ix. akbaba

ix.
Fadime kazı evine eşyalarını bırakıp öğle yemeği yemek için şehre indiğinde zihni patlayacak gibi hissediyordu. Bir yanda, gün bitiminde kazı günlüğünün üzerinden geçmek üzere Mehmet hoca ile görüştüklerinde ona bulduklarını anlatmak için sabırsızlanıyor, diğer yandan akşam yemeğe davet edeceği sarışını düşünüyor, ama en çok da Mehmet hocanın sabah ona söyledikleri kafasını bulandırıyordu.
Yemeğinin gelmesini beklerken dirseklerini masaya yaslamış bir elini çenesine dayayıp pencerenin ardında sere serpe uzanan Urfa sokaklarını izliyordu. Buraya geldiğinden beri İsmail ile olan bütün etkileşimlerini teker teker aklından geçiriyordu.
Mehmet hocanın ima ettiklerinden yola çıkmaya karar verdi. İki farklı kişi olup olmadığını değerlendirdi. Öncelikle ne zaman ona 'Furkan' diye seslenilse adını sanki ilk defa duyuyormuş gibi irkiliyor veya boş bakıyor, bazen ona seslenildiğini anlamıyordu bile. Ama İsmail ismini kullandığından bahsetmişti zaten. Alışık olmaması normaldi bu yüzden.
Kazıya ilk geldiğinde, sorumlunun Kerem hoca olmasına rağmen, Mehmet hocayla görüşme ısrarını hatırladı. Ama iş görüşmesini zaten Mehmet Hoca ile yaptığı düşünülürse, sahaya ilk geldiğinde hiç tanımadığı bir sorumlu yerine bildiği bir yüzle muhatap olmak istemesi de pekala makul karşılanabilirdi.
Kazı ile ilgili hiçbir şey bilmemesini düşündü sonra. Paha biçilemez buluntulardan alelade taşlarmışcasına bahsediyor, henüz kazılmamış höyükleri sıradan toprak yığını gibi görüyor, binbir emekle temizlenmiş antik duvarlara bahçe çiti muamelesi yapıyordu. Ama kazı geçmişi bulunmadığı için buradan da somut bir şey çıkaramıyordu ne yazık ki.
"Off," diyerek büyük bir nefes verdi alnını kollarının üzerine, masaya gömerken. İşin içinden çıkamıyormuş gibi hissediyordu. Elinde koca bir şüphe yığını vardı ama aslında hiçbir şey yoktu. İsmail, stajyer bir kazı öğrencisinin yapabileceği sıradan hatalar yapıyordu sadece.
Sıkıntıyla kafasını gömdüğü kollarından kaldırdığında masanın başında dikilen garsonu görmesiyle yerinden sıçradı. Bir elini kalbine götürmüş başparmağını dişine dayayarak kafasını itti. Garson mahcup bir gülümsemeyle, "Afedersiniz," dedi. Masaya servisleri koyarken. "Seslendim ama duymadınız sanırım." Yanına gelen diğer garsonun taşıdığı tepsinin üzerinden siparişini alıp Fadime'nin önüne yerleştirdi. "Başka bir isteğiniz var mıydı?"
Fadime mırıldanarak teşekkür edip bir şey istemediğini söyleyerek gönderdi garsonu. Mental olarak tükenmiş, enerjisinin bittiğini hissediyordu. Yeraltında bulduklarının, tezini olumlu anlamda nasıl etkileyeceğini düşünüp heyecanlanacak mecali bile yoktu bu yüzden.
Düşüncelerinden biraz olsun uzaklaşabilmek adına Urfa'ya geldiğinden beri aramayı erteleyip durduğu arkadaşlarını aramaya karar verdi. Eğer programında bir değişiklik olmadıysa bugün Caner'in izin günü değildi. Bu da muhtemelen Göktuğ ile öğle arasında oldukları anlamına geliyordu. Oldu da izin günüyse, yeni sevgilisinin çiftliğinde vakit geçiriyor olmalıydı. Her iki senaryoda da telefonun bu kadar uzun süre çalmasına bir açıklama getiremiyordu.
Tam telefonu kapatmak üzereyken bezgin bir ses duyuldu hoparlörden. "Kiminle görüşüyorum?"
Fadime kaşlarını çatıp doğru numarayı arayıp aramadığını kontrol etmek için telefonun ekranına baktı. Doğru kişiyi aradığını görünce gözlerini devirdi. "Numaramı silmiş olamazsın." Karşı taraftan abartılı bir iç çekiş duyuldu. Normalde kıkırdayıp geçeceği klasik Caner dramaları, bugün bir hayli bozuk olan moraline iyi gelmemişti.
"Aa, pardon," dedi Caner 'r' harfini uzatarak, "Göktuğ duydun mu, daha yeni kazıp çıkarmışlar telefonu ordan!" Caner'in sevgilisiyle geçirdiği vakti böldüğü için değil, haftalardır arayıp sormadığı için bozuk attığını fark edince Caner'i tersleyesi gelmedi Fadime'nin.
"Özür dilerim," diye itiraf etti yorgun bir sesle, "arayacağıma söz vermiştim, aramadım, hatalıyım, ama siz de hiç aramadınız-" derken hattın küt diye kesildiğini duymasıyla elindeki telefona bakakalması bir oldu. Şaşkınlıktan ne yapacağını bilemez bir halde telefonunun ekranından kendi yansımasını görmesiyle bir kez daha gözlerini devirdi. Ne kadar uğraştırmak istese de gelen görüntülü aramayı cevapladı hızla.
Karşı tarafın görüntüsü ekrana geldiğinde Caner, telefonu iki adamı ekrana sığdırarak sabit kalacak şekilde bir yere yaslamak suretiyle eli kameradan uzaklaşırken, Göktuğ yüzünden anlaşılacağı üzere büyük sövgülerle Caner'in yanında yer alan sandalyeye yerleşiyordu.
Caner muhtemelen yerinden kalkmak istemediği için Göktuğ'u yanına çağırmıştı. Göktuğ'un hiç durmadan hareket eden dudaklarından anlaşılacağı üzere, Caner'in zerre umrunda olmayan bir takım hakaretler sıralıyor olmalıydı. Az önce suratına kapanan telefonu unutmuştu bile. Onları bıraktığından bu yana hiçbir şeyin değişmediğini gördüğü arkadaşlarını izlerken gülümsemesine karşın gözlerinin de dolduğunu hissetti.
Kendi telefonunu da tıpkı Caner gibi önündeki peçeteliğe yasladıktan sonra önündeki ikiliye baktı. "Nasılsınız, nasıl gidiyor?" dedi arama sebebinden bir nebze uzaklaşarak.
