Aşkı paraya tercih et

Yaman'la birlikte iş yerine kadar yürümeye başladık.

Mahalle ile çalıştığımız oto tamirhanesi arasında çok fazla mesafe yoktu. Normalde yürüyerek on beş, bilemedin yirmi dakikada varırdık. Ama o sabah ikimizin de adımları ağırdı. Belki gece yaşananlardan dolayıydı, belki de sabahın erken saatlerinde uyanıp işe gitmek zorunda olduğumuz için.

Benim hâlâ gözüm ağrıyordu.

Sırtımdaki yanıkların acısı ise her adımda kendini hatırlatıyordu.

Yaman birkaç kez bana bakmıştı ama bir şey sormamıştı.

Ben de ona anlatmamıştım.

Zaten anlatacak olsam bile nereden başlayacağımı bilmiyordum.

Babamın yaptıklarını anlatmak kolay değildi.

Bazı şeyleri insan başkasına anlatırken değil, kendi içinde düşünürken bile boğuluyordu.

Yaman her şeyi anlıyordu.

Bana soru sormamasından da bunu biliyordum.

Yol boyunca ara sıra omuzlarımız birbirine çarpıyordu.

İkimiz de sessizdik.

Ama bu sessizlik rahatsız edici değildi.

Yaman'la aramızdaki sessizlikler hiçbir zaman rahatsız edici olmazdı.

Çocukluğumuzdan beri böyleydik.

Bazen saatlerce konuşmadan yan yana otururduk.

Bazen de beş dakika içinde birbirimize dünyanın bütün dertlerini anlatırdık.

İş yerine yaklaştığımızda sokağın başındaki eski tabelayı gördüm.

Tabelanın üzerindeki harflerin yarısı dökülmüş, kalanları da yıllardır güneş ve yağmurdan solmuştu.

KENAN OTO SERVİS.

İş yerimiz buydu.

Küçük, eski ve sürekli yağ kokan bir oto tamirhanesi.

Dışarıdan bakıldığında çok büyük bir yer değildi.

Ön tarafında iki arabanın ancak sığabileceği kadar boşluk vardı.

İçeride ise bir araba kaldırma lifti, birkaç eski takım dolabı, duvarlara asılmış çeşitli aletler ve yıllardır temizlenmemiş bir çay makinesi bulunuyordu.

Çalışma şartlarımız iyi değildi.

Aslında hiçbir şeyimiz iyi değildi.

Sabah erkenden gelip gece geç saatlere kadar çalışıyorduk.

Bazen öğle yemeği yemeye bile fırsat bulamıyorduk.

Bazen de bütün gün elimiz yağ ve mazot içinde kalıyor, akşam eve gittiğimizde ellerimizi ne kadar yıkarsak yıkayalım o koku üzerimizden çıkmıyordu.

Buna rağmen aldığımız maaş komik denecek kadar azdı.

Ama iş bulmak kolay değildi.

Özellikle de bizim gibi okulunu yarıda bırakmış, doğru düzgün bir mesleği olmayan iki adam için.

Bu yüzden mecburduk.

İdare etmek zorundaydık.

Yaman iş yerinin önüne birkaç adım kala birden duraksadı.

Ben de yürümeyi bırakıp ona döndüm.

“Ne oldu?”

Yaman bana cevap vermedi.

Yüzünde aptalca bir gülümseme vardı.

Gözleri dükkânın içine takılmıştı.

Ben de onun baktığı yöne döndüm.

Ceylan'ı gördüm.

Patronumuz Kenan abinin kızıydı.

Dükkânın giriş tarafındaki sandalyelerden birinde oturmuş, telefonuyla uğraşıyordu.

Uzun sarı saçlarını omuzlarının üzerine bırakmıştı.

Üzerinde sade bir tişört ve kot pantolon vardı.

Ceylan çoğu zaman babasının yanında olurdu.

Bazen dükkânda yardım eder, bazen de saatlerce telefonuyla otururdu.

Yaman'ın ona bir süredir sevdalı olduğunu biliyordum

Çünkü Ceylan'ın adını duyduğu anda bile yüzü değişiyordu.

