v. ceylan

v.
Genç bir kız, geniş bir odanın ortasında durmuş elbisesini kontrol ediyordu. Babası saraydaki kabulüne giderken onu da götürsün diye diller dökmüştü bütün gece. Onun bu ısrarlarına dayanamayarak kabul eden babası, genç kızı geride bırakmasın diye gün ağarmadan hazırlanmaya koyulmuştu. Son bir kez üzerine geçirdiklerini kontrol etti, açık pembe tonlardaki entarisi ayaklarına kadar dökülüyor, başına geçirdiği serpuşu saran ince tülbent yüzünü usulca örtüyor, yalnızca gözlerini açıkta bırakıyordu. Son olarak arabaya binene kadar üstüne geçireceği kalın feraceyi de alarak odadan çıktı.
Babası avlunun kapısında onu bekliyor, güneşe bakarak gidecekleri vakit geçti mi diye bakıyordu. Ayak seslerini işitince kafasını kaldırıp baştan aşağıya baktı önce, ardından onayladığına dair bir ses çıkarıp kapıya döndü. Genç kız, güneşliğini alıp babasının peşinden çıktı hemen.
Sokağa çıktıklarında iki doru atın çektiği araba hazır bekliyordu. Arabacı dizginleri elinde tutuyor, sabırsızlanan atlar taş döşeli yolda yerlerinde hafif hafif eşiniyordu.
Babası arabaya binmeden evvel bir kez daha kızına döndü. "Yüksek mertebeden kimseler ile zinhar münakaşaya girişmeyesin. Hanım Sultanlarla karşılaşırsan başını eğersin, onlar sana hitap etmedikçe tek kelam etmeyeceksin." Kim bilir kaçıncı kez aynı uyarıları geçerken kafasıyla onu onayladı genç kız.
Arabacı saraya doğru yol alırken daha önce geldiğinde orada gördüğü bahçeyi tekrar bulabilir mi diye düşünüyordu kız.
Babası devam etti konuşmasına, "Merak insanı nice belaya sürükler. Gözün görür lakin ayağın seni her gördüğün yere götürmez."
Kız aklından geçenleri okumuş gibi babasına baktı. Utançla peçesini iyice çekip perdesini araladığı camdan dışarıyı seyrederken, "Ağabeyim orada olacak değil mi babacığım?" diye sordu konuyu değiştirmek adına babasına dönerek.
"Avluda bizi karşılayacak. Zinhar yanından ayrılmıyorsun, sözünden çıkmıyorsun onun."
Babası vaktiyle şehzadelerden birinin lalalığını etmişti. Bu sebeple ağabeyi de uzun yıllar sarayda bulunmuş, şehzadelerle birlikte ders görmüşlerdi. Birlikte geçen yıllar dostluklarını kuvvetlendirmişti.
Şimdilerde ise padişahın küçük şehzadelerinden biri daha babasına emanet edilmişti. Saraydaki şehzade sayısı arttıkça her birine münasip sancak bulmak güçleştiğinden sarayda bulunuyordu birçoğu.
Arabaları Bâb-ı Hümâyun'un önüne vardığında genç kızın yüreği yeniden hızlandı. Arabacı dizginleri çekince atlar ağır bir kişnemeyle durmasıyla kapıda nöbet tutan kapıkulları arabacıya doğru yaklaştı. İçeride bulunan zatın kim olduğunu öğrenince sert yüzü yumuşadı. Saygıyla başını eğip geri çekildi.
Avluya girdiklerinde araba durdu. Arabadan önce babası indi. Ardından arabanın önünde onu bekleyen ağabeyi ona inmesi için yardımcı olmak adına elini uzattı. Genç kız feracesini toparlayarak uzatılan ele tutundu ve arabadan indi. İhtişamlı sarayın karşısında kendisini küçücük hissetti.
Abisi kolunu uzattığında minnetle elini koydu koluna. "Yanımdan ayrılmak yok."
Duyduğu aynı uyarı ile başını salladı, ''Merak buyurma.'' dedi kız. Babalarının arkasından saraya girdiler iki kardeş. Babası onlara tembihlerini tekrarladıktan sonra, ''Ben dönene kadar uslu durasınız, sarayda merakın sonu ekseriya pişmanlıktır.'' diyerek son bir tembihte buludu. ''Şehzadem beni bekler.'' dedikten sonra saraya doğru yollandı.
Genç kız abisine döndü, "Bir hizmetin varsa seni alıkoymayayım." diye bir şansını denedi.
Ağabeyi şöyle bir süzdü kızı. Aklından ne geçtiğini anlamaya çalışıyordu bir umut. Masum gözlerle ağabeyine geri baktı kız. "Ava çıkılacak onun hazırlığına yetişmem icap eder" Sesinde bir lakin gizliydi adamın. "Seni gül bahçesine bırakabilirim." Genç kız hevesle başını kaldırdığında kaldığı yerden devam etti abisi, "lakin bir şartla."
Hemen onayladı onu kız, "Ne istersen kabulümdür, dile yeter ki."
"Bir yere kaybolmayacaksın, geldiğim vakit bıraktığım yerde bulacağım seni."
