Uno(Bölüm 3)

Aradan yarım saat geçtikten sonra teneffüs oldu. Herkes bir sırada oyun oynamak için toplandı. Oyunun adı UNO. Beni de çağırdılar ama ben o an oynamak istemedim. Kendi kendime resim defterime öylesine bir şeyler çizmeye başladım. Resim çizmeye o kadar odaklanmışım ki onun bana seslendiğini fark etmedim.

Özgür: “Gel hadi, sen de katıl oyuna.”

Defne: “Yok ya, şu an oyun oynamak yerine resim çizmek istiyorum.”

Özgür: “Sen bence resim çizmek istediğinden değil, UNO oynamayı bilmiyorsun.”

Defne: “Hayır, tabii ki biliyorum. Sadece oynamak istemiyorum.”

Özgür: “Yalan konuşunca sanırım istemeden göz deviriyorsun ve bacağını sallıyorsun.”

Defne: “Ne alakası var göz devirmekle, bacağımı sallamakla? Hem sen benim başıma musallat mısın nesin? Gitsene!”

Özgür: “Peki, öyle diyorsan gideyim. Görüşürüz, yalancı kız.”

Dediği şeylere karşı o kadar çok şaşırmıştım ki net on dakika falan kendime gelemedim.

Beni bu kadar iyi tanıması, en ince detayına kadar her şeyi fark etmesi çok tuhaftı. Taktığı lakap da istemeden hoşuma gitti tabii. Benimle konuştuktan sonra diğerlerinin yanına gidip sürekli kartları bana göstererek gözüme sokmaya çalıştı. Ona odaklanmadım ve resim çizmeye devam ettim.

Aradan iki ders geçtikten sonra hava almak için bahçeye çıktım. Banka uzanıp güneşli havayı seyrederken yine ve yine o sesi duydum.

Özgür: “Keyfini bozmak istemem ama sana UNO oynamayı öğretmeye geldim.”

Defne: “Sana böyle bir teklifte bulunduğumu hatırlamıyorum.”

Özgür: “Sen hatırlamıyor olabilirsin ama hiç mi karşılıklı UNO oynamayalım?”

Defne: “Oynamayalım.”

Özgür: “Emin misin?”

Defne: “Eminim.”

Özgür: “Peki, o zaman sen bilirsin. Ben gidiyorum sınıfa.”

Defne: “Git, banane.”

Çok sert tepki verdiğimi düşündüğüm için anında pişman oldum.

Defne: “Gitme, tamam. Öğret bana.”

Özgür: “Ne oldu şimdi, de öğret diye mi azarlayacaksın?”

Defne: “Tamam, biraz abartmış olabilirim ama bak, hemen pişman oldum.”

Özgür: “Tamam, tamam, öğreteceğim.”

Defne: “Azarlama da beni.”

Özgür: “Ben sen değilim.”

Bu cevabına göz devirip bütün dediklerini pür dikkat dinledim ve hemencecik oyunu kavradım.

Özgür: “Aferin, aferin! Beklediğimden hızlı kavradın.”

Defne: “Kolay bir oyunmuş zaten. Ben beyinsiz miyim?”

Özgür: “Kolay oyun da bilemedim, beynin var mı yok mu?”

Defne: “Beni sinirlendirme ucuz laflarınla, uğraşamam.”

Özgür: “Kızma, şakasına diyorum. Güzel bir gündü. Boş dersi iyi değerlendirdik. Teşekkür ederim.”

Defne: “Rica ederim. Asıl ben teşekkür ederim. Şimdi benim tuvalete gitmem lazım. Yarın yine sohbet ederiz istersen, UNO oynarız.”

Özgür: “Olur tabii, bana uyar, Defne.”

Defne: “Tamamdır o zaman. Bu arada sormayı unuttum, senin adın neydi?”

Özgür: “Özgür.”

Defne: “Memnun oldum, Özgür.”

Özgür: “Ben de memnun oldum, yalancı kız.”