vii. örümcek

vii.
Genç kız yansımasının karşısında bir süre sessizce durdu. Bakışları kendi yüzünde geziniyordu ilgisizce. Üzerindeki entarinin kumaşı ağırdı, insanı içinde biraz daha dik durmaya zorlayan bir ağırlıktı. Ellerini yavaşça kaldırıp omuz hizasında kumaşı düzeltti, belindeki ince kıvrımı parmaklarının ucuyla takip etti.
Etrafındaki hatunlar, kendi aralarında fısıldaşarak tacını yerleştirmek için harekete geçtiler. İnce parmaklar saçlarının arasına giriyor, saçları sabırla tutturuluyor, kumaş başının etrafında dikkatle şekillendiriliyordu. Kız başını hafifçe öne eğdi. Onların bu telaşına kendini bırakırken, içindeki huzursuzlukla baş başa kalmamak için bir anlığına gözlerini kapattı. Günlerdir süren hazırlıkların sonuna gelmişlerdi. Kaçınılmaz gün, eninde sonunda kapısına dayanmıştı.
Evleneceği adamı yalnızca bir kez görmüştü. Abisinin otağında, kısa bir görüşme sırasında. O anı düşündü. Adamın sesi, duruşu, gözleri, hepsi aklında kalmıştı ama hiçbiri kalbinde bir yere dokunamamıştı. O günden beri içinde gezinen o hafif huzursuzluk, zaman geçtikçe dağılmak yerine daha da yoğunlaşmıştı.
Bronz aynadan kapının önünde beliren gölgeye kaydı gözü. Başını kaldırdığında abisini gördü. Gözleri onu bulduğunda yüzünde geniş, gururlu bir gülümseme vardı. İçeri adım attı, etrafındaki kadınlara kısa bir bakış attıktan sonra doğrudan kızın karşısına geçti. "Ay çehrem, kehribar gözlüm," dedi yumuşak bir sesle. "Ne güzel bir gelin oldun öyle."
Kollarını hafifçe açıp kızın ellerine uzandı. Genç kız, dudaklarının kenarında ince bir tebessümle karşılık verdi. Tebessümünde mağrur bir ifade vardı ama abisine belli etmek istemezcesine gülümsemesinin arkasına sığındı.
"Gel," dedi abisi, elini nazikçe ama kararlı bir şekilde çekerek. "Damadın bekler."
Dışarı çıktıklarında gece çoktan inmişti. Yurdun ortasında büyük bir ateş yakılmış, alevler gökyüzüne doğru kıvrılarak yükselirken etrafında toplanan insanlar ritim tutarak dans ediyordu. Davulun tok sesi toprağa vuruyor, ayakların hareketiyle birlikte yükselen toz, ateşin ışığında ince bir sis gibi havada asılı kalıyordu. Kadınların renkli kıyafetleri, ateşin ışığında bir an parlayıp sonra karanlığa karışıyor, gülüşler ve şarkılar birbirine dolanıyordu.
Genç kız bir süre o kalabalığa baktı. Bu sahne, çocukluğundan beri gördüğü, bildiği, alışık olduğu bir manzaraydı. Ama bu kez kendisini o sahnenin içinde değil de biraz dışında hissediyordu, merkezinde olmasına rağmen. Sanki bu eğlence, bu coşku, onun için değilmiş gibiydi.
Bakışları yavaşça kaydı. Ateşin ötesine, yurtların karanlıkta silikleşen sınırlarına doğru. Ve orada, tam çalılıkların arasında, gölgelerin içinde ona bakan bir çift göz gördü.
Zaman bir an için yavaşladı. Kalabalığın sesi geriye çekildi, ateşin çıtırtısı bile duyulmaz oldu sanki. O mavi bakışlarda öfke vardı ama genç kızın kalbini yerinden söken şey öfkenin altına sinmiş daha ağır bir kayıp, bir matem, geri dönülmez her şeyin sessiz kabullenişi oldu.
Genç kızın göğsü daraldı. Üzerindeki kırmızı kaftanın ağırlığını o an daha fazla hissetti. Kumaş tenine yabancı geliyordu. Nefes alırken zorlandı bir an. Gözleri doldu ama bu doluluğun taşmasına izin vermeden hemen kendisini toparladı. Elinden gelecek hiçbir şey yoktu.