Kız heyecanla söz verdi, "Vallahi de billahi de ayrılmam."
Ağabeyi istemsizce güldü. "Yemin etmene hacet yok."
Bir müddet sonra bahçeye vardılar. O hayalini kurduğu gül bahçesine gelmişti sonunda. Sarayın bu kısmı oldukça sessizdi. Kalın servi ağaçları dışarıdaki sesleri kesiyor, ince taş yollar türlü renkte açmış güllerin arasından kıvrılarak ilerliyordu. Havada taze gül yapraklarının kokusu genç kızın başını döndürüyordu. Bahçenin tam ortasında mermerden yapılmış küçük bir kuş havuzu duruyor, havuzun kenarına konan serçeler su içtikten sonra yeniden göğe yükseliyordu.
Ağabeyinin işinin uzun süreceğini düşünerek etrafına bakındı. Bahçenin en uzak köşesinde servi ağaçlarının arasına gizlenmiş dar bir patika ilişti gözüne. Başını çevirdi. Ağabeyi görünmüyordu. Patikayı takip ederken zaten kimsecikler görünmeyince peçesini sağ taraftan çözüp, solda asılı kalmasını sağladı. Yolun sonunun bir kameriyeye çıktığını görünce ilerledi.
Mermer sütunlarını pembe güller sarmış, ince dallar çatısına kadar uzanmıştı. İçeride sedirler sıralanıyor, alçak bir rahlenin üzerinde mürekkep hokkaları duruyordu. Yere gelişigüzel serilmiş aharlı kâğıtlar dikkatini çekti. Bir köşede buruşturulup atılmış birkaç kâğıt daha vardı. "Kim böyle hoyrat davranır?" diye söylenerek güneşliğini sedirin kenarına bıraktı.
Yavaşça eğilip tam kağıtlardın birini alıp okuyacaktı ki arkasından kadife yumuşaklığında bir ses duyuldu.
"Merdüm-i dideme bilmem ne füsun etti felek," adım seslerini duydu genç kız. Nefesini tuttu. Hareket etmeye cesaret edemeden ses devam etti. "Giryemi füzun eşkımı hun etti felek."
Elindeki kağıt yere düştüğünde, eli olmayan peçesine gitti. "Şirler pençe-i kahrımda olurken lerzan," Ses bu sefer tam arkasından geliyordu. Gizli bir yere gelmiş olmakla kalmamış üstüne üstlük ona ait olmayan kağıtlara ellerini sürmüştü. Bunun gerginliğiyle duyduğu dizelerin ne anlama gelebileceğini idrak edemezken sesin sahibi bir eliyle çenesinden tutup kendisine doğru çevirdi genç kızı. Son dizeyi gözlerinin içine bakarak tamamladı, "Beni bir gözleri ahuya zebun etti felek"
Sabah göğünü andıran berrak gözlerle göz göze geldiği anda nefesi kesildi genç kızın. Duyduğu dizeler başını döndürmüş, çenesinde hissettiği elin yumuşaklığı dizlerinin bağını çözmüştü.
Karşısında duran genç adam altın ipliklerle bezeli bir kaftan giymiş, sağ kolunu arkasına atmış sol eliyle genç kızın çenesini tutuyordu. Sırma saçları güneşin altında gözlerini kamaştırmıştı. Gözlerinden gözlerini çekebildiği an bağırdı kız.
Bir hamlede çenesini kurtarıp geri çekildi. "Çek elini!" Kendisine gelip peçesiyle yüzünü örttü telaşla. "Bre deyyüs, destur nedir bilmez misin sen?"
Adamın eli havada bir anlığına asılı kaldı. Yüzündeki şaşkınlığı seçebiliyordu genç kız. Kızın böyle bir çıkışa cüret edebilmesine hayretle bakıyordu. Ardından hiçbir şey olmamış gibi elini indirdi, yanında sarkmasına izin verdi. Yüzüne muzip bir ifade takınarak bir adım geriledi.
Sanki az evvel azar işiten kendisi değilmiş gibi gayet sakin bir edayla ellerini önünde birleştirdi. "Terbiyesizlik ettim, affınıza sığınıyorum," Saygıyla hafifçe eğildi önünde kızın. ''sultanım.'' Genç kızın yüzü utançla renklendi, bir sultan zannedilmesine şaşırmıştı.
Bir an ne söyleyeceğini bilemedi. Utancını belli etmemek için omuzlarını dikleştirdi. Çenesini hafifçe kaldırdı, boğazını temizledi. Sesini olabildiğince vakur çıkarmaya gayret ederek, "Lüzumu yok." dedi. "Yalnız ellerinize mukayyet olmanız kâfidir.''
Genç adamın göğsünden boğuk bir kıkırtı yükseldi. Sağ elini yumruk yapıp dudaklarına götürdü. Gülüşünü gizlemeye çalışıyordu ama gözlerinin içindeki ışığı saklaması mümkün değildi. Bu hali genç kızın sabrını taşırıyordu. Bir adım atarak yaklaştığı sırada kız kaşlarını çattı belli belirsiz. Onun gibi bir adım gerilemek istese de onun yerine çenesini kaldırdı meydan okur gibi.
Genç adam tam önünde durdu. "Hoşunuza gitti mi?"
