Bir Şarkı, Bir Sır(Bölüm 7)

Sabah, 07.30

Yine aynı yerde, aynı şekilde Özgür beni bekliyordu. Her zamanki gibi okula doğru yürüdük.

Okula vardığımızda sınıf bomboştu. Ben de çok heyecanlı olduğum için hemen Manifest'in Zamansızdık şarkısını açtım. Birlikte şarkı söyleyip dans ettik. Daha doğrusu, doğru düzgün şarkı söyleyip dans edemedik. Özgür şarkı söyleme ve dans konusunda kötü olduğu için onunla dalga geçtim, o da benim şarkı söylememle dalga geçti.

Bütün bunları yaparken hem eğleniyor hem de birbirimizle şakalaşıyorduk. Bunlar bizim için güzel bir anıya dönüşmüştü.

Ama güzel giden günümün daha ilk saniyelerinde her şey mahvoldu.

Defne: Mira ve Burak, ne işiniz var burada?

Mira: Defne, seninle konuşmaya gelmedik. Özgür'le konuşmaya geldik.

Defne: Mira, gidin lütfen.

Özgür: Defne, sen biraz dışarı çıkar mısın?

Defne: Hayır, tabii ki! Özgür, seni bunlarla yalnız bırakamam.

Özgür: Lütfen Defne, lütfen.

Defne: Peki, o zaman sen bilirsin. Kapının önünde bekliyorum seni.

Sınıftan çıkıp duvara yaslandım. Bir yandan etrafıma bakınıyor, bir yandan da Özgür'ün Mira ve Burak'la ne derdi olabileceğini düşünüyordum.

Bu düşünce kaç gündür beni rahatsız ediyordu ama Özgür onların ikisini de tanımadığını söylediği için şüphelerim biraz olsun azalmıştı. Fakat az önceki davranışından sonra yeniden şüphelenmeye başlamıştım.

Özgür'ün Mira ve Burak'la ne gibi bir derdi vardı?

---

Mira: Özgür, artık söyle şu kıza gerçekleri!

Özgür: Söylemeyeceğim, anlasanıza şunu!

Burak: Çok komiksin ya sen!

Özgür: Burak, sen sus! Sen hiç karışma. Bir de utanmadan kızla sevgili olmuşsun.

Burak: Bana utanmaz diyen insanın yaptıklarını düşündükçe gerçekten çok daha komik geliyor her şey.

Mira: Tamam Burak, sus artık sen! Bak Özgür, Defne hiçbir şey hatırlamıyor ama artık söylemen lazım. Böyle olmaz. Sen söylemezsen biz söyleyeceğiz.

Özgür: Mira, ben ona hiçbir şey söylemeyeceğim. Söyleyemem.

Mira: Neden? Gerçekleri duyunca senden nefret edecek. Bundan korkuyorsun, değil mi?

Özgür: Evet, korkuyorum ama siz de korkun bence.

Burak: O niyeymiş?

Özgür: Kız hiçbir şey hatırlamadığı için onu istediğiniz gibi parmağınızda oynatmışsınız belli ki. Sizinle de bu yüzden küs.

Mira: Evet, küstü ama ne yalan söyleyeyim, ben onu sevmiyorum.

Özgür: Mira, Defne hakkında doğru konuş!

Mira: Konuşmuyorum, konuşmayacağım da! Benim sevdiğim kişi sendin ama sen onu sevmeyi seçtin. Başına gelen olay yüzünden üzgünüm ama her şeyi hak etti.

Özgür: Ben onu hâlâ seviyorum ve seni hiçbir zaman sevmeyeceğim, Mira! Siz bana asıl bu sevgili olayını ve neden küstüğünüzü söyleyin.

Mira: Biliyorsun ki Defne, senin yol açtığın o kazadan sonra içimizden sadece annesini, babasını ve beni hatırlayabildi. Burak'ı, seni, kimseyi hatırlamadı. Burak, Defne'ye âşık olduğu için bunu fırsata dönüştürüp onu kandırdı ve sevgili oldular. Bu süreçte ben de Defne'nin burnundan getirdim. Burak'ın kıskançlık krizleri yüzünden bir olup Defne'nin üzerine gittik. Defne de sonra ilişkisini bitirdi ve benimle de küstü.