"Bizde durumlar aynı canım, senin ders yükünü sırtlamak hariç tabii, asıl haberler sende. Kazı nasıl gidiyor?" diye sordu Caner, içeceğini eline aldı. Göktuğ lafa karıştı hemen, "Yağmur fena yağdı iki gün, oralarda durum ne?" diye sordu merakla.
Geldiğinden beri kimseyle kazı hakkında detaylıca konuşamadığını fark edince başkasına önemsiz gelecek ama Fadime'yi heyecanlandıran bütün detayları onun ne anlattığını bilip yargılamadan dinleyecek iki insana coşkuyla ne kadar da anlatmak istediğini fark etti.
"Sorma, toprak aşırı su aldığından göçük meydana geldi, kazı durma noktasında ama ortaya çıkan alan kazıyı uzattı mı kısalttı mı karar veremedim henüz." diyerek son haberlerden bahsetti biraz.
"Anlat bakalım Gestapo Kerem canına okuyor mu?" Göktuğ'un sorusuyla bakışlarını ona yöneltti Fadime. Göktuğ ise burgerinden bir lokma almakla meşguldü. "Sen tanıyor musun Kerem'i?" diye sordu Fadime merakına engel olamayarak.
Fadime, Göktuğ'un lokmasını yutmasını beklerken içeceğini yudumladı. Bir yandan da çay söylemek için garsonla göz göze gelmeye çalışıyordu. "Sayburç'ta ortaya çıkan ritüel alanlarını hatırlarsınız." dedi Göktuğ ağzını peçeteyle silerken. "Orada beraber çalışmıştık. Yani beraber dediğim, sahanın sorumlu hocası oydu işte."
Caner bir Göktuğ'a bir Fadime'ye baktıktan sonra ortaya konuşmaya karar verdi. "Torpil çatışması yani. Desene Fadime'nin referansı seninkinden daha güçlü çıktı."
Fadime öfkeyle, "Caner!" diye yükseldi. Göktuğ ise omzuna vurmakla yetinmişti patavatsızlığı karşısında. "Sen de başlama şimdi. İlk geldiğimde kendimi yeterince yetersiz hissettim zaten." Caner hiç oralı olmadan önündeki tabaktan bir lokma daha aldı. "Ne var? Herkes öyle düşünmüyor mu? Sen de öyle davran, ne takıyorsun bu kadar?"
Fadime'nin omuzları düştü. "Kerem hocanın tavırları Göktuğ yerine ben alındım diyeydi demek bunca zaman." diye mırıldandı düşünceli bir şekilde. Adamın ilk hafta yaptığı bütün imalarını, üstten bakışlarını ve mesafeli tavrını şimdi yerine oturuyordu onun için. Nihayet garsonu yakalayıp işaret etti çay için.
Caner, tekrar araya girdi. "Fadime, canım, Mehmet hocayla diz dize çalışıyorsun, üstelik ekipte doktorası olmayan bir tek sensin. Seni torpilli sanmayacak da beni mi sanacaktı?"
Fadime kaşlarını çatıp kollarını göğsünde kavuşturdu. "Yani çok afedersin ama eşek gibi çalışıyorum ben orada akşama kadar. Torpilli olsam kıçımın üstüne otururdum bazıları gibi." Sıkıntılı bir nefes verdi. "Neyse, şimdi iyiyiz zaten bir sorun yok." Garsonun önüne bıraktığı sıcak çayından bir yudum aldı.
Konuşurlarken Alina'dan ve ekip arkadaşlarından bahsetti biraz. Göktuğ'un nişanlısıyla arasını düzelttiğini de öğrenmişti laf arasında. Caner her çile çekildiğinin iması yapıldığında, kazının bir parçası olmamaktan ne kadar memnun olduğunu dile getirmek için araya giriyordu. Göktuğ bir ara herhangi bir yoğunluk olup olmadığını ve yeteri kadar çalışan olup olmadığını yoklayınca Mehmet hoca ile konuşmak için not aldı aklında bir yere.
"Gazeteci noldu peki karşılaştın mı?" Caner'in sorusuyla afalladı Fadime. Tamamen aklından çıkmıştı bu detay. Aklına haftalar önce okulların açıldığı gün güvenlikle tartışan gazeteci düştü hemen. Uzun boylu muydu yoksa kısa mı? Esmer miydi yoksa sarışın mı? Omuzları geniş miydi? O kadar anlık bir karşılaşmaydı ki Fadime hatırlayamıyordu bir türlü.
Fadime'nin yine kendi dünyasına daldığını gören ikili tekrar seslendi. "Dünyadan Fadime'ye!"
Göktuğ'un sesiyle bir başka anı kilidi açıldı sanki Fadime'nin zihninde. Heyecanla bakışlarını kaldırıp sordu. "O gazetecinin ismini hatırlıyor musunuz?!"
Ekranın diğer ucundaki iki arkadaş Fadime'nin deliliğe varan ses tonu karşısında bakıştılar önce. Göktuğ 'bilmiyorum' der gibi omuzlarını silkti. "Hiç hatırlamıyorum valla, Caner sormasa unutmuştum bile adamı."
Fadime beklentiyle bakışlarını Caner'e çevirdi. Caner bir süre düşünüyormuş gibi yaptıysa da dudağını sarkıttı sonra ilgisizce. "Nerden hatırlayayım Fadime, fal bakayım istersen?"
Sinirle Caner'e baktı hiçbir şey söylemeden. Bir süre dik dik birbirlerine bakan ikiliden Caner ilk geri adım atan oldu. "Tamam tamam, önemli mi bu kadar?"
Fadime gözlerini kırpıştırdı. Önemli miydi? Baktığın zaman alakasız bir soruydu ama önemli olduğunu hissediyordu. Kararsızlığını gören Göktuğ araya girdi, "Ne oldu?"
Göktuğ kaşlarını çatmış, Fadime'nin haline endişeli bir ifadeyle bakıyordu. Arkadaşlarına bütün şüphelerini anlatsa mı yoksa anlatmasa mı emin olamıyordu. İçinden beklenmedik bir ses bütün olan biteni kendisine saklaması gerektiğini söylüyordu. Her şeyin büyük bir yanlış anlaşılma olma ihtimali bulunuyordu hala ve içinde gizli bir yerlerde İsmail'i herkesin önüne atacak bir hamle yapmak istemiyordu.
Kısa sürede tanıdığı bu insanı koruma güdüsüyle, "Bir şey yok ama o gazetecinin ismini öğrenebilirseniz bana gönderin olur mu?" diyerek rica etti.
Nereden bakarsan bak her halinden tuhaflık akan bu kıza hayretle baktı ikili. Fadime bu bakışlara kayıtsız kalarak bir şey söylemedi. Caner ve Göktuğ birbirine baktılar tekrar ama bir yorum yapmadılar gördükleri hakkında. Onun yerine Caner, "Tamam öğleden sonra bir soruşturur akşama haber veririm."