Adamın buraya gelmiş olması bile başlı başına tehlikeliydi. Burada olduğunu birisi görecek olsa yaşatmayacaklarını bile bile buradaydı. Onu, başkasıyla evlenirken kendi gözleriyle görmek için belki de son kez gelmişti.
Genç kız başını dikleştirdi. Omuzlarını gerdi. İçinde yükselen o kırılganlığı kimseye göstermek istemez gibi, duruşunu sertleştirdi. Belki de ona göstermek istiyordu bunu. Kararının arkasında olduğunu. Geri dönmeyeceğini. Ya da dönmeye cesaret edemeyeceğini.
Adam sağ elini yavaşça kalbine götürdü. Başını hafifçe eğdi. Bu bir selam mıydı, bir veda mı, yoksa hiç söylenmemiş bir sözün yerine geçen son bir hareket mi ayırt edemedi kız. O da başını çok hafifçe eğdi, gözlerini yere yöneltti.
Gözlerini yerden kaldırdığında adam hiç acele etmeden, arkasını dönüp uzaklaşmaya başladı. Adımları kararlıydı, duraksamıyordu. Karanlık onu yavaş yavaş yuttuğunda genç kız, damadına gitmek için son bir adım attı. Onu bekleyen kollara doğru ilerlerken aklında kalan tek şey sarışın adamın bir kere bile dönüp arkasına bakmayışı oldu.

​Kazıya geldiğinden beri Fadime'nin rüyaları görme aralığı daha da sıklaşmıştı. Rüyalarından tanıdığı çiftin sonu ayrılık veya ölümle biterken bazen hiçbir zaman karşılaşmadan ayrı hayatlar sürüp yaşlandıklarını görüyordu her akşam. Bütün bu hüzün dolu hayatlara ne kadar alışkın olsa da son zamanlarda sıklaşan rüyaların artık hayatını ve ruh halini de etkilemeye başladığını hissediyordu yavaş yavaş.
Düşünmekten boğulduğunu hissettiği anda uzandığı yataktan doğruldu. Güneşin ışıkları stor perdenin izin verdiği aralıktan odasına süzülüyordu usulca. Gökyüzünün kızıldan maviye dönüşünü izlerken yaşanmamış hayatları düşünerek kalktı yataktan.
​Hızlıca duşunu alıp yatağın yanında bulunan duvara dayalı dolabın önünde durdu havlusuyla. Hava bugün sonbaharın etkisiyle sıcağın kırıldığını hissettiriyordu yavaş yavaş ama Urfa'nın sıcağı ne kadar kesilirdi bilinmezdi. Üstüne beyaz bir sıfır kol ve bej bir gömlek geçirip altına asker yeşili kargo pantolonu giydi. Bez şapkasını takmak üzere kenara ayırıp buraya gelmeden Naz ile birlikte aldığı botları geçirdi ayağına. Toz toprağa karşı boynuna kırmızı fularını bağladıktan sonra kahvaltıya inmek üzere aşağı indi.
Bugün Trabzon'dan abisi gelecekti. Bir aydır buradaki yaşantısına alışmıştı artık. Abisi de burada tek başına kalmasındansa güvenli bir eve çıkmasını istiyordu. Otelin rahatlığına alışmış olduğu için Fadime acele etmemişti bu konuda ama abisinin içi rahatlayıp Fadime'ye olan aramaları azalacaksa eve çıkmayı tercih ederdi.
Aşağıya indiğinde açık büfeden kahvaltısını alıp masaya yerleşti. Dumanı tüten çay bardağını iki eliyle kavramış, cam kenarından sabah güneşinin aydınlattığı sokakları izlerken yol kenarında duran bir taksiden abisinin indiğini gördü. Elindeki çantayı omzuna atarak otele giriş yapmasını izledi. Gözden kaybolduğunda telefonuna davranıp abisine restoran kısmında olduğunu söyleyerek beklemeye başladı.
Abisi kahvaltı alanına geldiğinde Fadime de ayaklandı. Abisinin yıllar sonra kavuştuğu kızı Aleyna ve biricik Esme'si ile kurduğu yeni hayat, omzundaki o eski yorgun yükleri almış yerine dingin bir huzur bırakmış gibi görünüyordu. Hiç olmadığı kadar tasasız, daha genç görünüyordu bildiğin. Masaya yaklaşırken yüzüne yayılan o sıcak tebessümü görmek Fadime'nin içindeki karamsar bulutları biraz olsun dağıttı. Hiç düşünmeden abisine sarıldı. Hayatının her anında omzunda hissettiği bir el gibiydi abisi onun için. Ayrılıp yerine otururken Fadime, "Hoş geldin abim. Nasıl geçti yolculuk?" diye sordu.
