ii. turna

ii.
Dün gece eve nasıl geldiğini hatırlamıyordu Fadime. Akşam Naz'ı da alıp diğerleriyle Beşiktaş'a geçmiş, birkaç bira devirip evin yolunu tutmuştu. Gecenin geri kalanı, zihninde birbirine karışmış ışıklar ve yüksek seslerden ibaretti şimdi; vapur düdüğüne benzeyen bir kahkaha, yüksek müziğin altına gömülmüş bir şarkı, Naz'ın koluna girip espriler yaparken havaya kalkmış eli, soğuğu yüzüne vuran gece rüzgârı...
Hepsi vardı da, hiçbiri tam değildi. Hatırladığı son şey, başını cam kenarına yaslamış oturduğu bir taksi; İstanbul'un gecesi dışarıda akarken kendi içinde ağır ağır dibe çöken bir yorgunluk hissiydi.
Sabah, gözlerini doğan güneşe açtığında o yorgunluk dağılmamış, bir zonklamaya dönüşmüştü sadece. Bir süre tavana bakarak yattı. Komodinin üstünde yarım kalmış bir kitap, sandalyenin arkasına atılmış trençkot, masanın köşesinde üst üste duran dergilerle her şey yerli yerindeydi ama Fadime'nin içi, kendi odasında misafir gibi hissettiriyordu.
Yataktan doğrulurken karnının içinde hafif bir boşluk hissetti. Banyoya girdiğinde aynadaki yüzüne baktı. Gözlerinin altı biraz koyulaşmış, saçları omuzlarına darmadağın dökülmüştü.
Musluğu açıp yüzüne su çarptı. Birkaç saniye daha aynanın karşısında durdu. Dudaklarına, sonra gözlerine baktı. Geceden kalma bulanıklığın altında, adını koyamadığı bir hüzün vardı.
Hızlı bir duşun onu kendine getireceğine kanaat getirip duşu hazırlamaya girişti. Suyun sıcaklığından emin olduktan sonra alışmış ellerle üstündekilerden kurtulup duşun içine büsbütün adım attı. Aklındaki bütün düşüncelerin, üzerinden dökülen suyla birlikte akıp gittiğini hayal etti. Kendini nispeten rahatlamış hissederek çıktı banyodan.
Saçlarını kurutup üstünü değiştirdiğinde mutfağa geçti. Kahveyi ocağa koyduğunda ev yavaş yavaş ısınmaya başladı. Mutfak küçük ama aydınlıktı; camın önünde bulunan masa, sabahları en sevdiği yerdi.
Oraya oturdu mu İstanbul'un yoğunluğu biraz yumuşuyor, binaların arasından görünen dar gökyüzü parçası ona çocukluğundan kalma bir ferahlık veriyordu. Kahvesini annesinden kalma fincanına doldurup camın önüne geçti. Dışarıda bulutlu bir sabah vardı. Hava açık değildi ama kapalı da sayılmazdı; güneş bulutların gerisinde bekliyor, şehre kararsız bir aydınlık serpiyordu.
Hazırlanması uzun sürmedi. Siyah kotunu, krem rengi trikosunu ve trençkotunu giydi; saçlarını kremledikten sonra çantasına eşyalarını yerleştirdi.
Evden çıkarken telefonu eline aldı. Kılıfın arkasındaki beyaz tilki, sabah ışığında daha da belirgin görünüyordu; kırmızı gözleri ve etrafına dolanmış ince kırmızı ip, insana masum değil de bekleyen bir şey hissi veriyordu. Naz'ın hediyeyi verirken anlattıkları geldi aklına. Fadime, kılıfa birkaç saniye fazla baktığını fark edince telefonu çantasına attı.
