Sessiz çığlık

MİHRİBAN

Akşamki kaostan sonra abimi o hâlde görünce ne kadar endişelendiğimi anlatamam. Yüzü, kolları ve bacakları yara içindeydi. Barlas’ın da ondan pek farkı yoktu. İkisinin de üzerindeki kıyafetler yırtılmış, yüzleri kan ve kir içinde kalmıştı. Ama en azından ikisi de hayattaydı. O gece onları eve getirdiğimizde içimdeki korku bir türlü geçmemişti. Sürekli abimin odasına gidip nefes alıp almadığını kontrol etmiş, Barlas’ın kolundaki yaraya bakmış, ikisine de bir şey olup olmadığını sormuştum. Onlar ise her zamanki gibi “iyiyiz” deyip duruyorlardı. Yalan söylediklerini biliyordum. İkisinin de iyi olmadığı apaçık ortadaydı ama beni daha fazla korkutmamak için böyle davranıyorlardı. Sabah olduğunda Seçil birkaç gün bizde kalmaya karar vermişti. Hem abim için endişeleniyordu hem de kendi evine dönmek istemiyordu. Ben de onun gitmesini istemiyordum. Evde yalnız kalmak, özellikle de o geceden sonra, ikimize de iyi gelmeyecekti. Sabah mutfağa geçtiğimizde buzdolabını açıp içindekilere baktık. Çok fazla malzememiz yoktu. Biraz komşudan, biraz da evde bulunan malzemelerden toparlayabildiğimiz kadarını çıkardık. Seçil elindeki malzemelere bakıp kaşlarını çattı. “Bunlarla ne yapacağız?”

“Pasta.”

“Mihriban, bu malzemelerle pasta mı yapacağız?”

“Evet.”

“Sen pasta yapmayı biliyor musun?”

“Hayır.”

“Ben de bilmiyorum.”

“O zaman birlikte öğreniriz.” Seçil birkaç saniye boyunca bana baktı. Sonra omuzlarını kaldırdı. “Tamam. Ama kötü olursa sorumlusu sensin.”

“Neden ben?”

“Çünkü fikri sen verdin.”

“Ama yardım edeceksin.”

“Ben sadece izleyip moral vereceğim.”

“Seçil.”

“Tamam tamam, yardım ederim.” bu gün abimin doğum günüydü. Ona doğru düzgün bir hediye alamamıştık. Aslında ne alacağımızı da bilmiyorduk. Abim hiçbir zaman doğum günlerini önemseyen biri olmamıştı. Daha doğrusu önemsemiyormuş gibi davranıyordu. Belki de hayatımız boyunca doğum günlerini kutlayacak kadar rahat bir hayatımız olmadığı içindi. Bazen doğum günlerinin yalnızca zengin insanların kutladığı bir şey olduğunu düşünürdüm. Bizim içinse o gün de diğer günlerden farksızdı. Sabah kalkar, ne yiyeceğimizi düşünür, işe gider, akşam eve dönerdik. Ama bu yıl farklı olsun istiyordum. Çünkü abim benim için yalnızca abim değildi. O, hayatımda kalan tek gerçek aileydi. Çocukluğumdan beri beni koruyan, aç kaldığında kendi yemeğini bana veren, üşüdüğümde üzerindeki montu çıkarıp bana giydiren, korktuğumda arkasına saklandığım kişiydi. Bazen ona yeterince teşekkür etmediğimi düşünüyordum. Belki de doğum günü, ona bunu söylemek için iyi bir bahaneydi. Bu yüzden Seçil’le birlikte mutfağa girip pasta yapmaya karar vermiştik. İlk başta her şey güzel gidiyordu. Sonra kekin fırında fazla kalıp kenarlarının biraz yanmasıyla işler değişti. Seçil fırının kapağını açıp içeri baktığında yüzünü buruşturdu. “Mihriban.”

“Ne?”

“Bu kekin kenarları neden kömür gibi?”

“Kömür değil.”

“Siyah.”

“Kakaolu.”

“Mihriban.”

“Biraz fazla kakaolu.” Seçil kahkaha atmaya başlayınca ben de gülmeye başladım. Keki fırından çıkardığımızda görüntüsü mükemmel değildi ama yine de yenilebilecek durumdaydı. Üzerine kat kat muhallebi koyduk. Bir kat kek, bir kat muhallebi… Sonra tekrar kek ve tekrar muhallebi. En sonunda ortaya pasta denebilecek bir şey çıkmıştı. Üzerine yazı yazmak istediğimizde ise işler daha da kötüleşti. Çikolata sosuyla abimin doğum gününü kutlayan bir şeyler yazmaya çalıştık ama yazı yamuk yumuk oldu. Seçil yazının bir kısmına bakıp başını yana eğdi. “Bu ne yazıyor?”

“iyiki doğdun yaman.”

“Bence burada Yaman değil, Yamal yazıyor.”

“O kadar da kötü değil.”

“Mihriban, son harf bir harfe benzemiyor.”

“Bence çok güzel.”

