uçurum mesafesi|9

Ertesi günün güneşi, Ateş’in geniş bahçesindeki havuzun berrak suyuna vururken ortamda sakin bir hava hâkimdi. Erdem ve Sedat, havuz kenarındaki masaya kurulmuş, sabah kahvelerini yudumluyorlardı. Sedat elindeki telefonu kurcalarken aniden gözleri fal taşı gibi açıldı. Sandalyede birden doğrulup elindeki kahveyi dökme tehlikesine aldırış etmeden abartılı bir tepki verdi. "Oha... Oha, Erdo şuna bak! Yengenin ünlü bir müzisyen olduğunu biliyor muydun?!" Erdem, sakin bir tavırla kahvesinden bir yudum daha aldı, bakışlarını telefon ekranına sabitlemiş olan Sedat’a çevirdi. Kaşlarını hafifçe kaldırarak gayet ciddi bir tonla sordu: "Rüya Hanım mı?" Sedat gözlerini devirip elini havada salladı. "Başka yengemiz mi var Erdem?"Ardından dudaklarına sinsi ve alaycı bir sırıtış yerleştirdi. Telefonu bacağına indirip Erdem’e doğru eğildi. "Gerçi... Senin yok ama benim Ada yengem var," dedi kıkırdayarak. Erdem’in yüzündeki o düz, profesyonel ifade bir anda buz kesti. Kahve fincanını masaya çat diye bıraktı, gözlerini Sedat’a dikerek sertçe kaşlarını çattı."Sedat!“ dedi.
Sedat, Erdem’in sert çıkışına karşın ellerini teslim olur gibi havaya kaldırdı, ama yüzündeki o muzip gülüşü zerre bozmadı."Aman be sana da bir şey söylenmeye gelmiyor! Şaka yaptık," dedi gözlerini devirerek. Şezlonguna tekrar yaslanıp elindeki telefona bakmaya devam etti. "Neyse... Ateş Bey biliyor mudur acaba?"Erdem, bakışlarını havuzun durgun suyuna çevirip ciddiyetle cevap verdi: "Biliyordur herhalde Sedat. Ateş Bey bilmediği bir detayla hareket etmez." Sedat, telefondan çalan kısık sesli şarkı kesitini biraz daha yaklaştırıp başını ritmik bir şekilde sallamaya başladı. Hayran kalmış bir ifadeyle ıslık çaldı. "Sesi de iyiymiş yengenin ha... Niye devam etmiyor acaba? Bayağı da ünlüymüş zamanında, baksana dinlenme sayılarına," dedi ekrana hayretle bakarak. "Böyle bir yeteneği bırakıp şirket işlerine girmek de ne bileyim..." Erdem masadaki kahvesinden son bir yudum alıp Sedat’a doğru döndü. "Herkesin kendine göre bir sebebi vardır Sedat.” Sedat tam tekrar lafa girecekti ki, evin verandasına açılan büyük cam kapı hareket etti. Ateş, üzerinde siyah tişörtü ve elindeki dosyalarla bahçeye adım attı. Onun geldiğini gören Sedat anında telefonun sesini kısıp düzgün bir şekilde oturdu.
Ateş, bahçeye adımlarken gözleri havuz kenarındaki ikiliye takıldı. Sedat’ın aniden toparlanıp telefonu cebine sokuşturması ve Erdem’in o her zamanki çelik gibi ciddi duruşu gözünden kaçmamıştı. Verandadan inip masaya doğru adımladı, dosyaları masanın üzerine bıraktı. "Siz ikiniz ne fısıldaşıyorsunuz yine?" dedi Ateş, sesi alçak ama sorgulayıcıydı. Sandalyelerden birini çekip oturdu. Sedat, suçluluk psikolojisiyle hafifçe öksürüp Erdem’e baktı, ama Erdem renk vermeden Ateş’e döndü. "Önemli bir şey değil Ateş Bey. Sedat magazin haberlerine bakıyordu da..." Ateş’in tek kaşı kalktı. Bakışları Sedat’a kilitlendi. "Neymiş o magazin haberi?" Sedat mecbur kalıp telefonu cebinden çıkardı. "Şey... Ateş Bey, magazinden ziyade... Rüya Yengemle ilgili bir şey gördüm de. Meğer yengem zamanında bayağı ünlü bir müzisyenmiş. Sesini dinledim de, cidden çok iyiymiş." Ateş’in yüzündeki sorgulayan ifade bir an için duraksadı. Yüzüne derin, gururlu ve bir o kadar da içsel bir tebessüm yerleşti. Rüya’nın o sahneleri, müziği bırakışındaki o yarım kalmışlığı ve içindeki tutkuyu herkesten iyi biliyordu. "Biliyorum Sedat," dedi Ateş, sesi yumuşayarak. "Rüya’nın her şeyini biliyorum." Sedat merakla öne eğildi. "Ateş Bey, peki niye bıraktı ki? Yani bu kadar tutulan, sevilen biriyken..."
