En yakın yabancı kitap kapağı

16. bölüm / 16

Dokunup uzaklaşmak

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: Dokunup uzaklaşmak

Elimdeki beyaz tebeşirle balkonu tam ortasından ikiye böldüm. Çizgiyi olabildiğince düzgün çekmeye çalışmıştım. İşim bittiğinde tebeşiri kenara bırakıp ellerimi belime koydum ve karşımdaki Barlas'a baktım.
O, bütün bu süre boyunca yerinden kıpırdamadan beni izliyordu. Yüzünde ne düşündüğünü anlamamı sağlayacak belirgin bir ifade vardı ne de bana yardımcı olacak en ufak bir ipucu.
"Tamamdır. Bakalım beni oraya geçirmeyi becerebilecek misin?"
Ayağa kalktı ve çizdiğim çizginin hemen önünde durdu. Ben de kendi tarafımda, çizgiyi geçmeden onun karşısına geçtim.
Bir süre hiçbir şey söylemeden gözlerimin içine baktı.
Bir şeyler söylemesini bekledim ama söylemedi. Sadece bakıyordu. Hem de öyle sıradan bir bakış değildi bu. Sanki bütün geceyi gözlerimin içine bakarak geçirebilirmiş gibi bakıyordu.
Neden böyle bakıyordu ki?
Normalde olsa mutlaka bir laf sokar, beni sinirlendirecek bir şey söylerdi. Ama şimdi susuyordu. Üstelik bu sessizliği beni fazlasıyla rahatsız etmeye başlamıştı.
Başımı hafifçe yukarı kaldırıp onun gözlerine baktım. O güzel mavilerine...
Başını hafifçe yana eğdiğinde içimde tuhaf bir şey hissettim. Ellerim yavaşça belimden düştü. Az önce yüzümde olan gülümseme de yavaş yavaş kayboldu.
Karşımda sanki dünyanın yedi harikasından biri duruyormuş gibi ona bakıyordum. Birkaç saniyeliğine oyunu, çizgiyi, hatta nerede olduğumu bile unutmuştum.
Tamamen ona dalmıştım ki birden bileğimden tuttu.
Ne olduğunu anlayamadan beni kendi tarafına çekti.
Bir anda kendime geldim. Elimi hızla ondan kurtarıp kendi bölgemin en uzak köşesine geçtim.
"Hain!"
Sinirli gözlerle ona baktım.
"Gözlerinle beni büyüleyip kendi tarafına çekmeye çalıştın!"
"Ne?"
"Beni büyüledin!"
Kısık sesle güldü.
"Seni tam olarak nasıl büyüledim?"
"Gözlerinle! Gözlerin sıkıntılı senin!"
Ellerini beline koyup kaşlarını kaldırdı.
"Nesi varmış gözlerimin?"
"Fazla güzel bakıyorlar."
"Nasıl mesela?"
"Aşık gibi."
Bir anda kıpkırmızı kesildi.
Utanmış mıydı?
Birkaç saniye boyunca yüzüne baktım. Bir şey söylemek için ağzını araladı ama söyleyecek bir şey bulamamış olacak ki tekrar sustu.
Ona birkaç adım yaklaştım.
"Ama bana aşık değilsin."
Gözlerini gözlerime dikti. Sanki bana bir şey anlatmak istiyordu da ben anlamamakta ısrar ediyormuşum gibi bakıyordu.
"Ama sana aşık değilim."
Bunu söylerken sesinde garip bir ciddiyet vardı.
Birkaç dakikalık bakışmamızın ardından gözlerimi ondan ayırdım. Daha fazla böyle bakışmak istemiyordum. Çünkü biraz daha devam ederse yüzümdeki bütün düşünceleri okuyabileceğinden emindim.
"Hadi, oyuna devam edelim. Seni bu tarafa çekeceğim."
"Beni tam olarak nasıl oraya çekmeyi düşünüyorsun?"
Çizginin biraz önüne bağdaş kurup oturdum. Beni rahatça görebileceği ama dokunamayacağı bir yer seçmiştim. Ne yapacağımı kestiremiyormuş gibi bana bakıyordu.
Ellerim üzerimdeki kazağın eteklerine gitti. Bir an durup gözlerinin içine baktım. Ardından kazağımı çıkarıp yanımdaki sandalyenin üzerine bıraktım.