Kızın kaşları daha da çatıldı. Genç adamın mavi gözlerinde gidip geldi gözleri. "Ne münasebet, neyinizi beğeneceğim?" diye sordu yüzünü çevirerek. Karşısındaki adam bir kez daha kıkırdadı. Onun bu kadar eğleniyor olması genç kızın asabını bozdu, ellerini göğsünde kavuşturdu.
"Size atfettiğim beyiti beğendiniz mi onu kastetmiştim" diyerek açıkladı genç kendisini. "Lâkin bu kadar telaşa düştüğünüze bakılırsa beni de pek fena bulmadınız zannediyorum."
Kız şaşkınlıktan eliyle tuttuğu peçesini bırakmış ağzı açık bir şekilde karşısındaki münasebetsize bakıyordu. Genç adam bir elini arkasına atmış diğerini göğsüne götürmüş çenesini dikleştirip konuştu, "Doğrusu ben de sizi ayıplamıyorum." dedi. "Benim gibi endamlı bir delikanlı karşısında nutkunuzun tutulması pek tabii," Çenesini indirip genç kızın tam gözlerinin içine baktı. "...Sultanım."
Bir hışımla gence doğru adımladı genç kız. "Onu da nereden çıkardınız?" dedi hiddetle. "Fütursuz konuşmayı kesiniz.'' Boyu genç adamın ancak omuz hizasına erişiyordu. Buna rağmen bütün vakarını toplayıp tepeden bakmaya çalıştı.
Genç bu manzara karşısında kendini tutamadı. Kahkahası kameriyenin gül dalları arasında yankılandı. Genç kızın öfkesi bununla beraber daha da arttı. "Demek eğlenirsiniz!"
"Eğleniyorum." Bunu öyle rahat söylemişti ki genç kız söyleyecek söz bulamadı. Genç adam sedirin üzerine bırakılmış kâğıtlara göz ucuyla baktı ''Notlarınıza bakıyordunuz sanırım, ben meşgul etmeyeyim sizi, buyurun devam ediniz.''
Genç kız bu kadar yakınında bulunduğu gencin gülüşüyle utanarak geri adım attı. "Benim değildi onlar. Hangi densizin kâğıdı bu denli hoyratça etrafa saçtığını merak etmiştim yalnız.''
Sarışın şaşkınlıkla kaşını kaldıdı. ''Hoyratça mı?'' diye sorguladı. ''Kullanan kişi belli ki yazdığını beğenmemiş de yeniden denemiş.'' diyerek savunmaya geçti.
''Dikkatli kullansaymış o vakit. Bakınız, şunun daha yarısı dahi boş. İnsan etrafına yazı ilâve eder, sonra temize çeker. Böylesine israf olur mu?"
Çenesini sıvazladı bu sefer genç, ''Hakkınız var, müsrifin teki kullanmış burayı, esbablarını da her yere saçmış.''
Genç kız rahlenin yanına gidip ilk eline aldığı kâğıdı yeniden açtı, ''Ne yazmış bu kadar da beğenmemiş acep?'' diye sordu daha çok kendine.
Adam hızla ileri atıldı. Kızın elinde tuttuğu kağıdı o açamadan elinden kaptı aceleyle. Genç kız kaşlarını çattı, ''Yine destursuz hareket ediyorsunuz,'' Elini uzattı, ''Veriniz hemen onu!''
Genç hiç oralı olmadan arkasına sakladı kağıdı, ''Niçin merak ettiniz bu kadar? Atılmışsa vardır atanın bir bildiği, okunacak şey değil belli ki.''
''Ben karar veririm o vakit.'' diyerek genç adam geriledikçe kız ona doğru adım attı. Onlar geriye doğru gittikçe genç adamın sırtı uzun servi ağaçlarından birine yaslanınca kaçacak yeri kalmadı. Kız iyice yaklaşıp elini gencin sır gibi sakladığı kağıda atacakken arkalarından bir ses duyuldu.
''Şehzadem yemeğinizi nereye buyur edersiniz?''
Genç kızın gözleri, bütün dişlerini göstermek istercesine sırıtan sarışın adamın gözlerini buldu. Önce ne yapacağını bilemedi, ardından cariyenin onlara denk geldiği pozisyonu hatırlayınca yüzünün yandığını hissederek geri çekildi.
''Sen rahlenin yanına bırak,'' dediğini duydu gencin. ''Çekilebilirsin.''
Adamın sözlerini duymak ancak kendine getirmişti kızı. Babası, bütün tembihlerini tek tek çiğnediğini duysa kızına ne yapardı diye merak etti içten içe. Bir şehzadeyle karşılaşmayı bırak deyyüs diye çıkışmıştı üstelik.
Cariye elinde tuttuğu yemek dolu tepsiyi kameriyedeki postların üstüne bıraktıktan sonra gözleri yerde çekildi gerisin geri. Burada gördüklerini şehzadenin validesine yetiştireceğinden kuşku yoktu. Başını akıl almaz bir belaya sokmayı becermişti. Babası ölse bir daha saraya adım atmasına izin vermez üstüne en yakın zamanda başını bağlamaya çalışırdı şüphesiz.