“Sen kardeşisin diye öyle düşünüyorsun.”

“Evet.”

“En azından dürüstsün.” Sonunda pastayı masanın üzerine koyup geri çekildik. Gerçekten de güzel görünmüyordu. Ama bizim için güzeldi. Çünkü onu hazırlamak için saatlerimizi harcamıştık. Çünkü abimin doğum günüydü. Çünkü onun yüzünde bir gülümseme görmek istiyordum. Öğlene kadar Seçil’le birlikte evde vakit geçirdik. Bazen salonda oturup sohbet ettik, bazen oyun oynadık. Bazen de hiçbir şey yapmadan tavana bakıp saatlerce konuştuk. Seçil’in yanında zamanın nasıl geçtiğini anlamıyordum. O benim en yakın arkadaşımdı. Bazen kardeşim gibiydi. Bazen de hayatımdaki bütün sorunları birkaç dakikalığına unutmamı sağlayan tek kişiydi. Akşam olduğunda abim hâlâ eve gelmemişti. Barlas da onunla birlikteydi. İkisinin nerede olduğunu biliyordum. En azından dışarı çıktıklarını biliyordum. Ama ne zaman döneceklerini bilmiyordum. Saat sekiz olduğunda telefonumu çıkarıp abimi aradım. Telefon birkaç kez çaldı ama açılmadı. Kaşlarımı çattım. “Açmıyor.”

Seçil kendi telefonunu çıkarıp Barlas’ı aradı. O da açmadı. “Belki duymuyorlardır.”

“Ama ikisi de mi?”

“Belki telefonları sessizdedir.”

“Abim telefonunu asla sessize almaz.”

“Belki bugün almıştır.”

“abim asla...” Cümlemi tamamlayamadım. İçimde kötü bir his oluşmaya başlamıştı.

SAAT 9

tekrar Tekrar aradık. Yine açan olmadı. Endişelenmelimiydim?

SAAT 10

tekrar aradık. Yine cevap yoktu. Artık salonda oturamıyordum. Bir oraya bir buraya yürüyüp duruyordum. Seçil beni izliyordu. “Mihriban.”

“Ne?”

“Biraz otur.”

“Oturamıyorum.”

“Biliyorum.”

“Bir şey olmuş olabilir.”

“Olabilir.”

“Seçil!”

“Ne diyeyim? Sana yalan mı söyleyeyim?” Ona kızmak istedim ama kızamadım. Çünkü o da benim kadar korkuyordu.

SAAT 11

olduğunda abimi defalarca aradık. Telefon çalıyor ama kimse açmıyordu. Bu daha da korkunçtu. Telefonları kapalı değildi. Yani bir yerlerdeydiler. Ama neden cevap vermiyorlardı?

SAAT 1

artık dayanamadım. Ayağa kalkıp kapıya doğru yürüdüm. Seçil de hemen peşimden geldi.

“Nereye gidiyoruz?”

“Emre abinin evine.”

“Bu hâlde mi?” Üzerimde pijamalarım vardı. Seçil’in de üzerindeki kıyafetler evde giydiği kıyafetlerdi. Ama umurumda değildi. Dışarı çıktığımızda kar yağıyordu. Soğuk hava yüzüme çarptığında titredim ama geri dönmedim. Seçil de kollarını kendine sarıp benimle birlikte yürümeye başladı. Sokaklar neredeyse bomboştu. Kar, kaldırımın üzerine ince bir tabaka hâlinde birikmeye başlamıştı. Ayakkabılarımızın altında çıkan ses dışında etrafta hiçbir şey duyulmuyordu. Emre abinin evine vardığımızda kapının önünde birkaç saniye durdum. Kalbim çok hızlı atıyordu. Sonra kapıyı çaldım. Birkaç saniye sonra kapı açıldı. Karşımızda Melahat abla vardı. Bizi görünce yüzündeki şaşkınlık hemen belli oldu. “Mihriban? Seçil? Bu saatte ne oldu kızım?”

Gözlerim dolmaya başlamıştı. “Abla... Abim sizde mi?”

“Yok kızım. Ne oldu?”

“Eve gelmedi. Barlas’la çıktılar. İkisine de ulaşamıyoruz.”

Melahat ablanın yüzündeki ifade değişti. “Allah Allah... Emre!” diye oğluna seslendi. Birkaç saniye sonra Emre abi koridora çıktı. Bizi görünce kaşlarını çattı. “Hayırdır inşallah?”

“Emre abi, abimin yerini biliyor musun? Barlasla çıktılar. Ulaşamıyoruz.” Emre abi birkaç saniye sessiz kaldı. “Hayır, bilmiyorum.” İçimdeki umut biraz daha azaldı.

“Ama siz bu saatte dışarıda ne arıyorsunuz? Eve gidin. Ben ararım.”

“Abi zahmet olmasın.”

