i. tilki

i.
Aynada makyajını tazeleyen kadını izledi öylece. Son dokunuşları yapıyor, en ufak bir kusuru örtmeye çalışıyordu. Bulunduğu oda kırmızı ışıkla aydınlanmış, üzerindeki pullu, uzun beyaz elbiseyi de kırmızıya boyuyordu. Ayağa kalktı, elbisede olmayan kırışıklığı düzeltti sonra da tam aynanın karşısında kalan kapıdan çıktı.
Dışarıda uzun bir koridoru geçerken, çalışan insanların bakışlarını üzerinde hissediyordu genç kız, kadınsa hiçbirine bakmadı. Ezbere yürüdüğü yolun sonundan çalgı sesleri çalınıyordu kulağına. Gittikçe sesi artan bir orkestranın müziği doldurmuştu her yanı.
Müziğin kaynağından bir adım ötede olduğunu düşündüğünde durdu. Anons edilmeyi bekledi. Perdenin ardından gelen müziğin azaldığını ve büsbütün durduğunu duyduğunda sahneye çıkmaya hazırlandı.
Kalabalığı görmeden önce, duydu. Alkış sesleri sağır edecek kadar yüksek, sahneyi aydınlatan beyaz ışıklar kör edecek kadar parlaktı. Kalabalığın yoğunluğu genç kızın başını döndürdü ama şarkıcı sanki daha büyük toplulukların önünde durmuş kadar sakindi.
"Değerli seyircilerimiz, hepinize hoşgeldiniz diyorum efendim." diyerek söze başladı. Karşısında gazinonun patronu, locadan keyifle onu izliyordu. Alkışların dinmesini bekleyip devam etti. "Bu akşam çok değerli misafirlerimiz var aramızda. Neşeli bir akşam dilerim herkese."
Sözlerinin bitmesiyle ışıklar dindi. Genç kızın da bildiği bir şarkı mırıldanmaya başladı. "Söyle buldun mu..."
Seyircilerin arasında şarkıya eşlik edenler de vardı, içeceğini yudumlayıp sohbet edenler de. Bütün bu kalabalığın arasında genç kızın dikkatini bir mavilik çekti.
Ne yanındaki insanlarla ilgileniyor ne de şarkıyı duyuyormuş gibi görünüyordu. Sarışın adamın gözü pür dikkat sahnede bir bülbül misali şarkısını söyleyen kadındaydı sadece.
Sigarasından derin bir nefes çekti, bir umut kadının da ona bakmasını bekliyordu ama şarkıcı hiç oralı olmuyordu. Varlığını bile onaylamıyor olmasıydı genç kızın dikkatini çeken şey. Sanki gözü bir anlığına bile sarışına kaysa bütün dünya kaybolacak, geriye o ikisi kalacak gibi bir his vardı içinde.
Repartuarındaki şarkıları bitiren kadın konuştu şarabından bir yudum aldıktan sonra.
"Değerli misafirlerimiz, gecemizin parlayan güneşi, Sanat Güneşi'mize onun kadar yüce bir alkış istiyorum sizlerden." diyerek perdenin arkasından gelecek sanatçıya yol açtı kadın. Kendisi de alkışlara katılmış yavaş yavaş sahneden aşağı inmeye başlamıştı. Büsbütün karanlığa kavuştuktan sonra kulisine geri gitti.
Kuliste her şey bıraktıkları gibiydi. Makyaj masası dağınık, elbiseler paravanın etrafına saçılmış, ayakkabılar devrilmişti. Kadın, yavaş adımlarla giyinme paravanına doğru giderken önce ayakkabılarının birinden kurtuldu, ardından berjere çöküp diğer ayakkabısını da çıkardı.
Berjerin yanında bulunan askılıkta asılı çantasını karıştırdı. Aradığı sigarayı bulup dudaklarına götürdü. Bir nefes çekmişti ki kapı aralandı, kızın görüşünü sarı saçlar doldurdu.
Kadın panikle oturduğu yerden ayaklandı. Sigarasını küllüğe attı.
"Napıyorsunuz, delirdiniz mi?" diye bağırsada kadın, adam yüzünü döndüğünde bir adım geriledi.
"Delirdim biraz." dedi adam durduğu yerden hareket etmeden. Bir süre bakıştılar öylece. Kadının yanaklarına renk nüfuz etmiş, gözleri parlıyordu. Bir büyük adımla adamın önüne gelmiş elini kaldırdığı gibi sarışına bir tokat indirmeye hazırlanmıştı.