"Hoş bulduk tattaram. Güzeldi, sabahın köründe indim Urfa'ya." Tam karşısındaki sandalyeye yerleşti Adil de. Sen nasılsın, iyice alıştın mı buralara?"
"Alıştım sayılır." diyerek çayından bir yudum aldı. Adil gözlerini dikmiş ona kişisel bir kusur işlemiş gibi bakıyordu bardağına. Bir süre Adil bardağı, Fadime ise Adil'i izledi anlamsız gözlerle. ​En sonunda farkına varmış gibi bir nida döküldü dudaklarından, ardından ufak bir 'pardon' mırıltısıyla yerine koydu bardağını.
Adil neyse der gibi kafasını salladı. Gidip kendine bir kahvaltı tabağı hazırlamaya koyuldu. Fadime çay bardağına indirgenmiş düşmanlıktan bu denli uzak kaldığına sevindi bir kez daha. Bütün bunlardan ailesinin yasını unutacak kadar uzaklaşmak içinde bir yerlere otursa da sağlıklı bir yetişkinlik hayatı vermiş olmasına da sevinmeden edemiyordu.
Kahvaltı boyunca Adil, Aleyna'nın sağlık ocağındaki ilk günlerinden, evde neşeyle çınlayan kahkahalardan ve Esme ile birlikte oturtmaya çalıştıkları o yeni aile düzeninden bahsetti. Fadime abisini dinlerken ailesinin tamir olan bu parçası için şükrediyordu. Hayatında mutluluğu bulup neşesini geri kazandığını görebiliyordu gözleriyle. Çocukluğundan anımsadığı üç beş güzel anıdan hatırladığı o abisine kavuşmuş olmanın sevinciyle gözlerinin yandığını hissetti.
Gözlerini hızla kırpıştırıp konuyu kendisinin Urfa'daki ilk ayına ve kazıya getirdi Fadime. "İlk günler Kerem Hoca ile yıldızımız hiç barışmayacak sanmıştım abi." diyince abisinin kaşları çatıldı. "Adamın sert bir disiplini var, ne yapsan beğendiremiyorsun gibi geliyordu. Muhtemelen de beğenmiyordu."
​"Ee, nasıl çözdün peki adamı?" diye sordu Adil çatık kaşlarıyla.
​"Pek çözdüm sayılmaz," dedi Fadime. "Mizacına alıştım diyelim. Benimle bir derdi olduğunu düşünmek istemiyorum. Oldukça disiplinli bir hoca işte." Adil'in bu cevaptan memnun kalmadığını hissedince ekledi. "Mehmet hoca memnun zaten benden ve çıkardığım işten. Önemli olan da o."
​Adil kardeşinin bu özgüvenli halini gururla izledi, tabağındaki zeytinlerden birini alırken gözlerini kardeşinin yüzünde gezdirdi. "Sana güvenim tam zaten." dedi sonunda rahatlamış gibi. "Ama şu ev işini bugün halledeceğiz. Sana gönderdiğim evlerden seçtiklerine bir gideceğim, aklımızın kalmayacağı bir yer bulur senin de işin bitince birlikte gezeriz."
​Fadime tam karşı çıkacak, 'Abi acelesi yoktu, kalsaydım biraz daha' diyecek gibi oldu ama abisinin gözlerindeki o kararlı ve korumacı ifadeyi görünce itirazını yuttu. "Tamam abi, senin için rahat edecekse eğer." dedi iç çekip anlamsız bir savaş vereceğinin bilinciyle.
Kahvaltının ardından Adil şehir merkezinde kararlaştırdıkları evlere doğru hareket ederken, Fadime de yeni günün heyecanıyla kazı alanına gitmek üzere taksi çağırdı kendisine.
​Bir ayın sonunda kuzeydoğu terasındaki yeni açma, üstündeki yoğun toprağın kaldırılmasının ardından kendini iyice belli etmeye başlamıştı. Tarihi mimarinin taş duvar hatları ortaya çıkmış, dönemin o ağır ve gizemli atmosferi sahaya tamamen çökmüştü. Taş duvarların ve ortak alanda bulunan sütunların belli olmasıyla analizler de hız kazanmıştı.
