Annemin ardından

Akşam saat sekiz ya da dokuz civarıydı.

Evimiz huzurlu ve sıcaktı.

Yerde, koltuğun önünde abimle yan yana oturuyorduk. İkimizin de elinde küçük çay fincanları vardı. Abim on dört, ben ise yaklaşık on yaşlarındaydım.

O zamanlar dünya bana daha küçük geliyordu.

Daha güvenli.

Annem yanımızdaki koltukta oturuyordu. Televizyonda bir bilgi yarışması vardı. Yarışmacılar sorulara cevap vermeye çalışırken annem bir yandan da saçlarımızı okşuyordu.

Bazen abimin başına dokunuyor, bazen de elini benim saçlarımda gezdiriyordu.

O an çok mutluydum.

Öyle bir mutluluktu ki insanın içine yerleşiyor ve hiç bitmeyecekmiş gibi hissettiriyordu.

Annemin kollarının arasına biraz daha sokuldum.

Sonra başımı kaldırıp ona baktım.

“Anne…”

Annem gözlerini bana çevirdi.

“Sen neredesin?”

Bu soruyu neden sorduğumu bilmiyordum.

Belki de çocuk aklımla, annemin bir gün birdenbire ortadan kaybolabileceğini düşünmüştüm.

Belki de sadece onun yanımda olduğunu bilmek istemiştim.

Annem bana cevap vermedi.

Sadece gözlerimin içine baktı.

Sonra yüzünde sıcacık bir gülümseme belirdi.

Eğilip saçlarımın tepesine küçük bir öpücük bıraktı.

Ardından aynı şeyi abim için yaptı.

O öpücükte garip bir şey vardı.

O an anlamamıştım.

Ama şimdi düşündüğümde, sanki bir veda öpücüğüymüş gibi geliyordu.

Annem ayağa kalktı.

“Anne?”

Bana dönmedi.

Odanın içinden geçip evin dış kapısına doğru yürüdü.

Bir süre sonra kapının sert bir şekilde açıldığını duydum.

Ardından içeriye soğuk bir rüzgâr doldu.

Rüzgâr yüzüme çarptı.

Abim de benim gibi irkildi.

Sonra dışarıdan bir adamın bağırışını duyduk.

Ses o kadar sertti ki bütün vücudum dondu.

Ne söylediğini tam olarak anlayamıyordum.

Sadece sesindeki öfkeyi duyuyordum.

Sonra annemin sesini duydum.

Haykırıyordu.

Sanki o adam canını yakıyordu.

Sanki çok acı çekiyordu.

“Yardım edin!”

Sesini duyduğum anda yerimden kalkmak istedim.

Annem bana yardım etmem için yalvarıyordu.

Ama korkudan hareket edemiyordum.

Ayaklarım yere yapışmış gibiydi.

Abim de yanımdaydı.

O da kıpırdamıyordu.

Ben annemin sesini duyuyor, onun çığlıklarını dinliyor ama hiçbir şey yapamıyordum.

Sonra ağlamaya başladım.

Sesim çıkmıyordu.

Sadece gözlerimden yaşlar akıyordu.

“Anne…”

Sesim fısıltıdan bile daha kısık çıktı.

Annemin sesi giderek uzaklaştı.

Her şey karardı.

Sonra gözlerimi yavaşça açtım.

İlk gördüğüm şey abimin yüzü oldu.

Yatağımın başında duruyordu.

Yanında ise Barlas vardı.

İkisi de endişeli gözlerle bana bakıyordu.

Nefes nefese kalmıştım.

Alnım ter içindeydi.

Yanağımda kurumuş gözyaşlarının izini hissedebiliyordum.

Bir süre nerede olduğumu anlayamadım.

Sonra yavaş yavaş gerçek dünyaya döndüm.

Bu sadece bir rüyaydı.

Kötü bir rüya.

Ama rüyadaki annemin sesi hâlâ kulaklarımdaydı.

Dayanamadım.

Abime döndüm.

“Abi…”

Sesim titriyordu.

Her an yeniden ağlayabilirdim.

“Annem nerede?”

Odanın içine ağır bir sessizlik çöktü.

Barlas bana baktı.

Sonra abime.

Ben de abimin vereceği cevabı bekliyordum.

Ama abim hiçbir şey söylemedi.