"Tam olarak böyle."
Barlas'ın bakışları bir an üzerimde durdu. Ardından yüzüme çıktı. Kaşlarını hafifçe kaldırmıştı. gözleri belimin kıvrımına kaydı
üzerimde sadece beyaz bir sütyenle kalmıştım
tam bana doğru bir adım atmıştıki
çizgiyi fark edip durdu ve yüzüne bir ciddiyet takındı
"Beni bu şekilde yanına çekeceğini düşünüyorsan yanılıyorsun."
Alaycı bir tavırla bana doğru eğildi.
"Ama ben seni çekerim."
Bir anda o da üzerindeki sweatshirtü çıkarıp sandalyenin üzerine bıraktı. Gözlerim istemsizce açıldı. Bütün bunları gerçekten yapıyor muydu?
karın kaslarına kaydı gözlerim bu kasları ne zaman yapmıştıki bu haliyle gerçekten çok çekici görünüyordu
Adeta nevrim dönmüştü. Onunla ilgili düşüncelerimin bana ait olup olmadığını sorgulamaya başladım. Barlas'la uzun zamandır tanışıyordum ama ilk defa onu bu kadar yakışıklı buluyordum.
Kafamı iki yana sallayıp düşüncelerimi dağıtmaya çalıştım.
Onu taklit ederek konuştum.
"Beni bu şekilde yanına çekeceğini düşünüyorsan yanılıyorsun."
Ellerini pantolonununa götürdüğünde gözlerimi hemen kapatıp bağırdım.
"Çıldırdın mı?!"
Bana nasıl baktığını gözlerim kapalı olduğu için göremiyordum ama alaycı tavrını koruduğuna emindim.
Tekrar bağırdım.
"Sakın o pantolonu indireyim deme!"
Bir an sessizlik oldu.
Gerçekten bu kadar sarhoş olacağına inanamıyordum. Göz kapaklarının ağırlığından ve hareketlerindeki yavaşlıktan bunu anlamak mümkündü. Bu yüzden söylediklerimi de yaptıklarını da iki kez düşünmeden hareket ediyordu.
Siktir, şu oyunu hiç oynamamalıydım!
"Pantolonumu indireceğimi de nereden çıkardın?"
Gözlerimi açıp ona baktığımda sandalyeye yayılmış oturduğunu gördüm.
İşaret parmağımla onu gösterdim.
"Ellerin pantolonuna gidiyordu!"
Elindeki telefonu kaldırıp neredeyse gözüme sokacakmış gibi gösterdi.
"Telefonumu alıyordum, manyak kadın!"
"Heeeee, anladım."
Ona sıcacık gülümsedim.
Gözlerini devirdi.
Tam yeniden yerine dönecektim ki arkamdan garip bir ses duydum. Sanki bir şey ciyaklıyordu.
"Barlas?"
"Ne?"
"O ses senden mi çıktı?"
"Ne sesi?"
Cevap vermeden önüme dönecektim ki aynı ses tekrar duyuldu.
Bu kez daha dikkatli dinledim. Ses balkonun arka tarafından geliyordu.
Ayağa kalkıp yavaşça arkama doğru yürüdüm. Sandalyenin yanına geldiğimde eğilip altına baktım.
Gördüğüm şeyle birlikte çığlık attım.
Barlas bir anda ayaklandı.
Ne olduğunu bile düşünmeden ona doğru koştum. Üzerine atlamaya çalışıyordum ama bir türlü dengemi sağlayamıyordum. Korkudan ne yaptığımın farkında bile değildim.sırtına çıkamadığım için ayaklarının üzerinde duruyordum Parmak uçlarımda yükselmiş, kollarımı boynuna dolamıştım.
"Mihriban, ne oldu?"
Ellerimle sandalyenin altını gösterdim.
"Orada bir canavar var!"
"Ne canavarı Mihriban?"
"Kocaman!"
"Mihriban, ne anlatıyorsun sen ya?"
"Canavar var diyorum! Neden anlamıyorsun beni?"
Korkudan gözlerim dolmuştu. Burnum da akmıştı. Elinde tuttuğu sweatshirtü alıp burnumu sildiğimde benden hiç iğrenmediğini fark ettim.
"Seni anlıyorum, güzelim ama ne tür bir canavar bu?"
