17. BÖLÜM

Havayı yine kasvet sarmıştı. Sonbaharın esen rüzgarlarında dalından düşmüş o yapraklara benzettim kendimi.
Rengi solmuş…
Sanki bir sağa bir sola savrulan o yaprak gibiydim. Ne evelim, ne ahirim belli. Rüzgar nereye isterse oraya giden; rüzgar dindiğinde bir köşeye atılan bir yaprak.
Zaten ait olduğum daldan kopmuştum. Zaten yerle bir olmuştum. Nasıl da esti hiç acımadan. Nasıl da üşüttü kalbimi bu rüzgar.
Şimdi ömrünün sonbaharını yaşayan bir yaprak için kışın gelişi ne kaçınılmaz ne kadar acı verici bir şey anlatamam.
Rüzgar her zaman masum esmez.

*ੈོ‧₊˚༺🍂🍁༻*ੈོ‧₊˚

Merkeze adım atar atmaz direk odama koşar adımlarla ilerledim. Faili meçhul iki cinayet var ve Kaya’nın kızları da içerde sorgu için bizi bekliyordu. Ceketimi askılığa asıp tekrar koşar adımlarla sorgu odasına geçiyordum ki bizim çaylakların heyecanı ve hareketliliği gözüme takıldı. Bir şey bulduklarını fısıldaşıyorlardı. Sanki saatlerce bu anı beklemiş gibi beni görünce gözleri canlanmıştı. Neler oluyordu böyle? Hemen adımlarımı yavaşlatıp olduğum yerde onları bekledim. Durduğumu görünce gelip gelmemek arasında kararsız kalan Alya ilk adımı attı.
“Şey… Başkomiserim ikinci cinayetin otopsi raporları geldi. Ayrıca olay yerinde dikkatimizi çeken bazı detaylar var. Örneğin yere Erol Taşkın tarafından yazılan “E” harfi gibi…”
“Tamam Alya senden bir yarım saat isteyeceğim. Şu an Kaya’nın kızları sorgu için bizi bekliyor. Bu akşam daha fazla yoğunlaşacağız. Toplantı odasında hazırlıklarınızı yapın. Sinem sen benimle gel.” Dedim.
Gerginliğim onları da germiş olacaktı ki birbirlerine bir süre soğuk soğuk baktılar ancak çok geçmeden harekete geçtiler. Sinemle hemen bir alt kattaki sorgu odasına doğru yürüdük. Sorgu odasının dışındaki koltukta iki çift oturmuş bizi bekliyorlar. Biri sarı sarı diğeri kahverengi kısa saçlı iki kadın son derece üzgün başları önlerinde bizi bekliyordu. Sarı saçlı kadın sanki sorguya değilde podyuma çıkıyormuş gibi mini pembe bir etek ve beyaz bir kürk tercih etmişti. Yanındaki de eşi diye tahmin ediyorum. Kır saçlı hafif sivri burunlu klasik takım elbiseli bir adamdı. Diğer kadın ise daha çok annesine benziyordu. Giydiği siyah kumaş pantolonlu basit takımı ve uzun paltosuyla gayet gösterişsiz ama şıktı. Yanında ise diğer adama göre daha genç koyu kahve saçlı hatta renkli gözlü hoş bir adamdı.
Bizi görünce ayağa bir hışımla fırladılar.
Elimi uzatıp “merhaba ben Defne, başkomiserim. Sorgunuza ben gireceğim. Bu da yardımcım Sinem.”
Hepsi bir ağızdan konuşmaya başladı. O kadar telaşlıydılar ki ne yapacağımı be bile şaşırır hale gelmiştim. Elimle durun der gibi kaldırarak “Hepinizi tek tek dinleyeceğiz zaten. İlk önce sizi alalım.” Dedim sarı saçlı hanımefendiyi göstererek.
Sorgu odasının o buz gibi havası yüzüme yüzüme vuruyordu. Şu mesleğe adım attığım ilk anları hatırlattı bana. Hala buraya girdiğimde ürperiyorum.
İğrenir gibi bize ve etrafa baktıktan sonra oturdu hanımefendi.
“Karışıklık olmaması için adınızı soyadınızı öğrenebilir miyim?” Dedim.
“Pelin Şanverdi ben.”
“Evet Pelin hanım. Babanızın ölümü bildiğiniz üzere bir cinayet ve katilini bulma için en ufak bir detayı dahi önemsiyoruz. Demem o ki, son zamanlarda bahsettiği, sizin aklınıza takılan veya şüphelendiğiniz biri var mı?”
“Babam her zaman o Necmi denen adamla husumetliydi. Onun haricinde de pek bir bilgim yok.”
“Necmi’den şüphelenme sebebiniz nedir?”
“Evimizi bastı. Babamı ve annemi tehdit etti. Olan bu… Hala görmüyor musunuz? O öldürdü babamı.”
Sinem araya girdi.
“Ama adam içerdeymiş.”
“Olabilir çok fazla adamı var. Yaptırmıştır birine.”
“Neden önce yaptırmadı öyleyse?”
Bir anlığına bize bakakalmıştı. Derin bir nefes aldı ve yutkundu. Artık o nazik tavırları ve değişik konuşması bile ortamın ciddiyetini sarsmıyordu.
“İş arkadaşları, rakipleri, şirket içindeki kişiler… hiçbiri sizin dikkatinizi çekmedi mi? Sonuçta babanız antika bir kitapla zehirlenerek öldürüldü.”
Kafasını şokla kaldırdı. Ellerini masaya hafifçe vurdu.
“Ne! Nasıl yani?”
Bunu söylemek doğru mu oldu şimdi tereddütte kaldım. Ama asıl onun döküleceği yer burasıydı.
“Babam böyle mi öldürülmüş? Tamam işte Necmi de antika içindeydi. Onun en büyük rakibiydi.”
Belki de doğru söylüyordu Kaya’nın ölümü en çok Necmi’nin işine yaramıştı.
Birkaç soru daha sorduktan ve cinayet günü nerde olduğunu öğrendikten sonra kardeşi Selin Dağman’ı aldık içeri.
“Tekrardan merhaba.” Dedim yumuşak bir tonla.
“Merhaba…” diye karşılım verdi. Çok ürkek bir tavrı vardı. Onun dürüst olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden bize ne biliyorsa zaten yardımcı olmak adına söyleyecektir.
“Babanızın ölümünün ardında kim olabilir?”
Hırsla dolu gözlerle “Bunun tek sorumlusu Necmi Gürpınar’dır.”
“Neden böyle düşünüyorsunuz?”
“Babamı her fırsatta aşağılar, istediği antikaların üzerine konar hatta zaman zaman şirket yatırımcılarını dahi etkilerdi. En sonunda da öldürdü.”
“Başka bir şüpheli yok mu gerçekten?”
“Hayır…” dedi net bir tavırla. Yine birkaç soru daha sorup ne kadar sıkıştırsam da pek bir cevap alamamıştım.
Şimdi Pelin hanımın eşi Çağlar Şanverdi’yi sorgulamak için içeri almıştık. Eşi gibi değildi. İçeri tuhaf bir özgüvenle girdi. Daha önce bu odaya girerken hiç bu kadar rahat birini görmemiştim. Sorgu odasının o alçak ışığı ile Çağlar Bey’in uzun boyu birleşince karşımdaki adamın göğsünden yukarısını hiç görememe sebep oluyordu. Ortam buz kesmişti. Bizim sessizliğimiz ve buyur etmeyişiniz artık onu rahatsız edecek olacaktı ki sandalyeyi agresif tavırlarla çekerek oturdu.