5. BÖLÜM

Sinemle merdivenleri ağır çıkarken düşünceli bir biçimde masasına yerleştiğini gördüm. Bende hemen karşıdaki ofisime yöneldim. Yine kendimi bir kapanın içinde hissetmeye başlamıştım. Bu işin en kötü yönlerinden biri bu; öleni ve öldüreni görüyorsunuz. Kan donduruyor neticede…
Ceketimi çıkarıp astım. Cama doğru yönelip biraz dışarıyı izledim. Çam ağaçları emniyetin büyük duvarlarının ardından göğe doğru yükselmiş ve renk katıyordu buraya. Beyaz yüksek duvarları çevrelerken bu binayı aklıma hep gelen o şey yine yankılandı zihnimde beyaz bu duvarların içindeki tüm meseleler hep kapkaraydı.
Kapının sesi ile irkildim.
“Gel!!!”
Gelen Sinem’di. Bana kahve getirmiş.
“Ne zahmet ettin.” Diyerek elindeki kahveye yöneldim. Masamın önündeki tekli deri koltuklardan birine o birine ben oturdum.
“Defne… Biliyorum konuşmak için çok erken ama o muhabirlerden biri bir saldırıdan bahsetmişti hatırlarsan.”
Evet der gibi kafamı salladım ve kahvemden bir yudum aldım.
“O adam olaydan önce ve sonra Kaya Karahan’ı ölümle tehdit etmiş.
Adıııı, adı şey…
Heh Necmi Gürpınar…”
“Kimmiş o?”
“Net mafya bağlantısı olan bir adam. Kazancı asla temiz değil. Ama tutuklu şu an…”
“Eğer dediğin gibi mafyaysa tutuklu olmasının bir önemi yok. Tamam. Onunla da görüşmek istiyorum, ayarla lütfen.”
Tamam der gibi başını salladı oda kahvesinden bir yudum aldı.