8. BÖLÜM

Kapı hafif bir biçimde iki kere tıklatıldı gelen Bülent’ti. Mavi gözlerini belerterek, sırıta sırıta oturdu koltuğa.
“Kaya yer altı antika kaçakçısı. Ama tabi bunun yıllar yıllar öncesi de var. Bu adam ve Necmi yıllar önce tanışıyor. Necmi bunu yanına alıyor. Uyuşturucu, antika, haraç, dolandırıcılık, yolsuzluk, tefecilik hatta rant ne bulursan yapıyor bu adam. Kaya’da yanında iş öğreniyor öğrenmesine ama adamın malından çalarak da güçleniyor. Misal; adamın müşterilerini veya toptancılarını ya da tehditle aldığı toprakları parsel parsel aşırıyor. Bunu Necmi çok geç öğrense de adam büyük bir vurgunla kendisine rakip olarak karşısına alıyor. Tabi Necmi için acı olsa da yanında yetişmiş el uzatmış olduğu adam belki de 10 yıl kadar iş öğrenip, çalıp hatta zaman zaman muhbirlik yapıp Necmiyle oyun oynuyor. Ama Necmi, Kaya şirketi açar açmaz, antikalara, topraklara hatta müşterilere konar konmaz değil de tam da bu yıl saldırı da bulunuyor.”
“Hmm, niye?”
“Şöyle, Necmi asıl gücün rakiplerini ezip geçmekten geçtiğini söyleyerek onu antika yarışlarında yenerek veya kumar oyunlarının çoğunda çaldığını geri alarak işi bir gövde gösterine çevirdiğini itiraf ediyor. Ancak özellikle o camiayı iyi inceleyen birkaç muhbirinde bana verdiği bilgiye göre Gül Karahan aslında Necmi’nin sevdalısıymış. Yani anlayacağın bu adam Necmi’nin elinden sadece işini ve malını almakla yetinmemiş; sahip olduğu her şeyi alarak da bitirmek istemiş.
O dönem Necmi pes etme noktasına gelmiş hatta intiharı bile düşünmüş. Çünkü hapse girmiş, servetinin büyük bir kısmıyla istemsizce bir düşman yetirmiş. Bu da yetmiyormuş gibi sevdiği kadını da almış Kaya.
Uzunca bir süre Necmi içerseydi. Çıkar çıkmaz sıktı iki el Kaya’ya kendi hesaplaşmak istiyormuş. Ancak öldürme fırsatı olduğu halde öldürmemiş. Olay hala taze olduğu içinde tutuklu şu an…”

“Bir dakika… Gül Karahan ve Necmi Gürpınar eski aşıklar mı?”
“İkisi de bunu hep inkar etse de herkes öyle diyor hatta bir kere Necmi’nin evinde fotoğraflarını bulmuştum. Necmi çalışma odasındaki çekmecesinde saklıyordu.”
“İşte şimdi iş çok değişik yerlere gidiyor.”
“Necmi neden öldürmedi acaba? Olayla ilgili bir kamera kaydı falan yok mu?”
“Duyduğuma göre Necmi hapisten çıkar çıkmaz ilk önce evinin önünde bir süre beklemiş daha sonra ise Kaya’yı ormanlık bir araziye çağırıp vurmuş ve bırakmış öyle tahmin ediyoruz çevredeki tüm kameralara baktık. Öldürmeme sebebi eski aşığı Gül Karahan olmasın?”
“Onunla konuşmam gerek. Yardımcım uygun bir zamanda randevu alacak onu bekliyoruz. Gerisi çorap söküğü gibi gelecektir.”
“Eee Defne ne var ne yok?”
“İyiyim Bülent. Koşturmaca işte.”
“Eğer bu mafya babalarıyla konuşacak kadar delilik edeceksen ilk önce haberim olsun. Destek ekipten zarar gelmez. İşbirliği içinde hallederiz. Ayrıca seni asla tek gönderemem o adamların inine.”
“Hahahah tamam tamam. İyi tahmin ettin ama. Aradan şu aile,iş ve arkadaşları çıkarır çıkarmaz mafya babaları yer altı çetelerine de bakmamız gerekecek. Sonuç olarak husümetli olduğu adamlar bunlardan biri ve katili de olabilir.”
“Aslında Defne benim de aklıma bu gelmedi değil. İlk duyduğumda haberi dedim ki kesinlikle Necmi yarım bıraktığı işi bitirtti. İçerde yatmayacak bile…”
“Olabilir mi?”