Çevik bir hareketle önce sol kolunu tuttu adam kadının. Debelenmeye başlayınca da diğerini tutup iyice kendine çekti.
"İncineceğim ama bu çabanızdan küçük hanım." dedi adam sesi olabildiğince kısık. "Bir an bile o nur çehrenizi bana çevirmediniz gece boyunca."
Kadın debelenmeyi bıraktı, adamın kollarına yerleşti iyice. Yüzünü iyice yaklaştırdı kendisine. "İncineceğiniz yok sizin. Benimle oynuyorsunuz sadece. Haftalardır yoktunuz, birden ortaya çıkıyor, beni suçluyorsunuz. Asıl ben delireceğim şimdi." Kadının sesinde hüzün sezdi genç kız ama yüzüne yansımasına izin vermiyordu.
"Beni özlediğinizi var sayıyorum sözlerinizden, yoksa yanılıyor muyum?" Adamın sesinde büsbütün muziplik vardı. Kadınla uğraşırken gözleri parlıyordu.
"Ne münasebet, mübalağ ediyorsunuz. Unuttuğum bir yüzü özleyemeyeceğim hiç." diyerek uzaklaşmaya çalıştı adamdan. Adam ise hiç oralı olmadı. Bırakmaya niyeti yoktu kadını.
"Ben sizin o bakışlarınızla denk gelmek için gözlerimi dahi kırpmadım küçük hanım." dedi adam, sesi git gide kısılarak.
Kadın kafasını diğer tarafa çevirdi adam ona yaklaştıkça. Adamın dudakları, yanağı ile temas edecekti şarkıcının. "Belki şans benden yanadır da sizinle baş başa kalmış gibi hissederim dedim."
"Bırakın rica ediyorum." diye fısıldadı kadın. Genç kız bu itirazın gerçekçiliğini sorguluyordu içten içe.
"Gerçekten bırakmamı istiyorsanız," diye başladı adam, dudakları şimdi kadının boynunda, nefesi gerdanını ısıtıyordu. "Şimdi, şu an beni durdurun yoksa ben kendime mani olamayacağım."
Adam bunu söyledikten sonra bir süre bekledi sadece, olur da kadın gerçekten onu iter diye. Beklediği hamle gelmeyince dudaklarını buluşturdu genç kadının dudaklarıyla. Kadın, derin bir nefes verdi haftalardır bu anı bekliyormuş gibi. Adamın tutuşunda hapsolmuş ellerini kurtarıp bir elini adamın koluna sardı, diğerini de boynuna, saçlarının bittiği noktaya götürüp sıkıca tutundu kurtarıcısı gibi.
"Sizi bekledim, haftalardır." diye fısıldadı kadın, adamın dudaklarına. "Hep sizi bekledim."
Adam, kadının ince belinden tutup iyice kendine çekti. Yüzünde bir acı belirdi. "Sizi buradan götürmek için uğraşıyordum bunca hafta." Bir elini yanağına koydu kadının. "Her şeyi ayarladım, gidebileceğiz artık, kurtulacağız buradan."
Kadının yüzünde belli belirsiz bir gülümseme, gözlerinde bir umut belirdi. Uzun zamandır bunu bekliyormuş da inanamıyormuş gibi bir his doğmuştu genç kızın içine. Şimdi daha bir şevkle öptü adamı. Kutlama vardı öpüşlerinde.
Adam, sırtını dayadığı kapıdan çekilip belinden tuttuğu kadını kapının karşısında bulunan duvara doğru yönlendirdi dudaklarını dudaklarından çekmeden. Neredeyse omuzlarına gelen kadın, karşısında küçücük kalmıştı. Belindeki dokunuşu, sanki elini buradan çekerse kendine hakim olamayacakmışcasına sıkılaştı olduğu yerde. Kadın ise hiç oralı olmuyor, aynı endişelere sahip değil gibi ellerini adamın halihazırda karışık saçlarına daldırmış, adam onu hiddetle öperken hayata tutunur gibi tutuyordu saçlarını.
Öpüşleri derinleşmişken farkında olmadan aralarında milim kalmayacak kadar yakınlaşmışlardı ki kadın artık adamın heyecanını hissediyordu belinin altında. Bu durum, kadını da heyecanlaştırmış olacak ki adamın sırtındaki eli, iyice bastırdı adamı kendine. Nefesi kesilmiş gibi durdu bir an kadın. Karşısında bulunan adamın mavi gözlerine baktı. Sonsuza kadar kaybolmak istediğini düşündü genç kız bu bakışlarda.