"Git de kendin bak!"
Gitmeye çalıştı ama ayaklarının üzerinde durduğum için ilerleyemedi.
"Eğer ayaklarıma basmayı bırakırsan gidebilirim."
Hayır anlamında başımı iki yana salladım.
Kısık sesle küfür ettiğini duydum.
Tam o sırada aynı ciyaklama sesini yeniden, üstelik çok daha yakından duydum.
Başımı arkaya çevirdiğimde o şeyi hemen arkamızda gördüm.
Daha da yüksek sesle bağırıp Barlas'ın üzerine çıkmaya çalıştım.
"Korktuğun şey bu minik fare miydi, Mihriban?"
"Minik mi? Bu kadar!"
Ne kadar büyük olduğunu göstermek için kollarımı açacaktım ki ayaklarının üzerinde durduğumu unuttum. Bir anda dengemi kaybettim.
Tam arkaya doğru düşecekken Barlas belimden tuttu.
Beni kendine çekerek düşmemi engellemişti.
Ancak o an ne kadar yakın olduğumuzu fark ettim. Yüzüm bir anda kızardı. Barlas'ın elleri belimdeydi, ben de hâlâ kollarımı boynuna dolamıştım.
Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Az önce korkudan ne yapacağını bilemeyen ben, şimdi onun gözlerine bakarken ne söyleyeceğini bilemiyordum.
Barlas başını biraz daha bana yaklaştırdı.
"Mihriban..."
Sesi oldukça kısık çıkmıştı.
Aynı ses tonuyla cevap verdim.
"Evet?"
"Şu anda benim tarafımdasın."
Vücudumdaki bütün kan bir anda çekilmiş gibi hissettim.
Neredeydim ben?
Siktir!
Oyunun başından beri kaçmaya çalıştığım şey tam olarak buydu. Şimdi kendi ellerimle onun tarafına geçmiştim.
Barlas yüzünü biraz daha yaklaştırdı.
"Hakkım olan öpücüğü alabilir miyim?"
Ne diyeceğimi şaşırdım. Ağzımı araladım ama tek kelime bile çıkaramadım.
"Hayır, alamazsın!"
"Nedenmiş o? Ben kazandım!"
"Senin olduğun bölgede olabilirim ama ayaklarım zemine değmiyor. Senin ayaklarının üzerindeyim!"
"Ne zamandan beri böyle bir kural var?"
"En başından beri var. Sen fark etmemişsin."
"Söylemedin öyle bir şey!"
"İlla söylemem mi gerekiyor? Oldu canım, sen orada otur, her şeyi ben yapayım!"
"Manyak mısın sen? Oyunu oynamak isteyen sendin!"
"Bak, çok üstüme geliyorsun. Şimdi oturur ağlarım."
Kısık sesle küfretti.
"İn o zaman üzerimden."
"İnmem. Manyak mıyım ben? İnersem sen kazanırsın."
"Bir kerecik de ben kazanayım, ne olacak?"
"İnmem."
"Ulan, vücut benim vücudum! İnsene üzerimden!"
"Tapulu malın mı? İnmiyorum işte!"
"Lan, ne tapusu? Üzerimde duruyorsun!"
"Tapusu var mı?"
"Yok."
"O zaman kapa çeneni!"
Sinirle kollarımın altından tutup beni havaya kaldırdı. Beni yere bırakmak için kollarını aşağı doğru eğdiğinde bacaklarımı kendime çekerek ona engel olmaya çalıştım ama başaramadım.
Beni yere indirdiğinde ben de yere oturmuş durumdaydım.
O ise ellerini beline koymuş, çapkın bir gülümsemeyle başımda dikiliyordu.
Yerden kalkıp üzerimi düzelttim ve arkamı döndüm.
"Tebrik ederim, sen kazandın."
Esniyormuş gibi yaptım.
"Ama benim çok uykum geldi. Şimdi uyumam lazım."
Yatağıma doğru yürüyordum ki Barlas belimden tutup beni kendine çekti. Bir anda göğsüne çarptım.
Bana bakıp kaşlarını kaldırdı.
"Beni bu kadar kışkırttıktan sonra ödülümü almadan seni bırakacağımı mı sanıyorsun?"

Hiçbir şey diyemedim.
Az önce bütün cesaretimle ona meydan okuyan ben gitmiş, yerine ne yapacağını bilemeyen biri gelmişti.