Üniversitenin bahçesine girdiğinde sabah çoktan hız kazanmış, sabah derslerini bekleyen öğrenciler havuzun etrafına dağılmış sigara ve çay ile uyanmaya çalışıyorlardı. Ağaçların altında ince bir rüzgâr dolaşıyor, yerde birikmiş kuru yaprakları usulca sürüklüyordu. Binaya girerken önceki yıllardsn tanıdığı bazı öğrencilerle selamlaşarak merdivenlere yönelmiş, odasına doğru ilerlemişti.
Odaya girdiğinde Göktuğ yerini almış, bilgisayarının başında oturuyordu. Caner ise masaya dirseklerini koymuş, elindeki poğaçadan kopardığı parçalarla kahvaltısını bitirmeye çalışıyordu. Pencere yarı açıktı, içeri sabah serinliğiyle birlikte koridordan gelen ayak sesleri karışıyordu.
"Günaydın," Fadime çantasını masasına bırakırken çalışma arkadaşlarını yokladı.
"Günaydın," diyerek selamladı onu Caner. Kahvaltısından gözünü ayırıp kısa bir bakış attı ona. "Yüzün pek günaydın demiyor ama."
"Senin de çok iç açıcı olduğu söylenemez," diye karşılık verdi Fadime, sandalyeye oturup bilgisayarını çıkardı. "Bir daha size uyup hafta içi çıkarsam biri beni vursun."
Göktuğ güldü. "Biz bir iki bira içer çıkarız diye düşünüyorduk da sen Naz'la gelmişsin. Kendi sonunu sen kendin hazırladın."
Fadime gülümsedi istemeden. "Doğru." Naz yurt dışına gitmeden önce birkaç gecelerine daha katıldığından tanıyordu Göktuğ'lar da. Onun geldiği akşamların sakin geçmesi gibi bir ihtimal olmadığını biliyorlardı.
Herkes önüne dönüp işine odaklanmaya hazırlanırken Caner bir ara sandalyesinde geriye yaslandı ve sanki o ana dek söylemeyi beklediği şeyi nihayet hatırlamış gibi konuştu.
"Bu arada dün sen denk geldin mi bilmiyorum," diye başladı, "buraya bir gazeteci gelmiş."
Fadime parmaklarını klavyenin üstünde durdurdu. Dün güvenliğin yanında gördüğü sarışın adamı hatırladı. "Gördüm evet. Hangi bölüme gelmiş?"
"Bize," dedi Göktuğ araya girerek. "Mehmet hocayı soruyormuş."
Fadime meraklanmıştı şimdi. "Ne için gelmiş?"
"Röportaj," dedi Caner, poğaçasının son lokmasını ağzına attı. "Hoca hakkında mı, kazı hakkında mı, tam anlamadım ama."
Göktuğ başını salladı. "Göbekli Tepe'dir ya ne olacak. Yeni bulgu çıktı mı, yeni alan açıldı mı, herkes üşüşüyor."
"Hocayı bulamamıştır tabii," Fadime önündeki sekmeyi kapattı.
"E öğrenince biraz bozulmuş galiba," dedi Caner keyifle. "Ne hocayı ne bizden birini bulamayınca diğer bölümlere sormuş bana da onlar söylediler."
"İsmini duydunuz mu?" diye sordu Fadime, yeni bir sekme açtı.
Göktuğ omuz silkti. "Tam emin değilim... İsmail bir şey dediler de soyadını hatırlamıyorum."
Elleri klavyenin üstünde kaldı. Gazeteciyi araştırmak istemişti ama bu ikilinin hafızasına fazla güvenmişti. "Geri gelir muhtemelen. Öğle arasına neden denk getirdiyse."
"Kim bilir," Göktuğ oturduğu yerden doğruldu. "Kazıyla ilgili bir şey hazırlıyordur."
"Ben olsam bırakmam hocayı," Caner kalkıp çöpünü attı. "Kazıya gidip röportajı orada yaparım. Hem görüntü de alır mis gibi haber çıkar."
Göktuğ güldü. "Sen olsaydın, tarih marih boş iş der magazin peşinde koşardın kesin, geç o işleri."
