eski sevgili|8

Aradan geçen üç gün, Atalay Holding’de yeni koleksiyonun lansman sonrası ilk büyük tanıtımı için İstanbul Sosyetesi’nin ve iş dünyasının önde gelen isimlerinin davetli olduğu görkemli bir gala organize edilmişti. Tarihi bir yalıda düzenlenen gecede şıklık yarışı yaşanıyordu. Rüya, sırt dekolteli, zarif ve siyah rengi saten elbisesiyle gecenin odak noktasıydı. Parmağındaki o olaylı elmas yüzük ve kulağındaki takılarla ışıl ışıl parıldıyordu. Yanında ise pürüzsüz siyah takımıyla Ateş Karadağ duruyordu. Ada da yine her zamanki gibi neşeli ve iddialı tarzıyla Rüya’nın hemen yanındaydı.
Tarihi yalıda düzenlenen gala tüm ihtişamıyla sürerken, Ateş yönetim kurulundan birkaç önemli yatırımcıyla konuşmak üzere Rüya’nın yanından kısa süreliğine ayrıldı. Rüya ve Ada ellerindeki kadehlerle salonun boğaz manzaralı teras kısmına doğru adımladı. O sırada mekanın girişinde uzun boylu, esmer, son derece şık ama soğuk bir özgüvene sahip bir kadın belirdi: İrem Akyol. Ateş’in geçmişinde kalmış, sosyetenin iyi bildiği eski sevgilisi.Girişte duran Erdem’in kulaklığına Sedat’ın panik dolu sesi düştü: "Erdo, pişt! Kırmızı alarm! İrem Akyol girdi kapıdan, Akyol Holding’in davetlisi olarak gelmiş!" Erdem’in gözleri anında kapıya kaydı. İrem’i gördüğü an çene kasları gerildi. Hiç vakit kaybetmeden yanındaki iki korumaya işaret edip rüzgar gibi Rüya ve Ada’nın olduğu yöne doğru hareket etti.
İrem topuklu ayakkabılarının tıkırtısıyla salonda süzülüp doğrudan Rüya’nın bulunduğu tarafa doğru yönelmişti ki Erdem bir anda profesyonel ama hafif yapmacık bir telaşla Rüya ile İrem’in görüş açısının tam ortasına bir duvar gibi dikildi. "Rüya Hanım," dedi Erdem, sesini olabildiğince sakin tutmaya çalışarak ama beden diliyle Rüya’yı tam ters yöne döndürmek için hamle yaparak. "Gelin şöyle geçelim yenge... Yani Rüya Hanım. Teras tarafındaki ışıklandırmada teknik bir arıza var, güvenlik gerekçesiyle sizi iç salona alalım." Sedat da diğer taraftan bitiverdi, kollarını kanat gibi açıp görüş açısını kapatmaya çalışarak. "Evet evet yenge! Şey, yani Rüya Hanım... A-3 protokolü gereği bu açıdan durmamamız lazım. Dönelim sırtımızı terasa, gelin şöyle. Lütfen, milli güvenlik meselesi!" Ada gözlerini kısarak Erdem ile Sedat’ın etrafında fır dönmesine baktı. "Ne oluyor be? A-3 protokolü ne Sedat? Işık patlarsa gözümüz mü kör olacak, ne saçmalıyorsunuz siz?"
"Ada Hanım siz anlamazsınız," dedi Sedat gözlerini kapıdan ayırmadan, ter içinde kalmış bir halde. "Bu protokole göre şu an o tarafa bakmak kesinlikle yasak. Hatta mümkünse hiç bakmayın, gözlerinizi kapatın. Hatta ben kapatayım gözlerinizi!" Rüya garipsedi. Erdem’in onu omuzlarından hafifçe yönlendirip arkasını kapıya döndürmeye çalışmasındaki o aşırı korumacı ve gergin tavrı fark etmişti. "Erdem, iyi misiniz siz? Ne bu panik haliniz? Alt tarafı Boğaz manzarasına bakıyoruz." Erdem buz gibi duruşunu bozmadan omzunu İrem'in geliş açısına göre ayarladı. "Rüya Hanım, Boğaz'ın rüzgarı çarpar. Atalay Holding güvenlik departmanı olarak sağlık riski almanıza izin veremeyiz. Sırtınızı dönün, lütfen." Ada iyice şüphelenip Erdem'in kolunun altından kafasını uzatmaya çalıştı. "Lan durun, siz bizden bir şey gizliyorsunuz! Sedat, yemin ederim ayağına basarım doğruyu söyle. Kim var o tarafta? Ejderha mı geldi salona?"
"Ejderha gelse öpüp başıma koyarım Ada Hanım!" defi Sedat panikle. "Gelmeyin üstüme, Valla Ateş Bey beni bu boğazın serin sularına gömer! Yeng— pardon Rüya Hanım, gelin siz benim lafımı dinleyin, şu açık büfedeki kanepelere doğru bir yelken açalım biz." Rüya tam ne olduğunu anlamak için arkasını dönmeye yeltendi ki, Erdem tekrar önüne bir duvar gibi geçip görüş açısını kapattı: "Aman yenge— yani Rüya Hanım, ani hareket yapmayın, dengeniz kayabilir..." Ada dayanamadı, Erdem'in ceketinin koluna asılıp adamı kenara çekmeye çalıştı. "Erdem çekil diyorum, arkanda ne var senin?! Gizli ajan mısınız siz, ne bu haliniz?"
"Ada Hanım lütfen müdahale etmeyin, güvenlik çemberini ihlal ediyorsunuz!" dedi Erdem, Ada'yı incitmeden engellemeye çalışırken. Ama artık çok geçti. Ada Erdem'i hafifçe yana kaydırmayı başarmıştı.İrem Akyol, koruma çemberinin arasından sıyrılıp tam arkalarında bitti. Yüzünde yapmacık, özgüven dolu bir tebessümle ortamın tam ortasına bombaları bırakıverdi:"Aaa! Ateş!" dedi İrem, sesi salondaki müziğin ritmini bölecek kadar rahat ve samimi çıkarak. "Naber hayatım? Hiç görüşemiyoruz uzun zamandır..."Erdem gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Sedat ise sessizce "Ayvayı yedik, helvamızı fıstıklı yesinler," diye mırıldandı. Rüya yavaşça arkasını döndü. Karşısındaki bu soğuk, güzel kadına ve onun 'hayatım' çıkışına buz gibi bir ifadeyle baktı. O sırada kalabalığın arasından çıkan Ateş’in adımları da tam o noktada durdu.
