Küçük bir veda

Gece boyunca neredeyse hiç uyuyamamıştım. Gözlerimi her kapattığımda aklıma aynı an geliyordu. Yere düştüğüm o an... Barlas'ın telaşla yanıma gelişi... Yüzünün bana yaklaşması... Nefesini hissedişim... Tam o anda seçilin sesi... Başımı yastığın altına gömüp kendi kendime söyleniyordum. "Ne oluyor bana?" Daha birkaç gün öncesine kadar onu sadece abimin en yakın arkadaşı olarak görüyordum. Ama son zamanlarda ne zaman yanıma gelse kalbim hızlanıyor, bana gülümsediğinde istemsizce ben de gülümsüyordum. Üstelik o da bana eskisi gibi davranmıyordu. Sürekli bana bakıyor, en ufak hareketimde telaşlanıyor, bazen de dakikalarca gözlerini üzerimden ayırmıyordu. Seçilin söyledikleri aklımdan çıkmıyordu. "Belki de..." Hayır. Başımı iki yana salladım. Bunları düşünmenin sırası değildi. Yine de içimde tek bir soru dönüp duruyordu. Acaba Seçil gelmeseydi... beni gerçekten öper miydi? Bu düşünceyle sabaha kadar sağa sola dönüp durmuştum. Güneş odanın perdelerinden içeri süzülmeye başladığında gözlerimi yavaşça açtım. Başım zonkluyordu. Uykusuzluktan göz kapaklarımı bile zor kaldırıyordum. Yan tarafa baktığımda seçilin yatağının boş olduğunu gördüm. Kaşlarımı çattım. Normalde benden geç kalkardı. Yatağı toplamış bile değildi. Yavaşça doğrulup odadan çıktım. Önce mutfağa gidip kendime bir bardak su doldurdum. Soğuk su boğazımdan aşağı inerken biraz olsun kendime gelmiştim. Bardağı elimde tutarak koridora çıktım. Tam salona doğru dönerken içerideki sessizlik dikkatimi çekti. Salona girdiğimde seçil ile Barlas'ı karşılıklı otururken gördüm. İkisi de konuşmuyordu. Seçil başını öne eğmiş, ellerini birbirine kenetlemişti. Barlas ise dirseklerini dizlerine dayamış, boşluğa bakıyordu. İkisinin de yüzü asıktı. Odaya yayılan sessizlik insanın içini sıkacak cinstendi. Elimdeki bardağı masaya bırakıp ikisine baktım. "Ne oldu?" diye sordum. Barlas derin bir nefes aldı. Başını kaldırmadan konuştu. "Babam..." dedi. "Seçil'i geri istiyor." Bir an ne dediğini anlayamadım. "Eve gitmesini istiyor." Kalbim sıkıştı. Hemen seçile döndüm. "Gidecek misin?" dedim. Barlas hiç düşünmeden cevap verdi. "Hayır." Tam rahatlayacakken seçilin sesi duyuldu. "Gideceğim." İkimiz de aynı anda ona döndük. Şaşkınlıktan konuşamadım. Barlas ise bir anda ayağa kalktı. "Nereye gidiyorsun Seçil?" dedi sert bir sesle. "Dayak yemeye mi?" Seçil de ayağa kalktı. Gözleri dolmuştu ama kendini tutmaya çalışıyordu. "Babam beni istiyor."

"Hiçbir yere gitmiyorsun."

"Anlamıyor musun!" diye bağırdı. "Babam beni istiyor!" Salondaki sessizlik bir anda parçalanmıştı. İlk defa seçilin abisine bu kadar yüksek sesle konuştuğunu görüyordum. Elleri titriyordu. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamıştı. "Babam ilk defa beni yanında istedi." dedi sesi kırılarak.

"Belki pişman olmuştur. Belki düzelmiştir."

Barlas acı acı güldü. O gülüşün içinde umut yoktu. Sadece yıllardır biriktirdiği kırgınlık vardı. Başını iki yana salladı. "O..." dedi. "Hiçbir zaman bizi istemedi." Seçil gözyaşlarını silip bir adım daha yaklaştı. "Hayır." dedi. "Şu an beni istiyor. Ben eve gidersem... belki seni de ister." O cümle duyulduğunda içim burkuldu. Seçil hâlâ küçücük bir çocuk gibi babasının değişeceğine inanıyordu. Belki yıllardır beklediği tek şey buydu. Bir kez olsun "kızım" diye sarılması... Bir kez olsun başını okşaması... Barlas uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonra cebinden telefonunu çıkardı. Birkaç tuşa bastı. Sesi tamamen duygusuzdu. "Tamam Seçil." dedi. "Git." Bir an durdu. "Ama pişman olacaksın." Telefonu kapatıp ona baktı. "Birazdan gelip seni alacaklar." Bunları söyledikten sonra arkasını döndü. Hiçbir şey söylemeden abimin odasına girdi ve kapıyı arkasından kapattı. Salonda yine sessizlik kaldı. Seçile doğru yürüdüm. Yanına geçip gülümsedim. Gülümsemem pek başarılı olmamıştı ama ona umut vermek istiyordum. "Umarım haklısındır." dedim. O da bana küçücük gülümsedi. "Ben de..." dedi. Birkaç saniye daha yanında durdum. Sonra aklım sürekli Barlas'a gidiyordu. Sessizce abimin odasının kapısına yürüdüm. Elimi kapı koluna uzattım ama açamadım. Ya yalnız kalmak istiyorsa? Ya beni görmek istemiyorsa? Birkaç saniye öyle bekledim. Sonra cesaretimi toplayıp kapıyı yavaşça araladım. Oda sessizdi. Barlas, abimin yatağında oturuyordu. Dizlerini kendine çekmişti. Kollarını dizlerine yaslamış, iki eliyle başını tutuyordu. Başını öne eğdiği için yüzünü göremiyordum. İlk defa onu bu kadar çaresiz görüyordum. Sessizce yanına gidip yatağa oturdum. Bir süre hiçbirimiz konuşmadık. Sonra yavaşça kolumu omzuna koydum. Dokunduğumu hissedince başını kaldırdı. Gözlerinin altı uykusuzluktan morarmıştı. Bana baktı. "Seçil..." dedi kısık sesle. "Orada iyi olmayacak." Yutkundu. "Babam onu istemiyor." İçim acıdı. "Umarım..." dedim sessizce. "Yanılıyorsundur." Barlas acı bir tebessüm etti. Sonra bana baktı. "Mihriban."