Sonbahar güneşi toprağa vururken Fadime, elindeki ince fırça ve küçük malayla merkezde bulunan dikilitaşlardan birinin üzerindeki sertleşmiş toprak tabakasını santim santim temizliyordu. Yüzüne yapışan ince toz tabakasına aldırmadan çalışırken, fırçasının ucuna takılan pürüzsüz hatla duraksadı.
​Taşın üzerindeki toprağı dikkatle süpürdüğünde karşısına çıkan ilk belirgin figürle nefesini tuttu. Bu, kanatlarını iki yana zarafetle açmış, uzun gagasını sütunun altındaki oluğa doğru bükmüş bir turna kabartmasıydı.
Taşın üzerindeki işçilik binlerce yıla rağmen ilk günkü canlılığını koruyor, sanki taşın içinden dışarı fırlayacakmış gibi duruyordu. Sabah gözlerini açtığında düşündüğü turnanın burada, binlerce yıllık bir taşın üzerinde karşına çıkması tüylerini diken diken etmişti. O sırada yanından bir deklanşörün sesini duydu. Soluna döndüğünde İsmail'in, kamerasının vizöründen ona sırıtarak baktığını gördü.
"Beni değil, bulduklarımı çekecektin." dedi gülümsemesine engel olamayan azarlayan bir sesle.
İsmail tünediği taş duvardan yanına indi. Fadime hayretle bakıyordu adamın tarihi duvarlara alelade toprak muamelesi yapması karşısında.
"Bulduklarımı çekiyorum zaten." Boynundaki kamerayı Fadime'nin burnunun ucuna kadar soktu. "Bak şaşkın bir arkeolog buldum."
Fadime'nin, duyduklarını idrak etmesiyle elinin tersiyle İsmail'e vurması bir oldu. İsmail canı acımış gibi uzaklaşsa da yüzündeki gülümsemenin silinmemesi Fadime'nin içini rahatlattı. "Getir bakayım fotoğrafa."
İsmail'den bildik bir kıkırtı duysa da duymazdan geldi Fadime. Kamerayı parçalamak istemiyordu. Ekranda son çekilen resimlerde kendi fotoğrafına baktı. Turna'yı gördüğü ilk anın şaşkınlığıyla sütuna bakıyordu fotoğraftaki Fadime. Bir önceki fotoğrafa gittiğinde kaşları çatık bir Fadime'nin özenle önündeki toprağı kazıdığını gördü. Fotoğrafı değiştireceği sırada İsmail elinden aldı kamerayı.
"Öyle dikkatli çalışıyordun ki yanında top patlasa duymazsın diye düşündüm. Deklanşörü duymana şaşırdım." dedi hiçbir şey olmamış gibi.
"Buluntularla uğraşırken tabi ki dikkatli olacağım, değil mi?" Bilmesi gereken şeyi ona hatılattı Fadime.
İsmail gözlerini devirdi. 'Ben o anlamda mı dedim' der gibi baktı dik dik Fadime'ye.
Bu bakışma karşısında ilk bozulan Fadime oldu. "Tamam tamam, demedim bir şey." Dikilitaşın önünden çekildi. "Gel şu kabartmayı çek. Bu ay bulduğumuz en önemli bulgu olabilir bu."
İsmail'in, kabartmanın çeşitli fotoğraflarını çekmesini izlerken mırıldanıyordu Fadime. "Turna sanki bir sunağın üstüne konuyormuş gibi görünmüyor mu sana da?"
İsmail kameranın lensini gözünden indirip kabartmaya yaklaştı iyice. "Sunağı boşver de bacaklarına baksana. Yüzyıllar önce turnaların bacakları bu kadar kalın mıymış?" diye sordu İsmail.
Yine ne saçmaladığını düşünerek omzuna vuracakken kuşun bacakları Fadime'nin de dikkatini çekti. Diğer tasvirlerden farklı olarak gerçekten de bu kuşun bacakları daha kalındı.
İsmail, kapşonunu kapatıp kollarını iki yana açtı bir kuş gibi. Fadime kollarını nafile bir çabayla çırpan koca adama baktı. "Kuş mu oldun sen şimdi?"