Cariyenin uzaklaşmasıyla ellerini arkada bağlayan şehzade, genç kıza doğru yürüdü sallana sallana. Genç kız utansa mı üste mi çıksa diye düşünüyordu içinden.
"Eğer affınızı dilemek isterseniz," dedi gülümseyerek. "Sizi dinlemeye hazırım."
Genç adamın sözleri içindeki bütün ikilemleri yok etti kızın. Utanmanın zerresi kalmayınca hışımla şehzadeye döndü. "Ne için affınıza sığınacakmışım?" dedi sertçe. "Destursuzca elini uzatan sizdiniz.''
Genç oralı olmadan sordu, ''Buraya yalnız gelmediniz, mutlak yanınızda mahreminiz vardır? Yalnız başınıza harem bahçesinde niçin gezersiniz?''
''Babam şehzadesinin yanındadır, ağabeyim ise bir diğerine avla ilgili yardımda bulunuyor.'' Farkında olmadan döküldü kelimeler kızın ağzından.
''Peki siz?'' diye sordu genç tekrar.
"Herkesin bir meşgalesi vardı. Ben de biraz bahçeyi görmek istedim."
"Burası sıradan bir bahçe değildir." diyerek uyardı onu adam.
Genç kız kızardığını hissetti. ''Onu fark ettim.'' diye mırıldandı, alakayı kendi üstünden atmak adına sormak istedi, ''Peki siz neden burada eğlenirsiniz de av hazırlığı yapmazsınız asıl?''
Genç adamın yüzündeki gülümseme ilk defa solar gibi oldu. Gözlerindeki ışıltı donmuştu. ''Ağabeylerim ceylan avına çıkacaklar,'' diyerek açıklamaya girişti sakin bir sesle. Elindeki kâğıda baktı. Parmakları, kurumuş mürekkep izlerinin üzerinde ağır ağır dolaştı. "Ben pek avdan haz etmem. Can almak bana hiçbir vakit hüner gibi görünmedi.''
Sözleri rüzgârla birlikte bahçeye yayıldı. Gözlerini yeniden güllere çevirdi. "İnsan bazen bir beyitle, bir ceylandan daha fazlasını yakalar."
Genç kız öğrendiği yeni bilgiyle tekrar utanmak istedi. Hoyratça etrafı dağıtmış diye kızdığı mahluk da şehzade çıkmıştı. Basiretsizliğine içinden beddualar okurken şehzade onun bu rahatsızlığını anlamış olacak, "İlk defa biri yazılarımdan evvel etrafın hâlini tenkit etti."
Genç kız, istemese de dudaklarının kenarında beliren tebessümü gizleyemedi. ''Demek alışık değilsiniz.''
Şehzade başını iki yana salladı. "Herkes yazdıklarımı tenkit ederdi." Kısa bir duraksamadan sonra ekledi, "Dağınıklığımı değil."
Yerin yedi kat dibinden daha aşağısında dahi kendine yer bulamayacak kadar mahcup hissediyordu genç kız. Bir an evvel bu utancı unutmak istercesine başını başka tarafa çevirdi.
Gözleri, sedirin önüne bırakılmış bakır tepsideki yiyeceklere ilişince istemsizce durdu. "Bu güzelliği saklamak akıl işi değil." dedi, bahçeyi kastederek.
Şehzade onun bakışlarını takip etti. Tepsiyi fark edince hafifçe tebessüm etti. Eliyle sediri işaret ederek zarif bir edayla, "Kabalığımı mazur görünüz, sultanım." dedi. "Öğle vakti erişmek üzeredir. Misafirimi aç göndermek olmaz."
Genç kız aheste aheste, kurulan sofraya oturdu. Şehzadenin ona bir şey yapmayacağından emin olmuştu çoktandır ama validesinin ne vakit geleceğinden endişe etmekten alamıyordu kendini. Koskoca şehzadeyi saray esvabından olmayan bir namahrem ile yan yana bırakmak akıl işi değildi.
Eline bir üzüm almış ağzına atacakken, ''Az evvel okuduğun o şiir,'' diye söze başladı, ''sen mi yazdın?''
Genç güldü, "Keşke benim diyebilsem.'' kafasını salladı, ''Atam Sultan Selim Han'ın kaleminden çıkmıştır. Hafsa Sultan'a duyduğu muhabbet üzerine söylediğini rivayet ederler."
Yüzünün ısındığını hissetti genç kız. Şehzadeden gözlerini kaçırıp bir üzüm daha attı ağzına. ''Beğendim.'' diyerek ilk karşılaştıklarında sorduğu soruyu cevapladı. ''Çok güzeldi.''
Genç adamın yüzü ışıldadı birden. Sofraya dokunmuyor kızın meyveleri tırtıklamasını seyir eyliyordu keyifle. ''Ben de yazmaya gayret ederim lakin atalarımın kalemi pek kuvvetli-''
Şehazadenin sözü, genç kızın yüzüne takıldı bir an. Dudağında kırıntı kaldı hacet diye düşünerek elini götürdüğü vakit genç kızın parmaklarına bir sıcaklık yayıldı. Elini yüzünden indiren genç kız parmaklarını boyamış kana bakakaldı sadece. Ne olduğunu anlayamadan şiddetle öksürmeye başladı olduğu yerde. Öksürdükçe göğsü parçalanıyor, nefesi daralıyor, gözleri yaşarıyordu.
