İlk öpücük

(bölümdeki şarkıyı dinlediğiniz yerde okumanız tavsiye edilir)

Seçil gittikten sonra birkaç dakika kapının önünde öylece beklemiştik. Arabanın sokağın sonundan kaybolduğu noktaya bakmaya devam ediyorduk. Sanki biraz daha bakarsak geri dönecekmiş gibi... Ama dönmedi. Sokak yeniden sessizleşti. Ben iç çekip başımı önüme eğdim. Barlas ise olduğu yerde durmuş, boş gözlerle karşıdaki duvara bakıyordu. Yüzündeki ifade hiçbir şey hissettirmiyor gibiydi ama onu artık az çok tanıyordum. Sessiz kaldığında en çok canı yanıyordu. Onu yalnız bırakmak istemedim. Yanına yaklaşıp hiçbir şey söylemeden bekledim. O duvara bakıyordu, ben ise ona. Dakikalarca konuşmadık. Sonra hiç beklemediğim bir anda Barlas derin bir nefes alıp bana döndü. "Makarna yiyelim mi?" dedi. "Makarna çok severim." Birkaç saniye afallayıp yüzüne baktım.

"Ne?"

"Makarna"

"Barlas..."

"He?"

"Sen ikizler burcu musun?"

Kaşlarını çatıp bana baktı. "Ne?"

"Burcun ne?"

Omuz silkti. "Ben..." dedi düşünerek. "Bilmiyorum." Sonra şaşkın bir ifadeyle bana baktı. "Niye ki?" Kollarımı göğsümde bağlayıp gülümseyerek ona baktım. "Bir öylesin bir böylesin."

dedim. "Az önce dünyanın en üzgün insanı gibiydin, şimdi ise makarna istiyorsun."

Bunu duyunca istemsizce kıkırdadı. O güldüğünde ben de gülüyordum. "Ben ocağa suyu koyuyorum." dedi mutfağa doğru yürümeye başlayarak. "Sen de makarnayı koyarsın." Başımı iki yana sallayıp arkasından baktım. Onun bu hâllerini gerçekten seviyordum. Dudaklarının kenarını hafifçe kıvırarak gülümsemesi... Gözlerini kısıp bana bakması... En kötü anlarda bile beni güldürmeye çalışması... Farkında olmadan yüzümde aptal bir gülümseme oluşmuştu. Tam Barlas hakkında saçma sapan hayaller kurmaya başlamışken kapının zili çaldı. İrkildim. Hızlıca kapıya yürüyüp kolu aşağı indirdim. Kapıyı açtığımda karşımda duran kıza şaşkınlıkla baktım. Siyah dalgalı saçları omuzlarından aşağı dökülen Masmavi gözleri olan kız çok güzel görünüyordu Yüzünde utangaç ama zarif bir ifade vardı. Kibarca gülümsedim. "Buyurun?" dedim. "Birini mi aramıştınız?" Kız utangaçça ellerini birbirine kenetledi. "Şey..." dedi. Sonra bana bakıp çekinerek sordu. "Yaman evde acaba?" Nerde olduğunu bile bilmediğim Abimin adını hiç tanımadığım birinin ağzından duymak beni afallatmıştı Kaşlarımı çattım. "Siz kimsiniz?" dedim.

Kız hafifçe tebessüm etti. "Ben Afra." dedi. "Yaman'ın eski iş yerinden arkadaşıyım." Bir an duraksadı. "Ona bir özür borçluyum da... onun için gelmiştim."

Şaşkınlığım biraz daha arttı. "Abimden neden özür dileyeceksiniz ki?" dedim.

Afra suçlulukla başını eğdi. "Şey..." dedi. "Abin benim yüzümden işten çıkarıldı."

Bunu bana başka biri söyleseydi büyük ihtimalle sinirlenirdim. Ama kızın yüzündeki pişmanlık o kadar belliydi ki kızamıyordum. Tam "Abim..." diyecektim ki içeriden Barlas'ın sesi duyuldu. "Kim o Mihriban?" Birkaç saniye sonra mutfaktan çıkıp kapıya geldi. Afra'yı görünce önce şaşırdı, sonra yüzünde hafif bir tebessüm oluştu. "Afra?" dedi.