Yüzündeki sırıtma bir gram eksilmeden şapkasını geri indirdi İsmail. "Niye benzemedim mi?"
Fadime kabartmaya geri döndü. İsmail'in küçük tiyatrosu kafasında dönüp dururken İsmail'in boynundan kamerayı çıkardı el yordamıyla. Ufak bir 'Napıyorsun, bir dur' nidası duysa da cevap vermedi. Kameranın vizörüne gözünü dayayıp incelemeye başladı. Objektif halkasını çevirerek görüntüyü yakınlaştırıp birkaç fotoğraf çekti. Netliği ayarladıktan sonra tekrar deklanşörü buldu parmağı.
Kamerayı indirdiğinde İsmail'in ilgiyle onu izlediğini görmemiş gibi yaptı. Yüzüne yayılan sıcaklığı da öğlen güneşinin etkisi olarak zihninin derinliklerine atıp çektiği fotoğrafları incelemeye başladı.
Sabırsız bir ses geldi solundan. "Ne gördüğünü bana da açıklayacak mısın yoksa makineyi boynumdan söküp alıma işini canıma kast etmek için mi yaptın."
Makinenin askısıyla gerçekten de İsmail'i boğma ihtimalini düşünerek yanıtladı Fadime. "Gel bak." diyerek fotoğrafı ona uzattı. Heyecanlı bir sesle anlattı. "Kuş sandığımız motif aslında bir insan."
Fotoğraftan kafasını kaldırdığında İsmail'in bomboş gözlerle ona baktığını gördü. Fadime kaşlarını ona doğru kaldırıp kafasını salladı gülümseyerek. Her şeyi açıkladığına yürekten inanıyordu.
İsmail'den herhangi bir yorum gelmeyince boğazını temizleyip devam etti Fadime. "Yani, demek istediğim, kuş kılığına girmiş bir insan. Ve önündeki de gerçekten bir sunak. Şu an bir ritüel alanında olabiliriz."
İsmail Fadime'nin çektiği resimlere tekrar baktı. "Ritüel derken kurban falan mı vermişler ne ritüeli?"
Fadime kafasını salladı. "Kurban vermiş olabilirler, tanrılarla iletişime geçmek istemiş olabilirler, dilek dilemek için gelmiş olabilirler. Her şey olabilir." Fadime gözlerini İsmail'den, daha kazılmamış ve altında nice gizemler yatan alana çevirdi. "Her şeyin cevabı kazılmamış alanlarda saklı."
Öğle molası vakti geldiğinde bulduklarını defterine geçiriyordu Fadime. Mehmet hocanın onu neden burada istediği yavaş yavaş belli olmaya başlamıştı. Tezi için bulunmaz nimetti bu kazı alanı. Göbeklitepe'nin dini yapısı ve kabartmalarda bulunan hayvanların yapıyla olan bağlantısını araştırıyordu Fadime. Danışman hocası olan Mehmet hoca ile konuşmak istiyordu bulduklarını bir an önce. Notlardan kafasını kaldırdığına Alina'nın Ece hoca ile masaya doğru geldiğini gördü. Onlardan uzakta İsmail ise Emre hoca ile sohbet ediyordu. Geldiğinden beri Kerem hoca ve Fadime haricinde açmada görevli herkesle çalışıp muhabbeti olan bir diğer isim de İsmail'di.
Ne zaman İsmail'i görse ya fotoğraf çekiyor ya ustalara yardım ediyor ya da diğer hocalarla sohbet ediyordu. Kerem hocayı bile birkaç kez neredeyse güldürdüğüne şahit olmuştu kendi gözleriyle. Ustalarla şakalaşıyor, boş vakitlerinde elinden geldiğince aktif olmaya çalışıyordu. Diğer hocalara sorular soruyor, neyin nasıl işlediğini öğrenmek istiyordu. Geçen süre zarfında kendine yer edinmişti kazı alanında.
Herkesle bu kadar anlaşmasına karşın tam olarak yakın diyebileceği birisini gözlemleyememişti ama Fadime. Öğle aralarını kendi halinde geçirirdi, akşamları ekipçe toplandıklarında nadiren gelirdi. İş hayatı ile özel hayatını ayırmak istediğini düşünüp sınırlarına saygı duymayı seçiyordu Fadime.