"Ben zaten arkeolog değilim, yanlışlıkla buradayım."
Arkeolog olmasalardı yaşayacakları hayatları konuşmaya dalan ikilinin sohbetini bir süre gülümseyerek dinleyip kendi çalışmasına döndü Fadime. Yarın Mehmet hoca yerine gireceği dersin izlencesine bakıyordu. Mehmet hoca notlarını göndermişti Fadime'ye. İlk ders arkeolojiye giriş dersiydi zaten, birinci sınıflarla sohbetle geçerdi ilk yarısı.
Fadime. üniversitenin çeşitliliğini seviyordu. Birinci sınıfların bir kısmı üniversiteye ilk kez gelmenin heyecanıyla kıpır kıpırken, bir kısmı da geç de olsa hayallerinin veya hobilerinin peşinden koşmak isteyen insanlarla dolu olurdu. Hayallerinin peşinden giden bu kadar insanın hayatlarına biraz da olsa dokunmak onu mutlu ediyordu. Öğretmek, insanların o hayatlarında aradığı her ne ise ona giden yolda onlara rehberlik etmek biraz da olsa içinde bir yerlere ulaşıyordu.
Çalışmasına odaklandığından öğle vaktinin geldiğini ancak güneş odayı iyice ısıttığında fark etti. Koridorda öğrencilerin sesleri azaldı, pencerenin dışındaki ağaçların gölgeleri yer değiştirdi. Göktuğ, bir noktada esneyip ayağa kalktı.
"Yemeğe iniyor musunuz?" Bilgisayarını kapatmış diğer iki arkadaşına seslenmişti.
Caner hemen kalktı. "Ben geliyorum." Fadimeye döndü. "Sen?" Fadime gözlerini ekrandan ayırmadan başını iki yana salladı. "Siz gidin, biraz daha şuna bakacağım."
"Yine geçiştiriyorsun yemek yemeyi," dedi Göktuğ. "Sonra kahveyle yaşıyorum diye dolaşma ortada."
Bakışlarını ekrandan kaldırıp Göktuğ'a dikti Fadime. "Abilik taslama bana." Elini hadi çık git der gibi salladı kapıya doğru.
Göktuğ güldü, "Öyle olsun," diye mırıldandı. Ardından ikisi çıkıp gidince oda sessizleşti.
Sessizlikle birlikte, Fadime'nin bakışları pencereden görünen avluya kaydı. Dışarıdan gelen uzaktan bir uğultu vardı sadece; kapıların açılıp kapanma sesi, alt kattan gelen cılız bir kahkaha, bahçede çalışan görevlinin yaprak süpürürken çıkardığı hışırtıyı dinledi.
Huzurlu sessizliğin ortasında çalan telefonun sesiyle telefonunu aldı eline. Ekranda Mehmet Hoca yazısını görünce bir an dikleşti. Hocası onu gelişigüzel arayan biri değildi. Gelen aramaların çoğu ya bir iş taşırdı ya da bir aciliyet.
"İyi günler hocam?" diyerek selamladı hocayı Fadime ama sesinde bir, 'ne oldu' tınısı da vardı.
Karşı taraftan hafif bir rüzgâr sesi geliyordu. Mehmet Hoca'nın sesi biraz uzaktan, biraz da yorgun geliyordu kulağa. "Fadime hocam iyi günler, müsait misin?"
"Evet hocam, buyrun."
"Kısa keseceğim merak etme," diye başladı hoca. "Burada, kazı alanında, gelecek ay için bir araştırma grubu oluşturulması konuşuluyor. Şimdilik dar bir ekip olacak gibi ama bazı isimler üzerinde duruldu."
Fadime'nin eli masanın kenarında istemsizce sıkıldı. Sesini olabildiğince düz tutmaya çalıştı. "Anladım hocam."