Sanki benim sorumu duymamış gibi yere bakıyordu.

Yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifade vardı.

Sanki bir anda bulunduğu odadan kopmuş, geçmişte bir yerde takılıp kalmıştı.

Sanki benim sorum, onun yıllardır açmadığı bir kapıyı zorla açmıştı.

“Abi…”

Bu kez daha kısık bir sesle söyledim.

Abim sonunda başını kaldırdı.

Bana baktı.

Gözlerindeki ifade değişmişti.

“Bunu bana bir daha sorma, Mihri.”

Sonra arkasını dönüp kapıya doğru yürümeye başladı.

İçimde bir şey kırıldı.

Ona kızmıştım.

Çok kızmıştım.

Gözümden bir damla yaş süzüldü.

“Bunu benim de bilmeye ihtiyacım var, abi!”

Abim durdu.

Ben de ağlayarak devam ettim.

“Annem ve babam nerede?”

Odanın içindeki sessizlik bir anda parçalandı.

Abim sinirle bana döndü.

“Cehennemin dibindeler, Mihriban!”

Sesi o kadar sertti ki olduğum yerde irkildim.

“Bunu bana bir daha sorarsan seni gebertirim!”

Korktum.

Abim bunu fark ettiği anda yüzündeki öfke bir anlığına değişti.

Bana doğru bir adım attı.

Sanki yanıma gelip söyledikleri için özür dileyecekmiş gibi.

Ama sonra durdu.

Dudaklarını birbirine bastırdı.

Gözlerini kaçırdı.

Ve hiçbir şey söylemeden odadan çıktı.

Kapı arkasından kapandığında odada yalnızca Barlas ve ben kaldık.

Artık kendimi tutamıyordum.

Ağlamaya başladım.

Sessizce değil.

İçimde biriktirdiğim her şey dışarı çıkıyormuş gibi ağlıyordum.

Annemin nerede olduğunu bilmiyordum.

Babamın nerede olduğunu bilmiyordum.

Onları neden hatırlamadığımı bilmiyordum.

Abimin neden bu kadar sinirlendiğini bilmiyordum.

Bildiklerim sadece sorularımdı.

Ve hiçbirinin cevabı yoktu.

Barlas bir süre ne yapacağını bilemeden karşımda durdu.

Onu daha önce hiç böyle görmemiştim.

Sanki bana yaklaşmak istiyor ama ne yapacağını bilmiyordu.

Sonunda sessizce yanıma geldi.

Başımı göğsüne yasladı.

Sonra saçlarımın tepesine küçük bir öpücük bıraktı.

Aynı annemin yaptığı gibi.

“Şşş…”

Beni sakinleştirmeye çalışıyordu.

Ağlamaya devam ettim.

Başımı göğsünden kaldırıp ona sorgularcasına baktım.

Barlas da bana bakıyordu.

İlk defa bana böyle dokunuyordu.

İlk defa bana sarılmıştı.

Bunu fark ettiği anda sanki yaptığı şeyden utanmış gibi kollarını belimden çekti.

Yüzü kıpkırmızı olmuştu.

Bir an ne diyeceğini bilemedi.

Sonra bana son bir kez baktı.

“İyi geceler, Mihri…”

Ve o da abimin arkasından odadan çıktı.

Ben ise yatağımda öylece kaldım.

Annemin rüyamdaki sıcak gülümsemesini düşündüm.

Saçlarımın tepesine bıraktığı o öpücüğü…

Sonra Barlas'ın yaptığı aynı şeyi.

O gece annemin nerede olduğunu hâlâ bilmiyordum.

Ama ilk kez, annemin yokluğunun bıraktığı boşlukta başka birinin sıcaklığını hissetmiştim.

Ve belki de farkında olmadan, Barlas o gece hayatımda ilk kez gerçekten başka bir yere dokunmuştu.

Ben bunu o zaman bilmiyordum.

Sadece annemi özlüyordum.

Ve abimin bana neden bu kadar öfkelendiğini anlamaya çalışıyordum.

***

Tüm gece hiç uyumadım. Sürekli rüyamı düşündüm. Annemi daha önce hiç görmemiştim, bu yüzden onu rüyamda görmüş olmak beni garip bir şekilde etkilemişti. Rüyadaki yüzünü tam olarak hatırlayamıyordum ama sıcak gülümsemesini, saçlarımın tepesine bıraktığı öpücüğü ve o an hissettiğim huzuru unutamıyordum.

