vi. sığın

vii.
Gelen fotoğraçının da ekibe tanıtımının ardından ekibe verilen programlarla kazıya kadar dağılabileceklerini söylediler. Fadime dağılan insanların arasında masadan yavaşça kalktı. Elindeki programa göre kahvaltı yapabilecek kadar bir süresi daha vardı.
Kapıya doğru yürürken kafasını kaldırdığıda fotoğrafçının henüz yaslandığı duvardan ayrılmadan elindeki programı incelediğini gördü. O kadar dikkatli bakıyordu ki onda Fadime'nin programından farklı ne gördüğünü bilmek istedi. Kapıya iki adım kala kafasını kaldıran fotoğrafçı ile göz göze geldiler.
Fadime'nin aklı ister istemez partiye gitse de bu görüntüyü kafasından uzaklaştırdı. Karşısında bambaşka biri duruyordu. Muhabbet açıp açmamayı düşünürken duyduğu cümleyle durdu.
''Vaktin varsa kahvaltı yapmak ister misin? Bildiğim buraya yakın çok güzel bir kafe var.''
Fadime arkasını döndüğünde Alina ile göz göze geldi. Henüz onun da odadan çıkmadığını fark etmemişti. Genç kız beklentiyle ona bakınca gülümsedi. ''Olur, çok memnun olurum.''
Alina gülümseyip çantasını aldığında Fadime arkasını dönüp onları izleyen fotoğrafçıya baktı. Kendisini rahatsız hissetti bir an.
''Furkan'dı değil mi?'' diye sordu Alina. Fotoğrafçı yaslandığı duvardan ayrıldı. Huzursuz hisseder gibi silkindi. ''İsmail'i kullanıyorum daha çok.''
Alina güldü. ''İnsanlar iki isimli olunca modern olanı tercih eder genelde, sen biraz farklısın galiba.'' derken İsmail kıpırdandı. Yüzüne zoraki bir gülüş yerleşti. Böyle bir söze nasıl karşılık vereceğini düşünüyor gibiydi.
Fadime karşısındaki adamı inceledi. Göktuğ'ların konuşması döndü kafasında bir an. ''Kahvaltıya gideceğiz, gelmek ister misin?'' dedi Fadime ağzından çıktığını fark etmeden. İsmail vereceği cevaptan kurtulmuş olmaktan memnun bir halde ona döndü. Mavi gözleriyle bir süre yüzünü incelediğini gördü Fadime.
En sonunda gülümseyerek cevapladı İsmail. ''Teşekkür ederim ama taşları fotoğraflamam lazım herkes kurcalamaya başlamadan.''
''Açmayı mı yani?'' dedi Fadime, kaşlarını çattı. İsmail'in üzerindeki huzursuzluk geçmiş gibi değildi. Geç kaldığı için kendini tuhaf hissettiğini düşündü Fadime.
''Evet,'' İsmail kafasını salladı. ''Aynen, açmayı kast ettim.'' Tek omzundan aşağı doğru kayan çantasını düzeltip elindeki programı alelade bir şekilde katlayarak arka cebine yerleştirdi. ''Ben gideyim, Mehmet hocayı bulmam lazım başlamadan.''
Arkasını döndüğü sırada Alina seslendi, ''Kerem hoca demek istedin herhalde o sorumlu bizim açmadan.'' İsmail ona dönüp güldü, kafasını evet anlamında salladı ardından çıkışa doğru ilerledi. Alina ona döndü gülerek, ''Şapşal ya, aklı bir karış havada bunun, tam sanatçı.''
Fadime bir süre kapıdan çıkan silüeti izlediyse de Alina hemen onu başka bir muhabbetin içine çektiğinden pek üzerinde duramadı.
''Neredeyse on gündür buradayım. Etrafı tanımak için erken gelmek istedim ama kebapçıdan geçilmiyor gerçekten, düzgün bir yer bulmak için altını üstüne getirdim etrafın.'' diyerek veryansın ediyordu Alina arabasına doğru ilerlerken. ''Bu sıcakta yapılacak iş değil aslında sorma ama napalım bütün bir sezon burada olacaksak en azından iyi yerlerde oturalım, haksız mıyım?''
Fadime, Alina'nın ondan gelecek cevabı gerçekten bekleyip beklemediğini merak ederek kafasını salladı. Aklına ister istemez Caner gelmişti. Kazıya katlanacak sabrı olsa bile bu kızla birbirlerini boğazlamadan aynı ortamda duramayacaklarını fark etti. Yedek kontenjandan olur da bir gün kazıya katılırsa çıkacak kaosu düşünürken kendi kendine güldü. İlk molasında onları aramayı aklının bir kenarına not etti.