"Hayatım?" dedi Rüya, sesindeki o tehlikeli sakinlikle. Yavaşça Ada’ya döndü. "Hayatım mı dedi?" diye sordu, kaşlarını hafifçe kaldırarak. Ada elindeki kokteylden büyük bir yudum alırken Rüya’nın sorusuyla az kalsın boğuluyordu. Bardağı masaya pat diye bıraktı, öksürerek araya girdi: "Yok yok! Ne hayatımı canım? 'Ateş' dedi, 'hayat' dedi... 'Hayat nasıl gidiyor' diyecekti herhalde, dili sürçtü! Değil mi Sedat?" Sedat kafasını makine gibi sallamaya başladı, gözleri yuvalarından fırlayacaktı. "Yok yenge, yanlış duymuşşundur! Bak Sedat dedi dersin, ben duymadım valla. Erdo sen duydun mu?” Erdem yüzündeki tek bir kası bile oynatmadan, buz gibi bir ciddiyetle söze girdi: "Yok. Ben de duymadım Rüya Hanım."
"Bak, Erdo da duymamış!" dedi Sedat panikle ellerini havada sallayarak. "E ben de duymadım...! Boğaz rüzgarı çarptı kulağını yenge, ben sana dedim! 'Boğazın havası çarpar, gel içeri geçelim’ dedim, dinletemedim ki!" Ada araya girip Sedat’ın omzuna bir tane patlattı. "Aynen! Uğultu yaptı kulağında Rüya, yoksa milletin içinde kim kime pat diye 'hayatım' diyecek, deli mi bu kadın?" İrem Akyol, arkadaki bu komik ve telaşlı hengameye zerre aldırış etmedi. Bakışları doğrudan, kalabalığın arasından adımlayan Ateş’e kilitlendi. Yüzüne gayet doğal, alışkın bir tebessüm yerleştirip adımlarını ona doğru attı. "Ateş... İnanmıyorum, en son ne zaman karşılaştık?" dedi İrem, sesi son derece rahat ve samimi çıkarak. Ateş duruşunu bozmadan, sakin ve düz bir sesle yanıt verdi: "Lansmandan beri herhalde. Naber İrem? Akyol Holding adına mı katıldın davete?"
"Evet, babamın yerine ben geldim. O da birazdan gelir. " dedi İrem gülümsüyerek. Yanına ulaştığı an, hiç tereddüt etmeden kollarını Ateş’in boynuna doladı ve samimi bir şekilde ona sarıldı. "Çok özlemişim seni..." Ateş bozuntuya vermeden, nezaketen sırtına pat pat vurup kısa bir sarılmanın ardından geri çekildi. "İyidir, koşturmaca işte. Seni sormalı?" O sırada arkada manzarayı izleyen Sedat’ın gözleri yuvalarından fırladı. Erdem’in ceketinin koluna asılıp fısıltıyla: “Erdo... Abi kadının özgüvene bak, pat diye boynuna atladı adamın!” Erdem çenesini sıkıp ciddiyetini korumaya çalışarak Sedat’ı kenara çekti. "Sesini kes Sedat. Karışma adamlara." Rüya ise bir adım geride durmuş, kollarını göğsünde birleştirerek bu gayet 'normal' ve rahat sarılma sahnesini buz gibi gözlerle izliyordu. Ada elindeki kokteyl bardağını sıkmaktan kıracak raddeye gelmiş, bir Rüya’ya bir de İrem’e bakıyordu.
İrem, Ateş’e sarıldıktan sonra geri çekilip hafif bir tebessümle ona bakmaya devam etti. Ateş ise hiç istifini bozmadan hemen bir adım geri çekilip gözlerini Rüya’ya çevirdi.Uzanıp Rüya’nın elini tuttu ve sakince kendi yanına doğru çekti. Kolunu Rüya’nın beline dolayarak onu göğsüne doğru hafifçe sabitledi. Sahiplenici ama son derece doğal bir tavırla duruşunu dikleştirdi. "İrem, seni Rüya’yla tanıştırayım," dedi Ateş, sesi gayet net ve kendinden emin çıkarak. "Rüya, Atalay ve Kara Holding’in baş tasarımcısı ve hayatımdaki kadın." İrem’in yüzündeki rahat tebessüm bir an için donar gibi oldu ama çabuk toparlayıp bakışlarını Rüya’nın gözlerine ve ardından Ateş’in onun belindeki eline kaydırdı. Sedat derin bir nefes koyuverip Erdem’e fısıldadı: "Abi... belden kavradı, olayı ilk rauntta nakavtla bitirdi. Ben bu adamın manevralarına hayranım yeminle!" Ada ise elindeki kadehten rahat bir yudum alıp dudaklarının kenarıyla sırıttı.
İrem, yüzündeki o sinsi, hafif alaycı gülüşü koruyarak omuz silkip elindeki kadehi hafifçe salladı. "Aaa, öyle mi? Bilmiyordum," dedi İrem, pürüzsüz ve sahte bir şaşkınlıkla. "Yani, magazinde görmüştüm ama pek ihtimal vermemiştim." Rüya’nın bakışları bir anda keskinleşti. Ateş’in belindeki elinin varlığını hissetse de duruşunu bozmadan, çenesini biraz daha dikleştirdi. "Anlamadım, nasıl yani?" dedi Rüya, sesi buz gibi ve sorgulayıcı çıkarak. "Neden öyle düşündün ki?" Ortamdaki havanın bir anda elektriklenmesiyle Ada bu konuşmanın tam olarak nereye gideceğini şıp diye anlamıştı. Rahatsızca boğazını temizledi, elini ensesine atıp boynunu kaşıyarak hemen arkalarındaki Erdem ve Sedat’a baktı.
Sedat, Ada’nın o 'kurtarın bizi' bakışını görünce gözlerini tavana dikip sanki avizenin kristallerini sayıyormuş gibi yaptı. Erdem ise gözlerini kapatıp içinden sabır çekti; durumu patlamaya hazır bir bomba gibi izliyordu.İrem, Rüya’nın tepkisine içten içe sevinmiş gibi gözlerini süzdü. "Yani... Sonuçta Ateş Atalay yani… Senden önce…" Ateş daha kelimenin sonunu getirmesine fırsat vermeden lafı İrem’in ağzına tıktı. "Geçmişi kurcalamanın bir anlamı yok İrem Hanım," dedi Ateş, her kelimenin üzerine basarak. Ardından hiç tereddüt etmeden diğer elini de Rüya’nın beline sardı. Rüya’yı tamamen kendine çekip göğsüne kenetledi, onu adeta dünyadaki her şeyden izole eder gibi sahiplendi. “Ondan öncesi benim için yok," dedi Ateş, gözlerini bir milim bile kırpmadan doğrudan Rüya’nın gözlerinin içine dikerek. "Sadece o var." İrem’in yüzündeki o kendinden emin gülüş ilk kez tamamen donup kaldı.Arkada Sedat’ın çenesi neredeyse yere düşecekti. Erdem’in ceketine yapışıp fısıltının da ötesinde bir sesle, "Erdo... Çift elle sarıldı abi. Çift el! İrem Hanım’ı yürüyen merdiven gibi geriye doğru yolladı kral," dedi.Erdem ise dudaklarının kenarıyla gülüp onaylar gibi yapıp Sedat’a yavaşça "Sus Sedat," fısıltısıyla karşılık verdi. Rüya, Ateş’in bu net ve tavizsiz cevabı karşısında içindeki tüm gerginliğin dağıldığını hissetti.
