14. BÖLÜM

“…Biz küçük bir mahallede tanıştık. Güzel bir aşk yaşattı ama aynı zamanda korku dolu. Çünkü hep ona bir şey olacağından veya kirli işlerinin bana sıçrayacağından korktum. Beni hep çok şımartırdı. Güller alır, hergün pahalı restorantlarda yemeklere çıkarır. Her haftasonu güzel mekanlara, tatil merkezlerine götürürdü. Pahalı mücevherler alırdı. Üstelik evli bile değildik. Kalbimi fethetmişti yani…”
Durakladı gülümseyerek yerdeki çimenlere bakıyordu. Birkaç yudum çayından içti ve devam etti.
“Sadece benim değil herkesin gönlünü fethetmiş bir adamdı. Düşünebiliyor musunuz? O kada kötü işin içinde herkesin gözünde hep çok değerliydi. Herkesin çok sevdiği bir adamdı. Hatta sokaktaki kimsesizlere bile iş verir ev verirdi. Ama yine kötü birkaç işinden sonra hapse girmek zorunda kaldı.”
Susmuştu. Sadece masadaki yiyeceklere bakıyordu. Kısa bir süreden sonra söze girmek zorunda kaldım.
“Sonra Kaya ile mi tanıştın?” Sözlerimle hafif irkilerek bana gözlerini dikmişti.
“Hayır. Kaya’yı Necmi’nin yanına girdiği günden beri tanıyorum. Ancak Necmi hapse girip 15 yıl yedikten sonra onunla evlenemeyeceğimi anladım. Tüm evlilik hazırlıkları durdurtmak zorunda kaldım. Büyük bir boşluğa düştüm. O sırada Kaya bana çok fazla destek oldu ve onu tanıdıkça sevdim.”
İşte tam bu kritik anda asıl soruyu patlatmalıydım.
“Necmi bu kadar çok severken arkadaşıyla mı evlendiniz? Aslında duyduğuma göre Kaya’nın size ne Necm’ye oyun oynarak ayırdığıydı. Necmi’yi polise şikayet etmişti. Size de…”
İkimizde derin bir sessizliğe gömüldük. Gözleri açılmıştı bana uzun uzun şaşkınlıkla baktı.
“Necmi’yi Kaya mı şikayet etmiş?”
Ateşe barutla mı gitmiştim. “Evet.”
“Ah adi…”
Sinemle ben birimize bakakaldık. İşte şimdi tüm hakikatler ortaya çıkacaktı.
“Kaya bunu nasıl yapabilmiş aklım almıyor. Necmi ona bir iş verdi onu korudu kolladı. Abi gibiydi. Servetini ona borçlu.”
Elini kalbine koyarak derin bir nefes aldı.
“Kaya. Kaya bana da çok büyük kötülüklerde bulundu. Necmi içeri girer girmez. Teselli bahanesiyle bana sahip oldu. Evlenmek zorunda kaldım. Beni Necmi asla kabul etmezdi. Duysaydı Kaya’yı öldürürdü İçerde kalması uzun sürerdi. İş işten geçmişti. Günlerde ağladım ama ne fayda. Ne fayda…”
Ağlamaya başlamıştı. Yardımcım bir peçete alacak yanına gitti elini tutup destek olmaya çalışıyor, teselli ediyordu.