Telefonu kapattıktan sonra hesabı ödeyip kazıya geri dönmek üzere yola çıktı. Giderken zihnini bir nebze olsun dindirmek için kulaklığını takıp şarkı listesinden chill bir şarkı seçip bütün yol boyunca onu dinledi gözlerini kapatarak. Bulutlu hava, kulağında çalan şarkı ve birazdan yürüyerek aşacağı tepe biraz olsun kendisine getirdi onu. Sakin bir kafayla kazı evine girdi.
İçeride ceketini askılığa asan Alina, kapıdan giren Fadime'yi görünce, "Neredesin sen? Öğle yemeğine çağıracaktım hiçbir yerde bulamadım seni." dedi. Fadime neden Alina'nın onu aramadığını düşündü. "İşlerim vardı biraz onları halletmek için erken çıkmıştım. Haftaya telafi ederiz." diyerek geçiştirdi kızı. Toplantı salonuna girdiğinde Kerem hocayı yine bilgisayarının başında gördü.
Toprağın stabil kalacağından emin olduklarından toprağı kademeli olarak kaldırılmaya başlanacaktı. Bu da zaten sabahki ekip ile devam edeceğinden kalan ekip arkadaşları erken paydos vermişti. İsmail hala ortalıkta görünmüyordu. Nerede olduğunu merak ediyordu ama ondan önce Mehmet hoca ile konuşması gerekiyordu.
Bilgisayarını alıp kazı alanında her zamanki tentenin altında yer alan masaya yerleşti bir kez daha. Linkedin'den İsmail'i aratıyordu o sırada. Arama kısmına ismini yazdığında dikkat çeken iki tane hesap çıktı. Birinin profil fotoğrafında İsmail'in gülümseyen suratı Fadime'ye bakıyordu. Yan sekmeye açtı linki. Diğer hesabın ise bir profil fotoğrafı yoktu. Furkan Soylu yazıyordu sadece, onu açıp inceledi. Eski bir hesaba benziyordu. İsmail'in ilk hesabı olabileceğini düşündü. Şifresini unutup yenisini açmış olabilirdi. Yan sekmeye açtığı linke geldiğinde mezun olduğu üniversite, bağlantıları ve projelerini inceledi. Her şey İsmail'in anlattıklarıyla örtüşüyordu. İnstagramda zaten ekleştikleri için oraya bakmayı düşünmedi tekrar ama Furkan Soylu ismini aratsa bile aynı isimli onlarca hesap çıkıyordu karşısında. Öyle niş bir soyad değildi sonuç olarak.
Sekmeleri kapatıp uzakta yer alan işçilerin çalışmalarını izlemeye başladı çenesini avcuna, dirseklerini de masaya dayayarak. Kerem hoca işçilerin başında duruyor, çalışmalarını kontrol ediyordu. Gözünün ucuyla İsmail'in o ustalara doğru yürüdüğünü gördü.
Görüş açısına iyice girdiğinde onu incelemeye başladı. Kahverengi botlarını giymiş çamurları aşarak yürüyordu. Üzerindeki kırmızı flanel gömleğinin altında beyaz tişörtü yer yer kırışmıştı. Vücudu gergin, yüzü kırışmış olmasına rağmen Kerem hoca ona döndüğünde gülümseyince az önceki sıkıntılı halinin bir hayal olup olmadığından şüphelendi Fadime.
İsmail, Kerem hocanın yanında durmuş ustalara bakarken sohbet ediyorlardı. Kerem hocanın attığı kahkahayla ne konuştuklarını merak etti. Göktuğ'un tabiriyle Gestapo Kerem'i bile bu sıkıntılı halinde güldürebilen biriydi. Herkesle anlaşabilirdi. Şeytan tüyü varmış gibiydi sanki. Gittiği her yerde bir tanıdıkla karşılaşan o insanlar gibiydi aynı. Sevgili olsalar gezdikleri yerde adım başı durdurulma olasılıklarını düşünüp sinirleri bozuldu. Sonra neden böyle bir şey düşündüğünü düşündü. Yine düşünce akışında kaybolmuştu.
Utana sıkıla neden İsmail'den bu kadar etkilendiğini tarttı. İsmail ile vakit geçirmek, deniz yatağında yatarken, sudan ıslanmış teninin üzerine düşen güneş ışınlarıyla ısınmak gibi bir huzur veriyordu. Mayıştırıyordu onu. Keyifliydi.
Düşüncelerini dağıtmak için başını sallarken İsmail ile göz göze gelmesiyle yanaklarının ısınması bir oldu. Aklının bir kenarında dolaşan şüpheler ve diğer kenarında düşlediği hayaller arasında Fadime köşeye sıkışmış gibi hissediyordu. Derin bir nefes alıp kendisini toparlamaya çalıştı. İsmail yanına gelip tam karşısına yerleşti. "Nasıl oldun?" diye sordu merakla. Kaşları belli bellirsiz çatılmış, bedeni hafifce Fadime'ye eğilmişti. Gerçekten endişeleniyor muydu diye merak etti.
"İyiyim, bir sorun yok." dedi Fadime, saçını omzunun arkasına attı. "Ben de sana yazacaktım aslında."
İsmail'in kaşları havaya kalktı. Bu zamana kadar önemsiz konulardan ötürü mesajlaşmaları olmuştu elbet ama bu şekilde dile getirmemişti daha önce. "Önemli bir şey değil umarım?"
Fadime kafasını salladı. "Yok yok, bir şey olmadı. Yeni eve yerleştim biliyorsun. Alina akşam bir hayırlı olsun niyetine kutlama yapmayı teklif etti. Sen de gelmek ister misin diye soracaktım." Fadime en ufak bir tepkisini kaçırmamak için dikkatle bakıyordu adamın yüzüne.
Kaşlarını yavaşça indirdi, yüzüne her zamanki gülümsemesi yerleşti. "Olabilir neden olmasın? Kim kim olacağız?" Sandalyesine yaslandı sonra, rahatlamış gibi bir ifadeyle. "Kaçta orada olayım?"
Fadime bu kadar kolay kabul etmesi hem şaşırtmış hem de rahatlatmıştı. Fadime'ye güvenip bu teklifin altında başka bir şey olup olmadığını hiç sorgulamadan kabul etmesi, kendisini kötü hisseetmesine sebep olmuştu. Kendisini rahatlatmak için 'sadece şüpheleri ortadan kaldırmak adına' diye ikna etmeye çalıştı. "Ben sana detayları mesaj atarım." dedi. Karşısındaki adama gülümsedi sonra.