“Tabi ki… Necmi yıllardır bunun planını yapıyordu. Kaya’yı evinden alıp ormana götürmesi bile belki de bir güç gösterisiydi. Kaya herkese bunu yapmıştı. Evlerine, işlerine hatta hobileri olan antika işine bile bu yüzden girdi. İnsanları parayla yenerek güç gösterisi yapıyordu. Necmi geldi ve para ile güç arasındaki asıl farkı gösterdi. Belli ki Necmi işini ağır ağır korku vere vere yaptı. Kaya ondan korkmasaydı vurulduktan sonra güvenlik önlemlerini iki katına çıkarmazdı. Özellikle vurulduktan sonra bizde aynı şekilde asla Kaya’nın üzerinden gözümüzü çekmedik. Ama ne olduysa o müzayede salonunda olmuş.”
“Necmi içerdeyse Kaya’yı kim öldürdü?”
“Adam tutmuştur belki.”
“Olabilir. O camia parayı basıp her şeyi yaptırabilecek güçte ve kötülükte…”
“Şimdi bi de kiralık katil çıktı başına.” Dedikten sonra Kaya patlattı kahkahayı.
“Dur bakalım daha emin değiliz.” Dedim bende sırıtarak.
Elime telefonu aldım ve yine gözlerimi Bülent’e dikerek
“Ne içersin?”
“Çayı şimdi içtim. Bir orta şekerli Türk kahveni alırım.”
“Tamamdır. Alo Dursun abi iki Türk kahvesi getirin. Biri orta olsun diğeri sade.”
Telefonu kapattıktan sonra dolabıma yöneldim. Zulaladığım kutu çikolatalardan birinin paketini söktüm. Ve Bülent’in karşısındaki koltuğa geçtim. Ben koltuğa oturur oturmaz Bülent,
“Sana söylemeyi unutmuşum. Allah nasip ederse bir hafta sonra nişanım var. Sizi de beklerim.”
“Aa şaşırdım gerçekten. Aynı zamanda da adına çok sevindim. Allah tamamına erdirsin. Gelirim tabi niye gelmiyim.” Dedim ve ağzıma bir çikolata attım. Biz gülüşürken kahvelerimizi getirdi Dursun abi.
“Sağ ol Dursun reis.” Dedi Bülent keyifle. Bu kadar cıvıl cıvıl olmasından belliydi bir şeyler olduğu. Meğer evleniyormuş. E böyle olunca da insan bir anlığına bile olsa unutuveriyor bu dosyaların yükünü, stresini…
Dursun abi kahveleri masaya koyduktan sonra,
“Ne demek Bülent’im. Hayırlı olsun.”
“Sağ ol abi.” Dedi keyifle başını Dursun abiye çevirerek. Bende çikolatalardan uzatıp,
“Kahveler için teşekkürler abi. Çikolata almaz mısınız?”
Dursun abi de ne demek der gibi başını aşağı doğru eğdi.
Keyifle oda çikolatan alırken,
“Ya Defne başkomiserim. Bülent’i de evlendireceğimiz hiç aklıma gelmezdi.”
“Valla al benden de o kadar abi.”
“Ya ne alakası var ben seçiciydim ondan.” Diyerek şakayla karışık kızdı. Biraz daha gülüştükten sonra Dursun ani,
“Hadi bana eyvallah. Daha alt kat paspaslanacak.”
“Kolay gelsin”
“Kolay gelsin abi, görüşüz.” Diye yineledim bende Bülent’in arkasındandan. Dursun abi çıktı odandan bende yine gözlerimi Bülent’e çevirdim. Kahvemden bir yudum aldıktan sonra,
“Kaya’nın karısı ile konuştun mu hiç?”
“Hayır. Neden?”
“Bence asıl hikayeyi anlatacak kişi o. Yarın ilk iş onun yanına gideceğim.”
“Tüm belgelerini hazır et şimdiden söyleyeyim kadın çok mendebur.”
Bende gülerek, “tamam tamam.” Dedim.
“Bak Defne söz verdin. Eğer o mafya babalarının yanına gideceksen ilk önce bana geleceksin.”
“Tamam Bülent ya. Abartma!”
“Ne abartma kızım. Geçen sefer gördük seni. Az daha ölüyodun.”
“Vurulmadım bile.”
“Garantisi olmaz. Sen yine de bana haber ver. Yoksa bir daha asla konuşmam senle.”
“Tamam Bülentciğim. Emredersin Bülentciğim.”
“Kaynatma!!!” Ciddi tavrını takınmaya başlamıştı meslektaşım. Ama haklılık payı da vardı. Geçen sefer küçük bir çete olduğu halde neredeyse tüm ekibi tehlike sarmalının ortasında bulmuştum. Daha iyi planlamalı daha akıllıca hareket etmeli…
Kahvesinden son yudumu alan Bülent elleriyle dizlerine vurdu ve
“Hadi bende işimin başına. Kendine dikkat et. Kahve içinde teşekkürler. Bekliyorum nişanıma bak bahane kabul etmiyorum.”
“Geleceğim merak etme. Bana nerde ne zaman olacağını yaz ama…”
“Tamam.” Dedi ve el sallayarak çıktı odamdan. Hemen sinem’i çağırdım odama.