Özgür: Size gerçekten inanamıyorum. Gerçekten! Nasıl bu zihniyette olabilirsiniz? Aklım almıyor. Dördümüzün arkadaşlığını nasıl hiçe sayabilirsiniz?

Mira: O kazadan sonra arkadaşlığımız falan kalmadı. Biz hiçbir zaman arkadaş olmadık. Birbirimize âşıktık hep, anlasana şunu! Bir de ne komik geliyor biliyor musun? Onu hâlâ sevdiğini söylüyorsun ama o kazada senin yüzünden oldu. Bunu bir yıldır açıklayamadın gitti!

Özgür: Ben onu hâlâ seviyorum, evet! Ama siz de şunu anlayın artık: Ben ona bu kazadan bahsetmeyeceğim. Kızın zaten yeterince hayatıyla oynamışsınız.

Mira: Biz hayatıyla oynadık, oynamasına da sen kızın hayatını hep elinden alıyordun. O ne olacak, Özgür?

Özgür: Defne duyacak! Bağırmadan konuş!

Mira: Duyarsa duysun! Ama sen söylemezsen ben söyleyeceğim yakında.

Özgür: Asla böyle bir şey yapmayacaksın!

Mira: Öyle mi? Peki, o zaman bir şartla yapmayacağım.

Özgür: Neymiş şartın?

Mira: Sen benimle sevgili olacaksın, Defne de Burak'la. Kabul ediyor musun, etmiyor musun?

Özgür: Asla! Böyle bir şey olmaz. İzin vermem buna!

Mira: Tamam o zaman. Burak, Defne'yi çağır.

Özgür: Dur Mira, tamam. Dur!

Mira: Kabul mü, değil mi?

Özgür: Kabul.

Mira: Heh, şöyle sevgilim!

Özgür: Sevgilim deme, Mira!

Mira: Burak, Defne'yi çağır.

Özgür: Tamam, de sus!

Mira: Şimdi gidip Defne'yi çağır ve onunla bu konuyu yanımızda konuş.

Özgür: Peki.

---

Defne sessizce beklerken kapı açıldı ve Özgür beni içeri çağırdı.

Defne: Kaç dakikadır ne konuşuyorsunuz?

Özgür: Defne, sana söylemem gereken bir şey var.

Defne: Söyle Özgür, dinliyorum.

Özgür: Ben Mira'yla sevgili oldum.

Defne: Ne?

Başımdan aşağı kaynar sular dökülmüş gibi hissettim o an. Kalbim küt küt atmaya, gözümün önü kararmaya başladı. O an ne yapacağımı bilemedim.

Defne: Ne diyorsun Özgür sen?

Özgür: Sevgili oldum Mira'yla. Neyini anlamadın?

Defne: İnanmıyorum sana gerçekten. Diyecek bir şey de bulamıyorum. Yaşadığım tek şey hayal kırıklığı. Sen bu geçirdiğimiz son iki günden beri ne hissettin bilmiyorum ama ben senden ufak da olsa hoşlanmaya başlamıştım. O hoşlantı başladığı gibi bitti de.

Özgür: Defne, kendine bu haksızlığı bir daha yapma.

Defne: Yapmam zaten. Asla!

Burak: Defne, biz de barışıp eski günleri geride bıraksak olur mu?

Hiç düşünmeden Burak'ın teklifini kabul ettim.

Defne: Olur, kabul ediyorum teklifini.

Burak'ın teklifini kabul ettiğimi söylediğimde Özgür kaşlarını çatıp sert bakışlarıyla Burak'a baktı.

Defne: Özgür, sen de sakın ama sakın bir daha benimle muhatap olma! Mira, sen de aynı şekilde.

Son sözümü de söyledikten sonra Burak'la beraber sınıftan ayrıldık.

Gerçekleşen mucize hemen sona ermişti.

Meğersem mucize değilmiş. Sadece mucize gibi görünmüş.

Her güzel görünene aldanmamak lazımmış gerçekten de.