Kara bulutlar gökyüzünde toplanmaya başladığında yağmur yağacağı iyiden iyiye belli olunca Kerem hoca günü burada bitirme kararı alarak paydos verdi. Herkes bu erken mesai bitimini haftasonu ile birleştirmek için bir an önce eşyalarını toparlayıp gitmeye baktığından kazı evinde tek tük insanlar kalmıştı. Fadime her zamanki gibi raporlamaları bitirmek zorunda olduğundan toplantı salonunda tek başına oturuyordu bilgisayarının başında.
Oturduğu yer doğrudan kapıya baktığı için Mehmet hoca içeriye adım attığı an hemen gördü adamı. Yaşlı adam, içeride kimsenin olmadığından emin olunca yüzünde muzip bir ifadeyle masaya yaklaştı. "Fadime hocam, kolay gelsin." diyerek iki yanında bulunan sandalyelerden birini çekip yerleşti masaya. Hafifçe öne eğilip sordu, "Küçük geziniz nasıl geçti acaba?".
Fadime, önündeki bilgisayara son cümleleri yazıp ekranı yarıya kadar indirdikten sonra heyecanla anlatmaya başladı. "Hocam, dikilitaşı ilk bulduğumda şüphelendiğim gibi, kabartmalar bir ritüeli anlatıyor. Dikilitaşların toprak altında kalan alt kısımlarında da okunan dualar ve ritüelin yöntemi olduğundan şüphelendiğim bir takım işaretler bulunuyor. Tam olarak ne anlattıklarını çözmek için ileri incelemeler yapılması gerekir tabii.
Bütün yüzeylerde çeşitli hayvan figürleri vardı. Giriş duvarına çizilen yılanların koruyucu olmasının hedeflendiği büyük olasılık. Sunak taşının eteklerine oyulan akrepler yeraltına geçişi simgelemeli. Dikilitaşlar ve duvarlar şaşırtıcı bir şekilde bütünlüğünü çoğunlukla koruyabilmiş. Oda binlerce yıl önce kendi kendini mühürlemiş sanki, içeride yürümek zamanda yolculuk yapmak gibiydi. Orayı sizin de gözlerinizle görmenizi çok isterim." diye bitirdi açıklamasını. Farkında olmadan nefes bile almamıştı anlatırken.
Mehmet hoca gözleri kısılacak şekilde gülümsedi. Pencereden süzülen ikindi ışığı yaşlı adamın yüzünde öyle bir gölge oyunu kurmuştu ki hocasının sevimli bir tilki gibi göründüğünü düşündü. "Ama güzel kızım, arkeoloji zamanda yolculuk yapmanın kendisi değil midir zaten?".
Fadime kafasıyla onayladı adamı, keyfi gayet yerinde görünüyordu. Bu küçük keşif sabahki tatsız olayları zihninden silmiş gibiydi. Sabah Göktuğ ile konuşmasını anımsadı.
"Bu yeni saha, iş yükümüzü ikiye katlayacak gibi duruyor." diye ortaya attı birden.
Mehmet hoca gözlüğünün üzerinden Fadime'yi inceledi merakla. "Kerem de sabahtan beri programın nasıl aksayacağından yakınıp duruyordu. Mevcut ekibin elinin kolunun dolu olacağı kesin, evet." Fadime bekledi hiçbir şey söylemeden. Kendisi bir öneride bulunmak istemiyordu yanlış anlaşılmamak adına. "Ek bütçe ayarlamaları yapılabilirse yedek ekipten birileri dahil edilebilir kazıya, mümkün."
"Tabi," diyerek söze başladı Fadime. "Daha önce çalıştığımız deneyimli arkadaşlarımızın burada olması bizi oldukça rahatlatacaktır." ile bitirdi temkinli bir şekilde. Mehmet hoca gülümsedi masadan kalkarken. "Ben bir Necmi ile bunu görüşeyim bir ara." Kapıya doğru ilerlerken durdu. "Sen de bugünlük mesaini bitir artık, yoruldun, git dinlen biraz."
Fadime teşekkür etmek için ayağa kalkacağı sırada Mehmet hoca bir ıslık tutturup çıkmıştı bile binadan. Son raporların yedeğini de kaydederek Fadime de artık akşamına hazırlanmak üzere kapıyı kilitleyerek çıktı kazı evinden.
Her şeyi bir kenara bırakırsak bugün bir misafir ağırlayacaktı. Başka kimseyi çağırmamış olsa bile kutlama gibi görünmesi de önemliydi bu sebeple market alışverişi yapması gerektiğine karar verdi.
Taksiden inip markete girdiğinde beyaz et mi yoksa balık mı yapsa diye düşündü önce reyonları gezerken. Sonra taze balık bulamayabileceği düşüncesiyle bu fikirden vazgeçti. Onun yerine her ne kadar sevmese de kırmızı et için kasap reyonuna yöneldi. Önünde serili kanı çağrıştıran etlere bakmamaya çalıştı, yoksa midesi bulanacağından akşamı komple iptal edecekti. Fırına atmak için sebze alıp buna yakışacak sos malzemelerini de arabasına ekledi.
Kasaya doğru ilerlerken raflarda dizili içeceklere gözü kayınca, kesinlikle bugün kullanmak için değil, daha sonraki günlerde içmek üzere sevdiği şarapları da yerleştirdi yerine. Kasadan geçip onu bekleyen taksiye doğru ilerlerken unuttuğu bir şey olup olmadığını düşünüyordu. Yolda İsmail'e mesaj attı gelmesini istediği saati.
Bir şey yaptığı yoktu. Sadece İsmail şüphelenmesin diyeydi her şey. Sebzeleri doğradı. Kendisini suçlu hissetmesine gerek yoktu çünkü yanlış bir şey yapmıyordu. Fırın tepsisine yağlı kağıdı yerleştirdi. Yanılıyor olduğu ortaya çıkarsa da nasıl teklif edeceğini bilemediğinden böyle bir numara yaptığını söylerdi olur biterdi. Fırın kapağını kapattı sertçe.
Bir nefes alıp etrafta düzenlemesi gereken herhangi bir şey olup olmadığını kontrol etti. Mutfağı toparlayıp koltuğa kurulup şiddetle yağmaya başlayan yağmuru izlerken içi geçmişti.
Kara bulutların altında atını dörtnala sürerken etrafına bakınıyordu endişeyle. Gökyüzünü kaplayan koyu bulutlar gün ışığına geçit vermiyor etrafı da karanlığa boğuyordu. Şiddetli yağmur görüşünü bulandırıyor, yüzüne çarpan soğuk damlalar gözyaşlarına karışıyordu. Rüzgara karşı ilerlemeye çalışan atı, her huzursuzlanışında başını sallıyor, ayaklarını çamurlu zemine zorla basıyordu. hayvanın korkusunu ve yorgunluğunu hissetse de bunu görmezden geliyordu.
