Mucize(Bölüm 2) Belki de bazı mucizeler, bir sıranın hemen yanında başlar.

Dil sınıfının öğretmeni Ayla Öğretmen, bahçede otururken yanıma geldi. Halimi hatrımı sordu. Benimle gerçekten bir öğretmen olarak değil, bir arkadaş, bir anne gibi konuştu. Bana yol gösterdi, özellikle alan konusu ile ilgili. Hiçbir şeyin geç olmadığını, hâlâ dil bölümüne geçme şansımın olduğunu dile getirdi.

Aslında benimle bu kadar ilgilenmesini beklemiyordum. Bu tür yaklaşımda bulunması özgüvenimi artırdı. Dil bölümüne geçmem için bana yalvardı, ben de tabii ki bu teklifini düşüneceğimi açık açık söyledim. Sonuçta önümde yeni bir hayat, başından beri olmam gereken yer vardı.

Birkaç gün düşündükten sonra dil bölümüne geçmeye karar verdim. Başta annem, babam ve rehber öğretmenim, ileride pişman olacağımı, eşit ağırlığın daha iyi bir alan olduğunu vurgulasa da dedikleri bir kulağımdan girdi, bir kulağımdan çıktı. Oralı bile olmadım. Sonuçta bu benim hayatım ve ipler benim elimde. İplerin elimden çekilmesine bir defa izin verdim, göz yumdum ama ikincide asla ve asla müsaade etmem. Etmedim de.

Formu doldurdum ve artık dil bölümünün öğrencisi olarak gözüküyordum. Geçmişte birlikte olduğum insanlarla olan bağımı o sınıfta bıraktım.

Aradan bir gün geçtikten sonra yeni sınıfıma iyi gözükmek için güzelce hazırlandım. Ne kadar hızlı, o kadar iyidir diyerek okula resmen uçtum. Merdivenlerden çıkarken soluk soluğa kaldım, yüz ifadem değişti fakat sınıfa bu şekilde gireceğim anlamına gelmiyordu. Soluklandım, kendime geldim, derin nefes aldım ve kapıyı açtım.

Birdenbire bir ses geldi; konfeti sesiymiş meğersem. İlk başta sesten dolayı korktum. Benim için olduğunu anlayınca mutluluktan havalara uçtum. Herkes, “Hoş geldin, Defne!” diyerek beni selamladılar. Çok güzel bir hediyeydi bu.

Herkesle selamlaştıktan sonra sıramı gösterdiler bana. Sıramın tam yanına gözüm kaydığında dona kaldım. Bir sıraya, bir ona, bir sıraya, bir ona baktım. Mucizenin gerçekleştiğini hissettim. Sanırım gerçekten hayatımın en güzel hediyesi buydu.