Yanına oturup akşamları hazırladığını söylediği bowlunu çıkardı Alina. ''Fadime,'' diye seslendi dikkatini çekmek için. Fadime ona beklentiyle bakan Alina'ya döndü. Ece hoca da karşılarına oturmuş sandviçinin jelatinini açmaya çalışıyordu. ''Efendim?''
Alina elindeki bowlu masaya bıraktı. ''Akşam sıra gecesi varmış Balıklıgöl tarafında, ekipçe oraya gidelim diyoruz.''
Ece hoca sandviçini açmış yerken araya girdi. ''Alina gidelim diyor, ekibi peşine taktı sadece.'' diyerek mağduriyetini aktardı. Fadime güldü. ''Çok isterdim gelmek ama abim geldi akşam onunla olurum muhtemelen.''
Alina elini salladı 'bir şey olmaz' der gibi. ''Onu da getir ne olacak. Zaten hep endişeli demiyor muydun? Tanışmış olur işte herkesle.'' Fadime Ece'ye baktı. Göz göze geldiklerinde Ece omuz silkti. ''Kalabalık olacak zaten, sorun olacağını sanmıyorum.''
''Ben arayıp rezervasyon yaptırdım zaten, Göbeklitepe medeniyetinin geldiği noktayı görürüz fena mı olur?'' diyerek ellerini çırptı Alina. İçinden Göbeklitpe medeniyetinin geldiği noktayı İbrahim Tatlıses'in gayet iyi temsil ettiğini düşünse de dile getirmedi Fadime. ''Abimle konuşup haber veririm akşama.'' demekle yetindi onun yerine.
​Günün sonunda güneş tepelerin arkasında kaybolurken Fadime, sahadan toplanan tüm günlük kayıtları, çizimleri ve koordinat cetvellerini toparlayıp kazı evine geçti. Odada Mehmet hoca ile birlikte masanın başına geçip gün sonu raporunun üzerinden tek tek geçtiler. Açmada ilerlenen derinliği ve yarın yapılacak yüzey temizliğinin planını hazırlacaklardı.Günün bulgularını ve raporlarını okurken Fadime'nin raporuna geldi sıra. Mehmet hoca ilgiyle Fadime'nin çektiği fotoğrafları ve ilgili raporları inceledi.
Sütunun olduğu taşın altında kavisli olukların ve olukların birleştiği kanallar olduğu yazılıydı. Fadime bunların bir kurban etme ritüeli olduğundan şüpheleniyordu.
​Mehmet Hoca gözlüklerini burnunun ucuna kaydırıp kabartmaya ve taşın altındaki kanalın fotoğraflarına uzun uzun baktı. Sakalını sıvazlarken konuştu. "Turna gök ile yer arasındaki en eski taşıyıcıdır, haberci olduğuna inanılır evet. Şamanik öğelerde de öte alemle kurulan bağın ve ruhsal geçişin, arayışın simgesidir." Gözlüklerinin üstünden Fadime'ye baktı. "Eğer düşündüğün gibiyse, akan kanın toprağa süzülüp yer altı ruhlarına ulaşması hedeflenmiş olabilir, bunu da turna kuşlarının sağlayacağına inanmışlardır. Ama bütün bunlara tek bir figürle hüküm vermek doğru olmaz."
Fadime'nin heyecanı biraz duruldu. Diğer buluntulardan bağımsız her şey anlamına gelebilirdi buldukları. "Diğer yüzeyleri temizledikçe tablo netleşecektir."
Mehmet Hoca hafif bir tebessümle, "Şimdilik bu turnayı ve altındaki kanalı en ince detayına kadar kayıtlara gir. Fotoğrafları Alina'nın koordinatlarıyla eşleştir. Yarın kaldığın yerden devam edersin." diyerek ayağa kalktı.
Mehmet Hoca yanından ayrılırken Fadime elindeki figürlere tekrar baktı. Raporları toparlarken yarının heyecanı ister istemez üzerine sinmişti. Bilgisayarını çantasına yerleştirip ağır ahşap kapıyı arkasından yavaşça kapatarak dışarı adım attı.
​Tam kapının eşiğinden çıktığı anda, evin önünden geçen İsmail ile karşılaştığında durdu. İsmail'le göz göze geldiğinde kapıya doğru geldi adam. ''Daha gitmedin mi sen?'' diye sordu Fadime.