"Çünkü bazı insanlar sanatını satmak için değil, ruhunu beslemek için yapar," dedi Ateş, gözleri havuzun suyunda süzülen güneş ışıklarına kayarak. "Zamanı geldiğinde o sesi tekrar duyacaksınız zaten."O sırada verandadaki kapı tekrar açıldı. Rüya, üzerinde beyaz puantiyeli boyundan bağlamalı kombiniyle bahçeye çıktı. Saçları hafif nemli, yüzünde sabahın taze ve duru güzelliği vardı. Onun geldiğini gören Ateş anında ayağa kalktı; yüzündeki o ciddi ve sert ifade eriyip gitti. Erdem ve Sedat da saygıyla doğrulurken, Sedat hafifçe Erdem’in koluna vurup fısıldadı: "Sanatçı dediğin böyle yürür işte, bak duruşa..." Erdem gözlerini devirip, "Sedat, sus artık," diye mırıldandı. Ateş, Rüya’ya doğru ilerleyip belinden tutarak kendine çekti ve alnına sıcak, derin bir öpücük kondurdu. "Günaydın güzelim," dedi fısıltıyla. "Nasıl uyudun?" Rüya gülümsedi. "Günaydın... Çok iyi." Rüya’nın hemen arkasından Ada belirdi. Pembe kare yaka elbise giymişti. Bahçedeki ortamı görünce neşeyle gülümsedi. Rüya, Ateş’e bakarak gülerek devam etti: "Siz ne konuşuyordunuz öyle koyu koyu? Ne toplantısı, ne hayranlığı anlamadım ama... İki kahve alabiliriz sanırım?" Ateş, Rüya’nın belindeki elini çekmeden bahçenin kenarında bekleyen evdeki yardımcıya doğru başıyla küçük bir işaret yaptı. Yardımcı kadın saygıyla başını eğip kahveleri hazırlamak üzere hemen mutfağa yöneldi. Ada şezlonglardan birine kendini bırakırken, bakışlarını Erdem’e dikip muzipçe gülümsedi. "Günaydın Erdem Bey.” Erdem istifini hiç bozmadan başıyla hafifçe selam verdi. "Günaydın Ada Hanım.“ Rüya, Ateş’in göğsüne hafifçe yaslanıp başını kaldırdı. "Gerçekten ne konuşuyordunuz? Sedat’ın yüzü kıpkırmızıydı biz gelirken."
Ateş, Rüya’nın yanağını okşayıp gülümsedi. "Hiç... Eski şarkılarını keşfetmişler. Sedat seni öve öve bitiremiyordu. 'Yengemin sesi ne kadar güzelmiş' diye nutuk çekiyordu Erdem’e." Rüya’nın yüzündeki gülümseme bir an için tatlı bir mahcubiyete dönüştü. Ada ise şezlongda doğrulup neşeyle araya girdi: "Aaa, bizim kızın sesi melek gibidir yalnız! Sırf o şarkı söylesin diye kaç kere evine baskın yaptığımı bilirim." Ateş’in bakışları derinleşti, Rüya’nın gözlerinin içine tutkuyla baktı. "Biliyorum... O sesi bir tek bana söyleyeceği günler de gelecek nasıl olsa."Rüya, Ateş’in bu sözü üzerine hafifçe kıkırdayıp onun göğsüne hafifçe vurdu. "Çok emin konuşuyorsunuz Ateş Bey..." Çok geçmeden evdeki yardımcı tepsiyle bahçeye dönüp taze demlenmiş bol köpüklü kahveleri masaya bıraktı. "Buyurun Rüya Hanım, afiyet olsun." Rüya tebessüm ederek "Teşekkür ederim," dedi ve kahvesinden sıcak bir yudum aldı. Sedat ise hâlâ Erdem’e çaktırmadan kaş göz yapıp telefondaki haberi çaktırmadan cebine sokuşturmaya çalışıyordu.
Ada kahvesinden büyük bir yudum alıp şezlongda bağdaş kurdu. Yüzündeki muzip tebessüm derinleşirken, geçmiş günlerin heyecanı gözlerinde yeniden parladı. "Ateş Bey, siz o konser atmosferini bir bilseniz..." dedi Ada, ellerini iki yana açarak abartılı bir jestle. "Son zamanlarda sold out olmaya başladı. İnsanlar sırf Rüya’yı en önden görebilmek için saatler öncesinden kapıda kuyruk olurlardı!" Rüya mahcup bir tebessümle başını sallayıp "Ada, abartma istersen," dese de Ada hiç oralı olmadı, hevesle anlatmaya devam etti: "Neyi abartıyorum kızım? Yalan mı? O sahne ışıkları söndüğünde, kulis kapısının önünde yüzlerce insan toplanırdı. Pankartlar, devasa çiçek buketleri, gözyaşı döken hayranlar... Rüya araca binip gidene kadar kimse oradan ayrılmazdı. Sesi sadece kulağa değil, doğrudan ruha işliyordu. Herkes onun bir çift gözüne bakıp bir kelime duymak için çıldırırdı." Ateş, Ada’nın her kelimesini büyük bir hayranlık ve gururla dinlerken, bakışlarını Rüya’nın dumanlı gözlerinden bir an bile ayırmadı. Rüya’nın elini daha sıkı kavrayıp başparmağıyla tenini okşadı. "Abartmıyor bence," dedi Ateş, sesi fısıltı kadar yumuşak ama bir o kadar kendinden emin çıkarak. "Çünkü o ışık hâlâ orada. Sadece doğru zamanı bekliyor." Sedat da dayanamayıp söze atıldı: "Vallahi yengem, ben az önce internetteki videoları izledim de... O stadyum konserindeki koroyla birlikte söylediğin şarkı neydi öyle ya? Tüylerim diken diken oldu!"Erdem, Sedat’ın omzuna hafifçe dokunup geride durması için uyardı ama Rüya’ya saygıyla gülümsedi. Rüya ise içindeki o eski tutkunun kıpırtısını hissederek kahvesinden bir yudum aldı ve bakışlarını Ateş’in gözlerine dikti.