Alina ona oturulabilecek restoranlardan, yaşanacak muhitlerden ve yanına dahi yaklaşılmaması gereken sokakları anlatırken bahsettiği kafeye doğru sürmeye başladı. Etrafı saran uçsuz bucaksız taş ve ot dolu alanlara özlemle baktı Fadime.
''Nerede demiştin kafe?'' diye Alina'ya döndü.
Alina dikiz aynasından yolu kontrol ederek cevapladı. ''Çok yakın sayılmaz ama uzakta da değil. Ara sokaklara girmeyi pek sevmem aslında ama bütün o et ve mangal kokan restoranlardan uzaklaşmak isterken çıktı karşıma.''
Veganlar da vardır diye düşünerek etrafı izlemeye geri döndü. Bıraksa genç kız akşama kadar konuşacak konu bulabilirmiş gibi göründüğünden Fadime'nin sadece ufak onaylamalarından başka muhabbete katması gereken bir şey olmadığını fark etti. Dışarıdan bakıldığında sığ biri gibi görünse de yeni tanıştığı insanlarla sohbet ederken oluşan o tuhaf sessizlikten binlerce kez daha iyi olduğunu düşünerek Alina ile karşılaşmasına seviniyordu.
Alina arabayı tek tük ağaçların, yerini binalara bıraktığı yoldan sürmeye devam ediyordu. Medeniyetin içine girdikten kısa bir süre sonra ana yoldan sağa saparak sabah saatlerine nazaran kalabalık bir caddeye girdiler. Sıcak iklimin getirdiği rahatlıkla hareket eden insanları izledi camdan. Dükkanlar kepenklerini açıyor, restoranların içinde çalışanlar camları siliyordu.
Girdiği caddeden sola döndükten kısa süre sonra vardıklarını anladı Fadime. Park etmesini bekledikten sonra stop eden arabadan indi Alina. Arka koltuğa bıraktığı çantayı almak için arka kapıyı açtığında Fadime de indi. Önüne arabayı bıraktıkları binayı incelemeye başladı. Bahçesi ağaçlar ve şemsiyelerle çevrelenmiş, küçük bir serinleyecek alan oluşturulmuştu. Meydanın o kalabalık atmosferinden uzak huzurlu bir hava veriyordu insana. Bahçe kapısından geçip ağaçların gölge oluşturduğu bir masaya doğru ilerlediler. Koltuğa yerleştikten sonra gelen garsona kahvaltı tabağı siparişi verdikten sonra telefonuna gelen mesajları kontrol etti. Naz'a hızlıca günün kısa bir özetini geçip akşam görüntülü konuşmak üzere sözleştiler. ''Sevgilin mi?'' diye sorduğunu duydu karşısında oturan kızın.
Duyduğu sorunun aştığı sınırları düşünürken yerinde kıpırdandı. Kaba olmayacak ne cevap verebilirdi diye kafasında tartarken genç kız devam etti. ''Kusura bakma, seni rahatsız hissettirmek istemedim.'' Mahcup ifadesiyle biraz havanın yumuşadığını hissetti.
''Sorun değil, arkadaşımla konuşuyordum.'' Telefonu ekranı alta gelecek şekilde masaya koydu. ''llk günümün nasıl geçtiğini soruyor.'' Fadime karşısındaki kızın yanında neler söyleyip neler söylememesine dikkat etmesi gerektiğini fark etti. Konuşurken pek de düşünüyormuş gibi durmuyordu.
''Nerede kalıyorsun?'' diye bir başka sınır ihlali sayılabilecek bir soru sorunca derin bir nefes aldı Fadime. ''Yani, benim evin yakınlarındaysan eğer sabahları alabilirim belki diye sordum.''
Fadime kendisini kötü hissetti. Kızın art niyetli biri mi yoksa fazla samimi mi olduğunu düşünmekten kafayı yiyeceğini fark etti. Düşünmemeye karar verdi. Otelinin ismini vermeden kaldığı muhitten bahsetti. Göbeklitepe'ye yakın olmasını istediği için seçtiği otel turistler bölgesinde kaldığından birçok farklı otel daha olması içini rahatlatıyordu. Alina'nın o bölge için de yapacağı yorumlar vardı tabi ki. ''Biraz etrafı tanıyayım eve çıkacağım zaten o yüzden sorun etmiyorum.''
Alina hevesle bir şey söylemek için ağzını açtıysa da Fadime'nin kararlı sesi muhtemel teklifinin önünü kesti. Bir ev arkadaşı isteyip istemediğinden emin değildi ama Alina gibi bir kızla yedi yirmi dört bir arada olmayı düşünmek bile başına ağrılar girmesine sebep oluyordu. Kötü birisi olduğunu sanmıyordu ama lisede kalması gereketiğini hissettiren bir tarafı vardı. Çok uzun zamandır kişisel alanının işgale uğramayacağından emin olduğu bir hayatı olduğundan birisiyle bir ev paylaşabileceğini düşünmüyordu.