Yaman'a döndüm.

“Sen neye bakıyorsun?”

Yaman sanki suçüstü yakalanmış gibi bana baktı.

“Ne?”

“Ne ne?”

“Bir şey yok.”

“Tabii.”

Omzumla onun omzuna vurdum.

Yaman bana ters ters baktı.

“Ne sırıtıyorsun lan?”

“Ben mi?”

“Evet, sen.”

“Yok bir şey.”

Yaman gözlerini devirdi.

Sonra eliyle saçlarını geriye doğru tarayıp dükkâna girdi.

Ben de arkasından girdim.

İçeri girer girmez ağır yağ ve metal kokusu yüzüme çarptı.

Dükkân henüz sakindi.

Sabahın erken saatleri olduğu için içeride müşteri yoktu.

Kenan abi de ofisinde olmalıydı.

Yaman duvarın kenarındaki sandalyelerden birini çekip oturdu.

Ben de yanına oturdum.

Bir süre hiçbir şey yapmadan oturduk.

Gerçekten hiçbir şey yapmadan.

Sadece dükkânın içindeki sessizliği dinliyorduk.

Dışarıdan ara sıra araba sesleri geliyor, içerideki eski buzdolabı uğulduyor, tavandaki floresan lamba arada bir titriyordu.

Yaman ise gözlerini Ceylan'dan ayırmıyordu.

Ceylan telefonuna bakıyordu.

Yaman ona bakıyordu.

Ceylan saçlarını kulağının arkasına atıyordu.

Yaman yine ona bakıyordu.

Ceylan başını kaldırıp etrafa bakıyordu.

Yaman anında başka tarafa dönüyordu.

Bir süre bu hâlini izledim.

Sonunda dayanamadım.

“Yaman.”

“Hı?”

“Kenan abi nerede?”

Yaman bana döndü.

“Ne?”

“Kenan abi nerede diyorum.”

Ceylan da konuşmamızı duymuş olacak ki başını kaldırdı.

“Ofisinde.”

Ben Ceylan'a döndüm.

“Teşekkür ederim.”

Ceylan hafifçe gülümsedi.

“Rica ederim.”

Sonra tekrar telefonuna döndü.

Yaman bana baktı.

Ben de ona baktım.

“Ne var?”

“Hiç.”

“Bana niye bakıyorsun?”

“Bakmıyorum.”

“Bakıyorsun.”

“Sen de Ceylan'a bakıyorsun.”

Yaman'ın yüzü bir anda değişti.

“Ben mi?”

“Evet, sen.”

“Ne saçmalıyorsun?”

“İstersen gözlerini onun üzerine diktiğin için boynunun tutulduğunu da söyleyebilirim.”

Yaman'ın suratının asıldığını görünce kıkırdadım.

“Kes sesini.”

“Ne var oğlum? Kız güzel.”

“Ben öyle bir şey demedim.”

“Demene gerek yok. Suratın her şeyi anlatıyor.”

Yaman bana cevap vermedi.

Önüne dönüp kollarını göğsünde birleştirdi.

Ben de gülümsemeye devam ettim.

Yaman'ın birine böyle bakması komik geliyordu.

Çünkü Yaman normalde kimseyle ilgilenmezdi.

Mahalledeki kızların yarısı onunla konuşmaya çalışırdı ama Yaman'ın umrunda olmazdı.

Ama Ceylan söz konusu olduğunda durum farklıydı.

Ceylan'ın yanında saçını düzeltir, ses tonunu değiştirir, hatta bazen ne söyleyeceğini bile unutardı.

Ben bunu fark ettiğimden beri onunla dalga geçiyordum.

“İstersen gidip konuş.”

Yaman bana ters ters baktı.

“Sen git konuş.”

“Benim ne işim var?”

“Senin çok işin var.”

“Benim işim yok.”

“Var.”

“Ne?”

“Susmak.”

Tam ona cevap verecektim ki dışarıdan gelen motor sesi ikimizin de dikkatini dağıttı.

Önce uzaktan bir araba sesi duyuldu.

Sonra ses giderek yaklaştı.

Dükkânın önünde bir araba durdu.