Ateş, Rüya’nın gözlerinin derinindeki o unutturulmuş ateşi yakaladığında bakışları daha da derinleşti. Kimsenin duyamayacağı kadar kısık, sadece Rüya’nın ruhuna dokunmak ister gibi bir fısıltıyla eğildi."O ışık da, o sahne de hâlâ seni bekliyor Rüya..." dedi, sesinde sarsılmaz bir inançla. "İstersen her şeyi yeniden başlatırız. Sana özel bir stüdyo, kapalı bir sahne... Ne zaman hazır hissedersen. Sadece söyle." Rüya’nın yüzündeki o tatlı mahcubiyet, Ateş’in bu kararlı ve ciddi teklifiyle bir anda silindi. İçinde yıllardır bastırmaya çalıştığı, üzeri küllerle kaplı o derin yara bir anda sızlamaya başladı. Göğsüne oturan o ağır yükle derin, sıkıntılı bir nefes verip ofladı. Ateş’in belindeki elini yavaşça ama kararlılıkla kenara iterek ondan uzaklaştı. "Ateş, lütfen..." dedi, sesi bir anda buz gibi soğumuş, modu tamamen düşmüştü. "Yine başlama. Konuyu kapatın artık." Bahçedeki o neşeli ve sıcak hava bir anda bıçak gibi kesildi. Ada gülümsemesini dondurup endişiyle Rüya’ya baktı; Sedat ile Erdem ise aralarındaki bu ani gerilimi hissedip bakışlarını kaçırdılar. Rüya kahve fincanını masaya bırakıp bakışlarını havuzun soğuk suyuna dikti. Yüzündeki o sabah tazeliğinden eser kalmamış, yerini karanlık bir mesafeye bırakmıştı. Ateş, Rüya’nın geri çekilmesiyle boşta kalan elini yavaşça indirdi. Çene kasları gerilse de ona baskı yapmamak için derin bir nefes alıp sessizliğini korudu, fakat gözlerindeki o sahiplenici ve korumacı odaklanma bir milim bile azalmadı.
Rüya, içini kaplayan o ani sıkıntı ve gözlerinin arkasında biriken ağlama isteğiyle daha fazla orada oturamayacağını anladı. Henüz bir iki yudum alabildiği kahve fincanını masaya bırakıp hızla oturduğu sandalyeden kalktı. Yanındaki sandalye üzerinde duran çantasını koluna takarken, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak Ada’ya döndü."Ada, bitirdiysen gidelim geç olmadan," dedi, gözlerini Ateş’ten kaçırarak. Ateş, Rüya’nın bu aniden buz kesen ve kaçmaya çalışan haline karşılık anında oturduğu yerden dikleşti. Elini hafifçe kaldırıp kaşlarını çatarak, sesi emredici ve sorgulayıcı bir tonla çıktı. "Nereye?" Ateş’in bu sert çıkışı üzerine masadaki gerilim iyice tırmanırken, ortalığı toparlamak için Ada çabukça araya girdi. Çantasını omuzlayıp masadan kalkarken durumun ciddiyetini yumuşatmaya çalışan bir sesle açıklama yaptı: "Şey, Ateş Bey... Rüya’nın önce bir tasarım fikri için kısa bir görüşmesi var, sonra da arkadaşlara sözümüz vardı zaten. Birlikte bir şeyler yapacağız bugün." Ateş, Ada’nın söylediklerini dinlese de bakışlarını bir saniye bile Rüya’nın üzerinden çekmedi. Gözlerinde, hem Rüya’nın kaçışına duyduğu öfke hem de onun içindeki o saklı acıyı koruyamamanın getirdiği huzursuzluk vardı.
Ateş, Rüya’nın yüzündeki o mesafe duvarını ve kaçma isteğini görünce daha fazla üstüne gitmek istemedi. Yine de onu öylece göndermeye içi elvermiyordu. Kaşlarındaki sertlik hafifçe yumuşasa da sesindeki otoriter tonu koruyarak masaya doğru bir adım attı. "Tamam," dedi Ateş, gözlerini Rüya’nın gözlerine kenetleyerek. "Erdem bıraksın sizi." Ardından bakışlarını anında Erdem’e çevirdi. Erdem emri aldığı an hiç ikiletmeden saygıyla başını eğdi. "Nasıl isterseniz Ateş Bey. Aracı hazırlıyorum hemen." Ada, Erdem’in kendilerini götüreceğini duyunca bir anlık şaşkınlıkla gözlerini açtı, sonra toparlanıp "Tamamdır o zaman, biz geçelim arabaya doğru," diye mırıldandı. Rüya ise Ateş’in bu korumacı hamlesine itiraz edecek gücü kendinde bulamadı. Çantasının askısını biraz daha sıkı kavrayıp başını hafifçe öne eğdi. Ateş’e kısa, soğuk ama içinde tarifsiz bir karmaşa barındıran bir bakış fırlattı. "Sağ ol," dedi Rüya, alçak ve kırgın bir sesle. Ateş, Rüya yanından geçip giderken uzanıp elini tutmak istedi ama Rüya’nın kendisini kapatmış hali karşısında duraksadı. Sadece arkasından, onun her adımını korumak ister gibi derin ve tutkulu bakışlarla bakmakla yetindi. Sedat ise ortamdaki bu ağır havanın arasında çaktırmadan Erdem’e yaklaşıp, "Erdo, şoförlük zor iş, iyi yolculuklar kardeşim," diye fısıldadı. Erdem, Sedat’a ters bir bakış atıp anahtarları aldı ve hızla önden kapıya doğru yöneldi.