Afra mahcup bir şekilde başını eğdi. "Barlas... Ben sizden özür dilemek için gelmiştim."

"Ne için?"

"İşten benim yüzümden kovuldunuz..."

dedi buruk bir gülümsemeyle. "Aslında daha önce gelecektim ama babam... sizin gibi beni de cezalandırdı."

Barlas başını iki yana salladı. "Senin hiçbir suçun yoktu." dedi sakin bir sesle. "Suç tamamen o adamlardaydı. Kendini bunun için üzme."

Afra hafifçe gülümsedi. Sonra çekinerek tekrar sordu. "Şey... Yaman yok mu acaba?" İçeriye doğru umutla göz gezdirdi. Tam o sırada Barlas sinsice dudaklarını kıvırdı. Omzuyla bana hafifçe vurdu. Sanki "İyi izle." der gibiydi. Sonra bir anda yüzündeki ifadeyi değiştirip üzgün bir ses tonuyla konuştu. "Yaman gitti." dedi. Afra'nın yüzündeki gülümseme bir anda silindi. "Nereye?!" diye telaşla sordu. Barlas omuz silkti. "Kendine yeni iş bulamadığı için şehir dışında çalışmaya başladı." Afra sanki duyduklarına inanamamıştı. "Gerçekten mi?" dedi kısık bir sesle. "Peki... ne zaman gelecek?" Barlas dudaklarının kenarını bastırarak cevap verdi. "Şimdilik gelmeyi düşünmüyor." dedi. "Orada çok mutlu." Bir an durdu. Sonra yüzündeki sinsi gülümseme biraz daha büyüdü. "Hatta..." dedi. "Sanırım orada kendine sarışın, çok güzel bir sevgili bulmuş. Galiba kalıcı olarak da oraya taşınacak." Afra'nın gözleri kocaman açıldı. "Ne?!" dedi. "C-ciddi misin?" Sesi titriyordu. O an gerçekten üzüldüğü her hâlinden belliydi. Barlas ise kollarını bağlayıp hafifçe güldü. "Onun için üzülüyorsun." dedi. Afra'nın yüzü kıpkırmızı olmuştu. Ne diyeceğini bilemiyordu. Barlas sonunda daha fazla dayanamadı. Gülerek konuştu. "Merak etme." dedi. "O da sana olan aşkından başka kızlara bakmaz." Afra şaşkınlıkla ona baktı. "Bana... âşık mı?" diye sordu fısıltıyla. Barlas başını salladı. "O da senin gibi henüz itiraf edemedi." dedi. "Ama sana âşık." Afra'nın yüzü iyice kızardı. "B-ben ona âşık değilim." diye mırıldandı.

Barlas kollarını bağlayıp sırıttı. "Hı hı..." dedi. "Aynen."

Afra utancından konuyu değiştirmeye çalıştı. "Neyse..." dedi. "Tekrar sağolun. Ben gideyim." Bize küçük bir gülümseme gönderdi. Sonra arkasını dönüp merdivenlerden inmeye başladı. Kapıyı kapattıktan sonra ben de Barlas'ın peşinden mutfağa girdim. Merakımdan çatlıyordum. "Abim o kızı seviyor mu?" diye sordum. Barlas musluğu açarken gülümsedi. "Evet." dedi. "Ama henüz itiraf edemedi." Kaşlarımı kaldırdım. "Sen nereden biliyorsun?" Musluğu kapatıp bana döndü. "Sonuçta en yakın arkadaşıyım." dedi. "Sen birinden hoşlansan Seçil fark etmez miydi?" O cümleyi duyduğum an seçilin bana söyledikleri aklıma geldi. (Abim sana bakınca değişiyor...) İçimde yine o sıcaklık yayıldı. Yanaklarımın kızardığını hissediyordum. Başımı eğince Barlas bunu fark etmiş gibi kısa bir tebessüm etti ama hiçbir şey söylemedi. Peşinden mutfağın içinde dolaşmaya devam ettim. "Peki..." dedim. "O kız da abimi seviyor mu?"