İsmail kapıya kadar geldiğinde durup pevaza yaslandı. Gözleri, sırtına attığı çantasına kaydığında konuştu, ''Sırt çantamı içeride unutmuşum.'' dedi doğrulup eliyle perazın kenarına yuva yapmış bir örümcek ağını bozdu. ''Onu almaya gelmiştim.''
Fadime içeride çanta görüp görmediğini hatırlayamasa da kapının önünden çekildi. İsmail'in yanından geçip içerideki askılığa bakınmasını izledi. Bir ara toplantı odasına doğru gözden kayboldu. Fadime o sırada telefonuna baktı. Abisinin gönderdiği konuma bakıyordu. Anlaşılan Fadime'nin aklına yatan evlerden içine sinen bir tane bulabilmişti sonunda. İsmail sonunda odadan çıkıp yanına doğru geldiğinde herhangi bir çanta taşımıyordu. ''Bulamadın mı?''
İsmail kafasını olumsuz anlamda salladı. Ellerini cebine atıp Fadime'nin adımlarına ayak uydurdu otoparka giden toprak patikada. ''Arabada falan bıraktım herhalde. Burada yoktu.'' Fadime'ye döndü çatık kaşlarla. ''Çalınmamıştır değil mi?''
Fadime, sesindeki sahte endişeye gülüp omzuna vurdu hafifçe. ''Saçmalama, evin anahtarı bir Kerem hocada var bir bende.'' Kazı evine ilk gelen kişi Kerem hoca oluyordu genelde, o günü organize etmek adına sessizlikte çalışmayı seviyordu. Fadime ise gün raporlarını ve günlüğü doldumak adına son çıkan kişi oluyordu alandan. Bütün dijital bilgiler Fadime'nin bilgisayarında olsa da fiziksel bütün dosyalar kazı evinde tutuluyordu.
''Akşama gelecek misin?'' diye sorduğunu duydu İsmail'in. Fadime yanında yürüyen adama baktı bir an şaşırarak. ''Alina seni de davet mi etti?''
İsmail ellerini cebine yerleştirirdi cevaplarken. ''Aslında beraber planladık. Sabah konuşurken Urfa'da vejetaryan seçeneklerin azlığından yakınıyordu ben de ona etsiz çiğ köftenin varlığından bahsettim.'' Bir insanın bunu bilmeme ihtimaline güler gibi kıkırdadı İsmail. ''Sıra gecesi fikri böyle çıktı.''
Fadime patikanın sonuna doğru geldikleride bu iki neşeli kişilikle bir arada bulunmanın oluşturacağı bütün o kargaşayı düşününce ürperdi. Yine de böyle bir akşamı kaçırmak istemediğine karar verdi. ''Gelmeye çalışacağım, haberleşiriz.''
İsmail memnuniyetle gülümsedi, arabasının kapısını açarken sordu, ''Nereye gideceksin burdan? Bırakayım istersen.''
Fadime 'ne yazık ki' der gibi bir tebessüm yolladı İsmail'den yana. Uzakta beliren taksiye işaret etti kafasıyla. ''Sen gelmeden önce aramıştım bile taksiyi.'' İsmail'in yüzünde beliren hayal kırıklığına bakıp ekledi. ''Yine de teşekkür ederim.''
İsmail sürücü koltuğuna yerleşip kapıyı kapatmadı. ''Başka zaman kahve içeriz belki?'' Sesinde duyulan ufak bir umut zerresine karşın gülümsedi Fadime. ''Haberleşiriz.'' dedi muzip bir ifadeyle.
Fadime'yle birlikte taksinin gelmesini bekleyen İsmail, Fadime taksiye bindikten sonra otoparktan ayrılmıştı. Abisinin gönderdiği konumu taksiye verdikten sonra abisine mesaj attı eve gittiğine dair.
Şehir merkezine çok uzak olmayan, etrafı yüksek duvarlarla çevrili ve güvenliği olan bir site içindeydi daire. İki yatak odası, ferah bir salonu ve kullanışlı şirin bir mutfağı vardı. Evin pencerelerinden içeri giren akşam güneşi, ahşap parkelerin üzerinde sıcak bir ışık bırakıyordu.