•
•
Erdem arabayı sakince yola çıkarırken, arka koltuktaki kasvetli havayı dağıtmak isteyen Ada hemen harekete geçti. Rüya’nın camdan dışarı kayan efkarlı bakışlarını fark edip dirseğiyle onu hafifçe dürttü ve yüzüne muzip bir sırıtış oturtarak dedikodu modunu açtı. "Ya Rüya, dün akşamki İrem’in o hali neydi öyle ama?" dedi Ada, kıkırdayarak. "Gözlerimin önünden gitmiyor! Babasının yanında melek gibi durmaya çalışıp senin yanında ecel terleri dökmesi... Hele o tırnak izini saklayacağım diye kıvranışı! Kızım sen bunun havasını fena söndürdün ha." Rüya, kafasındaki karmaşanın üzerine gelen bu konuyla kaşlarını çattı. Zaten içi sıkılıyordu, bir de İrem’in adını duymak bardağı taşıran son damla oldu. Hızla başını Ada’ya çevirdi, sesi buz gibi ve öfke doluydu. "Ada, lütfen kapat şu aptalın konusunu!" dedi Rüya, hırsını alamayarak. "Kendi gölgesi bile olmayan, babasının arkasına saklanıp prim kasmaya çalışan sığ bir insan. Bir de gelmiş orada bana gösteri yapıyor! Dün akşam o elini tırnaklarımın arasında ezmediğime şükretsin. Onu da, yaptığı ucuz oyunları da duymak istemiyorum, yeter!" Ada, Rüya’nın bu ani ve sert çıkışıyla ellerini teslim olur gibi havaya kaldırdı. "Tamam, tamam kızma ya! Vallahi sadece neşemiz yerine gelsin diye şey ettiydim... Sustum, gömdün kızı yerin dibine zaten." O sırada Rüya’nın çantası titremeye başladı. Arayan, bugün tasarım fikri için görüşecekleri ajansın temsilcisiydi. Rüya derin bir nefes alıp sakinleşmeye çalışarak telefonu açtı.
"Efendim, Burak Bey?" Karşı taraftaki adam mahcup bir tonla söze girdi. "Rüya Hanım, çok özür dileyerek arıyorum. Yönetim kurulunda acil bir gelişme oldu, bugünkü toplantımızı iptal etmek zorundayız. Size en kısa sürede yeni bir takvim için haber vereceğim." Rüya zaten gergin olan sinirleriyle bir an duraksadı. Sesi anında sertleşip kaşları çatıldı. "Burak Bey, ben tam şu an yoldayım, bütün programımı bu görüşmeye göre ayarladım. Tam kapınıza gelmişken son dakika iptali vermek ne kadar profesyonelce sizce? Neyse, sizden yeni takvim için haber bekliyorum. Rüya cevabı beklemeden telefonu sertçe kapattı ve koltuğa attı. Sıkıntıyla derin bir nefes verdi.Ön koltukta dikiz aynasından durumu izleyen Erdem, istifini bozmadan boğazını temizledi. "Rüya Hanım... İsterseniz eve geri dönebiliriz ya da gitmek istediğiniz başka bir yer varsa oraya bırakayım?"
Erdem’in sorusu üzerine Rüya daha bir şey söyleyemeden Ada hemen atıldı. Oturduğu yerde dikleşip elini havada sallayarak kararlı bir sesle araya girdi: "Yok yok, ne evi! Zaten moralimiz bozuk, bir de eve kapanıp iyice içimizi mi karartacağız? Doğru kafeye gidiyoruz Erdem Bey." Sonra yanındaki Rüya’ya dönüp omuzuna hafifçe dokundu. "Ayrıca ben o kadar süslendim, kahvemi yarım bıraktım. Bir de bu ajanscıların saçmalığıyla uğraşamayız. Oturup adamakıllı tatlımızı yiyeceğiz, kahvemizi içip kafa dağıtacağız. İtiraz istemiyorum Rüya!"Rüya, Ada’nın bu halini görünce yavaşça iç çekip başını salladı. "İyi tamam, gidelim... Haklısın." Erdem dikiz aynasından başıyla onaylayıp, "Nasıl isterseniz Ada Hanım. Sakin bir yer var bildiğim, oraya geçiyorum," diyerek direksiyonu kırarken, çaktırmadan cebindeki telefona dokunup Ateş’e konum haberini iletmek üzere hazırlık yaptı.
Erdem arabayı sakince sahil kenarındaki şık ve gözden uzak bir kafenin önüne park etti. Rüya ve Ada arabadan inip içeri geçerken, Erdem de her zamanki profesyonelliğiyle dışarıda, onları rahatsız etmeyecek ama göz mesafesinde kalacak bir masaya geçti.Kafenin bahçesinde Yiğit, Arda, Ada, Rüya ve Cansu çoktan aynı masada buluşmuş, kahvelerini sö söylemişlerdi. Arda masada sakince kahvesini yudumlarken, Cansu elindeki telefonu masaya pat diye bırakıp heyecanla öne doğru eğildi. Gözleri doğrudan Rüya ve Ada’nın üzerinde geziniyordu. "Kızlar, bakın gerçekten daha fazla dayanamayacağım!" dedi Cansu, ısrarcı ve coşkulu bir ses tonuyla. "Yeter artık bu gizem, bu saklambaç! Zaten herkes arkadan fısıldaşıyor. Tutturdum işte, sizin bu ilişkinizi artık magazine servis edelim!"Ada şaşkınlıkla gözlerini açarken, Arda gülerek başını sallayıp kahvesinden bir yudum daha aldı. Cansu ise heyecanından hiçbir şey kaybetmeden Rüya’ya doğru ellerini uzattı.