"Galiba."

"Peki sence abim onunla evlenip beni tek başıma bırakacak mı?" Barlas bir anda durdu. Bana dönüp birkaç saniye baktı. Sonra gülümseyerek, "Hayır?" dedi. Sanki sorum çok saçmaymış gibi bakıyordu. Ben ise içimi rahatlatmaya çalışıyordum. "Peki sizin işten atılmanızın o kızla ne ilgisi var?" dedim bu kez. Barlas güldü. "Ohoo..." dedi. "Bir sürü soru soruyorsun." Tencereye makarnayı dökerken omzunun üzerinden bana baktı. "Bunları sana sonra anlatırım." Sonra tekrar durdu. Arkasını dönüp bana baktı. Gözlerinde yine o tanıdık gülümseme vardı. "Mihri?" dedi. bana o şekilde seslenmesi beni heycanlandırıyordu Kalbim garip bir şekilde hızlandı. "He?"

"Daha önce hiç partiye gittin mi?"

Başımı iki yana salladım. "Hayır."

Dudaklarının kenarı yukarı kıvrıldı. "Peki..." dedi. "Akşam gidelim mi?"

Gözlerim bir anda parladı. "Olur!" dedim yerimde heyecanla zıplayarak. Barlas gülümseyip başını salladı. "Tamam." dedi. Sonra tencereyi gösterdi. "Ama önce..." Hafifçe kaşını kaldırdı. "Makarna."

***

Barlas’ın yaptığı makarnayı yedikten sonra odama gidip, Barlas’ın sözünü verdiği partiye gitmek için hazırlanmaya başladım. Daha önce hiç böyle bir yere gitmemiştim ve nedense içimde tarif edemediğim bir heyecan vardı. Dolabımı açıp uzun süre ne giyeceğime karar vermeye çalıştım. Sonunda kalçamın altına kadar uzanan uzun siyah tişörtümü seçtim. Tişörtün daha şık durması için belime gümüş renkli bir kemer bağladım. Altıma kısa kot eteğimi, ayaklarıma da siyah, topuklu ve uzun deri botlarımı giydim. Ardından birkaç gümüş takı taktım. Boynumdaki kolyeyi düzelttikten sonra bilekliklerimi taktım ve aynanın karşısında kendime baktım. Makyajımı fazla abartmadan soft tonlarda yaptım. Gözlerime hafif bir far sürüp kirpiklerimi belirginleştirdim, dudaklarıma da doğal bir renk verdim. Son olarak saçlarımı maşayla tek tek dalgalandırdım. Aynadaki hâlime birkaç saniye baktım. Normalde bu kadar özenmezdim. Ama bugün nedense güzel görünmek istiyordum. Belki de Barlas’ın yanında olacağım için böyle hissediyordum. Bu düşünce aklımdan geçer geçmez kendime kızdım. "Ne alaka?" diye mırıldandım kendi kendime. Çantamı hazırlayıp son kez aynaya baktığım sırada kapımın önünden Barlas’ın sitemli sesi geldi. "Nerede kaldın Mihriban? Sen hazırlanana kadar parti bitecek!" Sesini duyunca istemsizce gülümsedim. "Tamam, tamam!" diye içimden söylendim. Çantamı da alıp kapıya yöneldim. Kapının kolunu aşağı indirip bir anda açtım. Barlas’ın bu ani hareketi beklemediği her hâlinden belliydi. Kapıyı açtığım anda karşısında beni görünce olduğu yerde kaldı. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Sanki söyleyeceği bir söz yarıda kalmış gibi ağzı hafifçe açık kalmıştı. Birkaç saniye boyunca öylece bana baktı. Ben de ne diyeceğini merak ederek karşısında bekledim. Sessizlik uzayınca kaşlarımı kaldırıp, "Eeeee?" dedim.

