Garip bir gece

Akşam olduğunda abimin arkadaşlarını kapının önünde uğurluyorduk.

Hepsi gittikten sonra evde sadece abim, ben ve Barlas abi kaldık.

Aslında Barlas abinin neden gitmediğini bilmiyordum.

Gerçi çoğu zaman bizde kalırdı.

Bazen akşam yemeğine gelir, bazen de geceyi bizde geçirirdi. Abimle çocukluktan beri birbirlerinin hayatında oldukları için Barlas abi artık bizim evin yabancısı sayılmazdı.

Ben de bu duruma alışmıştım.

Öğlen yaptığım, daha doğrusu yakmayı başardığım mercimek çorbasından iki kase alıp masaya götürdüm.

Kaseleri masaya koyduğum anda abim ve Barlas abi önce birbirlerine, sonra çorbaya baktılar.

Ardından ikisi de aynı anda bana döndü.

Bakışlarında açıkça bir şüphe vardı.

Sanki önlerindeki şeyin gerçekten yenilebilir olup olmadığını anlamaya çalışıyorlardı.

Abim, benim gözlerimin önünde çorbayı içemeyeceğini düşünmüş olacak ki derin bir nefes aldı ve kaşığı eline aldı.

Ben de heyecanla onu izlemeye başladım.

Abim kaşığı çorbaya daldırdı.

Bir kaşık aldı.

Ağzına götürdü.

Çiğnenecek bir şey olmadığı için çiğnemedi ama yüzü öyle bir şekle girdi ki çorbanın tadını anlamam için tek kelime etmesine gerek yoktu.

Yüzünü buruşturdu.

Sonra benim ona baktığımı fark edince yüz ifadesini hemen değiştirdi.

Dudaklarını zorla yukarı kıvırarak sahte bir gülümseme takındı.

“Eline sağlık, Mihriban. Çok güzel olmuş.”

Abime sıcacık gülümsedim.

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten.”

Bunu söylerken yüzündeki gülümseme o kadar yapaydı ki neredeyse acıyacaktım.

Ama yine de inanmayı tercih ettim.

Sonra beklenti dolu bakışlarımı Barlas abiye çevirdim.

Barlas abi ise bana bakıyordu.

Uzun bir süre.

Öylece.

Ne düşündüğünü anlayamadığım bir ifadeyle bana bakakalmıştı.

Gözleri garip bir şekilde parlıyordu.

Kaşlarımı hafifçe çattım.

“Ne oldu?”

Cevap vermedi.

Sadece bakmaya devam etti.

Abim, ikimizin arasından uzun süredir ses çıkmadığını fark etmiş olacak ki Barlas abiye döndü.

Barlas abinin bana olan bakışlarını görünce, onu uyarmak istercesine boğazını temizledi.

“Öhööm.”

Barlas abi birden kendine geldi.

Gözlerini kaçırdı.

Sonra önündeki çorbaya baktı.

Bir kaşık aldı.

Ağzına götürdü.

Birkaç saniye çiğnemeden bekledi.

Sonra bana döndü.

Yüzünü buruşturdu.

“Beğenmedim.”

Kaşlarımı çattım.

“Neden?”

“E yanmış bu.”

“Olabilir.”

Barlas abi şaşkınlıkla bana baktı.

“Olabilir mi?”

“Evet.”

“Yanmış diyorum.”

“Ben de olabilir dedim.”

Bir süre ikimiz de birbirimize baktık.

Sonra Barlas abi aniden abime döndü.

“Yaman, senin bu kardeşin gerizekâlı mı? Yanmış, beğenmedim diyorum. Niye ‘olabilir’ diyor?”

Abim hiç düşünmeden ona döndü.

“Sen önce kendi kardeşine bak. Gerizekâlı gördük seninkini de!”

Barlas abi kaşlarını kaldırdı.

“Ne varmış benim kardeşimde?”

“Olum, daha geçen gün kendi sildiği yerde kayıp düştü diye hastanelik olmadı mı?”

Barlas abinin yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Geceyi gündüz ettik senin salak kardeşin yüzünden.”

Panikle yerimden kalktım.

“Seçil hastanede mi?”

Abim bana döndü.

“Yok, eve geçti.”

Bir an rahatladım.

Sonra devam etti:

“Senin haberin yok mu? Ayağı kırıldı salağın.”

Gözlerim büyüdü.

“NE?”

Barlas abi sinirle abime döndü.