"Rüya, düşünsene bir! Ateş’le olan bu olaylı, olaylı olduğu kadar da efsanevi ilişkinizi güzel bir haber yaptırıyoruz. Düzgün bir habercim var benim, tam istediğimiz dilden yazacak. Hem İrem gibi primci tiplerin çenesi tamamen kapanır hem de ortalık yıkılır! Ne olursun 'evet' de, valla ben kendi ellerimle atacam haberi basına!" Rüya ise masadaki bu hararetli çıkış karşısında derin bir nefes alıp arkasına yaslandı, bakışlarını Cansu’ya dikti. Rüya, bakışlarını masadaki kahve bardağına indirip soğuk bir tebessümle başını kaldırdı. Sesi mesafeli ama sarsılmaz bir sakinlikteydi. "Gerek var mı böyle bir şeye sence Cansu?" dedi, gözlerini Cansu’ya dikerek. "Biz magazin malzemesi değiliz. Biriyle bir şey yaşıyorsam bunu insanlara kanıtlamak ya da birilerine nispet yapmak için yaşamıyorum. Hele İrem gibi ucuz tiplere cevap vermek için primcilere haber servis edecek hiç değilim." Cansu tam ağzını açıp itiraz edecekken Rüya elini hafifçe kaldırıp onu durdurdu. "Benim hayatım, Ateş’le olan ilişkim kimseyi ilgilendirmez. İrem kendi küçük dünyasında ne çalıp ne oynuyorsa oynasın, beni magazin manşetlerine düşürecek kadar düşüremez. Bu konu bir daha açılmasın lütfen." Arda, Rüya’nın bu net duruşuna hak verircesine başını salladı. "Rüya haklı Cansu, hiç lüzumu yok böyle atraksiyonlara." Cansu gözlerini devirip arkasına yaslandı. "Aman iyi be, ben sizin iyiliğiniz için demiştim..." mırıldanmasıyla konu kapanırken, Erdem kafenin biraz ilerisinden telefonu kulağına götürmüş, Ateş’e durumu bildirmek üzere adımlarını atmıştı. Erdem, kafenin biraz ilerisindeki ağaçların gölgesinde durup telefonu kulağına götürdü. İkinci çalışta hat açıldı. Ateş’in sorgulayıcı ve derin sesi doğrudan kulağında çınladı:
"Söyle Erdem. Bir durum mu var?""Yok Ateş Bey," dedi Erdem, etrafı çaktırmadan gözlemlemeye devam ederek. "Ajansla olan görüşme iptal olunca Rüya Hanım ve Ada Hanım sahil tarafındaki kafeye geçtiler. Yanlarında Arda Bey ve Cansu Hanım da var. Her şey kontrol altında, merak etmeyin." Ateş bir an sessiz kaldı. Arka plandan kağıt sesleri geliyordu. "Rüya nasıl? Hâlâ gergin mi?" Erdem, bakışlarını masada oturup sakinleşmeye çalışan Rüya’ya çevirdi. "Biraz moral bozukluğu var Ateş Bey. Ama arkadaşlarıyla sohbet ediyor şu an, daha iyi gibi." dediğinde "Tamam," dedi Ateş, sesi biraz olsun rahatlayarak. "Gözün üzerinde olsun. Masadan bir an bile ayrılma. Bir şey olursa anında haber ver."
“Emredersiniz Ateş Bey," diyen Erdem telefonu kapattı ve taktiksel bir adımla masaya biraz daha yakın, görüş açısını tamamen kapatmayan bir noktaya çekildi.Bu sırada masada havalar yavaş yavaş yumuşuyordu. Ada, Cansu’nun bozulan moralini düzeltmek için lafa girdi: "Aman Cansu’m sen de kötü bir şey demedin biliyoruz, ama Rüya’yı biliyorsun işte... O böyle tantanaları, gösterişleri hiç sevmez." Cansu kahvesinden bir yudum alıp iç geçirdi. "Biliyorum canım, biliyorum da... Ne bileyim, İrem’in o kasıntı hallerini gördükçe sinirlerim zıplıyor. Sırf o kızın o caka satmaları son bulsun diye şeettiydim." Rüya hafifçe tebessüm ederek Cansu’nun elinin üstüne elini koydu. "Biliyorum, niyetini biliyorum Cansu. Ama inan bana, öyle insanlara vereceğin en büyük ceza onları hiç umursamamaktır. Bırak kendi yağında kavrulup dursun." Arda gülerek araya girdi: "Valla Rüya öyle bir kapattı ki konuyu, İrem duysa herhalde hırsından tırnaklarını yemeye devam ederdi. Dün akşamki izler yetmemiş gibi!"
Herkes bu lafla hafifçe gülerken, Rüya’nın bakışları istemeden dışarıya, Erdem’in durduğu yöne kaydı. Erdem’in telefonu cebine koyduğunu fark ettiğinde, Ateş’e haber verildiğini anlamak hiç de zor olmadı. İçinde yine o karmaşık, hem korunduğunu hissettiren hem de üzerindeki o ağır kontrol baskısını hatırlatan his kıpırdandı. Ada, Rüya’nın daldığını görünce omzuna dokundu. "Hey, ne oldu? Yine nereye gittin bakayım?" Rüya bakışlarını Erdem’den çekip masadakilere döndü, zoraki bir tebessümle. "Hiç... Garsona baksak mı diyorum? Birer tatlı söylesek fena olmaz sanki."