“Ne güzel. Ben bir kızlara bakayım iyi eğlenceler size.” diyem İrem hışımla oradan uzaklaşırken ortam bir anda duruldu. Ateş, İrem’in arkasından bakmadı bile. Belindeki ellerinden birini çekip Rüya’nın elini tuttu, gözlerinin içine baktı. Yüzündeki o sert ifade bir anda silinip gitmişti. "İyi misin?" dedi Ateş, düz ama içten bir sesle. "Böyle saçma bir duruma maruz kaldığın için kusura bakma." Rüya elini Ateş’in elinden çekmeden hafifçe başını salladı. Yüzünde gayet kendinden emin bir tebessüm vardı. "İyiyim," dedi Rüya. "Kusura bakacak bir şey yok. Kimin nerede durduğunu gayet net gördüm." Ada yanlarına gelip elindeki bardağı doğrulttu. "Ateş Bey, valla helal olsun. Ben bir ara Erdem’le Sedat üstüne atlayacak sanmıştım kadının." Arada duran Sedat, Ada’nın lafıyla hemen dikleşti. "Yok Ada Hanım, biz prosedür neyse onu uyguladık. A-3 dedik, Boğaz rüzgarı dedik ama patron olaya noktayı koydu." Erdem, Sedat’ın omzuna hafifçe vurup öne çıktı. Ateş’e bakarak, "Bir emriniz var mı Ateş Bey?" diye sordu. Ateş, Erdem’e dönüp başıyla onay verdi. "Sağ ol Erdem. Bir sorun yok, işinizin başına dönebilirsiniz."
"Emredersiniz," dedi Erdem ve Sedat’ı da kolundan tutup biraz geriye çaptı. Ateş tekrar Rüya’ya döndü. "İçeride biraz daha durmamız gerekiyor, sonra çıkarız. Ne dersin?" Rüya başını sallayarak "Olur," dedi. "Hadi gidelim." İç salona geçtiklerinde basın mensupları Ateş’in etrafını sardı. Sunucunun davetiyle Ateş mikrofon karşısına geçti; flaşlar ardı ardına patlıyor, gazeteciler tek bir kare ve kısa bir demeç alabilmek için birbirini eziyordu. Rüya, Ateş’in yanında kalıp odağı bölmek istemediği için yavaşça kenara çekildi. Röportajın ve fotoğraf çekiminin biraz uzun süreceğini anlayınca salonun diğer tarafındaki uzun, mermer bar kısmına doğru ilerledi. "Bir şeyler içsem iyi olur," diye düşündü kendi kendine. Barın taburesine oturduğu sırada salonun kapısında bir hareketlilik oldu. Sosyetenin çiçeği İrem Akyol, arkasına dizilmiş üç-dört kişilik kız grubuyla birlikte bara doğru süzülüyordu. Kızlar fısır fısır konuşuyor, İrem ise az önceki mağlubiyeti unutturmak istercesine başı dik, etrafa gülücükler saçarak yürüyordu.Rüya, önündeki içeceğin buzlarını bardağında hafifçe döndürürken dudaklarının kenarıyla sırıttı.
Biraz ötede duran Erdem ve Sedat ise alarm durumundaydı. Rüya’nın atacağı her adımı uzaktan gözlemliyor, gölge gibi takip ediyorlardı. Sedat gözlerini İrem’in grubundan ayırmadan Erdem’in kulağına eğildi: "Erdo, grup halinde geliyorlar abi. Yengeyi sıkıştıracaklar, çemberi daraltalım mı?" Erdem gözünün ucuyla Rüya’nın o son derece rahat halini gördü. "Dur Sedat. Rüya Hanım durumun farkında. Müdahale etme, izle." O sırada kalabalığın arasından sıyrılan Ada, Rüya’yla göz göze geldi. Rüya’nın yüzündeki o 'gelin bakalım' ifadesini gören Ada’nın gözleri parladı. Rüya ona bakıp tekrar hafifçe sırıttı; gece yeni başlıyordu ve kesinlikle çok eğlenceli olacaktı.Rüya barmene hafif bir işaret yapıp bir içecek daha istedi. Barmen taze kadehi uzattığı an Ada tam yanındaki tabureye yanaştı. Rüya, kadehi arkasına bile bakmadan yanına gelen Ada’ya uzattı. "Al bakalım," dedi Rüya, gözlerini bardağındaki buzlardan ayırmadan. Ada kadehi alıp bir yudum çekerken kıkırdadı. "Valla İrem ve ekibi tam kadro sahada. Rüya, kız! yalnız bunlar sana nispet yapmaya geliyor, haberin olsun." Rüya hafifçe başını çevirip barın diğer ucunda süzülen İrem’e baktı. "Gelsinler Ada... Bakalım kaç kadeh dayanabilecekler."
İrem etrafındaki beş kızla birlikte barın diğer ucuna geçtiğinde, tüm gözlerin ister istemez o tarafa kaymasına şaşmamak gerekiyordu. Dikkati üzerine çekmeyi çok iyi biliyordu. Hakkını yemeyelim, gerçekten güzel kızdı. Giydiği elbisenin kesiminden takılarına kadar son derece şık ve zarifti. Galanın ilk başındaki o kısa gerilimden sonra, Ada ile masada otururken merak edip Instagram hesabına bakmışlardı. Bayağı ünlüydü; milyonluk takipçisi, kusursuz ışıkta çekilmiş estetik fotoğrafları vardı. Profili buram buram lüks yaşam kokuyordu; Paris’te bir defile karesi, Amalfi kıyılarından bir yat fotoğrafı, Tokyo’da şık bir akşam yemeği... Seyahat etmeye, dünyayı gezmeye bayılan biri olduğu her karesinden belliydi.Ada, elindeki kadehten bir yudum alıp gözünün ucuyla İrem’in grubuna baktı. Sonra fısıltıyla Rüya’ya doğru eğildi: "Yalnız hatun gerçekten profilinin hakkını veriyor Rüya. Instagram’daki o gezgin sosyetik havası canlıda da var. Bak bak, nasıl süzülüyor barın etrafında."
Rüya bardağındaki buzu hafifçe sallarken sırıtmaya devam etti. "Güzel kız, yalan yok. Ama rahatsız eden bir şeyler var. Ateş’le ex olduklarını bilmeseydim yine de böyle hissederdim. "Ama işte..." dedi Ada, bardağını Rüya’nın kadehine hafifçe vurarak. "Bazı şeyler ne kadar gezersen gez, kaç bin takipçin olursa olsun satın alınmıyor. Mesela duruş." O sırada uzakta duran Sedat, İrem ve arkadaşlarının gürültülü gülüşmelerini duyunca Erdem’e doğru fısıldadı: "Erdo, bunlar sanki podyumda yürüyor abi. Kız ordusuyla barı işgal ettiler. Bizim A-3 protokolünü bunlara uygulasak yeri valla." Erdem gözlerini Rüya’nın üzerinden ayırmadan düz bir sesle cevap verdi: "Karışma Sedat. Rüya Hanım gayet sakin. Sadece izle." İrem, barmene siparişini verirken bakışlarını yavaşça barın diğer ucunda duran Rüya ve Ada’ya kaydırdı. Kızlar aralarında fısıldaşıp hafifçe gülerken, İrem kadehini alıp adımlarını Rüya’nın olduğu tarafa doğru atmaya başladı.
