Yarım Kalan(Bölüm 8)

Özgür'ün ağzından

Defne sınıftan çıktıktan sonra onu durdurup her şeyi söylemek istedim. Ama söylersem her şeyin daha kötü olacağını düşündüğüm için susmayı tercih ettim. Onun iyiliği için tüm zorluklara dayanmaktan başka çarem yoktu.

Okuldan eve döndüğümde kimseyle konuşmadan odama gittim ve yatağıma oturdum. Defne'nin beni ve kimseyi hatırlamamasının tek sorumlusu bendim. Onun hayatını elinden alan kişi de bendim.

Birlikte geçirdiğimiz tüm anılar ve onun hatırladığı yalnızca bu iki gün, sanki beni geçmişe, o güzel günlere götürmüştü.

Telefonumu elime aldım. Bir an olsun bütün söylediklerimin yalan olduğunu, aslında onu kendimden korumaya çalıştığımı söylemek istedim. Ama son anda vazgeçtim.

Kendimi daha fazla yıpratmak istemediğim için duş alıp uyumaya karar verdim.

Dolabımda kıyafet ararken ayağımın dibine bir fotoğraf düştü. Eğilip fotoğrafı aldım ve uzun süre ona baktım.

Defne, ben, Mira ve Burak...

Dördümüzün birlikte olduğu bu fotoğraf, birlikte geçirdiğimiz son güzel anımızdı.

Bir yıl önce...

Defne: Özgür, beni beklemeden gidecektiniz herhâlde!

Özgür: Vallahi seni hiç bekleyemezdim, Defne.

Defne: Yalan söyleme! Sen beni bırakıp hiçbir yere gidemezdin.

Özgür: Doğru söylüyorsun. Gitmezdim.

Mira: Özgür, Defne, Burak! Hadi gelin, fotoğraf çekinelim.

Burak: Klasik Mira! Hadi, gidelim.

Özgür: Geliyoruz, geliyoruz!

Mira: Özgür, sen bizi çeker misin ilk önce?

Özgür: Benden iyi fotoğraf çeken yok zaten.

Defne: Kendini beğenmiş!

Fotoğrafı çekerken Burak ve Mira yine tartışıyordu. Defne ise her zamanki gibi gözlerini kısarak gülümsüyordu. Benim gözlerimse Defne'deydi.

Özgür: Alın, çektim fotoğrafınızı.

Mira: Sağ ol, Özgür.

Özgür: Bir şey değil, Mira.

Defne: Özgür, biz seninle biraz yürüyüş yapalım mı?

Özgür: Olur, hadi gidelim.

Defne'yle doğanın güzelliğinin tadını çıkarıyorduk. İkimiz için de temiz hava iyi gelmişti. Yaklaşık yarım saattir aralıksız yürüdük. Sonunda Defne biraz mola vermek istedi.

Verdiğimiz o moladan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.