Kahvaltılarını bitirip saatin yaklaştığını görünce kazı alanına geri gitmek üzere hesabı ödeyip kalktılar oturdukları yerden.
Kazı evine geri geldiklerinde Kerem hocayı İsmail ile beraber bilgisayar başında buldular. İsmail kamerasını bilgisayara bağlamış, muhtemelen onlar kahvaltıdayken çektiği açmanın el değmemiş fotoğraflarını gösteriyordu. Kerem hocanın onaylar mırıltılarına göre gayet iyi iş çıkarmış gibi duruyordu İsmail.
Bilgisayardan kafasını kaldırdığında gördüğü Fadime'ye seslendi hoca. ''Fadime, fotoğraflarının kayıtlarını girelim. Alina sen benimle gel açmayı haritalandırmaya başlayabilirsin. Drone görüntülerini çektikten sonra yüzey temizliğine geçilecek. Bugün en azından mevcut durumu belgeleyip ölçüm almayı tamamlayabiliriz.''
Alina droneu hazırlamakla ilgili bir şeyler mırıldanıp dışarı çıktığında Kerem hoca tekrar Fadime'ye döndü. ''Kayıt defterine başlayabilirsin, fotoğrafları İsmail sana göndersin.''
Fadime'nin yanıtını beklemeden Alina'nın arkasından çıktığında Fadime neye uğradığını şaşırmış gibi hissetti. En genç ve kıdemsiz olarak orada bulunmak bile onu yeterince geriyorken Kerem hocanın bu halleri hiç yardımcı olmuyordu. Bir an İsmail ile göz göze geldiğinde İsmail güldü. ''Sabahtan beri böyle. Fotoğraf beğendirene kadar canım çıktı, kamerayı ona teslim etmeme ramak kalmıştı.''
Fadime, İsmail'in gerginliği dağıtma çabasına gülümsedi. ''Tek olmadığımı bilmek bir nebze rahatlattı.''
Masaya yaklaşıp çantasından iş bilgisayarını çıkarttı. İsmail'in sağına oturup bilgisayarını başlattı. Kazı günlüğü olarak kullanacağı dosyayı açmak yerine kabaca notlar almak için ayrı bir dosya oluşturdu. Asıl günlüğü Mehmet hoca ile hazırlayacaktı. Saate bakıp notlarını alırken İsmail'in dikkatle onu incelediğini gördü. İsmail hiç bozuntuya vermeden, ''Fotoğrafları şimdi mi atayım birazdan mı?'' diye soraraken iyice koltuğuna yerleşti.
Fadime karşısındaki adama bakakaldı. Birisini izlerken yakalansa bu kadar soğukkanlı davranabilir miydi emin değildi. Hayretle güldü. ''Şimdi atarsan güzel olur ama Alina'dan gelecek koordinatlara da ihtiyacım olacak. Ama yine de bunları etiketleyip ardından drone görüntüleriyle güncelleyebilirim sanırım.''
İsmail tek tek Kerem hocanın her bir bölüm için seçtiği fotoğrafları Fadime'nin bilgisayarına gönderdi. Fadime her birini kaydederken İsmail pür dikkat yaptığı işi izliyordu. Fotoğrafların çekilmesinden sonraki teknik kısımlarla daha önce hiç ilgilenmediğini düşündü Fadime. Hangi fotoğrafa hangi etiketlemeyi yapacağını ufak ufak açıklamaya başladı fark etmeden.
''İlk defa mı çalışıyordun bir kazıda?'' diye sormadan edemedi.
İsmail gözlerini bilgisayardan çekti. Fadime'ye bakarken gözlerinde cevabını hesaplayan bir bakış vardı. ''Daha önce kazıda çalışma fırsatım oldu ama ne yazık ki gidemedim.'' diye başladı. ''Göbekli Tepe gibi bir yeri kaçırmak istemedim.''
''Sen de mi buranın büyüsüne kapıldın yoksa?'' diye sataşmak istedi Fadime ona. İsmail arkasına yaslanırken gülümsedi. ''Sen büyüsüne kapıldın yani.'' diye karşılık verdi.
Fadime kızardığını hissetti. ''Yani,'' derken yerinde kıpırdandı. ''Küçüklüğümden beri hep gelmek isterdim.'' diye açıklarken buldu kendini. ''Nedense hep kendine çekmiştir burası beni.''