•
•
•
Cansu, elindeki telefonu gözünün dibine kadar getirip magazin sayfalarını taramaya başladı. Bir yandan hızlı hızlı ekranı kaydırıyor, bir yandan da çıkan haberleri ve yorumları yüksek sesle okuyordu. "Ohaaa! Kızlar şunun elbisesine bakın, resmen olay!" diye şakıdı Cansu, heyecanla telefonu Ada’ya doğru çevirerek. Sayfaları geçtikçe davetteki fotoğrafları bir bir incelemeye devam etti. "Aaa, bak bak... İrem’e bak sen! Valla ne yalan söyleyeyim, kız dün akşamki davette aşırı şıkmış yalnız. Kumaşı, takıları falan tam bir kraliçe edası... Bayağı övmüşler magazin sayfalarında, 'gecenin en stil kadını' falan yazmışlar!" Rüya, Cansu’nun ağzından İrem’in övgü dolu adını duydukça çenesinin kasıldığını hissetti. Hiç oralı olmuyormuş gibi görünmek için bakışlarını telefonuna sabitledi. Bir elinde kahvesi, diğer elinde parmaklarının arasında tüten sigarasıyla dumanı ağır ağır havaya üfledi. İçindeki öfkeyi ve huzursuzluğu dışarıya tek bir kelimeyle bile belli etmemeye kararlıydı ama dudaklarının kıvrımından sızan o buz gibi ifade her şeyi anlatıyordu. Tam o sırada arka taraftan sessiz adımlarla yaklaşan Ateş, Rüya’nın sandalyesinin arkasında durdu. Eğilip yumuşacık bir hareketle Rüya’nın mis kokulu saçlarına derin bir öpücük kondurdu. Rüya başını yana doğru çevirdiğinde ise Ateş, sanki dünyada sadece ikisi varmış gibi tutkuyla onun yanağından öptü. "Selam herkese," dedi Ateş, doğrularak masadakileri selamladığında.Ada ve Arda gülümseyerek "Selam Ateş," derken, Cansu da başını telefondan kaldırıp "Merhaba Ateş Bey," diye neşeyle el salladı.Ateş, Rüya’nın yanındaki boş sandalyeyi çekip oturdu. Kendine sert bir kahve siparişi verdikten sonra cebinden paketini çıkarıp bir sigara yaktı. Dumanı rüzgara doğru salarken bakışlarını Rüya’nın profilinde sabitledi.Cansu masadaki varlığından hiç etkilenmemiş gibi yine heyecanla haberlere gömüldü. "Ohaaa! Şuranın detayına bakın ya, kız resmen göz kamaştırıyor..." diyerek kendi kendine haber okumaya devam ederken, Ada ve Arda da kendi aralarında alçak sesle sohbeti sürdürüyorlardı .Rüya ise telefonundaki ekrana bakıyormuş gibi yapıp Cansu’nun her "İrem" ve "Oha" deyişinde sabrının sınırlarını zorluyordu. Ateş’in pürdikkat kendisini izlediğini fark edince, çaktırmadan gözlerini abartılı bir şekilde devirdi. Ateş, Rüya’nın bu çocuksu ama bir o kadar da sinirli jestini görünce dayanamayıp hafifçe kıkırdadı. Sigarasından bir fırt çekip dudaklarındaki muzip tebessümle onu izlemeye devam etti. Cansu bir kez daha "Ohaaa, yalnız şu fotoğraftaki açıya bakın!" diye bağıra çağıra haber okumayı sürdürürken, Rüya ilk sigarasının izmaritini küllükte ezdi ve hiç vakit kaybetmeden paketten ikincisini çekip yaktı.
Ateş, Rüya’nın peş peşe yaktığı ikinci sigarayı görünce hafifçe kaşlarını çattı ama yüzündeki o muzip tebessümü tamamen kaybetmedi. Eğilip sigarayı tutan elini nazikçe kavradı. Bileğini hafifçe kendine doğru çekip, "Çok gerginsin bugün güzelim..." dedi Ateş, sesi masadaki gürültünün arasında sadece Rüya’nın duyabileceği kadar alçak ve pürüzsüz çıkarak. "Bütün bu magazin zırvaları sinirini bozuyor, farkındayım." Rüya elini Ateş’in kavrayışından yavaşça kurtarıp sigarasından bir yudum daha çekti. "Gergin falan değilim Ateş," dedi buz gibi bir edayla. "Sadece gereksiz gürültüye tahammülüm az bugün." Cansu ise etrafında dönen bu sessiz gerilimin teğet geçtiği tek insandı. Ekranı kaydırmaya devam ederken adeta kendinden geçmişti. "Ohaaa! Kızlar şuna bakın, haberin altına yazılan yorumları okuyorum şu an... 'İrem Hanım cemiyet hayatının en asil yüzü', 'Aura dediğin böyle olur' falan yazmışlar! Ya bu insanlar kör mü acaba?" Rüya, dumanı ciğerlerine çekerken bakışlarını gökyüzüne dikti. Ateş ise oturduğu sandalyede biraz daha öne kayıp kolunu Rüya’nın sandalyesinin arkalığına attı. İşaret parmağıyla Rüya’nın omuzundaki açık teni yavaşça, ritmik bir şekilde okşamaya başladı. Bu dokunuş hem sakinleştirici hem de "ben buradayım" diyen güçlü bir sahipleniş barındırıyordu.
Ada, Cansu’nun daha fazla ileri gitmesini engellemek için lafa atladı: "Cansu, hayatım yeter valla, magazin gazetesine döndün iki dakikada. Kapat şu telefonu da iki sohbet edelim." Arda da Ada’yı destekledi. "Harbi Cansu, içimiz şişti İrem’den de aurasından da. Bırak kim ne yazarsa yazsın." Cansu nihayet gözlerini telefondan çekip ofladı. "Aman iyi be! Gerçeği de mi söylemeyelim? Tamam, kapattım." Ateş, masadakilerin dikkati dağılmışken Rüya’nın kulağına doğru eğildi. "Eğer o kızın adını bir kez daha duymak istemiyorsan..." diye fısıldadı Ateş, sesinde gizli bir tehlike ve kararlılıkla. " bana söylemen yeterli. O magazin sayfalarındaki bütün haberleri saniyeler içinde sildireyim?" Rüya başını yavaşça Ateş’e doğru çevirdi. İkisinin yüzü arasında sadece birkaç santim kalmıştı. Rüya’nın gözlerindeki o hırçın pırıltı hâlâ sönmemişti. "Benim için parmağını bile kıpırdatmana gerek yok Ateş," dedi gururlu bir fısıltıyla. "O kızın adı da, haberleri de beni teğet geçer. Sen kendi işine bak." Ateş, bu dik başlı ve tavizsiz duruş karşısında dayanamayıp hafifçe gülümsedi.