Yaman'la birlikte başımızı çevirdik.

İkimiz de birkaç saniye boyunca öylece kaldık.

Çünkü gelen araba bizim dükkâna ait değildi.

Hatta bizim mahallede görmeye alışık olduğumuz hiçbir arabaya benzemiyordu.

Siyah bir Porsche Panamera dükkânın önünde durdu.

Yaman'ın kaşları havaya kalktı.

Ben de istemsizce ayağa kalktım.

“Bu ne lan?”

Yaman arabaya bakmaya devam etti.

“Porsche.”

“Onu ben de görüyorum.”

“Ne diyeyim?”

“Buraya niye gelmiş?”

Yaman omuzlarını kaldırdı.

“Bozulmuştur.”

“Bu arabayı buraya getiren adamın bizim dükkâna güvenmesi garip.”

“Belki başka yer bulamamıştır.”

“istanbuldamı?"

Yaman bana baktı.

“Kes.”

Arabanın kapıları açıldı.

İçinden iki adam indi.

Biri sarışındı.

Uzun boylu, mavi gözlü ve oldukça bakımlıydı.

Üzerindeki kıyafetlerden bizim gibi insanlar olmadıkları belliydi.

Diğer adam ise daha uzundu.

Esmerdi.

Siyah saçları vardı.

İkisinin de üzerindeki kıyafetler pahalı görünüyordu.

Ayakkabıları bile bizim birkaç aylık maaşımızdan pahalı olabilirdi.

Adamlar dükkâna doğru yürümeye başladılar.

Ben ve Yaman birbirimize baktık.

“Bunlar yanlış yere gelmiş olabilir mi?” diye sordum.

Yaman kaşlarını çattı.

“Umarım.”

Adamlar yanımıza geldi.

Sarışın olan elini cebine soktu.

“Arabanın küçük bir arızası var.”

Yaman ayağa kalktı.

“Ne arızası?”

Adam sanki bu soruyu beklemiyormuş gibi ona baktı.

“Bilmiyoruz.”

Yaman birkaç saniye ona baktı.

“Nasıl bilmiyorsunuz?”

Esmer olan adam araya girdi.

“Çalışmadı.”

Yaman gözlerini devirdi.

Ben kendimi tutamayıp başımı çevirdim.

Adamların konuşma tarzından hiç hoşlanmamıştım.

Kendilerini fazlasıyla beğenmiş gibi davranıyorlardı.

Sanki dükkâna değil de kendi saraylarına girmişiz gibi etrafa bakıyorlardı.

Yaman arabaya doğru yürüdü.

Ben de arkasından gittim.

Kaputu açtık.

Motoru kontrol etmeye başladık.

Yaman işine odaklanmaya çalışıyordu.

Ama ben onun dikkatinin sürekli başka bir yere kaydığını fark ettim.

Başımı kaldırıp baktım.

Sarışın adam Ceylan'ı izliyordu.

Ceylan hâlâ sandalyesinde oturmuş telefonuna bakıyordu.

Adam gözlerini ondan ayırmıyordu.

Yaman da bunu fark etmişti.

Yüzündeki ifade değişmişti.

Sarışın adama öyle bir bakıyordu ki biraz daha bakarsa adamın üzerine yürüyüp onu dükkândan çıkaracağından emindim.

Yaman'a döndüm.

“Boş ver.”

“Ne?”

“Adamı.”

“Ben bir şey yapmıyorum.”

“Yapacaksın.”

Yaman cevap vermedi.

Adam birkaç saniye daha Ceylan'a baktı.

Sonra arabadan uzaklaşıp Ceylan'ın yanına doğru yürümeye başladı.

Yaman'ın elleri yumruk olmuştu.

“Selam.”

Sarışın adam Ceylan'ın karşısına dikildi.

Ceylan başını kaldırdı.

“Merhaba.”

“Ben—”

“Yaman.”

Yaman'a döndüm.

“İşine bak.”

Yaman bana döndü.

“Ne?”

“İşine bak.”

“Ben işime bakıyorum.”

“Hayır, bakmıyorsun.”

Yaman tekrar adama baktı.

Sarışın adam Ceylan'ın yanındaki sandalyeye oturdu.

