iv. yılan

iv.
Bugün Naz ile alışverişe çıkacaktı Fadime. Olur da kazı işi kesinleşirse diye alışveriş yapmak istiyordu. Alışveriş merkezinin döner kapısından içeri girdiklerinde dışarının ılık sonbahar havası arkalarında kaldı, yerini ışıklı vitrinlerin, mağazalardan taşan parfüm ve insan kokularının ve kalabalığın tanıdık uğultusunun doldurduğu canlı bir atmosfere bıraktı. Fadime birkaç saniye etrafına bakındı ama kendini tam uyanamamış gibi hissediyordu. Yine de Naz'ın yanındaki enerjisi ve etraftaki hareketlilik, onu yavaş yavaş günün içine çekmeye yetiyordu.
Naz her zamanki haliyle yürürken bütün gözleri kendi üstünde toparlayan insanlardan biri gibi görünüyordu. Omzuna attığı çantası bir yandan kayıyor, elindeki telefonla alınacaklar listesini kontrol ediyor, bir yandan da konuşuyordu. "Önce botlara bakacağız," dedi sanki çoktan verilmiş bir kararın üzerinden geçiyormuş gibi. "Sonra pantolon, ince ama dayanıklı üstler, bir de güneşten korunacak ne gerekiyorsa. Senin o şehir şıklığınla taşın toprağın içine giremezsin."
"Sanki kazı alanlarını bilmiyormuşum gibi davranıyorsun ya ne diyeyim." Fadime gülümsedi ama gülümsemesi dudaklarının köşesinde fazla kalmadı. "Ayrıca daha kesinleşmedi bile," dedi. "Sen olmuş bitmiş gibi davranıyorsun."
Naz başını çevirip ona baktı ama yürümeye de devam ediyor, gözlerinin içi parıldıyordu. "Akademisyen diliyle 'bir iki haftaya hazır ol' demek yüzde seksen evet demektir. Sen sırf sevinmeye korktuğun için bunu ihtimal gibi düşünüyorsun kafanda."
Fadime cevap vermek yerine Naz'ın peşinden yürümeye devam etti. Haklı olduğunu biliyordu arkadaşının. Beklentiye girip daha sonra kendini üzmek istemiyordu. Önceki gün yaptığı telefon görüşmesini düşünmemeye çalışıyordu ama alışveriş merkezine gelirken arkadaşına anlatmasa kendini yiyip bitirecekti.
İlk girdikleri mağazada duvar boyunca dizilmiş botlar, çantalar ve teknik kumaştan yapılmış kıyafetler vardı. Naz çoktan rafların önünde durmuş, eline aldığı ilk botu çevirip tabanına bakıyordu. Fadime mağazanın içine birkaç adım daha atıp etrafına göz gezdirdi.
Hayatını üniversitenin koridorlarında, kütüphanelerin tozlu rafları arasında, öğrencilerin yüzlerindeki ilk öğrenme heyecanını izleyerek ya da uzun saatler bilgisayar başında makale ve tezlerle boğuşarak geçirmişti. Alışveriş onun için angarya gibi geliyordu o yüzden. Ona kalsa oturduğu yerden internet üzerinden istediği parçaların siparişini verir geçerdi ama Naz dokunmadan, gözle görülmeden yapılan alışverişi alışverişten saymadığı için Fadime'yi de peşinde sürüklemişti.
Naz elindeki botu ona uzattı. "Bunu dene."
Fadime botu aldı, uzun puf koltuğa oturup denemeye başladı. Sertti, ama ayağını sardığında beklediğinden daha rahat geldi. Ayağa kalkıp birkaç adım attı. Zemine her basışında çıkan tok ses mağazanın genişliğinde yankılanıyordu. Aynadaki yansımasına baktı. Ayağındaki bot, üstündeki sade kıyafet, omzuna düşen saçlarıyla güzel görünüyordu.
"Nasıl?" diye sordu Naz, rafın yanına yaslanmış onu izlerken.