İleride, çamurun içinde boylu boyunca uzanan tanıdık atı gördüğünde yüreği ağzına gelmişti. Topuklarıyla kendi atını uyarıp hızını artırdı. Ne var ki yumuşak toprakta bata çıka ilerleyen hayvanın da canı kalmamıştı artık. Önüne aniden çıkan tonuzu görünce hiddetle şaha kalkan at, sırtından attı sahibini. Havada savrulan bedeni çamurlu zemine çarptı sertçe.
Islak toprağın yumuşaklığı düşüşünün şiddetini bir nebze olsun hafifletmişti. Aldığı ufak tefek darbelerin vücudunda oluşturduğu sızıları görmezden gelip ellerini çamura bastırıp doğrulmaya çalıştı. Dizlerinin üzerinde doğrulup güçlükle ayağa kalktı. Kendi atı çoktan terk etmişti onu.
Bakışları yerde yatan atı bulduğunda ona koştu sendeleyerek. Dizlerinin üstüne çöküp beyaz atın ıslanmış, çamura bulanmış yelelerine dokundu titreyen parmaklarıyla. Elini boynundan böğrüne doğru kaydırırken gözleri, gövdesine saplanmış oka takılmasıyla bir hıçkırık koptu boğazından.
Başını hızla kaldırıp etrafına bakındı. Atın birkaç adım ilerisinde ağacın dibine uzanmış adamı görünce kalktı yerinden. Adamın yanına ulaşana kadar geçen birkaç saniyede nefes almakta zorlanıyordu.
Yağmur yüzünü döverken göğsü yerinden fırlayarak kendini adamın yanına attı. Sarışın adam kalın gövdeli ağaca yaslanmıştu. Bir eli çamurlu toprağa düşmüş, diğer eli karnının üzerine kapanmıştı usul usul. Gözleri kapalıydı. Yetişememiş olmasının acısı içinde tuttuğu bütün korkular birden boşalmış gibi üstüne kapandı adamın. Yüzünü avuçlarının arasına alıp alnını alnına yasladı. Soğuk dudaklarına bir öpücük kondurduktan sonra gözyaşları bir sel gibi akmaya başlamıştı. Adamın göğsüne saplanmış oka tutunurken haykırışları gök gürültüsüne karıştı.
Gök gürültüsünün sesiyle yerinden sıçradı Fadime, gözlerinin ıslandığını hissedip elleriyle yüzünü kapattı bir süre. Ne kadar vakit geçtiğini merak ederek telaşla fırına yöneldi. Fırın kendini kapatalı o kadar süre geçmediğini fark edince tuttuğu nefesini verdi. Fırını açıp tepsiyi tezgaha yerleştirdiği sırada kapı zili çaldı.
Kapıya doğru ilerlerken telefonunu kontrol etti. Caner'den gelen mesajları kapının önündeyken açtı.
Diva:
gazetecimizi buldum
ismail furtuna
rica ederim
Kapıyı açtığında Caner'in son mesajıyla bakışıyordu. Karşısındaki sarışın adamı görmesi bir şok etkisi yaratmıştı Fadime'de. Bildiği bütün her şeyi sorguluyordu zihninde. Karşısındaki bu adam bir Furtuna olabilir miydi? Küçüklüğünden hayal meyal hatırladığı küçük çocuğu düşündü. Hastalandığında, babaannesinin yanında evlerine gelen çocuk şu an fotoğrafçı kılığına girip hayatına dahil mi olmuştu? Yoksa ikisi tamamen farklı kişiler miydi?
Uzun bir süre kapının önünde bekleyen çocuk o gün içinde kim bilir kaçıncı kez sordu, "İyi misin?"
Fadime irkilip kendini toparlamaya gayret etti. Kenara çekilerek içeriye buyur etti adamı. "Hoş geldin." Tükenmiş hissediyordu. Kafası çatlayacak gibiydi. "Elindekileri alayım." diye uzandı İsmail'e. Furkan'a. Ya da bir Furtuna'ya. bu düşüncelerden uzaklaşması gerekiyordu.
İsmail ayakkabılarını çıkarıp Fadime'nin yere koyduğu terlikleri giydi. Merakla etrafına bakındı durduğu yerden. Fadime sarışını hala buyur etmediğini fark edip eliyle salonu işaret edip İsmail'i yönlendirirken kendisi de mutfağa geçti tatlıyı bırakmak için.
Salona geçtiğinde İsmail'i pencereden dışarıyı izlerken buldu. Fadime içeri girdiğinde, "Diğerleri yok mu?" diye sordu.
Fadime tekli koltuklardan birine yerleşirken cevapladı. "Yağmurdan ötürü gelemeyeceklermiş, sana yazacaktım ama uyuyakalmışım." İsmail'in bıyık altından güldüğünü görünce yanlış anlaması karşısında memnun oldu. Tam olarak yanlış anlama sayılır mıydı emin değildi ama o konuya girmeyecekti. Oluşan sessizlik uzayınca rahatsız hissettirmemesi adına boğazını temizledi. "Aç mısın?"
Mutfağa geçip tabakları hazırlamaya girişti. İsmail yardım etmek istediği için ona servisleri verip masayı hazırlamasını rica etti. Salonda balkonun önündeki masayı uygun bir şekilde hazırladığını görünce şaşırdıysa da renk vermedi. Tabakları yerleştirip, "Ne içmek istersin?" diye sordu. İsmail seçeneklerini düşündü. "Sen ne alırsan." diyerek topu Fadime'ye attı.
Fadime servisleri salona getirip marketten aldığı şarabı açarak kadehlere koydu. Yağmur sesi eşliğinde yemeklerini yerken Fadime nereli olduğunu, eğitimini, üniversiteden arkadaşlarını sorarak hikayesinin örtüşüp örtüşmediğini ölçmeye çalıştı. Bütün hayatı boyunca bu soruları cevaplamış gibi soruları yanıtladığı için bir boşluk bulamadı Fadime. Kadehler boşalıp dolarken İsmail'i neden çağırdığını güç bela hatırlıyordu. Belki de bütün şüpheleri gerçekten yersizdi. Belki de otoparkta gördüğü adam başka bir konuyla ilgiliydi.
"Sigara kullanıyor musun?" diye sordu İsmail. Tabakları mutfağa götürmek için ayağa kalkmıştı. "Düzenli içtiğim yok ama teklif edilirse hayır demem." diye cevap verdi Fadime. İsmail'in ardından mutfağa gidip dolaptan bir küllük çıkardı. Mutfağın balkonunda yer alan masayı işaret etti geçmesi için.
Balkonun duvarına sabitlenmiş ısıtıcıyı çalıştırıp camlardan birini açtı. İsmail salondan şarap kadehlerini getirmişti o sırada. Sigarasını dudaklarına götürüp yaktı. Ardından bir tane de Fadime'ye uzattı. Dudaklarına yerleştirdiği sigarasını yakmak için çakmağı vermesini beklerken, İsmail uzanıp kendi yaktı Fadime'nin sigarasını. Balkonu aydınlatan tek kaynak ısıtıcının turuncu ışığıyken fazla yakınlamışlar gibi hissediyordu. Sigarası yandığında gözlerini çakmağın mavi alevinden çekip İsmail'in mavilerine dikti, sigaradan derin bir nefes alıp ucunun alevlenmesini sağladı.