Barlas hâlâ gözlerini benden ayırmıyordu. Sonunda yavaşça, "Çok güzelsin." dedi. Yüzümün anında ısındığını hissettim. Gözlerimi kaçırıp saçlarımın bir tutamını kulağımın arkasına attım.

"Bugün biraz özenmek istedim." Barlas’ın bakışları hâlâ üzerimdeydi. Ardından hafifçe gülümsedi. "Bugüne özel değil..." dedi. Bir an durdu. "Sen hep güzelsin." Bu cümleyle yüzümün domates gibi kızardığını hissettim. Böyle bir tepki beklemiyordum açıkçası. Özellikle de Barlas’tan böyle bir iltifat beklemiyordum. Konuyu hemen değiştirmek için, "Gidelim mi?" diye sordum.

Barlas bana elini uzattı. Birkaç saniye o eline baktım. Onun elini mi tutacaktım? Onun elini tutup onunla bir partiye gitmek, normal bir abi-kardeş ilişkisinden öte bir şey değil miydi? Belki de beni gerçekten düşündüğüm gibi görmüyordu. Bu düşünce kalbimin daha hızlı atmasına neden oldu. Sonunda elini tuttum. Barlas da parmaklarını benimkilerin arasına geçirip benimle birlikte yürümeye başladı. Dışarı çıktığımızda apartmanın önünde duran üstü açık arabayı görünce olduğum yerde kaldım. Gözlerimi arabadan ayırıp Barlas’a döndüm. "B-bu arabayla mı gideceğiz?" Barlas kaşlarını kaldırıp bana baktı. "Beğenmedin mi?"

Heyecanla yerimde zıplamaya başladım. "Nasıl beğenmem! Bu araba çok güzelll!"

Barlas benim bu hâlime kıkırdadı. "O zaman bin arabaya, yan koltuk prensesi." Bir anda olduğum yerde kaldım. Beni prensesi olarak mı görüyordu? Prenses olmayı bırak, Barlas’ın prensesi olmak bile kulağa inanılmaz güzel geliyordu. Tam düşüncelerimin arasında kaybolmuşken arabanın kornasıyla kendime geldim. Barlas bana bakıp gülümsüyordu. Arabaya bindim ve yan koltuğa oturdum. Barlas da sürücü koltuğuna geçti. Barlas ve abim kulüp, bar tarzı yerlere sık sık giderlerdi. Ancak abim, bu tarz yerlerin bana uygun olmadığını söyleyip benim gitmeme izin vermezdi. Barlas da Seçil’in gitmesine izin vermezdi ama Seçil, içki içip sarhoş olmayı, barlarda takılmayı ve yabancılarla flörtleşmeyi severdi. Abisi onun içki içtiğini, bir bara gittiğini ya da bir erkekle flörtleştiğini görse muhtemelen kafasını yerinden kopartırdı. Barlas arabayı çalıştırdı. Bir süre sonra telefonundan bir şarkı açtı. Ona doğru döndüm. (ezhel felaket) bu şarkıcıyı çok severdim belliki Barlasda seviyordu nakaratı çalırken yerinde kıpırdandığını görünce güldüm sonra bana bakıp şarkının sözlerini söylemeye başladı

"güneşi gülüşüne nasıl sığdırdın? "

Ona doğru tamamen dönüp bana atıf yaptığını düşündüğüm şarkı sözlerini dinledim

"Saçında kopan fırtınalar eserken ruhumda hala"

Ona öyle bir gülümsüyordumki daha önce kimseye böyle gülümsemediğimin bende farkındaydım

"Dediler bu kız neymiş?"