Kapı büyük bir gürültüyle açıldı. Aralık kapıdan Sanat Güneşi'nin o meşhur şarkısı "Elbet bir gün..." duyuluyordu. Sarışın adam, kadını arkasına alıp gelen kişiden sakladı.
"Sen ha!" Tombul yanakları titredi gelen adamın kükrerken. Kravatı gevşemiş, gömleğinin düğmeleri açılmıştı. "Sana dünyaları vaad ettim. Seni sultanlar gibi yaşatacağımı söyledim." Her cümlesiyle bir adım atıyordu adam. "Bu rezil için mi bırakacaktın her şeyi?"
Sarışının arkasına sığındı iyice kadın. Hiddetinden gizleniyordu karşısındaki patronun. Gelen adamın belindeki silah çekmişti dikkatini genç kızın.
"Ne dünya değil mi?" diye söze girdi genç adam. Bir eli arkasındaki kadındaydı. "Bileğine prangaları vurup mu dünyaları serecektiniz önüne?" diye bağırdı karşısındaki adama.
"Ulan sefil, sen mi yaşatacaksın onu? Cebinde metelik yokken nereye kaçırıyorsun benim malımı?" dedi keyifle yaşlı adam.
Gencin sinirlendiğini görmekten çok hissetti genç kız. Bir hışımla adamın yakasına atıldı. Ellerini boğazına dayadı. "Öldüreceğim seni." dedi dişlerinin arasından. Şarkıcı, girdiği şoktan kurtulmuş, adamın yanına koşmuştu.
"Dur, napıyorsun? Olan sana olacak." dedi endişeyle. Dikkatinin dağılmasını fırsat bilen tombul adam üzerinden attı genci. Ondan beklenmeyecek bir çeviklikle silahını çıkardı. Silahı ilk fark eden kadın oldu. Namlunun ucuna kendini attığı sırada ateşledi adam silahı. Ne olduğunu anlamadan yığılmıştı yere genç çift.
Kollarına yığılan kadına bakakaldı genç adam. "Neden..." diyebildi sadece, oturduğu yerde kadını kucağına alırken.
"Sana bir şey olmasına izin veremezdim." dedi kadın nefes nefese, beyaz elbisesi şimdi ışıktan bağımsız bir şekilde kırmızıya bürünmüştü. Elini, adamın yüzüne doğru götürdü. Orada tutacak gücü kendinde bulamadı. Tam eli düşeceği sırada, adam yakalayıp elini şah damarının olduğu yerde tuttu onunla beraber.
"Sensiz yaşayabileceğimi mi sandın?" dedi adam sessizce. Gözleri yanıyor, kadına tutunmaktan başka ne yapacağını bilemiyordu.
"Beni yine bulursun." dedikten sonra son bir nefes daha verdi. Sarışın adam, kadının bedenine sarılıp ağlarken aralık kapıdan şarkının son nağmeleri duyuluyordu.
...
Fadime hüzünle gözlerini açtı. Kalbine saplanan acıyla yatağının tam karşısında kalan camdan gökyüzünde süzülen turnaları izledi bir süre. Yatakta doğrulup oturdu köşesine. Güneş henüz yeni yeni gökyüzünde yerini alıyordu. Kalbindeki sızıyı aklının arkasına atıp gününe başlamaya hazırlandı yavaşça. Mutfağa geçip kahvaltısını hazırlarken gördüğü rüyayı düşünmemeye çalıştı.
Kahvaltısını hazırlamayı bitirip, cam kenarına ittirdiği yemek masasına geçti. Beyoğlu'nun bu açık havasını izlemeyi seviyordu. Lise yıllarında taşınmıştı İstanbul'a ki burada binaların arasından süzülen gökyüzünü görmek bir hayli zordu. İlve ablası boşandığı zaman abisi, kan davasından uzakta yetişmesini istediği için kuzeninin yanına göndermişti onu. Üniversiteden sonra Beyoğlu'nda kendi apartmanına geçmişti.
Ara ara özlese de memleketini, bütün o kargaşadan uzak bir hayat sürmek iyi geliyordu ona. Kahvesini yudumlarken telefonunun sesiyle irkildi. Abisi arıyordu. Kupasını bırakıp aramayı cevapladı.
"Abim, günaydın." Dedi kız, sesine neşe katmaya çalışarak. Mutfak camına konan turnaya gözü kaydı. Arada sırada görüyordu bu kuşu.