İsmail'in gözleri Fadime'nin gözlerinde gidip geldi. ''Henüz asıl yere gitmedin bile ama.'' dedi soru sorar gibi. Fadime kaşlarını çattı. ''Asıl yer derken-'' diye soracağı sırada telefonundan arama bildiriminin sesi yükseldi. Yerinden sıçradığı sırada ne kadar odaklandığını fark etti. Kerem hocanın aradığını gördüğünde eli ayağına dolanmadan aramayı cevaplamaya çalıştı.
''Hocam-'' demeye kalmadan Kerem hocanın sesi yükseldi ahizeden. ''İşin bittiyse açmaya gelebilirsin, üst dolgu kaldırılacak, sen de içerik kaydını gireceksin.'' Saatin nasıl geçtiğini anlamamış olan Fadime'nin, ''Hemen geliyorum.'' demesiyle telefonun kapanması bir oldu.
Telefonuyla bir süre bakıştıktan sonra kafasına takmanın zaman kaybı olduğuna karar verip bilgisayarını toparlamaya başladı. Yüzünün asıldığını fark etmemişti.
''Yerinde olsam Kerem hocayı bu kadar kafama takmazdım.'' dediğini duydu İsmail'in. Fadime derin bir nefes verdiğinde devam etti. ''Kişisel olduğunu sanmıyorum. Problem kişiliği gibi daha çok.''
Fadime bilgisayarı çantasına yerleştirip İsmail'e baktı. Kafasını yana eğip gülümsedi. ''Kişiliğinden ayrı bir şeymiş gibi hissettiriyor daha çok ama yine de teşekkür ederim.''
İsmail bir yorum yapmadı. Onun yerine o da bilgisayarını ve kamerasını kılıflarına yerleştirip çantasına attı. Sırt çantasını tek omzuna asıp kapıya doğru ilerlerken durdu. Fadime'ye döndü. ''Hiç Göbekli Tepe'yi gezmedin değil mi?''
Fadime, hangi yorumundan bu çıkarımı yaptığını düşündüyse de emin olamadan kafasını salladı. ''Gel Kerem'in çalışma kampından önce bir gezelim o zaman.''
İsmail'in teklifini ilk duyduğunda Fadime'nin tepkisi gülmek olmuştu ama şimdi Göbekli Tepe'nin ana sektörüne doğru onunla birlikte yürüyordu. Kerem hoca onu beklerken neden pervasızca İsmail'in peşinden gittiğini merak ettiyse de her zaman görmek istediği kazı alanına şöyle bir göz atma fikri hoşuna gitmişti. Bunu daha sonra da yapabilirdi tabi ama açmaya gitmeden önce yolundan biraz sapmaktan bir zarar gelmez diye rahatlatmaya çalıştı kendini.
Höyüğün etrafında dolaşan yol, sabahın erken saatlerine rağmen yavaş yavaş hareketlenmeye başlamıştı. Uzakta ziyaretçilerin sesleri duyuluyor, görevli birkaç kişi alanın çevresinde hazırlıklarını yapıyordu. Güneş yükseldikçe toprağın rengi daha da açılıyor, kuru otların arasından çıkan taşlar ışığın altında kendilerini belli ediyordu. Fadime, her adımda biraz daha yaklaşırken yıllardır yalnızca fotoğraflarını gördüğü alanın aslında ne kadar büyük olduğunu yeni yeni fark ediyordu.
İsmail arkasını dönüp ardında yürüyen endişeli Fadime'ye göz attı. "Fotoğrafların işi uzun sürdü deriz bu kadar dert etme.''
Fadime, ilk iş gününde bu kadar gamsız davranabilen sarışına hayretle baktı. İsmail ise ona kaşlarını kaldırarak karşılık verdi. "Nasıl bu kadar tasasız davranabiliyorsun ona şaşırdım.'' diyerek açıkladı kendini Fadime.
İsmail öyle bir surat ifadesiyle baktı ki Fadime fikrin asıl sahibinin kendisi olduğuna inandı bir an. "Peşimden geldiğine göre biraz tasasızlık sende de var herhalde.''
Fadime sözlerinin haklılığı karşısında sadece gözlerini devirip adımlarını hızlandırdı. Çabucak gezip görev yerine dönmek için İsmail'in yanından geçerken yanlışlıkla omzuna da çarpmış bulundu. Arkasını dönüp ellerini özür diler gibi birleştirerek gülümsedi İsmail'e. Kazı alanına girerken arkasında kıkırtı sesi duyduysa da sesin sahibine dönmemeye karar verdi.