Kolumdan tutup beni odanın içine çekti. Yatağın kenarına oturduğunda ben de karşısında utangaç bir şekilde dikiliyordum.
Bir süre yüzüme baktı. Ardından beni kaldırıp kucağına oturtunca kalbim deli gibi atmaya başladı
bildiğin kucağındaydım!
saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdım. Barlas'ın karşısında böyle durmak bile beni fazlasıyla heyecanlandırıyordu.
İçeriden biri gelse bizi çok yanlış anlayabilirdi.
Siktir, zaten çok yanlış anlaşılabilecek bir durumun içindeydik!
Barlas elini yavaşça yüzüme doğru kaldırdı. Parmakları yanağıma dokunduğunda gözlerimi kısa bir an kapattım.
Yüzü yüzüme yakındı. Aramızdaki mesafe giderek azalıyordu.
İkimiz de ne yapacağımızı bilmiyor gibiydik.
Beni öpmeyi istiyordu. Bunu bakışlarından anlayabiliyordum.
Garip olan, benim de onu öpmek istememdi.
Neden onu öpmek istiyordum ki?
Barlas bir süre gözlerime baktıktan sonra kısık sesle sordu:
"Seni öpmemi istiyor musun?"
Cevap veremedim.
Bu sorunun nedenini biliyordum. Daha önce beni öptüğünde benim iznimi almamıştı. Şimdi ise kararın bana ait olmasını istiyordu.
"Mihri..."
Biraz daha bekledi.
"Seni öpmemi istiyor musun?"
Evet, istiyordum.
Ama bunu ona söylemeye utanıyordum.
Başımı olumlu anlamda salladığımda tuttuğu nefesi bıraktı.
sonra birden dudaklarıma yumuldu o beni öpüyor bende acemice ona engel olmamaya çalışıyordum dudaklarıyla dudağıma yaptığı şey çok hoşuma gitmişti adeta bütün vücudun ateşler içinde kalmış gibi yanıyordum
O beni optukce ben kendimi daha çok ona ait hissediyordum sanki ondan başkasi beni öpemezmiş gibi hissediyordum
Birden dudaklarımızı ayırıp kısık sesle
"Bana karşılık ver" dedi
"B-ben nasıl yapıcağımı bilmiyorum" çok utanmıştım yüzümün kıpkırmızı olduğuna eminim
Ama benim aksime o buna tepki vermemişti yüzunde küçük bir gülümseme belirdi
"Sadece benim yaptığımı yap"
Olumlu anlamda başımı sallayınca tekrar dudaklarımızı birleştirdi bu sefer daha yavaş daha nazikti bu konuda acemi olduğumu öğrendiği için bana karşı nazik davranıyordu onun yaptığı gibi elimden geldiğince ona karşılık veriyordum bu yaptığına alışınca dahada hızlandı elleri çıplak belimi sıkıyordu
Birden dudağımı ısrınca kısık sesle inledim bu onu daha çok tahrik etmiş gibi daha hızlı daha doyumsuz davranmaya başlamıştı ona artık karşılık vermem zorlaşmıştı ama o bunu aldırmıyor doyumsuz bir şekilde beni öpüyordu
O beni öptükçe dudaklarımın arasından kısık inlemeler çıkıyordu dudaklarını benden ayırıp boynuma doğru götürdü
Oysaki sadece küçük bir öpücük için anlaşmıştık ama ona karşı çıkmadım
Başını saçlarımın arasından boynuma uzattı
Saçlarımın kokusunu içine çekince titredim
Burnunu boynuma sürtüp kokumu içine çekiyordu ama bir türlü öpmüyordu adeta beni öpmesi için çıldırıyordum
dudaklarını boynuma dokundurunca kendimi açık etmiş gibi yüksek bir sesle inlediğimde çok utandım Barlas yüzünü kaldırmadan bana bakıp
Alayçı bir tavırla gülümsedi
" Bu gece Seni bu şekilde daha çok sevdiğimi fark ettim"
Ona cevap vermedim ama aynı şey benim içinde geçerliydi onu seviyordum evet kabul ediyorum onu çok seviyordum ona aşıktım onu istiyordum teni tenime daha çok değsin dudakları dudaklarıma daha çok değsin