Ceylan biraz rahatsız olmuş gibi yer değiştirdi.

“Burada mı çalışıyorsun?”

Ceylan cevap vermeden telefonuna baktı.

“Evet.”

“Güzelmiş.”

Ceylan sadece başını salladı.

Adam buna rağmen konuşmaya devam etti.

“Buralı mısın?”

Ceylan bu kez ona baktı.

“Evet.”

“Ben buralı değilim.”

Ceylan'ın yüzündeki ifade açıkça rahatsız olduğunu gösteriyordu.

Ama adam bunu anlamıyor ya da anlamak istemiyordu.

Biraz daha yaklaştı.

Ceylan sandalyesini geriye çekti.

Adam da onunla birlikte yaklaştı.

Yaman'ın nefes alışını duydum.

“Barlas.”

“Ne?”

“Adamı durdur.”

“Daha bir şey yapmadı.”

Tam bunu söylediğim anda adam elini Ceylan'ın bacağına koydu.

Ceylan'ın yüzü bir anda değişti.

“Çek elini.”

Adam gülümsedi.

“Ne var?”

Ceylan elini itmeye çalıştı.

“Çek dedim.”

Adam elini çekmedi.

Aksine parmaklarını Ceylan'ın bacağında gezdirmeye başladı.

Yaman'ın artık dayanamayacağını biliyordum.

Aslında ben de dayanamıyordum.

Ama Yaman benden önce davrandı.

Bir anda yanına gitti.

Sarışın adam ne olduğunu anlayamadan Yaman onu yakasından kaldırdı.

“Sen ne yaptığını sanıyorsun?”

Adam şaşkınlıkla Yaman'a baktı.

“Bırak lan!”

Yaman onu bırakmadı.

Aksine adama kafa attı

Adam dengesini kaybedip yere düştü.

Ceylan tiz bir çığlık atıp geriye çekildi.

“Yaman!”

Ama Yaman onu duymuyordu.

Yerdeki adamın üzerine oturdu.

“Sen kime dokunuyorsun lan?”

Adam kendini korumaya çalışıyordu.

Yaman ise gözü dönmüş gibi yumruk atıyordu.

Bir kez.

İki kez.

Üç kez.

“Yaman!”

Ceylan'ın sesi titriyordu.

Ama Yaman durmuyordu.

Ben de durdurmak istemiyordum.

Adam bunu hak etmişti.

Ama diğer adamın bize doğru geldiğini görünce başımı kaldırdım.

Esmer olan adam Yaman'ı çekmeye çalıştı.

“Çekil lan!”

Yaman ona döndü.

Adam Yaman'a yumruk atmak üzere elini kaldırdı.

Ben refleksle araya girdim.

Elini bileğinden yakaladım.

Adam şaşkınlıkla bana baktı.

Sonra diğer eliyle bana saldırdı.

Kafamı yana çektim.

Yumruk kulağımın yanından geçti.

Adam tekrar saldırdı.

Bu kez eğildim.

Sonra bacağımı kaldırıp kasıklarına tekmeyi bastım.

Adamın yüzü bir anda değişti.

Bacaklarını kendine çekerek yere düştü.

Ben tekrar Yaman'a döndüm.

Yaman hâlâ sarışın adamın üzerine çıkmış, ona yumruk atıyordu.

“Yaman!”

Yaman beni duymadı.

“Yaman, yeter!”

Yine durmadı.

Tam ona doğru gidecektim ki yerdeki esmer adamın ayağa kalktığını gördüm.

Adam yüzünü buruşturuyordu.

Bana doğru yürümeye başladı.

Bu kez yumruğu ben atmaya hazırlandım.

Ama yumruğumu savuramadan önce kafasının üzerinde bir cam bardak parçalandı.

Adam sendeledi.

Cam parçaları etrafa saçıldı.

Ben refleksle kolumu kaldırıp yüzümü korudum.

Sonra başımı kaldırdım.

Esmer adam çoktan yere serilmişti.

Karşımda Ceylan duruyordu.

Nefes nefeseydi.

Elinde ise artık sadece cam bardağın sapı kalmıştı.