"Teşekkür ederim," diye fısıldadı Fadime. İsmail gülümsedi cevap vermek yerine. Küçük balkon masasında otururken cama vuran yağmuru izlediler bir süre sessizlik içinde. Fadime şarabından son bir yudum aldı. Kaçıncı kadehiydi saymamıştı.
Ayağa kalkıp yeni bir şarap şişesi almak için mutfağa yöneldiğinde içtiği bütün şaraplar birden kanına karışmış gibi sendeledi. Fadime'yi kolundan yakalamak için ayağa kalkan İsmail'in omuzlarına tutunup gözlerinin karartısının geçmesini bekledi. İsmail sormadan cevap verdi bu sefer, "İyiyim, iyiyim. Sorun yok."
Gözlerini açtığında İsmail'in yüzünün oldukça yakın olduğunu görmesiyle başının bu sefer farklı bir sebepten döndüğünü hissetti. 'O bir Furtuna olabilir,' diye düşündü karşısındaki adamın dudaklarını incelerken. 'Ama olmayabilir de,' dedi içinden diğer bir ses.
Kollarını Fadime'den çekmeden sordu İsmail, "Beni buraya gerçekten neden çağırdın?"
"Nerden anladın?" dedi panikle Fadime. Aklını bulandıran sis kalkmış gibi hissediyordu. İsmail'in kollarından kurtulup bir adım geri atmaya çalıştı.
İsmail de küllüğe bıraktığı sigarasını alıp bir nefes çekti. "Alina'yla konuştum," Fadime kendini tokatlamak istedi o an. "Akşam için herhangi bir şey lazım olup olmadığını sordum." İsmail güldü, Fadime ise yer yarılsa içine girmeye hazırdı. "Cevap olarak ne dediğini söylememe gerek yok sanırım, oldukça heyecanlı göründüğünü belirtmem gerek ama."
Fadime utançla gözlerini kapattı. Tam şu an ölmeye hazırdı. Sonra İsmail'in sorusunu hatırlayıp kendine geldi. "Bugün seni otoparkta gördüm."
İsmail'in gülümsemesi yüzünde dondu. "Arabam orada, normal sanki beni orada görmen." diye şansını denedi. Ne görüp görmediğinden emin olmaya çalışıyordu. "Neyden bahsettiğimi bildiğini biliyorum. O adam kimdi?"
İsmail derin bir nefes aldı. Beyninin durmadan çalıştığını bu puslu haliyle bile görebiliyordu Fadime. "Sakın yalan söylemeye kalkma." diye uyarmak istedi. İsmail başını sallayıp masaya geri oturdu. Paketten bir sigara alıp yaktı. Vakit kazanmak istiyormuş gibi geldi Fadime'ye. "Peki sen ne olduğunu düşünüyorsun?"
"Benim ne düşündüğüm önemli mi?" Fadime de karşısına oturdu. Kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Kaşlarını çatmak istiyordu ama pek başarılı olduğunu sanmıyordu. "Aslına bakarsan önemli. Benim hakkımda ne düşündüğünü önemsiyorum." dedi. Fadime kollarını indirdi. Yüzünün yumuşadığını hissetti. İsmail'in sesinde samimiyet tınısı duyduğuna inanmak istedi. "Birkaç tahminim var." diye itiraf etti. "İlki şu aile işinle ilgili", dedi. İsmail devam etmesi için bekledi. Bu değildi muhtemelen. "Diğeri başının bir tür belaya girip girmediğiydi." İsmail buna güldü.
"Beni düşünmen çok tatlı." Fadime'nin yanakları ısındı. Arkasını dönüp ısıtıcıyı kapatmayı düşündü. Kollarını sıvadı onun yerine. "Sonuncusu ne?" diye sordu İsmail. Sandalyesine yaslanmış kadehin dibini yudumluyordu. Fadime tereddüt etti. Kalbi göğsünde çarpıyordu. Cesaretini toplayarak sordu. "Gerçekten bir fotoğrafçı mısın?"
İsmail ayağa kalkınca Fadime birden toparlandı. "Sakin ol," İsmail elini Fadime'nin omzuna koyup gülümsedi. "Şu diğer şişeyi almaya gidiyorum." Fadime utandığını hissetti bir saniyeliğine. Sonra hemen toparlandı. Bir şeyler saklayan kişi kendisi değildi. Utanacak bir şeyi yoktu. Diken üstünde olması normaldi. İsmail elinde açılmış şişeyle geri geldi.

Kendi kadehini doldurduktan sonra şişeyi kaldırarak Fadime'ye işaret etti. Fadime cevap olarak kendi kadehini İsmail'e uzattı. Uzun bir akşam olacakmış gibi hissediyordu. İsmail kadehi Fadime'ye uzatıp kendi bardağında koca bir yudum aldı. Kadehini tekrar doldurup yerine yerleşti.
"Bir gazetede çalışıyorum," diyerek söze başladığında Fadime nefesini tuttu. Şüphelerinin ne kadarının doğru olduğunu yüreği ağzında bekledi. "Bir fotoğrafçı kılığına girmek gibi bir planım yoktu aslında. Ortaya çıkması koca bir evrakta sahtecilik davalarını peşinde getirecek nihayetinde. Belki de kendimi hazırlamalıyım bile." dedi. Parmaklarıyla oynuyordu. Fadime bir şey söylemedi. İşin o kısmını düşünmek istemiyordu. Lansmanda tanıştığı avukatı arayıp arayamayacağını düşündü bir an.
İsmail devam etti. "Mehmet hoca ile görüşmek için okula gelmiştim. Okuldaki görevlilerden biri onun Urfa'da olduğunu söyleyince buraya geldim ama röportaj iznim olmadan beni doğrudan içeriye alacaklarını ummak Polyannacılık yapmak olurdu."
"Neden görüşmek istiyordun ki bu kadar?" diye araya girdi Fadime. Sorularak en büyük soru buydu sanırım.
İsmail bardağını bitirmişti yine. "Şu an çalışmak istediğim bölümde çalışmıyorum. Geçmek istediğim asıl alan spor aslında. Ama orada nasıl torpiller döndüğünü tahmin edersin belki. İyi bir haber yapıp ismimi duyurabilirsem bir şansım olur diye düşündüm." dedi sonunda Fadime'nin gözlerine bakabilmişti.