Turistlerin kullandığı merdivenlerden metal köprüye çıkmak yerine kuralları biraz esnetip görevli kimliğini kullanarak taşlarla bir arada olmak istedi. Güvenliğin yanında turistlerden ayrılan alana gelerek kartını okutup içeri girdi. İsmail'in adım seslerini duysa da dönüp kontrol etme ihtiyacı duydu. Kartını alışkanlık olmuş bir hızla okutup etrafını inceleyerek peşinden yürüyordu.
"Daha önce gelmemiş miydin?'' diyerek İsmail'in dikkatini kendine çekti Fadime. İsmail artık yanında yürüyen kadına bakarak kafasını iki yana salladı. "İlk defa geliyorum. Civarda işlerim olmuştu ama uğrayacak vaktim olmadı hiç''
Fadime o gün içinde belki de onuncu kez kaşlarını çattı. ''Nasıl bir iş için?''
İsmail gözlerine uzun uzun baktı. ''Fotoğrafçılık.'' Ardından güldü, ''Freelance de çalışıyorum.''
Fadime İsmail'i düğünlerde fotoğrafçılık yaparken hayal etti bir an. Bütün insanları aynı kadraja sığdırmaya çalışırken verdiği direktifleri düşünmek, istemeden güldürdü onu. "Bir ara kartvizitini ver de lazım olunca arayalım o zaman.'' dedi yanındaki adama.
İsmail ona doğru dönüp gözlerinin içine baktığında giydiği mavi gömleğin gözlerini ortaya çıkardığını fark etmişti Fadime. Güneşin altında parlayan saçları ışıldıyor gibiydi. Dudaklarında ufak bir tebessüm vardı. "Kartvizit vermeme gerek yok, gruptan bulursun beni ne zaman ihtiyacın olursa.'' dedikten sonra ellerini ensesinde birleştirip yürümeye devam etti.
Fadime durduğu yerde yanaklarının ağrıdığını hissediyordu. Kızarmakla gülmek arasında ne tepki vereceğini bilemedi. Kafasını iki yana sallayıp düşüncelerini bertaraf ederek adamın peşinden gitmeye karar verdi.
Göbekli Tepe'yi fotoğraflarda defalarca görmüştü. Makalelerde okumuş, kazı raporlarını incelemiş, yıllardır hakkında konuşulan her ayrıntıyı takip etmişti ama insanın bir yeri bilmesiyle onu ilk kez kendi gözleriyle görmesi aynı şey değildi.
Güneş taşların üzerinde sert bir ışık bırakmıştı. Bazı yüzeyler neredeyse beyaz görünürken, aşınmış kısımlarda gölgeler birikmişti. Uzaktan bakınca yalnızca büyük taşlardan oluşan bir alan gibi görünse de yaklaştıkça her birinin kendi yüzeyi, kendi çatlağı, kendi kabartması olduğunu fark ediyordu Fadime. Bir zamanlar yalnızca ekrandan büyüttüğü ayrıntılar şimdi ellerini uzatabileceği yakınlıktaydı.
Metal korkulukların altında taşların tam üzerinde yürümeye ayrılmış tahta köprüye ulaştılar. Köprüden gitmek yerine daire şeklindeki koridora adım attı. Sonunda etrafı korumaya alınmış bloklara vardıklarında Fadime ne hissedeceğini bilemedi. Yanlarında çocuk gibi kaldığı sütunlar hayatla dolup taşarcasına titreşiyor gibiydi. Üzerlerindeki hayvan kabartmaları güneşin değişen açısıyla bir görünüp bir kayboluyor, taşların yüzeyindeki aşınmalar binlerce yılın sessizliğini taşıyor gibiydi. Fadime birkaç adım daha attı.
Ayakkabısının altında ezilen ince toprak sesini bile duyuyordu.
Fadime etrafın canlılığından gözlerinin yandığını hissetti. Bir zamanlar burada toplanan, ibadet eden, yaşayan insanlar olduğunu bilmek... Belki de medeniyetin ilk tohumlarının atıldığı bu yerde yürümüş ve nefes almış bütün o insanları düşündüğünde içi içine sığamadı. Kim olduklarını bilmediği insanların ne için yaptıklarından emin olmadıkları yapıların arasında binlerce yıl sonra aynı toprağın üzerinde yürüdüklerini düşününce derin bir nefes çekti içine. Çevresinde konuşma seslerini neredeyse duyabildiğine yemin edebilirdi. Etrafında döndüğünde İsmail ile burun buruna geldi.
Gözlerinin parlaklığı her yeri aydınlatıyor gibiydi. Çekildiği bu sarışın adam hakkında ne hissettiğini düşünememişti bile. İlk göz göze geldiklerinden beri karşı konulamaz bir gülümseme isteği uyandırıyordu Fadime'de. Sürekli aklında tilkiler dolaşıyor gibi muzip bir ifade kazılıydı yüzünde.