Dışarıya baktığımda çoktan sabah olduğunu fark ettim. Saatin kaç olduğundan emin değildim ama sekiz ya da sekiz buçuk olmalıydı.

Yataktan kalkıp evdekileri kontrol ettim. Barlas çoktan evine dönmüştü. Abim ise hâlâ uyuyordu.

Sessizce mutfağa doğru yürüdüm ve buzdolabını açtım. İçeride iki domates, bir biber ve üç tane yumurta vardı. Hepsini alıp tezgâhın üzerine koydum.

Abime menemen yapmaya karar verdim.

Yapabildiğim tek yemek makarna ve menemendi. Onları da neredeyse her gün yapıyordum. Bu yüzden artık ikisini de gözüm kapalı yapabiliyordum.

En azından öyle sanıyordum.

Domatesleri ve biberi doğrayıp tavaya attım. Bir süre ocakta pişmelerini bekledikten sonra yumurtaları kırıp karıştırmaya başladım. Göz kararı biraz tuz ekledim ve birkaç dakika daha karıştırdım.

Menemen hazır olduğunda masayı hazırladım. Tabağı abim için masaya koydum ve yanına bir bardak su bıraktım.

Tam arkamı dönecektim ki kapıya baktım.

Abim, mutfağın girişine yaslanmış, elleri cebinde beni izliyordu.

Ne zamandır orada durduğunu bilmiyordum.

“Uyandın mı?” diye sordum.

Cevap vermek yerine sofraya baktı.

“Gel, otur. Menemen yaptım.”

Abim yavaşça masaya doğru yürüdü ve sandalyeye oturdu.

Ekmeğini menemene daldırıp ağzına attı.

Bir süre hiçbir şey söylemeden çiğnedi.

Sonra gözlerini kapattı.

Yemeğin tadını gerçekten çıkarıyormuş gibi bir hâli vardı.

Kaşlarımı kaldırıp ona baktım.

“Güzel olmuş mu?”

Abim gözlerini açıp bana baktı.

“Nasıl oluyor da senin gibi beceriksiz biri menemeni bu kadar güzel yapıyor?”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Bu beni övmek miydi, yoksa sövmek mi?

Abime baktım.

“Bu bir iltifat mıydı?”

Abim cevap vermeden tekrar yemeğine döndü.

Ben de gülümseyerek karşısına oturdum.

Bir süre ikimiz de sessizce yemek yedik.

Sonra abim tekrar bana döndü.

Bu kez yüzü ciddiydi.

“Akşam olanlar için özür dilerim.”

Elindeki ekmeği tabağa bıraktı.

Ben de ona baktım.

Abim bir süre sessiz kaldı.

Sonra gözlerini benden kaçırarak konuşmaya devam etti.

“Annem ve babamın başına ne geldiğini bilmiyorum.”

Gözlerimi onun siyah gözlerine kenetledim.

Abim ilk kez bana böyle bir şey söylüyordu.

“Ama eğer öğrenirsem…” dedi ve bu kez doğrudan gözlerimin içine baktı. “Yemin ederim, ilk her şeyi sana anlatacağım.”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Sonra ayağa kalkıp ona sıkıca sarıldım.

Gözlerimden bir damla yaş süzüldü.

Abim de kollarını bana sardı.

Onun da gözyaşlarını tutamadığını fark ettim.

Birkaç saniye öylece sarıldık.

Sonra abim, sesi biraz boğuk bir şekilde konuştu.

“E hadi, ben kalkıyorum. İşim uzun.”

Sarılmayı bıraktı.

Ayağa kalkıp kapıya doğru yürüdü.

Ben hâlâ olduğum yerde duruyordum.

Abim kapının önünde bir an durdu.

Sonra bana dönüp baktı.

“Menemen güzeldi.”

Gülümsedim.

“Biliyorum.”

Abim başını iki yana salladı.

“Şımarma.”

Sonra evden çıkıp gitti.

Ben ise arkasından bir süre kapıya baktım.

İlk kez annem ve babam hakkında bir şey öğrenebileceğime dair küçük de olsa bir umudum vardı.

Ve o sabah, yıllardır cevapsız kalan sorularımın belki bir gün gerçekten cevaplanabileceğini düşündüm.