"İsmini duyurmak konusunda artık bir endişen kalmamıştır sanırım. Ülke çapında duyulacağından eminim." diyerek kendi şarabını yudumladı Fadime, sinirleri bozulmuştu. İsmail'den bir kahkaha koptu. "Haklısın sanırım." dedi. İsmail'in bütün o şüpheli davranışlarını düşündü. İlk gün Fadime kendi programını izlerken onu izlemesinin sebebi, Kazı evinin etrafında dolaşması, herkese yardım etmesi. Fadime'nin kazı günlüğünü ve raporları yaparken özellikle yardımsever bir tavır takınması. Her şey yerine oturuyordu şu an.
Fadime onun bu ciddiyetsizliği karşısında kadehini dikledi. Kendine kızıyordu. Gerçekten Fadime'den hoşlanıp hoşlanmadığını düşündü. Artık neye inanacağını şaşırmıştı. İsmail bir kez daha doldurdu kadehleri. "Gerçek ismin ne peki?" diye sordu sinirle.
"İsmail." dedi. Fadime devamını bekledi ama gelmedi. "Bugün görüştüğün adam kimdi peki?" diye sordu, soyadını söylemeyeceğinden emin olunca. "Gerçek Furkan Soylu'ydu."
Ağzından cımbızla laf aldığını hissettiği için öfkelendi Fadime. "Her şeyi benim sormamı mı bekleyeceksin yoksa anlatacak mısın doğru dürüst?"
İsmail gergince güldü. Bir eliyle gözlerini kapayıp aşağı kaydırdı. "Nerden başlasam bilemiyorum. Çocukluğumdan beri hayalim spor alanında yazmaktı. Oraya geçmebilmek için senelerce bekledim ama her zaman başka birisi seçiliyordu. Havaalanında Furkan'ın konuşmasına şahit oldum. Göbeklitepe'de görevlendirilmenin hayatının işi olduğundan bahsediyordu. Sonra birden başka bir arama geldi. Karısının apar topar doğuma alındığından mı ne bahsettiler telefonda. Tam arkamda oturduğu için duydum bütün konuşmayı. Iphoneların hoparlörlerini bilirsin, bütün odaya yayın yapmaya yetiyor. Furkan panikten çantasını telefonunu ne varsa koltukta unuttu." İsmail'in küllükte unuttuğu sigara kendi kendine yanmaktan sönünce yeni bir sigara yaktı. "Kimliğini nasıl aldın peki?"
"Telefonun ekranı kapanmadan alıp maillerine girdim. Oradaki bütün yazışmaları kendime gönderdim. Sonra çantasından kimliğini bulup fotoğrafını çektim." dedi, derin bir nefes alıp devam etti. "Gerisi çorap söküğü gibi geldi açıkçası. Uçaktan inince ilk iş bir kaçakçı bulmak oldu. Kimliği hallederken adamın geçmişini inceledim. Kazıda da telefonumu çaldırdığımı bu sebepten yeni hat çıkardığımı söyleyince Furkan'ın numarasını silip benim numaram ile değiştirdiler. Kazıda herhangi bir Harran'lı ile çalışıp çalışmadığını öğrenmek biraz uğraştırdı beni. Ne olur ne olmaz yine de kimseyle öyle aman aman bir yakınlık kurmadım zaten."
Fadime ihanete uğramış gibi hissediyordu. İsmail bunu anlamış gibi konuştu. "Yemin ederim seni kullanmak gibi bir amacım yoktu." dedi. Fadime kaşlarını kaldırdı. "Yemin ederim," diye tekrarladı kendisini. Fadime ayağa kalktı. Kafasını toparlamak istiyordu. Isıtıcıyı kapattı arkasındaki. Sıcak onu daha da mayıştırıyordu. Gözlerinin acıdığını hissetti.
Arkasını döndüğünde İsmail'i tam dibinde buldu. "Başta," diye başladı. İlk defa kendisini açıklamada zorlandığını görüyordu. "Başta belki öyle düşünmüş olabilirim. Mehmet hocadan sonra bütün bilgiler senden geçiyordu. Ama böyle bir adımım hiç olmadı değil mi?"
Fadime puslu zihnini taramaya çalıştı. İsmail kazı evinin etrafında dolaşıyoru, diğerleri raporlamalarını yaparken onlara yardım ediyordu evet ama Fadime'ye ilk defa bu sabah yardım teklif etmişti. Reddettiğinde de zorlamadı hiç. İçinde bir yerlerde karşısındaki adama inanmak istediğini fark etti. İsmail başını eğdi Fadime'ye doğru, "Senden gerçekten hoşlanıyorum, lütfen inan bana."
Fadime adamın gözlerinin içine baktı. İsmail, Fadime'nin rahatsız olmayacağı bir mesafede duruyor ama her an geri adım arabilecek gibi duruyordu. Elleri Fadime'nin kollarındaydı ama kaçamayacağı bir sıkılıkta değildi.
Yüzlerinin arasında milimetreler varken fısıldadı Fadime, "Bana bir Furtuna olduğunu söylemeyi düşünüyor muydun?"
İsmail'i gerçekten şaşırttığı tek anın bu an olduğundan emindi. Yüzünü geri çekmiş, gözleri şaşkınlıkla açılmıştı. "Sen," diye söze başladı ama devamını getiremedi. Fadime kollarını göğsünde kavuşturdu. "Ortamdaki tek araştırmacı sen değilsin." dedi. Bu zamana kadar öğrendiklerini neden bu kadar sakinlikle karşıladığını bilmiyordu. Belki de ayık olsa bundan daha farklı tepkiler verirdi.
İsmail inkar etmenin bir fayda sağlamayacağını düşünüyor olsa gerek, "Özür dilerim." dedi sadece. Fadime cevap vermedi, devam etmesini istiyordu. İsmail derin bir nefes aldı. Kim bilir kaçıncı sigarasını yaktı. "Zaten bir sürü şey gizlemişken, üstüne bir de Furtuna olduğumu öğrenirsen seni daha da kaybederim diye düşündüm."
Fadime duyduğu itiraflar arasından en çok bunun en cesuru olduğunu düşündü. "Eninde sonunda öğrenmeyeceğimi düşünmek fazla salaklık değil mi?" diye sordu. İsmail başını salladı. "Özür dilerim." dedi tekrar.
Fadime'nin aklında başka bir anı daha canlandı. "O akşam abimle olduğumu bildiğin için gittin." diye bir tahminde bulundu. İsmail iç çekti sadece. İnkar etmiyordu. Fadime devam etti. "Şehir dışına falan gitmedin."
İsmail bu sefer savunmaya geçti. "Gittim aslında. İstanbul'da iznimi uzatmam gerekiyordu. Seni de başta tanımıyordum yanlış anlama ama abin ayrı bir konu, nasıl bir tepki vereceğini bilmemek bir yana beni görürse her şey ortaya çıkardı."