Şehzade bir anda ayağa fırladı, yüksek sesle bağırdı. "Hekim! Çabuk!".
Bahçenin dört bir yanında bekleyen bostancılar bir anda harekete geçti. Kimi koşarak kameriyeye yöneldi, kimi hekim aramak üzere avluya doğru koştu. Cariyeler telaş içinde birbirlerine emir yetiştiriyor, bahçenin sessizliği bir anda kargaşaya dönüyordu.
İki bostancı şehzadeyi geriye çekmek istedi. "Şehzadem, müsaade buyurun.''
Genç adam onların ellerini sertçe savurdu. "Çekilin!"
Hiç düşünmeden genç kızın yanına çöküp usulca kollarına aldı. Kızın başı omzuna düştü. Kaftanının altın işlemeleri birkaç nefes içinde kana bulanmıştı. Genç kız buğulu gözlerle, onu kollarına alan genç adama baktı. ''Hekim gelir birazdan, biraz dayan.''
Kız bir elini adamın yüzüne götürdü. ''Üzümlerden yemeyin,'' dedi öksürmekten çatallaşmış sesiyle, ''acı bir tat bırakıyor.''
Genç adam çaresizce baktı kollarındaki kıza, bu hale gelmesinin o ağır sorumluluğunu hissederek gülümsedi kızın çabasına. ''Tamam dikkat ederim hatun sen benimle kal.''
''Bir beyit daha okur musun?'' dedi fısıltıyla.
Arkadan koşuşturma sesleri geliyordu. Bostancılar etrafı kolaçan ediyor, cariyeler hekimin nerede kaldığını sorguluyordu. Bütün bu kargaşa arasında şehzade genç kızın ahu gözlerine bakarak konuştu, ''Firâkun derdiyle oluram zâr u bî-tâb geceler,'' Genç kız karşısındaki sırma saçlı gencin gökyüzünden mavi gözlerine baktı usulca. Gencin kaftanı kızdan durmadan akan kandan kızıla boyanmıştı. Usulca nefes verirken kızın duyduğu son bir dize oldu. ''Visâl ümmîdiyle geçer bir ömr-i bî-hâb geceler.''
...
Fadime cama yasladığı başını kaldırıp etrafına bakındı. Uçak alçalışa geçmiş kemerleri takın uyarısı yanıyordu. Gözlerini ovuştururken, daldığı bu kısacık uykunun ona enerji mi kattığını yoksa enerjisini söküp aldığını mı hissediyordu bilemedi. Camdan dışarıya çevirdi gözlerini. Güneş batmış, bulutların içinden usul usul yere doğru süzülüyorlardı. Bu büyülü manzaraya bakarken aklına, geçen hafta ziyaret ettiği kasrın bahçesi gelmişti. Oranın üzerinde bıraktığı etkiye yordu rüyasını.
Uçak piste iniş yaparken sabırsız insanların ayaklanıp çantalarına davranmalarını izledi bıkkınlıkla. Uçak yere indikten sonra bile bir süre beklemeleri gerektiğini bilmelerine rağmen bu aceleyi anlamıyordu hiçbir zaman. Uçak iniş takımları yere değdiği anda sakince havaalanına yaklaşmasını bekledi. İnsanlar sanki hemen kapılar açılacakmış gibi çantalarına sarılmış bekliyorlardı.
Uçak yolcu indirmek için hazırlıklarını yaparken Fadime önce telefonunu açtı. Telefon kendine geldikten sonra Naz'dan bildirim yağmuruna tutulduğunu görünce gülümsedi. Yolculuğun nasıl geçtiğini, henüz inip inmediğini ve otelin nasıl olduğuyla ilgili tonla soru sormuştu. Otele yerleştiğinde aramayı aklının bir köşesine yazıp çantasına koydu telefonu.
Yolcular hızla uçağı boşaltırken ayağa kalkıp üst dolaptan sırt çantasını aldı. Urfa'da uçaktan indikten sonra havaalanına ulaşmak için yürümesi gerekiyor, bir koridor veya ring bulunmuyordu. Urfa'nın o yakıcı havası merdivenleri inerken yüzüne vuruyor, akşam olmasına rağmen İstanbul'u saran o karma iklimden sonra buraya alışması zor olacak gibi hissediyordu.
Havaalanının içine girip bagaj teslime doğru ilerledi. Küçük bir havaalanı olduğundan saatlerce beklemeyecek olmak bir nebze rahatlatıyordu onu. Bir süre sonra hareket etmeye başlayan bantta gördüğü valizini kapıp hızlıca havaalanının çıkışına doğru ilerlerken telefonunu çıkarıp abisinin numarasını tuşladı. İlk çalışta açıldı telefonu.
"Abim, nasıl geçti uçuşun? Geçtin mi otele?" diyerek sordu merakla abisi.
Bu endişeli haline güldü Fadime. "Güzeldi abi, uyudum zaten çoğunda. Taksi bekliyorum şimdi."
