7. BÖLÜM

Sanırım iş yerindeki odasıydı. Oldukça iri olan o koltuğu kaplamış masa bile kilosunu gizleyememişti. Kel kafası tavandaki beyaz aydınlatmayı yansıtmış. Çirkin gülüşünün yanında da sarkan yanakları iyice iğrenç bir görüntü yaratmıştı. İri bir burna, kaba ve sivri kulaklara sahipti. Gözleri iri ama çukurlaşmış hatta yaşlılığın vermiş olduğu bir sarkma ile gözlerinin altındaki deri aşağı kaymıştı.
Fareyle aşağı indirdim.
~20 Mart 1952 doğumlu. Yozgatlı fakir bir aileden geliyormuş. İstanbul Üniversitesi İşletme Bölümü mezunuymuş. İlginç… Aslında bu fakir edebiyatının altında bir anda yükselmesini saklayacak işler yatıyordu kesin. Fakir bir aileden geldiğine sık sık değinen bu adam nasıl tek başına bir şirket kurmuştu ki? Hem de tasarım takı şirketi…

Başka siteleri de inceledikten sonra Necmi Gürpınar ile olan husumetlerini incelemeye konuldum.
Adamın yüzünde kocaman bir bıçak yarası olduğunu tahmin ettiğim bir yara vardı. Korkunç bakışlı ve iri burunlu bir adamdı. Ancak daha zayıf ve uzun görünüyordu. Adam böyle güçlü birine racon kestiyse kesinlikle bir mafya lideri bile olabilirdi.
Bir uyarı maiyetinde iki el bacağına sıkmış. Bunu bizzat yapmasının altında bile bir sürü sebepler olabilir.
Telefonu kaptığım gibi Organize Şubeden Bülent’I aradım. Mafya babalarını en iyi o bilir.
“Alo Bülent nasılsın?”
“İyiyim Defo. Seni sormalı? Hayırdır, Sen arar mıydın beni?”
“Hahahaha. İyiyim sağ ol. Tabi tabi hep arayan benim ama.”
Kısa gülüştükten sonra sözlerime merakla devam ettim.
“Belki duymuşsundur. Kayahan holdingin başkanı Kaya öldürüldü. Yakın bir zamanda düşmanıve mafya babası olduğunu tahmin ettiğim Necmi Gürpınar’la aralarında büyük bir olay geçmiş. Belki bu babalar kimler ya da be iş yaparlar bilirsin diye aramıştım.”
Sesimdeki yoğun ilgi bükmeyi bile heyecanlandırmış olacaktı ki
“Bekle geliyorum.” Diyerek telefonu yüzüme kapattı.