Bana bakıp kafasını iki yana salladı

"Dedim felaket felaket"

Bana şarkı söylemesi o kadar hoşuma gidiyorduki

"Bu kız bi afet bi afet gözü gözüme şeyse kopar kıyamet kıyamet"

Başımı koltuğa yaslamış sanki bir rüyaymış gibi izliyordum onu

"Yarattın dünyamda zelzele hala sallanır bu hergele kaybettim kalbimi ben yine ah felaket felaket"

Fren sesiyle Gözlerimi Barlas’tan ayırıp önüme çevirdim. Bir süre sonra önümüzdeki kalabalık görünmeye başladı. Daha önce böyle bir yere hiç gelmemiştim. Kulaklarımı çınlatacak kadar yüksek sesli müzik, rengârenk ışıklar ve kocaman bir kalabalık vardı. Herkes delice dans ediyor, kahkahalar atıyor, ellerindeki kokteyllerle eğleniyordu. Arabanın kapısını açıp dışarı çıktığımda etrafıma hayran gözlerle baktım. Sanki daha önce hiç görmediğim başka bir dünyaya gelmiştim. Yanıma dikilen Barlas bana baktı. "Beğendin mi?"

Heyecanla ona döndüm. "BAYILDIM! Nasıl olur da bizi buraya daha önce getirmezsiniz!"

Barlas gülerek başını iki yana salladı. "Hadi geçelim."

İçeri girdik. Dans eden insanların arasından yürümeye başladık. Nereye gittiğimi bilmiyordum, sadece Barlas’ı takip ediyordum. Birkaç adım sonra karşımızda uzun bir içecek tezgâhı gördüm. Barlas bir sandalye çekip oturmamı istedi. Ben otururken o da barmene döndü. "Bana bir shot votka." Barmen ardından bana döndü. "Yengeye ne verelim?" Bir anda ona baktım. Beni Barlas’ın sevgilisi sanmıştı. Tam Barlas’ın karşı çıkmasını bekliyordum ki Barlas hiç beklemediğim bir şekilde barmene döndü. "Yengene de limonata." Bir an irkildim. Bana karşı çıkmayı bırak, beni sevgilisi gibi tanıtmıştı. Belki de beni korumak istiyordu. Belki burada tek başıma olduğumu düşünmelerini istememişti. Ama yine de bunu duymak kalbimin tuhaf bir şekilde hızlanmasına yetmişti. Barlas limonatayı bana uzattı. İkilemeden aldım ve üzerindeki pipetten bir yudum içtim. Yaklaşık yarım saat orada takıldık. Ben etrafı izliyor, Barlas da arada bir bana bakıyordu. Bir süre sonra Barlas bana döndü. "Ben tuvalete gidip hemen geleceğim. Burada otur, hiçbir yere kıpırdama." Başımı salladım. Barlas yanımdan ayrıldı. Ben elimdeki limonatayı içip etrafıma memnun gözlerle bakıyordum. Mekânın ışıkları sürekli değişiyor, müzik gittikçe yükseliyor, insanlar dans etmeye devam ediyordu. Tam etrafı izlerken bir adam gelip yanıma oturdu. Ona döndüğümde, "Size bir içki ısmarlayabilir miyim acaba?" diye sordu.

"Teşekkürler, içeceğim var." diyerek onu reddettim.

Fakat adam elimdeki içeceği alıp bir yudum içti.

Sonra yüzünü buruşturup bana baktı. "Limonata mı? Bence daha iyisini hak ediyorsun."

Şoke olmuş gözlerle ona baktım. "Beyefendi, beni rahat bırakır mısınız?" deyip sandalyemi ondan uzaklaştırdım. Fakat adam daha da yaklaştı. "Ne kadar istiyorsun?"

Şaşkınlıkla ona baktım. "Anlamadım?"

"Kaç para istiyorsun? Merak etme, bende yeteri kadar var. Sadece bir fiyat ver."

O an içimdeki bütün heyecan yerini korkuya bıraktı. Adamı kendimden uzaklaştırmak için ittim. "Beyefendi, lütfen benden uzak durun."