Tam Cansu telefonu masaya bırakmışken, kafenin iç kısmından çıkan üç kişilik genç bir arkadaş grubu doğrudan masaya doğru yaklaştı. Aralarından kıvırcık saçlı kız Rüya’ya bakıyordu. "Affedersiniz... Bölüyoruz ama," dedi kız, heyecanlı bir sesle. "Rüya Hanım... Şarkılarınızı o kadar çok beğeniyoruz ki! Fotoğraf çekilip imza alabilir miyiz acaba?" Rüya masadaki o gergin havasından sıyrılıp yüzüne son derece samimi ve kendinden emin bir gülümseme oturtarak gençlere döndü. Sigarasını küllükte söndürdü. "Evet, tabii ki. Merhaba..." Gruptaki diğer genç de heyecanla adımlarken, Rüya kıvırcık saçlı kızı dikkatle süzdü ve yüzünde net bir hatırlama ifadesi belirdi. "Sizi tanıyorum ben," dedi Rüya, kendinden emin bir sesle. "Harbiye konserinde en ön sıradaydınız. Hatta bana pembe çiçekli bir pankart yapmıştınız."Genç kız şok içinde elini ağzına götürdü. "İnanmıyorum! Hatırlıyor musunuz gerçekten?"
"Tabii ki hatırlıyorum," dedi Rüya. "Çiçekli pankart yapmıştınız, buketiniz ve uzun maket ışıklı çiçeğiniz hâlâ bende bu arada... Bilekliği de takıyorum hatta bak..." Rüya sol bileğindeki ince gümüş bilekliği gösterdi. "Ama verdiğiniz o kolyeyi evde tutuyorum, arada takıyorum sadece. Çok korkuyorum kırılır ya da kaybolursa diye." Genç kız heyecanla fısıldadı: "Benim hayatımın dönüm noktaları oldu sizin şarkılarınız..."Rüya, duruşundaki o güçlü ve asil tavrı hiç bozmadan ayağa kalktı. Şefkatli ama son derece kendinden emin bir sarılışla kıvırcık saçlı kıza sarıldı. "İyi ki geldiniz," dedi Rüya, net ve derin bir sesle. "Sizin o konserdeki enerjiniz benim hafızamdan hiç silinmedi."Gençler heyecanla fotoğraflarını çekilip imzalarını aldıktan sonra teşekkür ederek masadan ayrıldılar. Ada gururla başını dikleştirip Cansu’ya baktı. "Al işte... Gerçek aura, gerçek asalet arıyorsan bakacaksın Cansu’cum. İki tane kiralık magazin sitesine para yedirip 'en şık kadın' yazdırtmaya benzemez bu." Arda da hayranlıkla başını salladı. Ateş ise oturduğu yerde arkasına yaslanmış, bakışlarını bir saniye bile Rüya’dan ayırmıyordu. Gözlerinde sarsılmaz bir gurur vardı. Sigarasının dumanını havaya salarken masaya doğru eğildi, Rüya’nın elini tutup dudaklarına götürdü ve parmak boğumlarına derin bir öpücük kondurdu. "Sana boşuna bir tek bana söyleyeceksin demedim..." dedi Ateş, sesi tutkulu ama iddialı bir tonla çıkarak. "Bu sahne, bu kitle... Sen ne kadar kaçmaya çalışırsan çalış, senin ait olduğun yer burası güzelim."
Rüya, Ateş’in bu kendinden emin tavrına karşılık gözlerini devirip alaycı bir tebessümle, "He aynen," dedi ve elini Ateş’in avucundan yavaşça çekti. Ateş ise bakışlarını bir an bile Rüya’nın yüzünden ayırmadı. Zihnini yiyip bitiren o cevapsız soru yine zihninin en karanlık köşesinde yankılanıyordu. Ne olmuştu da bu kadın sahnelerden, o devasa sevgiden böyle kaçar hale gelmişti? İnsanlara bu kadar iyi gelirken, sesiyle, varlığıyla kitleleri peşinden sürükleyecek bir yeteneğe sahipken neden arka planda kalmayı seçiyordu? Öğrenemediği, Rüya’nın o aşılmaz duvarlarının ardına geçemediği her saniye Ateş’in içi içini yiyordu. Çünkü Ateş çok iyi biliyordu... Rüya her ne kadar reddetse de, o sahne ışıklarına, o coşkuya için için can atıyordu. Az önce o hayranına sarılırken gözlerinde beliren o kıvılcım, sahneye ve müziğe duyduğu o bastırılmış özlemin en somut kanıtıydı. Rüya’nın içi gidiyordu o dünyaya dönmek için, ama bir şey onu tutuyordu. Ve Ateş, o engelin ne olduğunu çözüp yok etmeye kararlıydı. "Aynen tabii..." diye mırıldandı. Sesi sakin görünse de altındaki o sahiplenici ve kararlı ton net bir şekilde hissediliyordu. "Kaç bakalım nereye kadar kaçabileceksin."