Taksi durağına yaklaşıp boş taksi bakmaya başladı. "Küçük şehir orası, sana uygun bir araba ayarlayalım ordan. Taksilerde sürünme." dedi ve ekledi, "Otele yerleş şehre alış bir de ev bakalım."
"Bakarız abi dur, daha yeni geldim zaten. Ne kadar kalırım belli değil hemen ev konuşmayalım." Durağa yaklaşan taksiye işaret edip yaklaştı hemen.
"Tamam tattaram öyle olsun ama geleceğim oraya haberin olsun. Geldiğim zaman da aman dur etme diye karşı çıkma bana." Abisini vazgeçiremeyeceğini bildiğinden uzatmadı konuyu. Taksiciye bavulunu verip arka koltuğa yerleşti. Kalacağı otelin ismini verdikten sonra abisini cevapladı. "Ben bir yerleşeyim haber veririm sana, gelirsin sen de."
Abisi fabrikalardaki gelişmelerden, Esme ve Aleyna'dan bahsetti yol boyunca. Otele varana kadar kapatmaya niyeti yoktu belli ki. Fadime de anlamamış gibi yaparak ayak uydurdu abisine. Kaç yaşına gelirse gelsin ailesinin yokluğunu aratmamaya çabalıyordu Fadime'ye. "Bir boşluğun olursa gel, Aleyna'yla da tanışırsın hem. Biz de özledik seni."
Abisinin yıllar sonra bulduğu kızını merak ediyordu. Bir sene gitmeyi aksattığı memleketinde tam olarak kıyamet kopmuştu. Şimdi her şey yoluna girdiği için bayramda giderdi belki, özlemişti zaten oradaki herkesi.
Taksi otele yanaştığında, "Geldim abi ben, seni de tuttum yeterince telefonda, işlerin vardır daha. Haber veririm tekrar." diyerek karşılıklı kendine iyi bak dilekleri eşliğinde kapattılar telefonu.
Taksiye ücretini ödedikten sonra inip, taksicinin bagajdan indirdiği bavulunu alarak otelden içeri girdi. Resepsiyondaki görevliye ulaştığında rezervasyonuyla ilgili bilgileri vererek giriş işlemlerini yaptı. Otel kaydının tamamlanmasıyla odasına götürecek olan görevliyi takibe koyuldu. Kata çıkmak için asansöre yöneldiler birlikte. Odaya geldiğinde görevli bavulunu kapının yanına bırakarak odayı tanıtmaya girişti.
"Başka bir arzunuz olursa resepsiyona bilgi verebilirsiniz, keyifli konaklamalar." diyerek kapıyı arkasından kapatarak ayrıldı odadan.
Fadime odada yalnız kaldığında önce etrafa bakındı sonra da kendisini olduğu gibi yatağa attı. Bavulunu açıp yerleştirmesi, Naz'ı araması, hocasına haber vermesi ve yarın için plan yapması gerekiyordu. Bunları düşünürken gözlerinin ağırlaştığını hissetti. Gözlerini çok kısa dinlendirmenin bir zararı olacağını düşünmedi. Çok geçmeden uykuya dalmıştı bile.
Kulağında çınlayan telefonun sesiyle gözlerini açtı. Yolun onu bu kadar yorduğunun farkına yeni yeni varıyordu. Çınlayan telefonunu el yordamıyla aramaya çalışıp bulamayınca gözlerini açtı. Telefonunu nereye koyduğunu hatırlamaya çalıştı. Dün abisiyle konuştuktan sonra çantasına attığını anımsamasıyla uyuyakaldığı yerden doğrulup çantasına uzandı. Telefonunu bulduğunda çoktan sessizleşmişti cihaz. Ekranı açtığında Naz'dan gelen sonsuz aramalara göz attı hızlıca. Geceden beri ulaşmaya çalışmış gibi görünüyordu ona. Bildirimlere bakarken gözü saate ilişti. Sabah erkenden ekip toplantısına katılması gerekiyordu ve hazırlanmak için çok az vakti kalmıştı.
Hızla valizini açıp giyeceği kıyafetleri ayarladıktan sonra duşa girdi. Yol yorgunluğunun duşla akıp gittiğini hissettiğinde biraz rahatladı. Duştan çıkıp hızla giyinmeye koyuldu. Valizinden çıkardığı yeşil kargo pantolonuyla üstüne beyaz tişörtünü geçirdi. Boynuna bağladığı bej fuların ardından makyajını yapmaya başladı.
Odasından çıkmadan telefonuna gelen bildirim sesiyle banyoya girmeden önce yatağına bıraktığı telefonuna uzandı. Geçen hafta ekip listesi oluşturulduktan sonra kurulan whatsapp grubuna toplantının detayları ile ilgili bilgiler atılmıştı. Kazı alanının yakınlarında kurulan kazı evinde yapılacağı bildirilmişti. Çantasını hazırlayıp hızla asansöre yöneldi.
Resepsiyondan bir taksi çağırmasını rica ettikten sonra kapıya çıkıp sabah güneşine adım attı. Taksinin gelmesini beklerken Naz'ı araması gerektiğini hatırladı.