"Rahat," dedi Fadime yavaşça. Sonra aynaya bakmayı bırakmadan ekledi, "Ama biraz tuhaf hissettirdi."
"Yeni ayakkabı, normal." Başka bir bota bakmaya başladı Naz o sırada.
Fadime'nin dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Biliyorum." Pufa geri oturup botu çıkarmaya başladı.
"Bunu alıyoruz," dedi Naz, onun kararsızlığını daha fazla uzatmadan. "Yoksa sen bunun başında yarım saat daha 'belki gerek kalmaz' diye düşüneceksin."
"Belki gerek kalmaz," dedi Fadime yine de. "Zaten kazılar için var bir botum yenisini almaya da gerek olmayabilir gayet."
Naz bu haline göz devirdi. "Fazla mal göz çıkarmaz, alalım dursun kenarda en azından."
Kasaya doğru yürürlerken Naz devam etti, ''Hayır anlamıyorum emlak yatırımı falan mı yapıyorsun? Abin de hayvancılık kralı harca şu parayı.''
Fadime'nin paradan veya harcamaktan yana derdi yoktu. İsraf kısmında derdi vardı sadece. ''Dedi dolabında etiketleriyle öylece bekleyen kıyafatlere sahip kız.''
''Benimkiler sponsorlardan geliyor sen de bunu biliyorsun.'' diyerek kendisini savunmak istedi Naz.
''Bağışla o zaman, yarısının senin tarzın olmadığını biliyorum.''
Fadime bu atışmanın da alışverişin de fark etmeden onu biraz daha hafiflettiğini hissediyordu. Naz ile vakit geçirmeyi seviyordu. Liseden beri hayatındaki nadir sabit insanlardan biriydi.
Ödemeyi yaptıktan sonra sıradaki mağazaya doğru ilerlerken Fadime arkadaşına döndü birden. "Kuzenin ne yapıyor?"
Naz soruya cevap verirken sesindeki şaşkınlık duyuluyordu. "Ne oldu birden bire?"
Fadime omuzlarını silkti. "Ne bileyim, Focal'da çalışmıyor muydu o? Mağazaları görünce birden aklıma geldi."
İkinci mağazaya girdiler. İnce ama sağlam kumaştan pantolonlara, güneşten koruyan şapkalara ve uzun kollu gömleklere bakarlarken konuştu Naz. "Şu sıralar bir projesi olduğunu biliyorum, ondan yoğundu. Yoğun olunca da gergin oluyor sağ olsun o yüzden uzak duruyorum kendisinden."
Fadime bir gömlek ve pantolon bulup deneme kabinine doğru ilerledi. Gömleği üstüne geçirir geçirmez eleyip pantolonu giymeye karar verdi. O içeride giyinirken Naz'ın sesini duydu. "Bugün partisi varmış beni de çağırıyordu da seninle plan yaptık diye müsait değilim çektim." Soyunma kabininden pantolonun üstünde duruşuna bakmak için çıktığında Naz kollarını göğsünde kavuşturmuş kapının önünde bekliyordu. "İşte," dedi, Fadime kabinin önündeki aynaya yaklaşınca. "Bu olmuş. Ne çok bol ne çok dar. Hem toz toprağı çok belli etmez."
Fadime aynadaki görüntüsüne birkaç saniye baktı, sonra başını yana eğdi. O da beğenmişti, almaya karar verdi. Mağazadan çıktıklarında ellerinde birkaç poşet vardı artık. "Kuzenini yalnız bırakmasaydın keşke."
Kendisine yeni bir kazı takımı ve fırça almak da istiyordu ama acıktığını hissediyordu yavaştan.
"Kendi arkadaşları da var ya ona eşlik edecek, o yüzden pek takmadım." Yürüyen merdivenlere doğru ilerlerken öğle yemeğini eve mi bıraksalar yoksa burada yiyip öyle mi eve geçseler diye düşünüyordu Fadime. Bir kafeye oturmaya karar verdiler alışveriş merkezinin üst katına çıkarlarken.