​Fadime, seçtiği evlerden hangisinin abisinin içine daha çok yatacağından emin olmasa da seçtiği evden memnun kalmıştı. Abisinin evi kiralamak yerine satın aldığını duymak şaşırtmıştı sadece onu. Ancak abisinin salondaki pencerelerin kilitlerini kontrol eden, sitenin güvenlik kamerasının açısına bakan o kaygılı yüzünü gördüğünde söyleyeceği tüm sitem dolu sözler boğazına dizildi.
​Adil, yıllar önce kızı Aleyna'nın başına gelen olaylardan sonra ailesindeki kadınları koruma konusunda aşırı hassas bir ruh haline bürünmüştü. Kendi kızını ve eşini zamanında koruyamamış olmanın verdiği o suçluluk duygusunun izlerini görüyordu abisinde.
​"Ev gerçekten çok güzelmiş abi," dedi Fadime salondaki koltuğun kolçağına dokunarak. "Ellerine sağlık, içime sindi."
Adil derin bir nefes alıp rahatlamış gibi gülümsedi pencereden uzaklaşırken. "Beğenmene çok sevindim tattaram. Aklım sende kalmasın Urfa'da. Güvenliği var, muhit düzgün. Kafam rahat geri dönerim en azından."
Kafasında, evde değiştirmek istediği eşyaların listesini yaparken abisine bugünkü plandan bahsetti. ''Akşam bir sıra gecesine gidelim diyor ekiptekiler.'' Abisine baktı bekleniyle. ''Gitmek ister misin?''
Adil, 'benden geçti artık' ile 'Urfa'ya gelmişken bir sıra gecesi görmesem mi?' düşünceleri arasında gidip geliyor gibiydi. Gözlerinde o karar anını gördüğünde gülümsedi Fadime. ''Ben gideceğimizi haber vereyim.''
​Tarihi Urfa konağının yüksek ahşap kapısından içeri adım attıklarında, taş duvarlara vuran sarı ışıklar ve otantik atmosfer onları karşıladı. Avlunun ortasında devasa bir tepside çiğ köfte yoğruluyor, ortama taze isotun ve baharatların keskin kokusu yayılıyordu. Erbane ve bağlama sesleri yüksek tavanda çınlarken, ekibin çoğu çoktan masalara yerleşmiş, gecenin ritmine kapılmıştı. Fadime, arkasında abisi ile birlikte kalabalığın arasından süzülürken gözleri istemsizce avluyu tararken en dipteki ahşap masada oturan İsmail ile göz göze geldi.
​İsmail, onu gördüğü an yüzüne yayılan tebessümle ayağa kalkar gibi oldu. Mavi gözleri sarı ışıkların altında parlıyor, doğrudan Fadime'nin gözlerinin içine bakıyordu. ​Yanında oturan Alina onu görünce el sallayınca Fadime de karşılık verdi hafifçe.
Fadime'nin hemen arkasından yürüyen Adil, kardeşine yol açmak için öne doğru bir adım atınca dikkati dağıldı Fadime'nin. Kalabalığın arasından Alinaların masasına geldiklerinde İsmail'in az önce oturduğu sandalyenin boş olduğunu gördü Fadime. Adil kendisine sandalye getirilmesini işaret ederken Fadime Alina'ya yaklaşıp fısıltıyla sordu, "İsmail az önce buradaydı, nereye gitti gördün mü?"
​Alina elindeki pul biberli mezeden bir çatal alıp yelpazelenerek cevap verdi, "Lavaboya gideceğini söyleyip kalktı az önce, burada her şey acı kızım çok normal. Çiğ köfteden iki lokma al anlarsın."
Adil'in gelen sandalyeye yerleşmesiyle Fadime de kendisine yeni bir servis istediğı sırada Alina öne doğru eğilerek elini uzattı Adil'e doğru. ''Memnun oldum Alina ben, Fadime'nin kazıdan arkadaşı.''
Adil ona uzatılan eli sıktı hafifçe. Türkünün sesini bastırmak adına sesini yükseltti. ''Memnun oldum Alina. Fadime bahsediyor ara ara.''
Alina, Fadime'nin ondan bahsedecek kadar yakın oldukları düşüncesiyle sevindi önüne dönerken. Fadime yorum yapmamayı seçti. Mezelerden bir çatal aldığında Alina'nın yorumuna hak veremeden edemedi. Türkülerin ve boşalıp dolan bardakların arasından İsmail'in dolmayan sandalyesi aklından uçup gitmişti.