Numarayı tuşlar tuşlamaz, "Kızım dün akşamdan beri sana ulaşmaya çalışıyorum. Nerelerdesin sen?" Kulaklarını Naz'ın azarlayan sesi doldurmuştu.
"Sana da günaydın sabah güneşi." diyerek sitemini belli etti.
Naz daha da sinirlenmiş gibi konuştu ahizeye doğru. "Haksız olduğumu düşünüyormuşsun gibi bir ses tonu seziyorum. Ne yaptın, anlat."
Naz'la konuşurken gelen taksiye binip adresi verdi. "Bir şey yapmadım. Uçaktan inip direkt otele geçtim. Varır varmaz da uyuyakalmışım zaten. Şimdi de kazıya gidiyorum, ekiple toplantımız var."
Naz sabırla onu dinledi. "Nasıl hissediyorsun peki?" diye sordu sadece.
Fadime nasıl hissettiğini düşündü. Dün akşam buna bile fırsat bulamamıştı. Sabah ise hazırlanmaktan başka bir şey için vakti kalmamıştı. "İnanır mısın düşünmeye hiç vaktim olmadı." dedi dürüstçe. "Şimdi sen sorunca ama," diye başladı cümleye, "heyecanlıyım sanırım. Bütün hayatım boyunca burada olmak istemiştim. Şimdi oraya gidiyorum ve çok mutluyum."
"Senin adına çok sevindim. Bütün gelişmelerden haberdar et beni tamam mı? Orada tek başına olduğunu düşünme aklım sende hep."
Fadime gülümsedi. "Teşekkür ederim balım, toplantı olacak o bittikten sonra yazarım mutlaka."
Telefonu kapattıktan kısa süre sonra araçtan indi. Kazı evini bulması zor olmamıştı. Gruba atılan konumu takip etti yalnızca. Kapıya yaklaştığında arkasından gelen adım sesine döndü. "Günaydın, yeni ekiptensiniz değil mi?" diye sordu uzun boylu kumral bir kadın.
"Günaydın," diye selamladı Fadime de. "Evet toplantıya katılacaktım."
Kadın kafasıyla takip etmesini işaret ettikten sonra evden içeri girdi. Kazı evi, dışarıdaki kavurucu sıcağın aksine serindi. Kalın taş duvarlar gece boyunca biriktirdikleri serinliği henüz bırakmamıştı. Tavandaki eski pervane ağır ağır dönüyor, çıkardığı tekdüze uğultu odadaki sessizliğe karışıyordu.
Kadın, elindeki kahveden bir yudum alıp ortasında uzun bir masa ve masayı çevreleyen sandalyelerin olduğu ufak bir odaya yönlendirdi Fadime'yi. Odanın duvarlarında boylu boyunca raflar, rafları dolduran evraklar bulunuyordu. Boş kalan tek duvar ise kapının bulunduğu duvardı. O da panolarla çevrilmiş panonun üstünde yıllara ait kazı fotoğrafları, açma planları ve büyük uydu görüntüleri tutturulmuştu.
Ortada bulunan masanın üzerine Göbekli Tepe'nin genel planı serilmişti. Fadime içeri girdiğinde henüz birkaç kişi toplanmıştı odada. Çantasını kapıya bakan sandalyelerden birine yerleştirdi. Haritayı da incelemek istiyordu ama ilk günden cesaret edemeyip uzaktan izlemekle yetinmeye karar verdi. Pencereden görünen höyük, sabah güneşinin altında sessizce uzanıyordu.
Fadime odayı incelerken farkında olmadan yeni oluşturulan ekip yavaş yavaş odaya dolmuştu. Sorumlularını beklerken Naz'a mesaj atmayı ihmal etmedi Fadime.
Mesajdan başını kaldırdığı anda içeri orta boylu, kır saçları yeni yeni belirginleşmeye başlamış bir adam girdi. Lacivert saha yeleğinin cebinde iki telsiz, kemerinde ölçü bandı vardı.
"Günaydın arkadaşlar." Sesinde alışılmış bir sakinlik vardı. "Ben Kerem Aksoy." Masanın başına geçip devam etti. "Bu sezon açılan yeni alanın saha koordinasyonundan ben sorumluyum."
Herkes karşısındaki adamın yüzünü ezberlemeye çalışır gibi ona bakarken Kerem haritaya eğildi. "Bu açmanın bilimsel sorumlusu Mehmet Özdoğan hocadır. Günlük bilimsel değerlendirmeleri, kazının hangi seviyede nasıl ilerleyeceğine dair kararları kendisi verecek." Kısa bir duraksayıp etrafında toplanmış heyecanlı ekibe baktı. "Ancak sahadaki günlük işleyişte doğrudan muhatabınız benim."
Eğildiği haritadan doğrulup kollarını kavuşturdu. Herkes ağzından çıkacak kelimeleri duymak için dikkat kesilmiş saha sorumlusuna bakıyordu. "İş programı, ekip koordinasyonu, güvenlik, buluntu akışı, işçiler ve günlük organizasyonla ilgili her konuda önce bana geleceksiniz. Gerekli durumlarda ben hocamı bilgilendireceğim."