"Hı?" Birkaç saniye sustu. Sanki söyleyeceği şeyi söylemekten çekiniyordu. Sonunda utangaç bir sesle konuştu. "Dizinde uyuyabilir miyim?" Bir an donup kaldım. Böyle bir şey beklemiyordum. Bana bakmamaya çalışıyordu. Sonra çok daha sessiz bir sesle devam etti. "Ben..." dedi.

"Hiç annemin dizinde uyumadım." O cümle kalbime saplandı. Hiçbir çocuk böyle bir cümle kurmamalıydı. Gözlerim doldu. Hiç konuşmadan dizlerimi uzattım. Başımla onay verdim. Barlas yavaşça yanaştı. Başını dikkatlice dizlerime bıraktı. O an içimde tarif edemediğim bir duygu oluştu. Sanki ona yıllardır eksik kalan küçücük bir huzuru vermek istiyordum. Benimde hiç bilmediğim anne merhametini ona vermek istiyordum Parmaklarımı saçlarının arasına geçirdim. Yavaşça saçlarını okşamaya başladım. Gözlerini kapattı. Uyumuyordu. Bunu biliyordum. Sadece birkaç dakikalığına kendini güvende hissetmek istiyordu. Odanın içinde sadece nefes alışlarımız duyuluyordu. Dakikalar geçti. Sonra gözlerini yavaşça açtı. Başını hafifçe bana çevirdi. Uzun uzun yüzüme baktı. Gözlerinde az önceki kırgınlığın yerine bambaşka bir ifade vardı. Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Çok güzelsin." dedi gülümseyerek. Ne diyeceğimi bilemedim. Yüzümün yandığını hissediyordum. Utançtan gözlerimi kaçırınca hafifçe kıkırdadı. Tam o sırada kapının zili çaldı. İkimiz de aynı anda irkildik. Kimin geldiğini ikimiz de biliyorduk. O an ikimizin de yüzündeki gülümseme kayboldu. Barlas doğrulup yataktan indi. Ben de peşinden kalktım. Salona çıktığımızda seçil çoktan hazırlanmıştı. Kapının önünde ayakkabılarını giymiş bizi bekliyordu. Yüzünde küçük bir gülümseme vardı ama gözlerinin içindeki korkuyu gizleyemiyordu. Kapıyı açtığımızda dışarıda siyah araçlar bekliyordu. Takım elbiseli iki adam apartmanın girişinde sessizce durmuştu. Barlas önce arabalara baktı, sonra seçile döndü. Bir adım yaklaşıp dudaklarını seçilin saçlarının tepesine bastırdı. "En ufak bir şeyde beni ara." dedi. "Seni hemen gelip alırım."

Seçil gözlerinin içine baktı. "Söz mü?"

"Söz."

Seçil bu kez bana döndü. Bana doğru bir adım attığında hiç düşünmeden ona sıkıca sarıldım. Kollarımı boynuna doladım. Gözyaşlarım istemsizce yanaklarımdan süzülmeye başladı. Ona bir kaç gündür çok alışmıştım. Onun gitmesi içimde kocaman bir boşluk bırakıyordu. "Birazcık daha kalsan olmaz mıydı?" dedim hıçkırıklarımın arasından. Seçil de bana sıkıca sarıldı. "En kısa zamanda geri geleceğim." dedi. Sarılmayı bozdu. Son kez bana ve abisine baktı. Sonra arkasını dönüp siyah araca doğru yürüdü. Kapıyı açmadan önce bize dönüp el salladı. Ben de gözyaşlarımı silerek el salladım. Seçil arabaya bindi. Kapı kapandı. Araç yavaşça hareket etti. Biz apartmanın kapısında öylece arkasından bakakaldık. Araba sokağın sonundan kaybolana kadar Barlas tek kelime etmedi. Yumrukları sıkılıydı. Gözlerini yoldan ayırmıyordu. Onun da en az benim kadar endişelendiğini görebiliyordum. İçimden sessizce dua ettim. Ne olur... bu kez gerçekten babası değişmiş olsun. Ne olur Seçil'in başına hiçbir şey gelmesin.