İrem, elindeki kadehi zarafetle kavrayıp arkasındaki beş kişilik kız grubuna döndü. Yüzüne gayet samimi, abartılı bir tebessüm yerleştirip sesini grubun duyacağı bir tonda ayarladı: "Kızlar, gelin sizi Rüya ile tanıştırayım," dedi, adımlarını Rüya’ya doğru atarken. Kızlar meraklı gözlerle arkasından süzüldü. İrem, Rüya’nın tam yanına gelip durdu. Yüzündeki o ışıltılı gülüşle kızlara döndü: "Rüya, Ateş’in mücevher firmasında çalışan baş tasarımcısı. Gerçekten yetenekli bir kız! Yani öyle sıradan çizimler değil, bayağı uğraşıyor, çabalıyor. Hatta lansmandaki o elmas yüzüğü de o tasarladı. Bir yerden başlayıp Atalay Holding gibi büyük bir markaya kapak atmak kolay değil tabii, hakkını vermek lazım..." Rüya kadehini masaya koydu, İrem’in lafın arasına sıkıştırdığı o küçük alçaltma çabasını ve 'çalışan', 'kapak atmak' vurgularını anında yakaladı. Hiç istifini bozmadan, İrem’e doğru hafifçe döndü. Yüzünde pürüzsüz, gayet sevimli ama gözlerinin içi buz gibi bir gülümseme belirdi. "Karşılıklı canım..." dedi Rüya, gayet tatlı ve uysal bir sesle. Sonra bakışlarını İrem’in tepeden tırnağa elbisesinde ve takılarında gezdirdi. Sesi aynı tatlılıkta kalırken lafın iğnesini tam yerine batırdı: "Biz burada yeteneğimizle, kendi alın terimizle bir yerlere gelmeye, değer üretmeye çalışıyoruz işte. Babanın parasıyla dünyayı gezip hazır hayat yaşamak da güzel tabii ama... İnsan kendi emeğiyle bir şey başaramayınca, başkalarının kurduğu masalara sadece izleyici olarak oturmak zorunda kalıyor. Ama yine de çok tatlısın, en azından boş durmayıp geziniyorsun." İrem’in yüzündeki o abartılı tebessüm bir an için tamamen dondu. Arkasındaki kızlardan biri hafifçe yutkunurken diğeri gözlerini kaçırdı. Ada kadehinin arkasına saklanıp kıkırdamamak için kendini zor tuttu.İrem bozuntuya vermemeye çalışarak boğazını temizledi, kadehinden bir yudum aldı. "Öyle tabii... Herkesin tercihi farklı," dedi, sesi hafifçe kısalarak.
Melis bir adım öne çıkıp yapmacık bir ilgiyle gülümsedi. "Madem tanıştık, biraz kendinden bahsetsene," dedi, gözlerini süzerek.İrem bunu duyar duymaz sinsi bir memnuniyetle atıldı. "Aaa evet Melisçim, ne güzel dedin! Ben seni tanımayı çok isterim... Ailenden bahsetsene biraz?" İrem, için için Rüya’nın sıkışıp ezileceğini, mahcup olup toz pembe yalanlar söyleyeceğini veya durumu toparlamak için lafı çevireceğini düşünerek sinsi bir tebessümle cevabı beklemeye başladı. Ada kadehinin arkasına saklanıp gözlerini devirdi, fısıltıyla: "Geldik fasulyenin faydalarına..." O sırada birkaç adım ötede duran Sedat, kızların Rüya’nın etrafını iyice sarmasından huzursuz olup Erdem’in kolunu dürttü. "Erdo, biraz kızlara yaklaşalım, kavga çıkacak hissediyorum! Ateş abi gelmeden müdahale ederiz, durum sakat," dedi Sedat gergin bir fısıltıyla. Erdem bakışlarını bir milim bile gruptan ayırmadan net bir sesle karşılık verdi: "Olduğun yerde kal Sedat. Saçmalama, kadınların arasındaki diyaloğa pat diye atlanmaz. Ateş Bey gelene kadar sadece mesafeyi koruyup izliyoruz, emirsiz hamle yok." Rüya, İrem’in gözlerinin içindeki o beklentiyi görünce önündeki kadehten sakince bir yudum aldı. Hiçbir yalanın ardına sığınmaya da durumunu gürültüyle savunmaya da ihtiyacı yoktu. Duruşunu daha da dikleştirip gözlerini doğrudan İrem’e dikti.
"İremciğim, ailemi bildiğini biliyorum hayatım," dedi Rüya, gayet sakin, duru ve vurucu bir sesle. "Çok toz pembe bir hayatım yok seninki kadar... Ama çok öğrenmek istiyorsanız; benim ailem Ada ve Ateş."Ortam bir anda buz kesti. İrem’in yüzündeki o sinsi tebessüm, Rüya’nın bu kadar çıplak bir dürüstlükle ve sarsılmaz bir özgüvenle verdiği cevap karşısında darmadağın oldu. Melis de söyleyecek tek bir kelime bulamayıp öylece kalakaldı. Ada duyduğu cümlenin sıcaklığıyla gözleri parlayarak bardağını sıktı, başını gururla dikleştirdi. Sedat ve Erdem ise uzaktan olan biteni izlerken, Rüya'nın bu net ve hesapsız cevabı İrem ve ekibinin kurduğu bütün tuzağı tek bir hamlede bozmuştu.
Aradan yirmi dakika geçmişti. İrem ve tayfası biraz ötede kendi aralarında takılıyor gibi görünse de göz ucuyla sürekli Ada ve Rüya’nın olduğu tarafı süzmeye devam ediyordu. Rüya ve Ada da hiç istiflerini bozmamış, kadehleriyle takılırken sessizce bakışlarıyla karşı tarafa meydan okuyorlardı. Ortamda iki tarafın da geri adım atmadığı, ince ama bariz bir gerilim havası esiyordu.Bu sırada röportajı ve fotoğraf çekimlerini nihayet bitiren Ateş, bar kısmına doğru adımladı. Doğrudan masaya geçmek yerine önce biraz geride duran Erdem ve Sedat’ın yanına uğradı.