Herkesin kimin sorumlu olduğundan emin olmasını sağladıktan sonra sandalyesine yerleşti. Onunla beraber diğerleri de yerlerini aldılar.
"Gelelim asıl işe." Haritanın üzerindeki şeffaf asetatı kaldırdı. Altında yeni açmanın karelere bölünmüş planı ortaya çıktı. "Burası, kuzeydoğu terasında bu sezon açılan yeni alan."
Kalemiyle dikdörtgeni çevreledi. "Yer radarı sonuçları, burada dairesel olmayan farklı bir mimari yoğunluk gösterdi. Bunun bir yapı mı, bir geçiş koridoru mu, yoksa şimdiye kadar hiç görmediğimiz başka bir düzenleme mi olduğunu henüz bilmiyoruz.
Bu alanın en önemli özelliği ve dikkat etmeniz gereken en önemli husus ise burada tek bir taşın bile yerinden oynatılmamış olmasıdır. Yani göreceğimiz her şey yaklaşık on iki bin yıldır ilk kez gün ışığına çıkacak."
Söylediklerinin ağırlığını herkesin anladığından emin olmak için tek tek gözlerine baktı. Ekip, kendilerine verilen sorumluluğun ağırlığıyla sessizce bekliyorlardı. Fadime gözlerini haritadan alamıyordu. İstemsizce masaya eğildiği sırada Kerem devam etti. "Şimdi ekip arkadaşlarımızı tanıyalım."
Fadime'nin tam karşısında bulunan adam elindeki büyüteci evirip çevirmeyi bırakıp konuştu. "Emre Işık, Litik uzmanı olarak taşlarla ilgileniyorum. Çoğunuzun sıradan taş diye düşünebileceği parçaların bütün hikayesini dökme sorumluluğu bende olacak."
Sözü bittiğinde yanında bulunan sarışın alımlı kadın devam etti. "Aslı Sezer, toprağın görünmeyen kalıntılarına bakacağım bitki kalıntıları da diyebiliriz, bir avuç toprak bazen koca dikilitaşlardan daha fazla şey anlatabilir."
Sıra yavaşça Fadime'ye gelirken konuşanların hepsinin doktoralarını yapmış nitelikli kişiler olduğunu görünce kendisinin orada bulunmasının mucize eseri olup olmadığını merak etti.
"Ece Tan. Hayvan kemikleriyle çalışırım. Kemik bulursanız derhal haberdar olmalıyım." Kadının sesinden şaka kaldıracak birisi olmadığını hissetti Fadime. Kendisinin yanında sözlerine dikkat etmeyi not etti kafasına.
Fadime'nin sağından kumral saçları dalgalı, şık giyimli birisinin neşeli sesi yükseldi sonrasında. "Alina Demir, haritalama, koordinatlar ve drone kayıtları bende. Bir taşın yerini santim şaşarsanız ben fark ederim." diyerek tabletini salladı ekibe. Yüzüne dikkatlice baktı. Yuvarlak yüzü hokka bir burnu ve gülümseyince ortaya çıkan gamzeleri vardı kızın. Yaşının Fadime'ye yakın olduğunu düşününce kendisini daha iyi hissetti. En azından konuşabileceği birinin olduğunu bilmek güzeldi.
Son olarak Fadime'yle beraber içeri girmiş ve buraya yeni gelmediği belli olan kadın konuştu. "Merve Özkan, eserleri bana sağlam ulaştırırsınız ben de onları sağlam tutarım. O yüzden fotoğraf bitmeden ve ben görmeden kimse temizliğe başlamasın."
Sözün Fadime'ye geldiği belli olduğunda Fadime gerildiğini hissetti. Öğrencilerin önünde konuşmakla meslektaşlarının önünde konuşmak oldukça farklı şeylerdi. Öğrenciler, yaptığı bir hatayı fark edecek deneyime sahip sayılmazlardı ama burada bir oda dolusu yetkin insanın karşısında en ufak bir hareketinin değerlendirileceğini hissediyordu. Kendisini tez savunmasındaymış gibi hissederek söze başladı.
"Fadime Koçari, bu açmada günlük kazı defterini tutacağım. İçerik kayıtlarını hazırlayıp koordinat ve ölçü kayıtlarını takip edeceğim, buluntuların numaralandırılmasını sağlamak da bana düşüyor. Gün sonu raporlarını Mehmet hoca ile birlikte hazırlayacağım."
Özetle Mehmet hocanın sağ kolu olacağı belliydi. Kerem tam söze başlayacaktı ki tıklanma sesiyle herkes kapıya döndü. Kapıda kamerası boynunda asılı, bir omzundan siyah sırt çantası sarkan yüzü istemsizce tanıdık gelen bir adam belirdi.
"Kusura bakmayın, geciktim biraz. Ben Furkan İsmail Soylu, fotoğrafçı olarak gelmiştim."
Fadime bu tanıdık yabancıyla göz göze geldiğinde geçen haftaki partide gördüğü densiz avukat olduğunu sanmıştı ilk bakışta. Ağzını açtığında ise şaşkınlığını gizleyemedi. Fotoğrafçı ise herkese bakıp gülümsedi sanki geç kalmamış ve her şeyi kaçırmamış gibi, "Tanıştığıma memnun oldum."