bu akşam diye düşündü. Bu akşam her şeyi öğrenecekti.