12. BÖLÜM

Hemen elime kalemi ve ölen kişilerin fotoğraflarını aldım. Tahtaya astım. Kaya ve Erol taşkın cinayetleri ile bağlantılı her şeyi not ettim. Ardından mekanları yazdım olay yerinin attığı fotoğrafları yerleştirdim; biri kitaptaki zehir yüzünden ölmüştü diğeri işkence edilerek. Masa başına geçtim vakit kaybetmeden. Atılan dosyaları tek tek inceledim. Kaya ile ilgili görsellerin ardından otopsi raporu gelmişti. Kurbanın bedeninde yüksek oranda arsenik bulunmuştu. Rapora göre sabahın erken saatlerinde içerek alındığı düşünülen zehir hemen değil ancak birkaç saatte kurbanın tüm organlarına yayılmış ilk önce damarlarını şişirip, tansiyonunu düşürerek maktülün bünyesini zayıflatmış daha sonra ise organlarının iflasına yol açmıştı. Diğer dosyalarıda incelerken bir şüpheli listesi oluşrudum. Bu esnada Gül hanım ile yapacağımız sorgu geldi aklıma telsizimi ve silahımı tekrar aldıktan sonra odamdan çıktım. Ancak Alihan ve Alya bugün başka bir meslektaşımla beraber ilk defa bensiz sorguya girecekti. Erol Taşkın cinayeti için ilk önce aile üyeleri sorgulanacaktı. Bu yüzden onlara özellikle adında “E” harfi olan kişileri sormalarını tavsiye ederken Yardımcım başına dikilerek,
“Hadi ne zaman sorguya geçeceğiz?” Dedi. Oda bugünki cinayetten oldukça etkilenmiş olacaktı ki tüm bu süre boyunca yüzü sirke satıyordu.
Bende “Hemen geliyorum.”demekle yetindim.
Arabaya atlar atlamaz Gül Karahan’ın yanına gittik. Oturdukları malikane öyle büyüktü ki koskoca bir sokağı sadece bu evin arsası kaplıyordu. Araba ile yaklaşırken güvenliğe kimliğimi gösterdim. Konuşmama dahi fırsat vermeden koşup kapıyı açtı. Eve doğru uzanan taşlı yol devasa ağaçlar ve binbir çeşit bitkinin içinden geçerken tam karşımızda beliren bir süs havuzu gördük zaten ev çok yakınındaydı. Arabayı durdurup eve yaklaştık muazzam heykeler, sütunlar, birsürü renkli çiçekler ile üç katlı bu villa olduğundan da hoş görünüyordu. Meslektaşım şaşkınlığını daha fazla gizleyememişti.
“Vay be. Şuna bak Defne!”
“Muhteşem..”
“Bu ev ise bizimki ne?”
Bende güldükten sonra kapının hemen yanındaki aslan biçimindeki zile birkaç saniye basılı tuttum. Bir kadın açtı kapıyı bütük ihtimalle hizmetçiydi. Bize ürkekçe kapıyı açtı. Kimliğimi göstererek,
“Merhaba ben Defne, başkomiserim. Buraya Kaya Karahan’ın cinayeti için geldik.”
“Gül hanım bahçedeler sizi bekliyorlar.” Dedi ve devasa kahverengi kapıyı sonuna kadar açmaya başladı. Eve girer girmez avizeler, tablolar, çiniler, heykeller ve buna benzer birçok tarihi eser bizi karşıladı. Bu ev gerçekten de başlı başına bir şaheserdi. Hayran kalmıştık. Nereye bakacağımızı şaşırıp kadını bile takip etmeyi unutmuştuk. Bahçeye vardığımızda; burası da aynı şekilde hoş dizayn edilmiş büyük bir arsa üzerine yine büyük bir havuz mini bir oturma köşesi ve birkaç aksesuar ile zenginleştirilmişti. Havuzun uzağında köşede kalan kısımda Gül hanım önündeki kahve ve birkaç çeşit meyve ile oturuyordu. Okuma gözlüğünü indirdi ve ayaklarını düzelttikten bir süre sonra sanki dona kalmış gibi gözlerini bize çevirmişti.