Naz balkonda yeri olan bir kafeyi seçti. Fadime sandalyesine yerleşip poşetleri yanına bıraktı. Kafenin içi orta kalabalıktı, birkaç masa ötede çocuklu bir aile vardı, biraz ilerde iki genç kız telefonlarından birbirlerine resimler göstererek gülüşüyorlardı, espresso makinesinin arada bir yükselen sesi bütün bu hafif uğultunun arasına metalik bir ritim ekliyordu.
Garson siparişlerini aldıktan sonra Fadime ellerini masanın üstünde birleştirdi. Yorulduğunu yeni fark ediyordu. "Naz," dedi bir süre sonra, masasındaki şekerlikten bir paketi eline alıp oynarken, "geçen gün hocamla konuştuğumda, bilmiyorum, sesinden bile anladım biraz."
Naz çenesini eline dayadı. "Neyi?"
Fadime gözlerini kısa süreliğine masadan kaldırıp dışarı baktı, sonra tekrar Naz'a döndü. "Beni orada görmek istediğini. Sadece resmiyetten değil de gerçekten çalışmamı biliyor ve işime yarayacağını düşünüyormuş gibi."
Naz bunu duymaktan memnun olmuş görünüyordu. "E zaten öyle. Mehmet hoca seni boşuna önerecek biri değil."
"Biliyorum." Fadime bunu söylerken sesi iyice yumuşadı. "Ama bir şeyin gerçekleşme ihtimalini hissetmekle, onun mümkün olduğunu düşünmek farklı şeylermiş. Dünden beri bunu fark ediyorum."
Naz, onun yüzündeki ifadeyi dikkatlice inceledi. "Seviniyorsun haklı olarak."
Fadime hemen cevap vermedi. Balkonda bulunduğu yerden dışarıdaki kalabalığa yeniden baktı. İnsanların yürüyüşleri, mağaza poşetlerinin salınışı, ışığın karşı binanın camlarına vurup geri dönmesi arasında gözleri bir noktaya takıldı aniden.
Karşı tarafta, kalabalığın akışı içinde, sarışın birini gördüğünü sandı. Adam durmuyordu bile orada, bir anlığına yürürken gözüne çarpmış sonra kalabalığın arasında kaybolmuştu tekrar. Yine de Fadime'nin bakışı o noktaya takılı kalmıştı. Belki de birisine benzetmişti.
"Neye daldın?" diye sordu Naz, sesini çok yükseltmeden.
Fadime hemen toparlanmaya çalıştı. "Bir şey yok," dedi. Sonra fark etti ki bu cevap gereğinden hızlı çıkmıştı ağzından. "Birini gördüm sandım."
"Tanıdık biri mi?" derken Fadime'nin gördüğü kişiyi görebilmek için kafasını uzattı arkaya doğru.
"Yok," dedi gözlerini takılı kaldığı yerden çekerken. "Tanıdık sayılmaz."
Kafeden çıktıklarında güneş tepeden inmeye başlamıştı. Naz direksiyon başına geçtiğinde Fadime poşetleir arka koltuğa bıraktı. Kendi de yolcu koltuğuna geçip başını cama yasladı. Tam araç hareket ettiği sırada telefonu çaldı.
Ekranda Mehmet Hoca'nın ismini görünce istemsizce doğruldu. Naz kısa bir bakış attı ona, sonra yeniden yola döndü. Fadime telefonu açarken sesini olabildiğince sakin tutmaya çalıştı. "Hocam?"
Karşı taraftan rüzgarlı bir açıklığın sesi geldi önce. Ardından Mehmet Hoca konuştu. Sesi biraz yorgun geliyordu. "Fadime hocam, rahatsız etmiyorum umarım. Müsait miydin?"
Kalbi tekledi Fadime'nin, "Tabi hocam, buyurun."
"Bugün ekip listesi netleşti." Hoca kısa bir duraksamanın ardından devam etti. "Mailler yarın resmi olarak gönderilecek ama seni bekletmek istemedim. Sen de seçilenlerin içindesin."