"Günaydın abim. Nasılsın, napıyorsun?" Abisinin sesinden modunun yüksek olduğu anlaşılıyordu Fadime'nin aksine. Ekmek kırıntılarını hazırlarken konuştu, "İyiyim abi, kahvaltı yapıyorum üniversiteye geçeceğim. Sen nasılsın?" derken hazırladığı kırıntıları alıp açtığı camın arkasında kalan pervaza bıraktı.
"İyiyim diyorsun da sesin bir donuk geliyor. Emin misin abim?" Sesindeki endişeyi duyuyordu Fadime. Tezgaha yönelip bir kap aldı çeşmeden su doldurmak için.
"Aynı şeyler abi ya. Bir rüya gördüm sadece, etkisinden çıkamadım sanırım." Doldurduğu su kabını, ekmek kırıntılarının yanına yerleştirdi kuşları ürkütmemeye özen göstererek. "İyiyim ama işlerim var zaten dağılır kafam." Konuşurken masayı toplamaya girişti, makineye yerleştirdi kirlileri.
"Hala devam ediyorlar desene. Büyüdükçe geçer diyorduk da geçmedi demek. Bir doktora daha mı görünsen acaba?" Abisine söylediğine pişman oldu hemen. Küçükken gitmedikleri psikolog kalmamıştı ama kimse de neden böyle rüyalar gördüğünü, bilinçaltında neler döndüğünü bulamamıştı. Rüyalarıyla devam etmişti hayatına.
"Ben boşverdim artık abi. Küçüklüğümdeki kadar etkilemiyor daha artık. Azaldı zaten git gide." Yalan söylüyordu. Zaman geçtikte daha sık rüya gördüğünü söyleyip de abisinin endişesini tetiklemek istemiyordu daha fazla. "Sen beni boşver de köy nasıl? Sizler ne yapıyorsunuz?"
"Bizde bir değişiklik yok abim. Şerif iti içeri girdi zaten ortalık süt liman. Belki Esme ve Aleyna ile geliriz bir haftasonu o tarafa. Özledim seni."
Esme, Eleni'nin onun kızı olduğunu öğrendiği an, bu işte bir parmağı olan herkesi çocuk ticaretinden içeri attırmıştı uzun bir uğraştan sonra. Abisini olaya dahil etmemiş, saman altından yürütmüştü bütün süreci. Belki de bu yüzdendi başarıya ulaşması. Kimseye haber vermeden, sessiz sedasız icabına bakmıştı bütün meselenin. Şimdi iki aşık kavuşmuş, onlardan çalınan hayatı telafi etmeye çalışıyorlardı.
"Ben de sizi özledim abi. Çok güzel olur gelseniz, konuşuruz yine bunu." Vedalaşıp kapattı telefonu. Odasına geçip hazırlanmaya koyuldu. Siyah bir kot pantolon giymiş üstüne bir omzu düşük bluz geçirmişti. Krem trençkotunu alıp bir çizmeyle tamamlamıştı giyinmeyi.
Kapının yanındaki askılıktan anahtarlarını almış arabasına atlayıp üniversitenin yolunu tutmuştu. Uzun süredir üstünde çalıştığı araştırmasına devam etmek istiyordu bir an önce.
Edebiyat fakültesine vardığında güvenliğe selam verip binaya giriş yaptı. Solda bulunan asansörden ikinci kata, arkeoloji odasına çıktı. Küçüklüğünden gelen bir merakla tarihle ilgileniyordu. Her yaz abisinden onu, o tarihi alandan bu ören yerine götürmesini istediğinden Türkiye'de basılmadık taş bırakmamıştı.
Kendisini bir şeyleri arar halde buluyordu sürekli. Sanki yeterince gezerse içindeki o boşluğu doldurabilirmiş gibi geliyordu ona. Ama henüz o aradığını bulamamış, içindeki hüznü dindirememişti.
İçeri girdiğinde kapının hemen yanında bulunan çalışma masasından Caner selamladı onu. "Günaydın Fadime, geciktin."
Caner'in çaprazında, camın yanında bulunan masasına yerleşirken cevapladı Fadime. "Trafik ya biliyorsun. Sabah da oyalandım biraz. Günaydın."
"Bir şey olmaz, Mehmet hoca da gitmiş zaten. Kazının başına çağırmışlar tekrar." Bilgisayarının üstünden seslendi Caner.
"Şu kazıya bir gidemedik ya ne diyeyim ben. Güya sorumlumuz ama bir çağırmadı bizi yanına." İçeri giren Göktuğ, konuşmaya katıldı o sırada.