"Senin adını da söyledim," dedi Mehmet Hoca, bu kez daha net. "Önceden çalıştığımız için buradaki ekipte de yer almanı isterim." Ankaradaki çalışmalarını hatırladı Fadime. Mehmet hoca ardından bahsetmekten emin değilmiş gibi ekledi, "Çalışmanı buradan yürütmen de senin için iyi olur. "
Bir sıcaklık yayıldı Fadime'nin göğsüne; ani, parlak, neredeyse ürkütücü bir sevinçti bu. Ama sevinçle birlikte tereddüt de geldi. "Kesinleşti mi hocam?"
"Hayır," dedi Mehmet Hoca. "Henüz değil. O yüzden kimseye bir şey söylemeni istemiyorum. Düşünülen isimler arasındasın, bunu bil yeter. Ay sonuna kadar hazır ol. Notlarını toparla, üzerinde çalıştığın dökümanları düzenle. Çağrı netleşirse ben yine sana haber veririm."
Fadime, bir an ne diyeceğini bilemedi. Yıllardır adını içinde taşıdığı o yer, sanki sonunda ona doğru hafifçe dönmüştü. "Tamam hocam," dedi sonunda. "hazırlanırım."
"İyi. Bir de..." Hoca kısa bir duraksamanın ardından ekledi, "burada yeni şeyler var. Senin ilgini çekecek türden. O yüzden de biraz seni burada görmek isterim."
Bu cümle, Fadime'nin içine taş gibi oturdu. "Yeni şeyler" ifadesi akademide çok kullanılırdı; bazen küçücük bir detay, bazen aylarca tartışılacak bir bulgu demekti. Ama Mehmet Hoca'nın sesindeki ton, bunun sıradan bir şey olmadığını düşündürüyordu.
"Peki hocam." Sessizce onayladı hocasını.
"Şimdilik bu kadar. Kendine dikkat et." Kesin bir sesle konuşmayı bitirdi.
Telefon kapandığında oda aynı oda değildi sanki. Güneş, pencerenin kenarına biraz daha yaklaşmış, masanın üstündeki kâğıtların rengini değiştirmişti. Koridordan gelen sesler hala vardı, alt katta birileri sohbet ediyordu ama bunların hepsi Fadime'ye uzaktan geliyordu artık. Telefonunu yavaşça masaya bıraktı. Kalbi hızlı atıyordu. Sevincin insana verdiği hafiflikle korkunun verdiği boşluk birbirine karışmıştı içinde.
Göbeklitepe.
Kelimelerin zihninde açtığı boşluk, normal bir kazı alanının ötesindeydi. Orası onun için hem taş, toprak ve bilim hem de adını koyamadığı bir çekimdi.
Pencereden dışarı baktı. Gökyüzü sabahkinden daha açık görünüyordu şimdi. Uzakta, çok uzakta, neredeyse seçilemeyecek kadar küçük iki kuş süzülüyordu.
Masanın üstündeki notlara yeniden baktı. Parmaklarını defterinin kenarında gezdirdi. İçinde usulca büyüyen his, yalnızca bir akademik heyecan değildi. Daha eski, daha derin, daha kişisel bir şeydi bu.
Göktuğ'la Caner birazdan geri döner, muhtemelen yemekhanenin kötülüğünden yakınır, gün sıradan akışına devam ederdi. Fadime, onlara hiçbir şey söylemeyecekti. Mehmet Hoca'nın tembihi hala kulağındaydı. Ama sessiz kalmak, içinde kıpırdanmaya başlayan şeyi susturmaya yetmeyecekti.
Bilgisayar ekranında açık duran dosyanın başlığına bir kez daha baktı. Sonra imleci yeni bir satıra getirip tek cümle yazdı:
Bazı yerler insanı çağırır; insan oraya gitmeden önce bile, toprağı onu çoktan hatırlamaktadır.
Yazdıktan sonra uzun süre silemedi o cümleyi.