Fadime bir an hiçbir şey düşünemedi. Duyduklarını sindirmeye çalıştı. Ne hissetmesi gerektiğinden emin değildi. Durgun bir sesle, "Anladım hocam." diyebildi. Sakindi ama içine düşen o belirgin sıcaklığı kendinden saklayamayacağını biliyordu. "Çok teşekkür ederim."
"Yarın bütün ayrıntılarıyla bir mail gönderilecek zaten, incelersin." Fadime heyecanla Naz'a uzandığı sırada hocası devam etti, "Şahsen haber vermek istedim. Bir an önce seni de aramızda görmek istiyorum."
"Tekrar teşekkür ederim, zahmet ettiniz." Kulaklarındaki uğultudan ne dediğini bilmiyor, aklına gelen ezbere cümleleri sıralıyordu. Bir seri iyi günler dilendikten sonra telefonu kapattı.
Fadime birkaç saniye daha telefonu elinde tuttu. Sonra yavaşça kucağına bıraktı. Yüzünde beliren gülümseme küçük ama samimiydi, dudaklarının sadece bir kenarında başlamış, sonra gözlerinin içine kadar yansımış bir rahatlama gibiydi.
Naz daha fazla dayanamadı. "Oldu değil mi?" diye sordu, sesi neredeyse çocuksu bir hevesle yükselerek.
Fadime başını çevirdi. "Oldu," dedi.
Naz neşe dolu bir nida attı. Bir eliyle direksiyonu tutarken diğer eliyle Fadime'nin ona uzanan elini tutup sıktı hafifçe. "Bunu kutlayalım. Kuzenimi arayıp partiye geleceğimizi, seni de getireceğimi söylerim. Eğleniriz hem."
Fadime bir an dudağını büktü, "Çok son dakika olmaz mı? Kuzenine zahmet vermeyelim şimdi onca işinin arasında."
Naz elini boşver dercesine salladı. "Takılma sen ona, ayarlar canım ne olacak, davet etmiş sonuçta o kadar." Fadime tam cevap verecekken telefonu bir kez daha çaldı. Bugün Fadime'yi boş gününde rahatsız edelim gününe dönüşmüş gibiydi. Arayanın Caner olduğunu görünce cevaplamaya basıp hoparlöre verdi.
"Efendim Caner?" diye seslendi genç adama. Telefonun diğer ucundan belli belirsiz televizyon sesi geliyordu. Caner de bu günü evde geçiriyordu belli ki.
"Fadime canım çok sıkkın. Dışarı çıkalım." Caner'in bıkkın sesine kaşlarını çattı Fadime. Naz ile göz göze geldiler, bu halleri kırk yılda bir olurdu Caner'in. Naz kafasını 'bana bırak' dercesine sallayıp Fadime'nin yerine cevapladı.
"Caner tam zamanında aradın." Gözlerini yoldan çekmeden konuştu Naz, "Biz de tam eğlenmek için plan yapıyorduk. Akşama şık bir takımını çek sana atacağım konuma gel."
"Şık takım derken? Ne kadar şık? High-end bir mekan için mi yoksa bir event mi var? Naz bana detay vermen lazım." Caner sorularını beklenti dolu bir sesle sıralarken az önceki bıkkın tonundan eser yoktu. Naz gözlerini devirdi telefonun diğer ucunda görmesine imkan olmadığını bildiği adama.
"Sen bir saate bana gel ben ayarlayacağım bir şeyler tamam."
Caner duyduğu bu yeni bilgiyle, "İyi tamam hazırlanıyorum." dediği anda telefonun diğer ucu sessizliğe gömüldü. Fadime gülümseyerek çantasına attı telefonu. "Biz ne giyeceğiz peki?"
"Dur bir kuzenimi arayayim haber vereyim ondan sonra onu da halledeceğim," diyerek arabaya bağlı olan telefonundan 'Kuzişimm