Fadime'nin gözlerinin içine bakarken gülümsediğini gördü. Sağ elini kaldırıp fark etmediği göz yaşlarını sildi usulca. Ancak o zaman yanağının ıslandığını fark etti.
"Neden ağlıyorsun?'' Sesinin yumuşaklığı gözünden bir damla daha yaş akmasına sebep oldu. İsmail gözlerini ondan çekmiyor, ruhunun derinliklerini okuyordu sanki. Fadime derin bir nefes aldı konuşmadan önce. "Bilmiyorum,'' İç çekti, "Bütün burada yaşanmış hayatları düşününce...'' Kafasını salladı Fadime. Onu bu kadar etkileyen aslında hiçbir şey değildi ama aynı zamanda her şeydi. Yitip giden yaşamlar ve bütün o yaşanamamış hayatlardı. Birileri bu taşları taşımıştı. Birileri ellerini bu yüzeylere sürmüş, bu kabartmaları yapmış, burada ateş yakmış, konuşmuş, birbirini beklemişti. Belki birileri burada ilk kez bir çocuğunun elini tutmuştu. Aşıklar buluşmuş, biri başka birine veda etmişti. İsmail konuşmak için ağzını açtı.
"Fadime, ben de seni arayacaktım.'' Yukarıda bulunan korkuluklardan tok bir ses duyuldu. Kafasını sese doğru çevirdiğinde gözlükleri boynunda asılı duran Mehmet hocayla karşılaştı. "Gel bakalım biraz konuşalım.''
Fadime hızla kafasını sallayıp gözyaşlarını sildi. İsmail çoktan ondan uzaklaşmıştı. Ona mahzun bir tebessüm yollayıp hocasının yanına doğru ilerledi. Arkasında bıraktığı İsmail gelip gelmemekte kararsız kalmış gibi yerinde sallanıyordu. Derin bir iç çekip peşinden geldiğini duydu Fadime.
Mehmet hoca höyüğün hemen yanında kazıya başlanmış yeni açmayı gören tepeye doğru ilerliyordu. Kenara tenteler kurulmuş, masalarda bilgisayarı başında inceleme yapan insanlarla doluydu. Sıcak havaya rağmen tentelerin altında çalışanların arasında sürekli bir hareket vardı. Birileri ekrana eğiliyor, birileri elindeki notları kontrol ediyor, biraz ileride birkaç işçi öğle arasını konuşuyordu.
Açmanın etrafında günün ilk saatlerinden beri devam eden bir hareketlilik vardı. Kazma ve mala sesleri uzaktan birbirine karışıyor, kimi zaman birinin diğerine seslenmesi bu seslerin arasından sıyrılıyordu. Toprak henüz güneşin altında tamamen sertleşmemişti ama havaya karışan ince toz, Fadime'nin daha şimdiden yüzünde olduğunu hissettiği bir tabaka bırakmıştı.
Uzakta Kerem hocayı usta ekibine direktifler verirken görünce aklına onu çağırdığı gelmişti. Mehmet hocayla görüştüğünü görürse geç kalmasıyla ilgili pek de bir şey söylemez belki diye umut etti.
"Nasılsın bakalım?'' diye sordu Mehmet hoca kazı alanını izlerken. Fadime her şeyi aynı anda hissediyormuş gibiydi. Boğazını temizledi. "İyiyim hocam, burada olmaktan mutluyum. Yaptıklarınız için teşekkür etmek isterim.''
Lafı olmaz der gibi elini salladı boşluğa doğru. "Burada olman gerekiyordu ben de ufak bir öneride bulundum, gerisi senin özgeçmişin sayesinde oldu.''
Fadime istemeden omuzlarını dikleştirdi. Arkasında sessizce duran İsmail'in oldukça farkındaydı. Kalbinin derinliklerinde kendiyle gurur duyuyordu hocasının övgülerinden. "Akşam paydos verildiğinde yanıma gel günün raporlarına bakayım, kayıtları nasıl tutulacağını öğrendikten sonra haftalık toplanırız önem arz eden bir gelişme olmadığı sürece.''
Fadime kafasıyla onayladı tekrar onu. Tam dönüp kazı ekibinin yanına dönecekken aklına geldi. "Sizinle görüşmek üzere bir gazeteci gelecekti hocam, görüştünüz mü acaba?'' diye sorduğunda İsmail'den bir öksürük sesi duyuldu. Mehmet hoca gözünün ucuyla İsmail'e baktı. İsmail'in öksürükleri dinmeyince Fadime yanına gitti. "İyi misin? Su ister misin?''