“Durum nedir?" diye sordu Ateş, gözleri Rüya’nın üzerinde gezinirken.Erdem hemen hafifçe dikleşip sakince anlatmaya başladı: "Ateş Bey, siz basının yanındayken İrem Hanım ve yanındaki arkadaşları Rüya Hanım’ın yanına geldiler. Yine laf sokmaya, ailesi üzerinden sıkıştırmaya çalıştılar. Sedat’la yakından takip ettik ama Rüya Hanım gayet soğukkanlı bir şekilde durumu yönetti. Herhangi bir taşkınlık yaşanmadı, İrem Hanımların hamlesi boşa çıktı.” Sedat da dayanamayıp sessizce onaylar gibi başını salladı, Erdem’in sözlerine ek yapmadan duruşunu korudu.Ateş, Erdem’in anlattıklarını dinledikten sonra başıyla onay verdi. "Anlaşıldı. Gözünüz üzerinde olsun." Ateş, adamlarının yanından ayrılıp doğrudan bar tezgahına, Rüya’nın yanına doğru yürüdü. Yaklaştığı an Rüya’nın beline elini koyup yumuşakça kendine çekti ve omzundan öperek sarıldı. "Hayatım, geciktim üzgünüm," dedi Ateş, sesi gayet yumuşak ve içten çıkarak. "Çok tuttular basında, bir türlü bırakmadılar." Rüya, Ateş’in belindeki elinin sıcaklığıyla geriye doğru yaslanıp gülümsedi. "Önemli değil, ben de Ada’yla takılıyordum zaten. Hiç sıkılmadık." Ateş barmene bir işaret yapıp kendine bir kadeh istedi. Kadehi eline aldıktan sonra yönünü tamamen Rüya ve Ada’ya döndü. İrem ve grubunun bakışlarını üzerinde hissetse de onlara zerre prim vermeden tamamen Rüya’ya odaklandı. Birlikte kadeh kaldırıp gecenin, müziğin ve sohbetin tadını çıkarmaya devam ettiler.
•
•
Rüya, lavabonun üzerindeki mermere hafifçe yaslanıp musluğu açtı. Suyun şırıltısı geniş, mermer kaplı tuvalette yankılanırken aynadaki yansımasından İrem’e baktı. Yüzüne gayet rahat, hatta biraz sahte bir samimiyet yerleştirerek, “İçerideki hava boğucu değil mi?” diye sordu. İrem kapıya yaslanmış duruşunu bozmadan, kollarını göğsünde birleştirdi. Bakışları kin doluydu. “Hoşuna gidiyor, değil mi?” diye sordu buz gibi bir sesle. Rüya ellerini köpürtmeye devam ederken aynadan İrem’in gözlerine baktı. Sesi son derece gamsız ve sakindi: “Anlamadım?” İrem bir adım öne çıktı. Sesindeki o çekememezlik ve öfke her kelimesinde belirmeye başlamıştı. “İnsanların içinde bana karşılık vermek, beni ezmek... Hoşuna gidiyor değil mi?”Bu soru üzerine Rüya’nın yüzünde belli belirsiz, hafif alaycı bir gülümseme belirdi. Hiç acele etmeden musluğu kapattı. Yanındaki havluluktan bir kağıt alıp ellerini kuruladı, ardından kağıdı çöpe attı. Tekrar aynaya dönüp çantasından rujunu çıkardı. İrem’e aynadan kısa bir bakış atıp rujunu ağır ağır, gayet özenle tazelemeye başladı.Rüya’nın kendisini zerrece ciddiye almaması, bu umursamaz ve soğukkanlı tavrı İrem’in içindeki ateşi iyice harlıyordu. Kışkırtamadıkça çıldırma noktasına gelse de bunu dışarıya belli etmemek için çenesini sıktı. “Sana soruyorum!” dedi İrem, sesinin tonunu biraz daha yükselterek. Rüya rujunun kapağını tık diye kapattı. Çantasına koyduktan sonra yavaşça arkasına döndü. Yüzündeki o sakin gülümsemeyi bir milim bile bozmadan doğrudan İrem’in gözlerinin içine baktı.
"Seni ezmek mi?" dedi Rüya, gayet yumuşak ama bir o kadar da ezici bir tonla. "İremciğim, seni ezmek için ekstra bir çaba sarf etmeme gerek yok ki... Sen zaten kendi hırsınla, kendi kurduğun o küçük oyunlarla kendini ezdiriyorsun bana. Ben sadece durduğum yeri koruyorum." İrem’in gözleri öfkeyle kısıldı. "Ateş’in arkasına sığınmak kolay tabii..." diye fısıldadı dişlerinin arasından. Rüya bir adım İrem’e doğru yaklaştı. Aralarındaki mesafeyi sıfırlayıp tam karşısında durdu. "Ben kimsenin arkasına sığınmıyorum," dedi Rüya, fısıltı kadar yakın ama bir dağ kadar yıkılmaz bir sesle. "Ama senin aksine, benim sığınmaya ihtiyacım da yok. Şansını fazla zorlama istersen. İçerideki gibi tatlı tatlı cevap vermem bir dahakine."
Rüya, tam İrem’in yanından geçip kapının koluna uzanacağı sırada, İrem birden gözü dönmüşçesine Rüya’nın koluna yapıştı. Sertçe iterek onu kapıdan geriye doğru savurdu ve üzerine yürüdü. Rüya dengesini son anda toparlayıp sırtını hafifçe mermer tezgaha yasladı. Şaşkınlıktan ziyade öfkeyle kaşlarını çattı."Ne yapıyorsun ya?!" dedi Rüya, sesi tuvaletin mermer duvarlarında çınlayarak.İrem parmağını Rüya’ya doğru sallayarak öfkeyle bağırdı: "Sen kimsin de benimle böyle konuşabiliyorsun?! Ne sanıyorsun kendini ? Ben İrem Akyol’um!" Rüya bir an bile geri adım atmadı. İrem’in sallanan parmağına ve üstüne yürüyüşüne aldırış etmeden aralarındaki mesafeyi sıfırlayacak kadar öne atıldı. İrem’in tam gözlerinin içine, santimler kala baktı. "Kim olduğun benim umurumda mı sanıyorsun?" dedi Rüya, buz gibi, her kelimesi kurşun gibi ağır bir sesle. "Madem bu kadar önemli birisin, adından başka tutunacak bir şeyin olsun da adına yakışır hareketler yap o zaman!"
İrem geri adım atmak yerine öfkeden gözü dönmüş bir halde tekrar Rüya’nın üzerine yürüdü. Yolunu kapatıp yüzüne doğru bağırdı: "Bunu bana sen mi söylüyorsun?!" dedi, sesi hırsından titreyerek. "Kendi battı batacak şirketini bırakıp zengin bir adamı kendine aşık eden, sonra da adamın şirketine konan basit bir kız mı söylüyor bana bunu?!" Rüya kapının kolundaki elini yavaşça çekti. İrem’in bu seviyesiz çırpınışı, kurduğu o ezik cümleler yüzünde öfke yerine derin bir acıma duygusu yarattı. İrem’in tam karşısında dimdik durdu. Yüzüne yerleştirdiği o buz gibi, alaycı gülümsemeyle İrem’e yaklaştı. "Basit mi?" dedi Rüya, gayet sakin ama her kelimesi tokat gibi patlayan bir tonla. "Ateş Atalay gibi bir adamın sadece masallarla, süslü laflarla kandırılabilecek bir adam olmadığını sen benden çok daha iyi biliyorsundur İrem. Etrafında pervane olmana rağmen gözünün içine bile bakmamasının acısını benden çıkarmaya çalışma." İrem’in yüzü mosmor kesildi, nefesi tıkandı. Rüya bir adım daha yaklaşıp gözlerini İrem’in gözlerine dikti: "Ateş benim aklıma, yeteneğime ve duruşuma aşık oldu. Sen ise babanın parası ve unvanın dışında bir hiç olduğun için, bir kadının kendi emeğiyle bir erkeğin saygısını kazanabileceğini aklın almıyor. Şimdi çekil önümden. Çünkü seviyeni düşürdüğün bu çukurda seninle daha fazla vakit kaybedemem."