Bölümdeki üç araştırma görevlisi olarak aynı odayı paylaşıyorlardı. Aslında hepsinin sorumlu hocası farklıydı. Mehmet hocanın direkt altındaki görevli Fadime'ydi ama Necmi ve Mihriban hocadan sonra gelen sorumlu ve onlarla en çok ilgilenen hoca da oydu. Ve hepsinin de ortak isteği Göbekli Tepe kazısına katılabilmekti, Caner hariç. O olsa da olur olmasa daha iyi olur gibi düşünüyordu daha çok.
Fadime bütün Türkiye'yi gezmiş, bir Urfa'ya gidememişti. Ne zaman gitmeye kalksalar bir olay patlak vermiş, köyde terslik çıkmış veya sadece sebepsiz ertelenmişti. Geçen seneden beri Göbekli Tepe'nin ritüellerini ve hayvan kabartmalarının toplumdaki önemini araştırıyordu. Alanda bu konular hakkında yararlanabileceği tezler bulunmasına rağmen oraya gidip yerinde görmek istiyordu her şeyi. O havayı solumak sanki o topluluğu hissedebilmesini sağlayacakmış gibi geliyordu ona.
"Bana, komple akademiyi bırakıp kazıyla ilgilenecek gibi geliyor valla ne yalan söyleyeyim. Üniversitede geçirdiği vakit, kazıda geçirdiğinden az." Dediğini duydu Fadime Caner'in.
"İyi yapıyor bakma. Benim böyle bir fırsatım olsa burada dört duvar arasında araştırma yapmaktansa sahaya inerim daha iyi." Yerine geçti Göktuğ da bilgisayarını açmak için.
Caner hemen araya girdi. "Yok valla tozun toprağın içinde, güneş tepemde çalışamam hiç. Böyle iyi, daha rahat."
Kazı alanının ne kadar kanlı bir bekleme sırası olduğunu bildiğinden pek yorum yapmak istemiyordu genç kız hevesli görünmemek adına ama Fadime de o kazıya gitmeyi her şeyden çok istiyordu.
Öğrencilik yıllarının üçüncü senesinde Gordion'daki kazıya katılma şansı bulmuştu Mehmet hocanın yanında. Burada anlamıştı kazının kendisinden çok, bulguları inceleyip o topluluğun kültürünü aydınlığa kavuşturmakla daha ilgili olduğunu. Özellikle bu toplulukların mitolojisine ve kutsallarına merak duyuyordu. İnsanlığın başlangıcından beri toplulukların bir inanış etrafında toplanması, bu inanışların ne denli birbirine benzeyip; insanların inançları için neleri feda edip neler yapabileceklerini keşfetmek cezbediyordu onu.
"Akşama dışarı çıkalım diyoruz, sen ne dersin?" Caner'in sesiyle düşüncelerinden sıyrıldı Fadime. Ona seslendiğini fark etmesi uzun sürmüştü.
"Bilmem. Bir planım yok şimdilik. Olabilir." Arada yaparlardı bunu, o yüzden kabul etmesi kolay oldu. "Aynı yer mi?"
"Beşiktaş'a geçeriz, If yapalım diyoruz." Bu sefer konuşan Göktuğ oldu.
"Olur fark etmez, konuşuruz yine." Konuşmanın sonlanmasıyla herkes kendi çalışmasına gömülmüştü. En azından Fadime kendini bilgisayarına verdi. Göbekli Tepe'nin dikilitaşlarına işlenmiş hayvan motiflerini inceliyordu. Toplumdaki yerlerini ve halkın onlara ne anlamlar yüklediğini merak ediyordu özellikle.
Hayvanlarla arası her zaman iyi olmuştu. Abisinin çiftliğinden de kaynaklanıyor olabilirdi tabi bu sevgisi ama çocukluğundan beri anlaşabilirdi onlarla, bu yüzdendir ki ruhani yanları olduğuna inanıyordu hayvanların. Dünyada var olan her şey bir amaca hizmet ediyordu ona göre.
Kendini kaptırdığını fark edip saate baktı. Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştı bile. İki kafadar çoktan öğle yemeğine inmişti. Muhtemelen Fadime'ye de seslenmiş cevap alamayınca vaz geçmişlerdi.
Aşağıya indiğinde güvenlikle konuşan sarışın bir adamın, elinde bir basın kartıyla bir şeyler anlatmasına takıldı gözü. Ne için geldiğini merak ettiğinden yanından geçerken kulak kabarttığı sırada telefonu çaldı. Naz arıyordu. Uzun zamandır konuşmadıklarını fark ettiğinden hemen cevaplamaya çalıştı.