“Kardeşime salak demeyi bırakmazsan ben de senin kardeşine salak derim!”

Abim kaşlarını kaldırdı.

“E zaten diyorsun.”

Barlas abi birkaç saniye düşündü.

Sonra başını salladı.

“Haklısın. Diyorum.”

İkisi de sanki büyük bir anlaşmaya varmış gibi el sıkıştılar.

Ben ise sinir küpüne dönmüştüm.

Seçil'in ayağı kırılmıştı.

Ve bana söylememişti.

Seçil benim en yakın arkadaşımdı.

Nasıl olur da ayağını kırar ve bana haber vermezdi?

Bunun hesabını kesinlikle soracaktım.

Panikle odama gittim.

Şarja taktığım telefonumu alıp hemen Seçil'i aradım.

Telefon birkaç dakika çaldıktan sonra açıldı.

“Efendiiimmm ballll peteğimmm!”

Sesini duyduğum anda sinirim daha da arttı.

“Seçil!?”

“Owww… Ne oluyor? Ses tonunu hiç beğenmedim.”

Hemen sesimi yumuşattım.

Hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranmaya çalıştım.

“Aşkımm, nasılsın?”

Seçil birkaç saniye sustu.

“Hah, böyle ol işte. İyiyim bebiş, sen nasılsın?”

“İyiyim.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra olabildiğince normal bir ses tonuyla sordum:

“İyi olduğuna emin misin, seçilim?”

“Evet kanka. Niye?”

“Ağrın sızın var mı?”

“Yok. Neden?”

Daha fazla dayanamadım.

Sinirle bağırdım:

“AYAĞINI KIRMIŞSIN YA GERİZEKÂLI!”

Telefonun diğer ucunda birkaç saniye sessizlik oldu.

Sonra Seçil şaşkınlıkla sordu:

“Sen onu nereden öğrendin ya?”

“Ya bırak şimdi onu! Sen bana nasıl söylemezsin?”

“Aşkım, vallahi kötü niyetim yoktu.”

“Nasıl kötü niyetin yoktu?”

“Sen zaten yorgundun. Bir de benimle uğraşma diye söylemedim.”

“Ne demek o öyle? Benim zaten senin yanında olmam gerekiyordu!”

“Ama yorulma diyeee.”

“Sen benim en yakın arkadaşımsın. Ayağını kırıyorsun ve bana söylemiyorsun!”

Telefonun diğer ucundan kıkırdamasını duydum.

“haklısınnnnn başka bı konumu konuşsak bunaldım ayrıca yeni dedikodularım var bunları kaçırmak istemesinin!"

Derin bi nefes aldım ve bende moda girdim

"Dinliyorummm"

***

Seçil'le yaklaşık bir saat boyunca konuştuk.

Konuşmaya başladığımızda saatin kaç olduğuna hiç dikkat etmemiştim. Telefonun ekranına baktığımda gecenin bir ya da ikisi olduğunu fark ettim.

Evdeki sessizlikten abimle Barlas'ın uyuduğunu anlamıştım.

Benimse hiç uykum yoktu.

Yatağa girmek istemediğim için kendime su içme bahanesi bulup odadan çıktım.

Mutfağa gidip çeşmeden bir bardak ılık su doldurdum.

Tam bir yudum alacaktım ki mutfağın balkonundan bir çıtırtı geldi.

KALBİM TEKLEDİ.

Evde hırsız olma ihtimali aklımdan geçti.

İlk düşüncem abimin odasına koşmaktı.

Hatta bir adım attım.

Sonra durdum.

En ufak olayda abisinin arkasına saklanan bir kız olmak istemiyordum.

Bu işin üstesinden kendim gelebilirdim.

En azından öyle olduğuna kendimi inandırmaya çalışıyordum.

Mutfak tezgâhında elime geçen ilk şeyi aldım.

O an bunun bir bıçak olduğunu sanıyordum.

Telaştan elime ne aldığımı bile kontrol etmemiştim.

Yavaş adımlarla balkona doğru ilerlemeye başladım.

Balkon kapısının önünde durdum.

İçeriye göz ucuyla baktım.

Siyah kapüşonunu başına geçirmiş biri sandalyede oturuyordu.

Yüzünü göremiyordum.

Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu.

Cesaretimi topladım.

Bir adım öne attım.

Sonra avazım çıktığı kadar bağırarak elimdeki şeyle oturan kişiye saldırmaya başladım.

“AAAAAA!”