İrem, tuvaletin mermer duvarlarında çınlayan sinir bozucu, tiz bir kahkaha attı. Yüzüne kin dolu bir tatmin ifadesi yerleştirip Rüya’ya doğru bir adım daha yaklaştı. "Hala sana aşık olduğunu sanıyorsun değil mi? Aptalsın sen!" dedi, gözlerini hırsla süzerek. "Babanın Ateş’e ihanet ettiğini sen de çok iyi biliyorsun, kendini kandırma. Bu durum resmen doğrulandığında Ateş seni bir saniye bile tutmayacak, kapının önüne koyacak. O zaman kime aşıkmış, yanında kimi tutuyormuş göreceksin!"
"Kes sesini! Kendini kandıran biri varsa o da sensin!" İrem Çenesini dikleştirip o gıcık gülüşünü sürdürdü. "Gerçekler canını acıtıyor değil mi? İstediğin kadar bağır, Ateş Atalay ihaneti affetmez. Hele ki senin gibi sonradan görme bir kızın ailesinden geliyorsa..." Rüya sözünü kesti: “Ateş ile benim aramdaki bağı da, babamla ilgili gerçekleri de senin o sığ aklın almaz. Ateş’in hayatında yer edinemeyişinin acısını bu ucuz senaryolarla çıkarmaya çalışma. Bir daha babamın adını ya da Ateş’le olan ilişkimi o kirli ağzına alırsan, seni bu salondan rezil ederek çıkartırım. Şimdi çekil önümden!"
İrem, giden Rüya’nın arkasından hırsla atılıp koluna sertçe yapıştı. Tırnaklarını Rüya’nın tenine geçirecek kadar sertçe sıkarken, gözlerinden adeta alev fışkırıyordu. "Kim kimi rezil eder sana çok iyi gösterirdim de..." dedi İrem, dişlerinin arasından tıslar gibi. "Dua et bugün tanışmamızın şerefine sana tolerans gösteriyorum! Bir daha insanların içinde beni ezmeye kalkarsan olacaklardan sorumlu değilim! "Rüya, kolunda hissettiği acıya rağmen gıkını bile çıkarmadı. Bakışları İrem’in sıkıca tuttuğu koluna, ardından da gözlerinin tam içine kaydı. Yüzünde buz gibi, en ufak bir sarsıntı taşımayan, mağrur bir gülümseme belirdi. "Seni ezdiğimi ve ezildiğini kabul etmen hoşuma gitti, İrem Akyol," dedi Rüya, gayet sakin ama her bir kelimesini İrem'in yüzüne tokat gibi çarparak. İrem geç de olsa söylediği lafın mantık hatasını ve kendi ağzıyla yenilgiyi itiraf ettiğini fark edince donakaldı. Rüya, kolunu İrem’in gevşeyen parmaklarının arasından sert bir hareketle kurtardı. Elbisesinin kolunu sakince düzeltti, kapıyı sonuna kadar açıp arkasına bile bakmadan gürültülü gala salonuna doğru adımladı.
Rüya, tuvaletin kapısından çıkar çıkmaz tam koridorda bekleyen Ada ve Erdem ile burun buruna geldi. Yaşanan gerilimin etkisiyle kaşları hâlâ çatılı, nefesi düzensizdi.Ada, Rüya’nın bu halini görünce endişeli bir adımla öne atıldı. "Kızım iki saattir ne yapıyorsun tuvalette? Bir şey oldu sandı—"Sözünü tamamlayamadan, Rüya’nın hemen arkasından İrem belirdi. İrem de en az Rüya kadar çatık kaşlarla, öfkeden kızarmış bir yüzle kapıda durdu. Bir an için koridordaki sessizlik derinleşti; İrem durup sırayla Rüya’ya, Ada’ya ve arkada bir kule gibi dikilen Erdem’e soğuk bakışlar attı.Ada, tabloyu gördüğü an durumu çözdü. Bakışlarını İrem’den Rüya’ya kaydırıp yapmacık bir şaşkınlıkla dudaklarını bükerek, "Oov... Şimdi anlaşıldı," dedi. İrem, Ada’nın bu alaycı tavrına karşı gözlerini devirip çenesini dikleştirdi. Hiçbirine tek bir kelime dahi etmeden, topuklarının tıkırtısıyla yanlarından hışımla geçip gitti.Erdem, İrem uzaklaşırken gözünü üzerinden ayırmadı, ardından sakince Rüya’ya döndü. "Bir sorun var mı Rüya Hanım?" Rüya elbisesini sakince düzeltti, "Sorun yok Erdem, hallettim. Salona dönelim.”
Rüya, tuvalet koridorundaki gerilimin ardından hızlanan adımlarla gala salonunun kalabalığına karıştı. Çatık kaşları ve hırslı bakışlarıyla doğrudan bar kısmına yönelmişken, sağ tarafından aniden beliren tanıdık bir gölge hareketini kesti. Ateş, Rüya’nın adımlarına yetişip nazik ama sarsılmaz bir hamleyle kolundan tutarak onu durdurdu. Bakışları hemen Rüya’nın gergin yüzünde, çatık kaşlarında ve ardından az ötede adeta alev saçarak grubunun yanına dönen İrem’de gezindi. "Nereye böyle fırtına gibi?" dedi Ateş, sesindeki o derin ve korumacı tonla. Rüya’nın kolundaki tutuşunu yumuşatıp elini onun eline kaydırdı, parmaklarını kenetledi. "Yüzünün hali ne böyle? Bir şey mi oldu tuvalette?"Rüya, Ateş’in elini hissettiği an derin bir nefes alarak duruşunu toparlamaya çalıştı. Çatık kaşlarını gevşetip bakışlarını Ateş’in endişeli gözlerine dikti. "Yok bir şey," dedi Rüya, sesindeki hırsı bastırmaya çalışarak. Ama parmaklarının Ateş’in elini sıkışından ne kadar öfkeli olduğu açıktı. "Sadece... başım ağrıdı biraz." Ateş inanmamış bir tebessümle başını hafifçe yana eğdi. Gözleri İrem’in olduğu tarafa kısa bir bakış atıp tekrar Rüya’ya döndü. "Rüya... Benden bir şey saklamaya çalışma," dedi, fısıltı kadar yakın ama son derece ciddi bir sesle. "İrem yine canını sıkacak bir şey mi söyledi?"