Bir süre ona baktım.

Ceylan önce bana baktı.

Sonra Yaman'a döndü.

Yaman hâlâ yerdeki adamın üzerindeydi.

Ceylan ona doğru gitti.

“Yaman!”

Yaman dönüp ona baktı.

Ceylan onu adamın üzerinden çekmeye çalıştı.

“Yeter artık!”

Yaman sonunda durdu.

Adamın yakasını bıraktı.

Sarışın çocuk yerde nefes nefese kalmıştı.

Tam o sırada ofisin kapısı açıldı.

Kenan abi dışarı çıktı.

Sesleri duymuştu.

Etrafına baktı.

Dağılmış dükkânı gördü.

Yerde yatan iki adamı gördü.

Sonra Yaman'ı.

“NE OLUYO LAN BURDAAA!”

Hepimiz sustuk.

Yaman'ın yumruğu havada kaldı.

Ceylan elindeki cam sapıyla öylece durdu.

Ben de ne diyeceğimi bilemedim.

Kenan abi birkaç saniye boyunca bize baktı.

Sonra sarışın adam ayağa kalkmaya çalıştı.

Esmer olan da yavaşça doğruldu.

Yüzleri öfkeden kıpkırmızıydı.

Esmer adam Kenan abiye doğru yürüdü.

“Sizden ve çalışanlarınızdan şikâyetçi olacağım!”

Kenan abinin yüzündeki öfke bir anda değişti.

Çünkü Kenan abi para söz konusu olduğunda anasını bile satardı

İyi bir müşteri kaybetmekten korkuyordu.

Daha da kötüsü, bu adamların şikâyetçi olması hâlinde başının belaya gireceğini biliyordu.

Az önce bize bağıran adam birkaç saniye içinde sesini yumuşattı.

“Aman oğlum, durun bir dakika. Önce bir konuşalım. Neyin nesiymiş bu olay, onu anlayalım. Ondan sonra gidersiniz.”

Esmer adam ona öfkeyle baktı.

“Konuşacak bir şey yok.”

Kenan abi hemen yanına gitti.

“Olur mu oğlum? Yanlış anlaşılma vardır.”

Yaman ona baktı.

“Yanlış anlaşılma mı?”

Kenan abi Yaman'a öyle bir baktı ki Yaman sustu.

Kenan abi esmer adamın sırtını sıvazlamaya başladı.

“Gel oğlum, gel. Şöyle ofiste konuşalım.”

Adam istemeyerek de olsa Kenan abinin peşinden gitti.

Sarışın adam da arkasından yürüdü.

Dükkânda bir anda sessizlik oldu.

Yaman ve ben birbirimize baktık.

İkimiz de aynı şeyi düşünüyorduk.

Bugün bu dükkândaki son günümüzdü.

Yaman'ın kovulacağı kesindi.

Benim de onun arkasından gideceğim kesindi.

Çünkü çocukluğumuzdan beri birlikteydik.

Yaman'ın yaptığı her şeyin yanında durmuştum.

O da benim yaptıklarımın.

Birkaç dakika sonra Ceylan bize doğru yürüdü.

Yaman'ın önünde durdu.

Yaman'ın yüzündeki bütün öfke bir anda kayboldu.

Sanki az önce iki adamı döven kişi o değilmiş gibi.

Ceylan ona baktı.

Yaman da ona baktı.

Sonra Ceylan parmak uçlarına yükseldi.

Yaman'ın yanağına küçük bir öpücük bıraktı.

Yaman'ın yüzü bir anda kan kırmızısına döndü.

Ben hayatımda bu kadar şaşkın bir Yaman görmemiştim.

Ceylan geri çekildi.

“Teşekkürler.”

Sonra dükkândan çıktı.

Yaman olduğu yerde kalmıştı.

Ceylan'ın gittiği yöne bakıyordu.

Ben birkaç saniye onu izledim.

Sonra dayanamayıp güldüm.

Yaman bana döndü.

“Ne gülüyorsun?”

“Hiç.”

“Barlas.”

“Ne var?”

“Kes.”

“Yanağın hâlâ kıpkırmızı.”