Ama herşeyden önce beni hiç bırakmasın hiç yanımdan ayrılmasın her zaman benle olsun istiyordum
Dudakları boynuma ilk önce küçük öpücükler bıraktı dudaklarının her değdiği yer yanıyordu
Dudağını boynuma sıkıca bastırdığında derin bir nefes aldım
Dudaklarıyla boynumda dans ediyor gibiydi bu gece sadece biz vardık o ve ben Barlas ve Mihriban ismimizin yan yana ne kadar yakıştığını ilk defa fark ettim
Boynumu hafifçe ısırdığında belim yay gibi büküldü elini belimin kıvrımına koyup beni kendine biraz daha bastırdı
İlk boynumu ısırıyor sonra sanki ısırdığı yerin acısını almak ister gibi öpüyordu
Öpüşleri tam daha sert olmaya başlamıştı ki birden durdu neden durduğunu anlamak için ona baktım ama kıpırdamadığını gördüm yüzünü boynumun arasından çekip
Yüzüme boş boş baktı bana bakışları beni utandırdığı için kafamı yere eğdim
Birden belimden tutup beni üzerinden kaldırıp yatağa bıraktı ayağa kalkıp
"Kusura bakma ben çok fazla sarhoş olmalıyım sana yanaşmamalıydım"
Ne? Ne diyordu bu ya daha demin kollarının arasındaydım
"Yaptığım yalnıştı beni affet"
"Sana kızmamıştım"
Başımı yerden kaldırmadan konuşuyordum
Arkasını dönüp kapıya doğru yürümeye başlayınca kafamı kaldırdım
"Gidecekmisin?"
"Gitmek dışında ne yapabilirim?"
Ciddimiydi o? Daha demin ne yapıyorsa onu yapabilirdi! Öylece beni öpüp sonrada bırakıp gidemezdi!
Sinirlendiğimi belli ederek
"Peki, git!"
Gözleri bu haykırışımla açıldı.
Kapıya yaslanıp ellerini göğsünün önünde bağladı.
"Gitmemi istemediğini düşünmeye başladım."
"İstiyorum, git!"
"Trip mi atıyorsun?"
"Niye trip atacakmışım sana?"
"Belki de seni bırakmamı istemedin. Belki de sana biraz daha yakın olmamı istedin."
"Ne alaka be!"
Ben de kollarımı göğsümün önünde bağladım.
"Sadece sen kazandığın için beni öpmene izin verdim. Bu konuda çok kötüydün!"
"Çok mu kötüydüm?"
"Evet! İlk öpücüğümü çaldığın yetmezmiş gibi bir de bunu çok kötü yaptın."
Bir anda yüzündeki alaycı ifade kayboldu.
"Bu ilk öpücüğün müydü?"
"Evet."
Birkaç saniye yüzüme baktı.
"Daha zevkli yapmalıydım."
"İşin bittiyse çık odamdan!"
"İtiraf et, gitmemi istemiyorsun."
"Barlas, çık şu lanet odadan!"
Diye bağırdığımda daha fazla beklemeden kapıya yöneldi.
"Tamam be! Ne kıymetli odan varmış!"
Deyip kapıyı arkasından kapattı.
Bir süre olduğum yerde kaldım.
Sonra kendimi yatağa bıraktım.
Bu gece olanları düşünmeye başladım. Aklıma gelen her şey yüzümde istemsiz bir gülümseme oluşturuyordu.
Barlas'ın bana bakışı...
Bileğimden tutup beni kendine çekmesi...
Fareden korkup üzerine atlamam...
Ve en önemlisi, ilk defa birbirimize bu kadar yaklaşmamız...
Yastığa yüzümü gömüp kendi kendime gülümsedim.
Ama tam o sırada aklıma gelen bir şeyle olduğum yerde kalakaldım.
Siktir!
Şu an balkonumda bir fare vardı!
Bir anda yataktan fırlayıp balkon kapısına koştum. Kapıyı sıkıca kapatıp kilitledim. Ardından camın ardından masanın altına baktım.
Hâlâ oradaydı.
Sabaha kadar o kapıyı açmayacaktım.
Tekrar yatağıma döndüm, battaniyeyi üzerime kadar çektim ve gözlerimi kapattım.
Bu gece yeterince olay yaşamıştım.
Bir de fareyle uğraşamazdım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…