Adam yüzünü buruşturdu. "Anlaşılan güzel sözden anlamıyorsun."

deyip beni tezgâhla kendi bedeni arasında sıkıştırdı. Geri çekilmeye çalıştım ama arkamda tezgâh vardı. Ona defalarca uzak durmasını söyledim ama beni dinlemiyordu. Tam bana doğru yaklaşacağı sırada arkadan biri onu sertçe tutup çekti. Derin bir nefes verip önüme baktım. Barlas’tı. Adamın karşısında duruyordu. Bir anda adama kafa attı ve adam yere düştü. Çığlık attım. Az önce dans eden insanların hepsi şimdi bize bakıyordu. Barlas yere düşen adamı kaldırdı ve kocaman bir yumruk geçirdi. "Sen kimin sevgilisine bakıyorsun lan!" diye bağırdı. Ardından adama bir kez daha vurdu. "Kız sana çekil diyor, duymuyor musun!" Barlas’ın gözlerindeki öfke giderek büyüyordu. Yere düşen adamı tekrar tekrar kaldırıp gözü dönmüşçesine dövüyordu. Adamın bilincinin kapanmak üzere olduğunu görünce Barlas’a doğru gittim. Onu adamdan uzaklaştırmaya çalıştım ama beni ne duyuyor ne de görüyordu. Sonunda ortaya çıkıp avazım çıktığı kadar bağırdım. "BARLAS DUR!" Barlas sesimi duymuş olmalıydı. Adamı bıraktı ve bana döndü. Sonra bileğimi tuttu ve beni çekiştirmeye başladı. "Yürü, gidiyoruz!" Kalabalığın içinden sıyrılıp dışarı çıktık. Barlas arabaya doğru yürüyordu. Ben ise hâlâ öfkeliydim. "Sen ne halt ettiğini sanıyorsun?!" Ona daha da sinirlenip bileğimi elinden kurtarmaya çalıştım. "Adamı öldürüyordun!" Bileğimi bırakmıyordu ama bana cevap da vermiyordu. "Katil misin sen?!" Barlas birden durdu ve bana döndü. "O adam sana yanaşıyordu ama sen onun yerine bana mı kızıyorsun?!" Deyip tekrar önüne döndü ve yürümeye devam etti.

"Bana yanaşması onu öldüresiye dövmen anlamına gelmez!"

"Mihriban sus!"

"Susmayacağım!"

"Sus yoksa ben sustururum!"

"Denesene!" Barlas bir anda durdu. Sertçe arkasını döndü ve ani bir hareketle beni arabayla kendi arasına sıkıştırdı.

Bana aşırı yakındı.

Yüzüme aşırı yakındı.

Dudaklarıma aşırı yakındı.

Birkaç saniye boyunca sadece birbirimizin gözlerinin içine baktık. Beni arabaya doğru bastırırken iliklerime kadar titriyordum. Az önce ondan beni susturmayı denemesini istemiştim ama şimdi bunu gerçekten yapmasından korkuyordum. Barlas yüzünü yüzüme daha fazla yaklaştırdı. Burnu burnuma sürtündüğünde nefesim kesildi. Gözlerini dudaklarımdan ayırmıyordu. Ben de ne yapacağımı bilemeden ona bakıyordum. Yavaşça yaklaştı ve dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bir an donup kaldım. Ne geri çekilebildim ne de konuşabildim. Sadece derin nefesler alarak Barlas’a bakıyordum. Barlas da bir süre bana baktı. Ellerim refleks olarak arkamdaki arabaya tutundu. Barlas beni bçıplak bacaklarımdan kavrayıp hafifçe kaldırdı ve üstü açık arabanın içine fırlattı. Hâlâ ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. Barlas kısa bir an bana baktı. "Bunu sen istemiştin." dedi. Sonra sürücü koltuğuna geçti. Ben ise utançtan ve şaşkınlıktan b ona bakamıyordum. Az önce gerçekten beni öpmüş müydü? Bu gece, Barlas’ın beni gerçekten yalnızca kardeşi gibi görmediği konusundaki bütün sorularım cevap bulmuştu