•
•
•
Eve vardıklarında öğlen güneşi salondaki geniş camlardan içeri süzülüyor, ortama dingin bir sıcaklık katıyordu. Ada, "Ben biraz odamdayım, çok yoruldum," diyerek merdivenlere yöneldi ve üst kata çıktı.Rüya, üzerindeki gerginliği atmak ister gibi topuklu ayakkabılarını çıkarıp bir kenara bıraktı. Kendini salondaki rahat koltuğa atıp geriye doğru yaslandı. Tam o sırada gözü geniş camdan dışarıya kaydı. Erdem ve yanındaki iki koruma, alt bahçeye doğru süzülüyor, adımlarını gizleme gereği bile duymadan etrafı süzüyorlardı. Rüya dudaklarında alaycı bir tebessümle geriye yaslanmaya devam etti. Ateş ceketini çıkarıp koltuğun kenarına koyarken, Rüya gayet sakin ve iğneleyici bir tonla sordu: "Adamların alt bahçeye iniyor yine... Adam dövmeye mi gidiyorlar yoksa aşağıda kahve içmeye mi? Hangisi?"Ateş cebinden sigara paketini çıkarıp bir dal yaktı. Dumanı ağır ağır havaya üflerken adımlarını koltuğa doğru attı. Yüzünde en ufak bir mimik bile oynamıyordu ama bakışları son derece sakindi. "Güvenliği kontrol ediyorlar Rüya," dedi Ateş, sesi pürüzsüz ve düz bir tonda çıkarak. "Senin haberin olmuyor olabilir ama evin etrafında dolaşan magazin tipleri var. İşimi şansa bırakmam." Rüya oturduğu yerde hafifçe öne kaydı, alaycı tebessümü yavaşça yerini soğuk bir öfkeye bıraktı. "Güvenlik mi? Sen buna güvenlik diyorsun yani... Evin içinde adım atacak yer bırakmadığın yetmedi, şimdi bahçeyi de mi parsellediniz? Gerçekten bıktım artık şu kontrol deliliğinden."Ateş sigarasından derin bir fırt çekip dumanı Rüya’nın tepesinden havaya saldı. Rüya’nın oturduğu koltuğun kolçaklarına doğru eğilip aralarındaki mesafeyi sıfırladı. Sesi hâlâ sakindi ama her bir kelimesi tehlike saçıyordu.
"Kontrol deliliği değil bu güzelim, koruma. Sen dışarıdaki tehlikeleri hafife alıyorsun. Tıpkı kafede o kıza sarılırken sahneyi ne kadar özlediğini unuttuğun gibi."Rüya gözlerini devirip başını başka tarafa çevirmeye çalıştı ama Ateş çenesini hafifçe kavrayıp bakışlarını kendine mecbur etti. "Bana 'he aynen' derken gözümün içine bakıp yalan söylüyordun," dedi Ateş, sesi tutkulu ama bir o kadar da iddialı bir fısıltıya dönüşerek. "İçin gidiyor o sahneye dönmek için. Sırf bana inat olsun diye kendi yeteneğini gömmeye çalışıyorsun ama ben buna izin vermeyeceğim." Rüya, Ateş’in elini çenesinden sertçe itip koltuktan ayağa kalktı. "Benim neye içimin gittiği seni hiç ilgilendirmez Ateş! Benim hayatım, benim kararlarım! Sen benim ne korumam ne de patronumsun. Bu diktatörlüğüne derhal son ver!"
Ateş, Rüya’nın "Ne korumam ne de patronumsun" çıkışından sonra bir an için durdu. Gözlerindeki o baskın tavır, yerini saniyeler içinde derin, sessiz bir hayal kırıklığına bıraktı. Çenesi kasıldı, gözlerini Rüya’nın öfkeyle parlayan yüzüne sabitledi. Aralarındaki o iki adımlık mesafeyi kapatmadan, olduğu yerde durarak baktı ona. Sesi bu kez gürlemekten ya da baskı kurmaktan çok uzaktı; kısık, yorgun ve hırpalanmış bir tonla çıktı: "Neyinim o zaman ben senin, Rüya?" Rüya cevap veremeden Ateş başını hafifçe iki yana salladı. Dudaklarında acı bir tebessüm belirdi." Her şeyini korumaya çalışırken, sırf canın yanmasın, adın kirlenmesin diye arkanda dururken senin gözünde sadece bir gardiyan mıyım gerçekten?" dedi, sesi neredeyse bir fısıltı gibiydi ama odadaki her şeyi bastırıyordu. "Seni anlamak için yırtınıyorum ben. Ne hissettiğini, o kafedeki insanlara bakarken gözlerinin nasıl parladığını görüyorum. Ama sen beni hayatına dâhil etmek yerine, bana vurduğun her darbede beni biraz daha dışarı itiyorsun." Rüya kollarını göğsünde kenetleyip bakışlarını kaçırmaya çalıştı. "Ateş, sen korumuyorsun, kontrol ediyorsun! Benim adıma kararlar alıyorsun, etrafıma adamlar dikiyorsun..."
"Çünkü seni umursuyorum!" diye kesti Ateş. Bu kez sesi yükselmemişti ama içi dökülüyordu. "Çünkü dışarıdaki pisliği biliyorum ve senin tekrar o kuyuya düşmene katlanamam. Ama bakıyorum da... Sen benim çabamı değil, sadece sana koyduğum sınırları görüyorsun. Beni bu kadar kolay 'hiç kimse' ilan edebiliyorsan..." Ateş duraksadı. Gözlerindeki o kırgınlık, yerini katı ve soğuk bir kabullenişe bıraktı. Cebindeki sigara paketini çıkarıp içinden bir dal aldı ama yakmadı. Bakışlarını Rüya’nın yüzünden tamamen çekti ."Tamam," dedi dümdüz bir sesle. "Sen nasıl istiyorsan öyle olsun." Arkasını dönüp tek bir kelime daha etmeden salondan çıktı. Veranda kapısının açılıp kapanma sesi salonda çınladı. Rüya, olduğu yerde çakılmış gibi dururken, Ateş’in ağır adımlarla alt bahçeye, Erdem’in ve adamlarının yanına doğru indiğini gördü. Ateş bahçenin en uç köşesinde durup sigarasını yaktı. Dumanı gökyüzüne salarken sırtı eve dönüktü. Yan yana durdukları o evde, aralarına ilk defa bu kadar sessiz ve derin bir mesafe girmişti.