Fadime ne hissedeceğini bilemedi. Anlattıklarına ayrı sinirlenmişti ama her şeyi bütün çıplaklığıyla anlatıp anlatmadığından emin olamamaya ayrı öfkeliydi. İsmail dudaklarını yaladı. Fadime göz ucuyla ona baktı. Bir karın ağrısı daha vardı belli ki. "Beni söyleyecek misin?"
Fadime bir süre düşündü. Söylememek aptallık olurdu. Mehmet hoca zaten şüpheleniyordu ondan. Kendi araştırmasını yapması an meselesiydi. Eğer Fadime'nin bunu bildiği ortaya çıkarsa elleriyle inşa ettiği kariyerini yine kendi elleriyle paramparça edebilirdi. Ya bir şekilde ortaya çıkarsa? Ya Harran'dan Furkan'ı tanıyan birisi bir gün çıkıp gelirse? Ya Fadime'nin bildiğini söylerse karşısındaki adam? Bu zamana kadar foyasının ortaya çıkmaması bile bir mucizeydi. Sonra bu sorusuna hiç cevap vermediğini hatırladı. "Bugün Furkan'la ne konuştunuz?"
İsmail iç çekip sandalyesine geri oturdu. Kafası o kadar doluydu ki hala ayakta olduklarını fark etmemişti. "Apar topar karısına yetişmek için gidince kazıya katılamayacağını bildirmediğini anca hatırlamış. Onu da arayıp soran olmayınca gelmeye karar vermiş. Kimse görmeden ben yakaladım onu. Ne olduğunu anlayınca polise gitmekle tehdit etti." dedi. Fadime ikilinin arasında geçen hararetli tartışmayı hatırlayıp ürperdi. "Sen de geri mi tehdit ettin adamı utanmadan?" dedi.
İsmail kafasını salladı. Yüzünü yere eğdi. Sanırım bu sefer gerçekten yaptıklarından utanmıştı. "Para teklif ettim aslında. Kolay oldu, önceden araştırmamı yapmıştım zaten. Karısı yeni doğmuş bir fotoğrafçı, ek pek bir geliri yok. Haftalık ödeme yapma karşılığında internetteki fotoğraflarını kaldırmasını ve benim burada işim bitene kadar sesini çıkarmamasını istedim." Derin bir nefes verdi. "Başının belaya girmeyeceğine ikna olunca kabul etti." diyerek tamamladı hikayesini.
Fadime pencereyi döven yağmura baktı düşünceli bir halde. Karşısındaki adamın giriştiği işin büyüklüğüne ve adamın bu zamana kadar başarıyla gizlendiğine hayret ediyordu. Belki de bugün Furkan'ı görmeseydi haberini yapıp gidecekti. Hayatından çıkacaktı. Ne yapacağına karar vermek için son bir soru sordu. "Peki haberini başarıyla yapıp burdan gidecek miydin?"
İsmail, Fadime'nin sorusunun altında yatan kırgınlığı hissetmiş olacak ki oturdurduğu yerden kalktı. Tek bir büyük adımda Fadime'nin oturduğu yere gelip dizlerinin üzerine çöktü. Adamın ne yapmaya çalıştığını anlamaya çalışırken kaşları çatıldı kızın. İsmail hiç oralı olmadan Fadime'nin eline uzandı. "Bu kadar kaybedecek şey kazanmayı ben de beklemiyordum." dedi. "Seni bulup da kaybetmeyi hiç beklemiyordum."
Fadime dili tutulmuş gibi hayretle karşısındaki adama baktı. Ne demek istediği üzerine kafa yoramadan eğilip adamı öpmek gibi salakça bir düşünceye kapıldı. Daha tam olarak cevabını alamadığı tonlarca soru olduğunu düşünüyordu. Başka salakça düşünceler de kafasında dolandığı için sordu, "Şimdi ne yapmayı düşünüyorsun?"
İsmail duruşunu bozmadı. "Hayallerimden vazgeçebilirim. Yarın istifa verip her şey ortaya çıkmadan gidebilirim. Senin başının belaya girmesini istemem." dedi içtenlikle. Fadime bu cevap karşısında gözlerini yumdu. Çocukluğundan beri kurduğu hayalden vaz geçecek kadar samimiyse bunu yapabilirdi belki de.
Dersine girdiği bütün öğrencileri düşündü. Onların hayallerine giden yolda onların eşlikçisi olmaktan ne kadar keyif aldığını düşündü. Gözlerini açtığında karşısında hayalleri olan adama baktı. "Yarın istifanı ver." dedi. İsmail sessiz bir kabullenişle kafasını salladı. Elini Fadime'nin elinden çekeceği sırada bu sefer Fadime diğer eline uzanarak iki elini avuçlarının arasına aldı. "İstifanı ver ve her şey ortaya çıkmadan bir an önce git burdan. Mehmet hoca şüpheleniyor çünkü senden." dedi.
Üniversite hayatı boyunca tanıdığı o babacan adama ihanet ediyormuş gibi hissediyordu ama kısa sürede kanı ısındığı bu adamı da korumak istiyordu. İsmail şaşırsa da Mehmet hocanın onu her zaman bir kol mesafesinde tuttuğundan İsmail'in bu durumdan şüphelendiğini gözlerinde görebiliyordu. "O büyük haberin için sana yardımcı olurum." dediğinde İsmail Furtuna'yı o gece ikinci kez şaşırttı. "Yarın sen istifanı verdikten sonra seni yeni açılan bölgeye götürürüm. Yeterince fotoğraflama yapınca gidebilirsin. Tek bir şartım var," dedi. Mavi gözlerin tam içine baktı. "Ben sana söylemeden haber yapmayacaksın."
İsmail kafasını salladı heyecanla. "Sorun değil," dedi. "Teşekkür ederim." Karşısında bir çocuk gibi sevinen adama gülümsemeden edemedi. Kendi başını yakıyor olabilirdi. Ama eğer zamanlamayı doğru ayarlayabilirlerse hasar görmeden atlatabilirlerdi bu durumu. Dışarıya baktı tekrar. "Bu yağmurda gitmek olmaz." dedi, ayağa kalkarken İsmail'i de kaldırdı. "Bugün burada kalabilirsin." diyerek salona götürdü adamı.
Misafir odasındaki yatağın çarşafını değiştirip İsmail'e gösterdi odayı. Dolapta abisinin yedek pijamalarını da verdi adama. "Temiz, merak etme." dedi. İsmail gülümseyip başını salladı. Fadime tam kapıdan çıkacakken bileğini tuttu. "Teşekkür ederim tekrar," dedi. Sesinden mahcubiyet akıyordu. "Her şey için."
Fadime başıyla onaylayıp, "İyi geceler." diyerek kapıyı arkasından kapattı. Yıllar sonra belki de ilk defa deliksiz bir uykunun kollarına bıraktı kendisini.