Yaman elini yanağına götürdü.

“Değil.”

“Bayağı kırmızı.”

“Kes dedim.”

“Ceylan seni öptü.”

“Barlas.”

“Yanağından.”

“Barlas!”

Kahkaha attım.

Yaman eline geçirdiği bir bezi bana fırlattı.

“Sus lan!”

Tam o sırada Kenan abi ofisten çıktı.

Yüzü asıktı.

İkimiz de ona baktık.

Kenan abi önce Yaman'a, sonra bana baktı.

“İkiniz de kovuldunuz"

Yaman kaşlarını çattı.

“Ne?”

“kovuldunuz dedim.”

“Abi—”

“İtiraz etme.”

Yaman bir şey söylemek üzereydi ama sustu.

Kenan abi bize bakmaya devam etti.

“Benim dükkânımda müşteri dövüyorsunuz.”

Yaman hemen araya girdi.

“Adam Ceylan'a dokundu.”

Kenan abi ona ters ters baktı.

“Bana ne?”

Yaman'ın yüzü değişti.

“Nasıl sana ne?”

“Bana ne oğlum? Müşteri benim müşterim.”

“Adam kızına dokundu.”

Kenan abi bir an sustu.

Sonra gözlerini kaçırdı.

“Ben ne yapayım?”

Yaman öfkeyle güldü.

“Sen gerçekten para için her şeyi yaparsın.”

Kenan abi yüzünü buruşturdu.

“Toparlanın.”

Yaman bir adım attı.

“Abi, biz—”

“Toparlanın dedim.”

Ben Yaman'ın koluna dokundum.

“Boş ver.”

Yaman bana baktı.

Sonra dükkâna baktı.

Birkaç yıl boyunca çalıştığımız yere.

Her sabah geldiğimiz, her gece çıktığımız yere.

Duvarlarına yağ kokusunun sindiği, ellerimizin nasır tuttuğu, maaşımızın yetmediği ama yine de alıştığımız yere.

Bir anda buradan ayrılmak garip geldi.

Yaman ve ben eşyalarımızı toplamaya başladık.

Ben dolabımdaki birkaç kıyafeti, eski bir çakmağı ve yıllardır kullandığım küçük alet çantasını aldım.

Yaman da kendi eşyalarını topladı.

İkimiz de fazla konuşmuyorduk.

Çünkü ikimiz de biliyorduk.

Yarın sabah uyandığımızda gidecek bir işimiz olmayacaktı.

Ve ikimizin de paraya ihtiyacı vardı.

Özellikle de benim.

Babamın yanına dönemeyecektim.

Yaman'ın da Mihriban'ı yalnız bırakıp başka bir şehre gitme ihtimali yoktu.

İş bulmamız gerekiyordu.

Hem de hemen.

Dükkândan çıkarken son kez arkamı dönüp baktım.

Yaman kapının önünde durmuştu.

Gözleri hâlâ Ceylan'ın gittiği yöne kayıyordu.

“Ne bakıyorsun?”

“Bir şey yok.”

“Ceylan'ı mı düşünüyorsun?”

Yaman bana baktı.

“Kes sesini.”

Gülümsedim.

“Yarın iş ararken onu da ararsın.”

“Sen önce kendine iş bul.”

“Benim işim var.”

“Ne işin var?”

“Senin hayatını zorlaştırmak.”

Yaman başını iki yana salladı.

Sonra ikimiz de yürümeye başladık.

İşsiz kalmıştık.

Paramız azdı.

Önümüzde ne yapacağımızı bilmediğimiz koca bir gün vardı.

Ama ikimiz de biliyorduk.

Ne olursa olsun birlikte bir yol bulacaktık.

Çünkü çocukluğumuzdan beri yaptığımız tek şey buydu.

Düştüğümüzde birbirimizi kaldırmak.

Biri kaybolduğunda diğerinin peşinden gitmek.

Ve hayat bizi ne kadar sert savurursa savursun, birbirimizi bırakmamak.

Yarın sabah kalkar kalkmaz yeni bir iş bulmalıydık.

Çünkü hayat beklemiyordu.

Ve bizim bekleyecek kadar paramız yoktu.