"Hayırsız bir arkadaşımı aramıştım, doğru numara mı acaba?" diye açtı telefonu arkadaşı. Sesindeki sitem hissediliyordu. Kendini kötü hissetti Fadime.
"Sanırım doğru tuşladınız hanımefendi, size nasıl-" diye cevaplayacakken telefonun ucundaki sesi karşısında dikilirken buldu. Naz, telefonunu çantasına attı ona bakarken. Çabucak telefonu kapatıp arkadaşına doğru yürüdü. Kısa bir kucaklaşmadan sonra konuştu Naz.
"Baktım senin arayacağın yok ben geleyim sana dedim." Diye azarladı genç kızı. Sanki istemeden sarılır gibi yüzünü çevirdi Fadime'den.
"Çok iyi yapmışsın. Ben de öğle yemeğine gidiyordum tam zamanında geldin. Özür için bir yemek ısmarlayayım sana." Arkadaşına sırnaştı.Uzun zamandır görmüyordu onu gezide olduğu için.
"Madem öyle güzel bir teklifte bulunuyorsun, ben de büyüklük yapıp affedeyim o zaman." Koluna girdi Naz yüce gönüllülükle. "Hadi götür bakalım bizi."
Okulun yanındaki kafelerden birine çıktılar. Naz direkt cam kenarında, caddeye bakan bir masayı seçip yerleşti. Her zaman etrafına hakim olmak isterdi. Hem içeriyi hem de dışarıyı gözlemleyebileceği bir yer seçmişti yine. Fadime de onu takip ederek trençkotunu sandalyenin arkasına attı. Garson gelip siparişlerini aldıktan sonra başladı Fadime konuşmasına. "Anlat bakalım, nasıldı Japonya gezin?"
Derin bir nefes verdi Naz, "Yorucu," diye söze başladı. "ama eğiticiydi. Bütün kültürel noktaları ziyaret ettim, bütün yemeklerini yemeye çalıştım." İlgiyle devam etmesini bekledi Naz'ın. Instagram'da tanınır bir kişiydi kendisi. Üniversitede hobi olarak yaptığı yayınları pandemide sıklaştırmış, tam zamanlı bir iş haline getirmişti.
Naz, yanındaki karton çantayı uzattı ona. "Seni de unutmadım tabi ki."
"Ya hiç gerek yoktu, çok teşekkür ederim." Uzanıp aldı çantayı, arkadaşının elini sıktı minnettarlığını göstermek adına. İçinden en altaki küçük bir paketi çıkardı diğerlerinden önce.
"Parça parça şeyler ama beğenirsin diye umuyorum." Naz bunu söylerken Fadime paketi açmaya çalışıyordu. "Görünce direkt seni hatırladım bu parçaları seçerken."
Paketin içinden beyaz bir telefon kılıfı çıktı. Arkasında kırmızı gözlü beyaz bir tilki durmuş, insanın ruhuna bakıyor, etrafında ise kırmızı belli belirsiz bir ip dolanıyordu. Tilkinin alnında ve yanaklarında yer yer kırmızı çizgiler vardı.
"Çok güzel, çok teşekkür ederim." dedi hemen kendi telefon kılıfını çıkarıp hediyesini takarken. O sırada garson siparişlerini getirip masaya bırakıyordu.
"Tilkinin, Japonya'da ölü ruhlara rehberlik ettiğine veya ölülerin tilki olarak yeniden doğduklarına inanırlarmış bazı bölgelerde biliyor muydun?" dedi Naz onu izlerken.
"Araştırmamda da benzer bir şey okumuştum," dedi Fadime fazla düşünmeden. "Kırmızı ip neden?"
Dirseğini, masaya yaslayıp elini çenesine koydu Naz. "Doğu Asya mitolojisinde, iki ruhu birbirine bağlayan ruhani bir ipin varlığına inanıyorlar. Nerede olursan ol iki ruhun, zaman mekan fark etmeden birbirlerini bulacaklarını düşünüyorlar." dedi, sonra devam etti, "Senin tilkileri çok sevdiğini biliyorum o yüzden görünce direkt almak istedim."
Bakışlarını tilkinin gözlerinden çekmeden konuştu Fadime, "Çok teşekkür ederim, gerçekten çok beğendim."
Yemeğin geri kalanında Fadime'nin aklında mitolojiler, rüyalar ve ölüler vardı sadece.