İsmail kafasını olumsuz anlamda çevirip eliini yok bir şeyim dercesine sallıyordu. Mehmet hoca onun varlığını yeni fark diyormuş gibi büsbütün ona dönmüştü. "Bu arkadaşımız kimdi?'' diye sordu Fadime'ye.
"Yeni açmanın fotoğrafçısı hocam.'' diyerek tanıttı İsmail'i hocaya. İsmail nihayet kendine geldiğinde elini uzattı. "Furkan Soylu, yeni ekiple birlikteyim.''
Mehmet hoca dikkatle İsmail'i incelerken Fadime de hocasına bakıyordu. Mehmet hocanın kaşları belli belirsiz çatılmıştı. Karşısındaki adamı çıkaramıyor gibiydi. Mehmet hoca eline baktıktan sonra elini sıktı. Ardından karşısındaki adamı dikkatle incelemeye başladı. "Soylu demek. Hangi okuldandın sen?''
"Harran hocam.'' diyerek cevapladı onu İsmail. Mehmet hoca kafasını aşağı yukarı sallarken, "Harran demek, Furkan, doğru, doğru.'' diye mırıldandı. "Siz yavaştan işinizin başına dönün bakalım.'' dedi ellerini çırparak. "Fadime, akşama yanıma uğra.''
Mehmet hocanın telefonunun çalmasıyla yoğun programı resmen başlamıştı. Telefonu cevaplarken Fadime, "Tamamdır hocam.'' diyerek yanında ayrıldı İsmail'le.
Açmaya giden ufak patikayı tırmanırken sessizlerdi. Sıcak güneşin aydınlattığı dünyadan kamaşan gözlerini güneş gözlüğüyle korumak adına gömleğinin cebine yerleştirdiği gözlüğü taktı gözlerine. Filtrelenmiş gözlerinin ardından İsmail'i incelemeye geri döndü. "İyi misin?''
İsmail ona baktı, yürümeye devam ediyordu. "İyiyim, geçti.'' dedikten sonra önüne döndü. Patikanın devamında sessizlerdi. Fadime neden daha yeni tanıştığı insanla sohbet etmek için sebepler aradığını düşünerek kendine kızdı. Hiç huyu değildiyse de aralarında oluşan sessizliik rahatsız etmişti.
Bu sessizlik için bir şey yapmaya fırsat bulamadan höyüğe varmışlardı. Bilgisayarını diğer omzuna alıp Kerem hocanın yanına gitti. Elindeki tabletten Alina'nın çektiğini düşündüğü görüntülere bakıyordu. Hiç acelesi yokmuş gibi elindekileri incelemesini bitirmesini bekledi Fadime. O sırada etrafına bakınmaya koyulmuştu. Alina, tentenin altına kurulmuş masalardan birinde droneunu bilgisayara bağlamış görüntüleri aktardığını tahmin ediyordu, ondan bir ara İsmail'in çektiği fotoğrafların koordinatlarını alması gerektiğini düşünürken Alina bilgisayardan başını kaldırıp el salladı.
Fadime buna karşılık olarak minik bir gülümseme sunabildi sadece. Alina parmağıyla Kerem hocayı gösterip tişörtünün yakasını silkti. Anlaşılan Kerem hocanın çalışma kampından üstüne düşen payı o da almıştı. Fadime dudağını büzüp omuzlarını silkti. Yapacak bir şey yoktu.
Gözünü Alina'dan çevirdiğinde İsmail'e kaydı yeniden. Emre'nin gösterdiği taşları fotoğraflıyor, fotoğrafı çektikten sonra hemen kameranın ekranına bakıyor, ardından taşı yeniden inceliyordu. Birkaç kez açısını değiştirdiğini fark etti Fadime. İsmail'in söylediği bir şeye karşılık elini omzuna atarak güldüğünü duydu Emre'nin. Taşlar üzerinden ne konuştuklarını merak etti. Bir an onları izlemeye devam ettiğini fark edince bakışlarını hızla başka tarafa çevirdi.
Ağırlığını bir ayağından diğer ayağına verirken bari bilgisayarı Alina'nın yanına bırakayım diye düşündüğü sırada Kerem hoca nihayet ona döndü. "Nerede kaldınız?''
Onun bu hallerine alışıyor gibi hissediyordu artık Fadime. "Mehmet hoca çağırınca yanına uğradım hocam, oradan geliyorum.'' İsmail'in sunduğu yalandan ziyade içine doğru karıştırılmış bir yalanı ortaya atmaktan çekinmedi Fadime. Kerem hoca burnundan nefes verdi, verdiği nefes çok fazla hıh gibi çıkmıştı ama kafasını yormamaya gayret etti.