"Sonra konuşuruz," dedi Rüya, sesindeki mesafeli ve gergin tonu gizleyemeden.Ateş’in kollarındaki ellerini yavaşça geriye çekti ve bir adım geriledi. Ateş, Rüya’nın bu aniden geri çekilmesine ve mesafe koymasına anlam veremeyerek bir an duraksadı. Bakışları, az önce Rüya’nın kolundan kayıp giden kendi ellerine kaydı. Tam o sırada, Rüya’nın teninde taptaze beliren parmak izlerini ve o belirgin kızarıklığı fark etti. İrem’in tırnaklarını geçirip sertçe sıktığı yer kıpkırmızıydı. Ateş’in yüzündeki yumuşak ifade bir anda silindi, kaşları tehlikeli bir şekilde çatıldı. Gözlerindeki o sakin bakış yerini çakmak çakmak bir öfkeye bıraktı. Rüya hiç uzatmadan dönüp hızlı adımlarla bar tezgahına ilerledi ve Ada’nın yanındaki sandalyeye oturdu. Ateş ise hiç zaman kaybetmeden, adeta adımları yeri döverek arkasından gitti. Rüya daha ne olduğunu anlayamadan, Ateş uzanıp onun kızaran kolunu kavradı ve kendine doğru çekti.Az ötede duran Sedat ve Erdem, Ateş’in bu anilikle hışımla hareket ettiğini görünce bakışıp hemen tetikte bir duruşa geçtiler.Rüya kolunun çekilmesiyle irkilerek gözlerini açtı. "Ne yapıyorsun Ateş?" diye sordu, şaşkınlık ve hafif bir kızgınlıkla. Ateş, başparmağıyla o kızaran bölgenin hemen yanına dokunarak, bakışlarını Rüya’nın gözlerine dikti. Sesi buz gibi, öfkesini bastırmaya çalışan ama her kelimesi titreyen bir tondaydı: "Bu kolunun hali ne?"
Rüya kolunu kurtarmaya çalışarak sesini iyice kıstı. "Ateş uzatma, insanlar bize bakıyor," dedi gergin bir fısıltıyla.Ateş bakışlarını bir milim bile Rüya’dan ayırmadı ama o sırada az ötedeki masada oturan İrem, ikilinin bu gerilimli anını göz ucuyla süzüyordu. İrem’in dudaklarında belli belirsiz, zafer kazanmışçasına sinsi bir tebessüm belirdi. Ateş ile Rüya’nın kendisi yüzünden tartışıyor oluşu, içindeki o hazımsızlığı bir nebze olsun dindirmiş, ona inanılmaz bir keyif vermişti. Ateş, Rüya’nın bakışlarının kaydığı yönü takip edip İrem’in yüzündeki o sırıtmayı yakaladığı an gözleri tehlikeli bir şekilde kısıldı. Çene kemikleri öfkeden kenetlendi. Rüya, Ateş’in bakışlarındaki değişimi fark edip elini onun koluna koydu. "Ateş, sakın..." dedi uyarıcı bir tonla. "Onun tam olarak istediği şey bu zaten; dikkatleri üzerimize çekmek, olay çıkarmak. Bu zevki ona verme." Sedat ile Erdem uzaktan Ateş’in duruşunun sertleştiğini görünce birer adım öne kaydılar.Ateş, Rüya’nın kolundaki kızarıklığa son bir kez bakıp derin, kontrollü bir nefes aldı. Yüzündeki öfkeyi soğuk ve karanlık bir ciddiyete dönüştürerek tekrar Rüya’ya odaklandı.
Ateş, Rüya’nın gözlerindeki kararlı ifadeyi ve yarısını duyunca derin bir nefes aldı. Çenesindeki o sertleşen kasları yavaşça gevşetti. İrem’in sırıtarak kendilerini izlediğinin farkındaydı ama Rüya’nın haklılığına yenik düşüp ikna oldu. Bakışlarını İrem’den tamamen çekip sadece Rüya’ya odaklandı. "Tamam," dedi Ateş, sesi hâlâ alçak ve gergindi ama öfkesini dizginlemeyi başarmıştı. Rüya’nın kızaran koluna son bir kez özenle dokunup elini tuttu. "Gidiyoruz zaten, daha fazla kalmanın bir anlamı yok."Zaman ilerledikçe salondaki davetliler de yavaş yavaş azalmaya, gala hareketliliğini kaybetmeye başlamıştı. Ateş, Rüya ve Ada bar tezgahından kalktılar. Erdem ve Sedat anında bir adım gerilerinde yerlerini alarak çıkışa doğru eşlik etti. Mekanın görkemli kapısından dışarıya, gece havasına adım attıkları sırada, hemen kapı önünde siyah bir lüks aracın yanında bekleyen orta yaşlı, karizmatik ve otoriter duruşlu bir adam onları fark etti. İrem’in babası Onur Akyol’du bu.Onur Bey, Ateş’i görür görmez yüzüne babacan ve saygın bir tebessüm oturtup adımlarını onlara doğru attı. "Ateş, oğlum," dedi Onur Bey, samimi bir sesle elini uzatarak. "Çıkıyor muydunuz? Lansman harikaydı, tebrik ederim." Ateş, Onur Bey’in uzattığı eli sıkarken saygısını korumaya özen gösterdi ama tuvalette yaşananların gölgesi bakışlarında hâlâ hafifti. "Teşekkür ederim Onur Amca. Evet, biz de artık geçiyorduk."Onur Bey’in bakışları doğal bir merakla Ateş’in hemen yanında duran, elini tuttuğu Rüya’ya kaydı. Rüya’nın asil duruşu ve güzelliği Onur Bey’in gözünden kaçmamıştı. Yüzündeki tebessümü genişleterek sordu:"Yanındaki hanımefendiyle tanıştırmayacak mısın beni?"
Ateş, elini Rüya’nın beline nazikçe yerleştirip onu Onur Bey’e doğru biraz daha yaklaştırdı. Yüzünde gururlu bir ifade belirdi."Tabii Onur Amca... Rüya," dedi Ateş, kelimelerin üzerine basarak. "Rüya, bu Onur Bey. Onur Amca, Rüya benim hayatımdaki kadın." Rüya, İrem’in babasının karşısında olduğunu anladığı an duruşunu bir milim bile bozmadı. Bütün zarafetiyle tebessüm edip elini Onur Bey’e uzattı. "Memnun oldum Onur Bey." Onur Bey, Rüya’nın elini nazikçe sıkarken "Akyol" adı ile bu kız arasındaki görünmez gerilimin veya kızının tuvalette yaşattığı çirkinliğin henüz farkında değildi; tamamen nezaketle karşılık verdi: "Ben de çok memnun oldum kızım."