“Ne zahmeti? Siz benim kardeşim sayılırsınız.” Bunu söylerken annesine baktı. Melahat abla başını salladı. “Tabii ki bırak oğlum. Bu saatte kızlar dışarıda kalmasın.” Emre abi montunu aldı. Bizi eve kadar bıraktı. Sonra kendi telefonundan abimi ve Barlas’ı aramaya başladı. Ama o da ulaşamadı.

SAAT 3

hâlâ hiçbir haber yoktu. Seçil’le birlikte salonda oturuyorduk. İkimiz de konuşmuyorduk. Saatlerdir aynı şeyi yapıyorduk. Telefonlarımıza bakıyor, bir ses duyduğumuzda kapıya dönüyor, sonra tekrar sessizliğe gömülüyorduk. Kapı çaldığında ikimiz de aynı anda ayağa kalktık. Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu. Koşarak kapıya gittim. Kapıyı açtığımda karşımda Emre abiyi gördüm. Tek başınaydı. Yüzü asıktı. İçimdeki umut bir anda söndü. “Emre abi...” Bana bakamadı.

“bulamadım Mihriban.”

O kadar. Başka hiçbir şey söylemeden arkasını döndü ve gitti. Kapıyı kapattığımda dizlerimin bağı çözüldü. Yere çöktüm. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapamadım. Sonra ağlamaya başladım. Seçil de yanıma oturdu. O da ağlıyordu. Kollarını bana doladı. Ben de ona sarıldım. İkimiz de abilerimiz için endişeleniyorduk. Ne olduğunu bilmiyorduk. Nerede olduklarını bilmiyorduk. Sadece kötü bir şey olduğunu hissediyorduk. Birkaç dakika sonra kapı tekrar çaldı. Bu sefer ayağa kalkarken kalbim yeniden umutla çarpmaya başladı. Belki abimdi. Belki Barlas’tı. Belki ikisi de gelmişti. Kapıyı açtığımda kalbim gerçekten tekledi. Karşımda abimi ve Barlas’ı gördüm. Ama onları tanımakta zorlandım. Abim tek kolunu Barlas’ın omzuna atmıştı. Yüzü kan içindeydi. Kıyafetleri yırtılmıştı. Ayakta durmakta zorlanıyordu. Barlas da ondan farklı değildi. Yüzü hırpalanmış, kıyafetleri kirlenmişti. İkisi de sanki saatlerce dövülmüş gibiydi. “Abi...” Sesim titredi. Abim bana bakamadı. Barlas onu içeri sokmaya çalışıyordu. Birkaç adım attıktan sonra ikisi de dengelerini kaybedip yere çöktüler. Seçil hemen kendi abisine doğru koştu. Ben ise abimin önüne diz çöktüm. Ellerimi yüzüne götürdüm. “N-ne oldu?”

Abim cevap vermedi. Barlas başını kaldırdı. Yüzündeki ifade her zamankinden farklıydı. Korkmuştu. “Yaman...” Abim gözlerini araladı.

“Ne?”

“Kalk. Senin için gelecekler.” O cümleyi duyduğumda hiçbir şey anlamadım.

Kim gelecek? diye sormak istedim ama sesim çıkmadı. Barlas telefonunu çıkardı ve bir numara çevirdi. “Emre! Emre yetiş.” Karşıdaki kişinin ne dediğini duyamıyordum. Barlas birkaç saniye sonra konuştu. “Acil. Emre, seni köşe başında bekliyorum.” Telefonu kapattı. Abim ayağa kalkmaya çalıştı. Barlas ona destek oldu. Ben de hemen ayağa kalktım.

“NE OLUYOR!?”

İkisi de bana döndü. Barlas’ın yüzündeki ifade daha da sertleşti.

“Mihriban, şu an hiç sırası değil.”

“Abime ne oldu?”

“Onu biraz önemsiyorsan dur.” Bu cümle beni olduğum yerde bıraktı.

“Ne demek o?” Barlas cevap vermedi. Abimle birlikte tekrar dışarı çıktılar. Kapı kapandığında birkaç saniye boyunca kapının önünde öylece kaldım. Bugün abimin doğum günüydü. Sabah onun için pasta yapmıştık. Saatlerce onu beklemiştik. Ona sürpriz yapmak istemiştik. Ama şimdi abim kanlar içinde evden çıkmıştı. Üstelik Barlas’ın söylediği “senin için gelecekler” cümlesi aklımdan çıkmıyordu. Kimin için geleceklerdi? Neden? Abim ne yapmıştı? Barlas neden bu kadar korkmuştu? O gece, salonun ortasında tek başıma kalmış gibi hissettim. Seçil yanımda olmasına rağmen içimde korkunç bir boşluk vardı. Abimin arkasından gitmek istiyordum. Ama Barlas bana durmamı söylemişti. Ve ilk defa, abimin hayatında benim bilmediğim çok büyük bir şey olduğunu anladım. O gün doğum günü olan kişi abimdi Ama o gece, hayatımda hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını anlamıştım. Çünkü o gece abimin hayatında benden sakladığı şeylerin, artık bizim evimizin kapısına kadar geldiğini anlamıştım.