"Yeni buluntular geldikçe arşivleme işi sende olduğundan gün sonu kritiğine kadar buradasın bundan sonra. Herkesle ayrı ayrı görüşür o gün toplananları derlersin.''
''Evet hocam.'' dedi Fadime. Zaten bildiği şeyleri ona anlatmasına uyuz olsa da suyuna gitmenin zararının olmayacağını düşünüyordu. Bu düşüncesini yalanlar gibi kaşlarını çatmıştı Kerem hoca. Uzun uzun ona bakıp başka bir cevap gelmeyeceğinden emin olunca kendisi sormaya karar verdi. "Bir sorun var mı?''
Amirliğinin yanında bir hoca da olduğunu hatırlamasına içten içe sevinen Fadime, "Hayır hocam şu anlık bir sorum yok ama herhangi bir şeyde sizinle iletişimde olacağım.''
Kafasını gidebilirsin gibi sallayınca hiç durmadan arkasını dönüp tenteye doğru ilerledi Fadime. Alina'nın yanına geldiğinde çantasından bir kutu çıkardığını gördü. Bilgisayar çantasını masaya bırakıp yanındaki sandalyeye gömüldüğünde bilgisayarını çıkarıp açılmasını beklerken birkaç saniyeliğine dinlenmek istiyordu. Bütün sabah ayakta durmuştu. Daha ilk günden ayağının altındaki toprakla arasındaki mesafe kalmamış, saçlarının arasına toz dolmuş, güneş yüzünü yakmaya başlamıştı. Buna rağmen içindeki heyecan hâlâ geçmemişti.
"Alina bana bu İsmail'in çektiği sektörlerin koordinatlarını verebilecek misin? Bir de Kerem hoca ile daha sonra kaydettiğiniz görüntülerin de etiketlenmesi lazım.'' diyerek ona döndüğünde elindeki kutuyu açmış Fadime'ye doğru tutmuştu. Meyve dolu kutuyu gördüğünde anlamayan gözlerle Alina'ya baktı.
"Ara öğün.'' demekle yetinen Alina bunun her şeyi açıkladığını düşünüyordu. "Tozun toprağın içinde bu sıcakta şekerimiz faan düşer hiç istemem mazallah.''
Kutunun içindeki üzümlere göz attığında midesinin gayet dolu olduğunu düşünerek reddetti kızın teklifini. "Teşekkür ederim, belki sonra alırım.''
Alina'dan gelen görüntüleri de kaydederken İsmail'in onlara doğru geldiğini gördü. Kamerasını boynuna geri asmış, sırtındaki çantayı açmaya çalışıyordu. Yanına geldiğinde karşısındaki sandalyeye çöküp bilgisayarını çıkardı ona. Kamerasını bilgisayara bağladıktan sonra Fadime'ye baktı. "Emre hocanınkileri de sana atacak mıyım?''
Fadime bilgisayardan kafasını kaldımadan cevapladı soruyu. "Hayır, Emre hocanın seçtiklerini ona göndereceksin. Uygun etiketlemeleri yapıp o bana gönderecek ben de buradan kayıtlarını gireceğim.'' Kafasını kaldırıp İsmail'e baktı. "Bana sadece genel görüntüleri gönder, diğerlerinin işleri onlara, geneller bana.''
İsmail anladığını göstermek adına kafasını sallayıp bilgisayarına döndüğü sırada Alina kendisine yaptığı gibi kutuyu İsmail'e de uzattı. İsmail kafasını kaldırırken gülümsediyse de gözlerini meyvelere indirdiğinde gülümsemesi yüzünde donar gibi oldu. Çok kısa sürdü ve hızla toparladı kendisini. Alina'ya dönüp, "Teşekkür ederim meyvelerle pek aram yok.''
Alina, sanki İsmail aslında iki kafam var demiş gibi bir tepki verdi. "Ne demek meyvelerle aram yok? Bir insan nasıl meyve sevmez? Vitaminlerini nereden alıyorsun?'' diye soru ardına soru sorunca İsmail, Fadime ile göz göze geldi. Bir anlık bakışmalarından sonra İsmail tekrar Alina'ya döndü. "Üzümlere alerjim var sadece. Diğer meyvelerle bir problemim yok.'' diye açıkladı kendisini. Alerji için tuhaf bir meyve olabileceğini düşünse de irdelemedi Fadime.
Alina'dan ufak bir 'hmm' sesi çıktı. "Nasıl istersen.'' Tabletine geri döndüğünde İsmail tekrar Fadime'ye dönüp göz kırptı. Fadime kaşlarını hafifçe kaldırdı ama İsmail çoktan ekranına dönmüştü bile. Kazıdaki oldukça hareketli geçen ilk gün pek nicelerinin habercisi gibi hissettiriyordu.