Onur Bey, tam o sırada mekandan dışarı adım atan kızı İrem’i fark etti. Yüzündeki gururlu tebessümle eliyle işaret ederek onu yanlarına çağırdı. "İremciğim, gel hayatım," dedi Onur Bey, sesindeki babacan tonla. "Seni Ateş’in kız arkadaşı Rüya ile tanıştırayım." İrem, babasının yanına yaklaşırken yüzündeki o hırslı ve gergin ifadeyi Onur Bey’e hissettirmemek için zorlukla bastırdı. Ancak gözleri Rüya’ya kaydığı an aralarındaki o zehirli elektrik yeniden belirdi. Onur Bey, kızının tuvalette yaşattığı çirkinlikten habersiz, tamamen iyi niyetle söze devam etti: "İrem de bu akşam buradaydı ama sanırım içeride karşılaşmadınız."
Rüya, yüzünde en ufak bir sarsıntı taşımayan, son derece asil ve soğuk bir tebessümle İrem’e baktı. "Aaa, öyle mi? Karşılaşmadık sanırım," dedi, sesi pürüzsüz ve sakindi. İrem çenesini dikleştirip sahte bir gülümsemeyle elini uzattı. "Memnun oldum," dedi dişlerinin arasından. Rüya, İrem’in elini tuttuğu an tebessümünü bir milim bile bozmadan parmaklarını kavradı. İrem’in az önce tuvalette kendi koluna yaptığı gibi, tırnaklarını İrem’in elinin arkasındaki yumuşak dokuya sertçe ve derinlemesine geçirdi. Duyduğu ani ve keskin acıyla nefesi kolunu çekmek için hamle yapmak istedi ama babasının tam önünde durdukları için çığlık atamadı ya da tepki veremedi. Yüzü acıdan ve öfkeden anında kızardı. Rüya ise İrem’in gözlerinin içine doğrudan bakarak, tırnaklarını biraz daha bastırdı ve son derece nazik bir tonla fısıldadı:
"Ben de çok memnun oldum, İremciğim..." Rüya elini yavaşça ve sakince geri çektiğinde, İrem’in teninde kıpkırmızı tırnak izleri kalmıştı. İrem acıyan elini refleksle diğer eliyle kapatıp geriye doğru bir adım attı, "İrem? Bir şey mi oldu kızım," Rüya, Ateş’in koluna sakince girerken Onur Bey’e dönüp gülümsedi. "Sanırım İrem Hanım biraz yorulmuş Onur Bey, akşamın temposu ağır geldi herhalde."
Onur Bey’in bu masum ve gururlu açıklaması karşısında Ateş, dudaklarında hafif bir tebessümle Rüya’nın beline elini daha sıkı sardı. Başını eğip Rüya’nın şakaklarına, mis kokulu saçlarına derin bir öpücük kondurdu. Yüzündeki gurur ve sahiplenici tavır dışarıdan bakıldığında göz kamaştırıyordu.Onur Bey de kızına bakıp babacan bir sevgiyle gülümsedi. İrem’in acıdan kızarmış elini saklamaya çalışan gergin hallerini fark etmeden, uzanıp onun saçlarını şefkatle okşadı, ardından yaklaşıp yanağından öptü."Olabilir evet. Çok yardım etti bu gece için doğrusu," dedi Onur Bey, kızının omuzlarını gururla tutarak. "Bütün organizasyon sürecinde arkamda durdu benim güzel kızım." İrem, babasının bu sevgisi karşısında acıdan ve sinirden tırnaklarını avucunun içine geçirmemek için kendini zor tutuyordu. Bir yanda babasının gururlu bakışları, diğer yanda hemen karşısında Ateş’in göğsüne kurulmuş, zafer kazanmışçasına kendisine bakan Rüya... Nefesi kesilecek gibi hissetti.Rüya, Ateş’in belindeki elinin sıcaklığına biraz daha sokulup Onur Bey’e doğru zarifçe başını salladı.
"Ne güzel... Evlatların anne babalarına böyle destek olması çok kıymetli Onur Bey," dedi Rüya, sesindeki o iğneleyici ama dışarıdan bakıldığında melek gibi duran tonla. "İrem Hanım’ın emeğine sağlık." İrem, Rüya’nın o iğneleyici "anne baba desteği" lafını duyar duymaz, babasının yokluğu üzerinden Rüya’nın canını yakabileceği o hassas noktayı anında yakaladı. Yüzündeki acı çeken ifade bir anda yerini sinsi ve zafer kazanmış bir gülümsemeye bıraktı.Rüya’ya doğrudan, zehir gibi bakan gözlerle kilitlendi. "Değil mi ya..." dedi İrem, sesini bilerek biraz yükseltip her kelimesinin üzerine basa basa. "Baba sevgisi çok ayrı bir şey gerçekten. O iyi ki var, canım o benim..."Cümlesini bitirir bitirmez dönüp babasının boynuna sarıldı. Onur Bey’in yanağına kocaman, gösterişli bir öpücük kondurdu."Allah başımdan eksik etmesin..." diye fısıldadı babasına sarılırken, ama gözleri hâlâ Rüya’nın üzerindeydi. Rüya’nın babasıyla olan çalkantılı durumunu ve aralarındaki mesafeyi ima ederek, lafı tam kalbinden vurmak istemişti. Onur Bey kızının bu aniden coşan sevgisi karşısında gururla gülümsedi, İrem’in sırtını okşadı. "Canım kızım benim..." Rüya, İrem’in bu aleni hamlesiyle bir an için duraksasa da yüzündeki o mağrur ve dik duruşu bir milim bile bozmadı. Bakışları soğuk bir taş gibi sertleşti. Ateş ise İrem’in bu lafının altındaki o zehirli imaı anında hissetti; belindeki eliyle Rüya’yı kendine biraz daha çekip sahiplenici bir tavırla korumaya aldı. Çene kemikleri kenetlendi. Rüya, İrem’in gözlerinin içine bakarak buz gibi bir tebessüm kondurdu dudaklarına.
Ateş, saatin iyice ilerlediğini fark ederek Onur Bey’e doğru bir adım attı. "Onur Amca, bize müsaade o zaman. Daha fazla tutmayalım sizi de, iyi geceler.""İyi geceler oğlum, görüşmek üzere. Rüya kızım, seninle tanıştığıma çok memnun oldum," dedi Onur Bey içtenlikle."Ben de Onur Bey, iyi geceler," diyen Rüya, bakışlarını son bir kez İrem’e kaydırdı. İrem’in gözlerindeki o kin, öfke ve çaresizlik karışımı alevi gördüğünde dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Arbalarına doğru yürürlerken Ada arkadan Erdem ve Sedat’a sessizce göz kırpıp fısıldadı: "Maçı kim kazandı sizce?" Erdem ciddiyetini bozmadan hafifçe öksürürken, Sedat bıyık altından gülerek başını salladı. Rüya ise Ateş’in kolunda, başı dik ve sarsılmaz bir adımla gecenin karanlığına doğru ilerledi.