Sandalyede oturan çocuk bir anda irkilerek ayağa fırladı.

“Mihriban?”

Sesini duyduğum anda olduğum yerde kaldım.

Kapüşonunu indirdi.

KAHRETSİN.

Balkonda oturan kişi hırsız değildi.

Barlas abiymiş.

Ona boş boş baktım.

Barlas abide elindeki sigarayı bir kenara çekip bana baktı.

“Kızım, sen ne halt ediyorsun?”

“Eeeee…”

“Eee ne?”

“Ben seni hırsız sandım.”

Barlas kaşlarını kaldırdı.

“Hırsız mı?”

“Evet.”

“Allah aşkına, hangi hırsız gecenin bir vakti soyacağı evin balkonunda oturup sigara içer?”

Elindeki sigaraya baktım.

Sonra yüzüne.

Barlas, bakışlarımı fark edince devam etti:

“Ayrıca sen hırsıza çatalla mı saldırıyorsun, Mihriban?”

Çatal mı?

Ne çatalı?

Elime baktım.

Bir bıçak yerine, küçücük bir çatal tuttuğumu fark ettim.

KAHRETSİN.

Nasıl bu kadar salak olabilirdim?

Ben kendi kendime bunun üzerine düşünürken Barlas tekrar konuştu.

“Sen neden uyumadın?”

“Seçil'le konuşuyordum. Sonra da uykum kaçtı.”

“Hımm…”

Balkondaki sandalyelerden birini gösterdi.

“Sen de sandalye çek gel. Otur bari.”

Sözünü dinledim.

İçeriden bir sandalye alıp yanına oturdum.

Barlas, elindeki sigara paketini bana uzattı.

“İçer misin?” dedi alayla

Sigara kullanmadığımı biliyordu.

Kaşlarımı çatıp ona döndüm.

“Barlas abi, bu ucuz şakalarını neden abim varken yapmıyorsun?”

“Abimi?”

Söylediklerimden gerçekten sadece bunu mu anlamıştı?

“Kızım, ben senden sadece bir yaş büyüğüm. Bana abi demene gerek yok.”

“Ben diyeceğim ama.”

“Deme.”

“Neden?”

Barlas uzun uzun yüzüme baktı.

Sonra gözlerini benden kaçırıp karşıya döndü.

“Kendimi yaşlı hissediyorum.”

Bir an düşündüm.

“Tamam. O zaman adınla seslenirim.”

Barlas başını salladı.

“Aferin.”

Önüne dönüp gökyüzündeki yıldızları izlemeye başladı.

Küçük bir mahallede yaşadığımız için geceleri gökyüzü çok daha güzel görünürdü. Şehrin ışıkları yıldızları tamamen gizleyemiyordu.

Ben de bir süre onunla birlikte gökyüzünü izledim.

Yıldızların güzelliğine dalmıştım ki Barlas tekrar konuştu.

“Ee…”

“Efendim?”

“Hayatında özel biri var mı?”

“Evet.”

Barlas bir anda bana döndü.

“Kimmiş bu delikanlı?”

“Seçil.”

Barlas birkaç saniye bana baktı.

Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

“Kızım, ben ondan mı bahsediyorum?”

“Evet?”

“Sevgilin var mı diye soruyorum.”

“Heee…”

Ne demek istediğini şimdi anlamıştım.

“Hayır. Henüz yok.”

Barlas kaşını kaldırdı.

“Henüz mi?”

“Evet.”

“Sevdiğin biri mi var?”

“Yooo.”

Bir an düşündüm.

“Ama ben genç bir kızım. Her an birilerini bulabilirim.”

Barlas abi bir anda güldü.

“Senin özgüvenine hayranım.”

“Teşekkür ederim.”

Birkaç saniye daha sessizce oturduk.

Sonra Barlas abi pardon ayağa kalktı.

“Ben kalkıp yatıyorum. İyi geceler.”

“İyi geceler, Barlas abi.”

Bana kısa bir bakış attı.

Sonra içeri girip gitti.

Ben ise bir süre daha balkonda oturmaya devam ettim.

Gökyüzüne baktım.

Sonra Barlas'ın az önce bana sorduğu soruyu düşündüm.

Hayatında özel biri var mıydı?

O an cevabımın gerçekten “hayır” olduğunu sanıyordum.

Ama bazı soruların cevabını insan, sorulduğu anda değil…

cevabı hayatına girdiğinde

öğreniyordu.