Oyun|7

Güneşin ilk ışıkları yatak odasının tüllerinden süzülürken Rüya huysuzca öbür tarafına döndü. Ateş’in düzenli nefes sesleri ve belini kavrayan kolunun güven veren ağırlığı arasında yavaşça gözlerini açtı.Telefonunun ekranını uyandırmak için hafifçe dokunduğunda amacında sadece saate bakmak vardı. Saat henüz 06:45’ti.Ancak ekranın tam ortasında, tanımadığı bir numaradan gelen yeni bir mesaj bildirimi duruyordu. Mesajın başlığı bile uykusunu bir anda dağıtmaya yetti:
0533 *** ** ** “Rüya, kızım, ben babanın halası Ender. Bu mesajı okur okumaz, kimseye bir şey söylemeden verdiğim adrese gel. Babanın ve o elmasın arkasındaki saklanan gerçekleri öğrenmek istiyorsan yalnız ol. Bekliyorum."Mesajın altında, şehrin sakin ama lüks semtlerinden birine ait bir adres ve konum vardı. Rüya’nın kalbi göğsüne çarpmaya başladı. Batan ailesi, geçmişi ve dün gece kazandıkları zaferin hemen ardından gelen bu mesaj, içindeki o bitmek bilmeyen şüphe tozlarını yeniden havalandırmıştı.
Ateş’in yüzüne baktı. Derin bir uykudaydı; gecenin yorgunluğu ve zaferin rahatlığı yüz hatlarına yansımıştı. Eğer ona haber verirse, Ateş’in asla tek başına gitmesine izin vermeyeceğini, etrafını korumalarla saracağını biliyordu. Ama mesaj çok netti: Babanın arkasındaki gerçekler...Sessizce yatakta doğruldu. Ateş’in kolunu üzerinden kaydırıp parmak uçlarında banyoya geçti. Üzerine siyah, sıfır kol body ve beyaz pantolonunu geçirdi. Saçlarını açık bıraktı. Komodinin üzerindeki elmas yüzüğe kısa bir an baktı. Onu takmak yerine çekmeceye bıraktı. Telefonunu cebine atıp komodinin üzerine küçük bir not bıraktı: "Ufak bir işim var, hemen döneceğim. Merak etme." Sessiz adımlarla odadan çıktı. Villanın alt katındaki görevliler henüz hareketlenmemişken, garajın yanındaki küçük bahçe kapısından süzülüp yola çıktı. Ana caddeden bir taksi çevirerek mesajdaki adresi şoföre uzattı. Araba hareket ederken, arkasında bıraktığı o güvenli limandan uzaklaştığının farkındaydı.
•
•
Taksi, şehrin gözden uzak ama oldukça köklü ve lüks semtlerinden birinde, yüksek bahçe duvarlarıyla çevrili devasa bir konağın önünde durdu.Rüya taksiden inip demir döküm ağır bahçe kapısına doğru yürüdü. Zile bastıktan birkaç saniye sonra, üzerinde şık bir üniforma olan orta yaşlı bir kadın hizmetli kapıyı açtı. Kadın, Rüya’yı görünce hiç şaşırmadan hafifçe başıyla selam verdi."Rüya Hanım, hoş geldiniz. Nimet Hanım sizi bekliyordu, buyurun," diyerek içeri davet etti. Ağaçlıklı uzun yoldan yürüyüp konağın gösterişli çift kanatlı kapısından içeri girdiler. İçerisi, eski burjuvazi kokan, yüksek tavanlı ve ağır mobilyalarla döşenmiş görkemli bir evdi.Hizmetli onu geniş, aydınlık yemek salonuna doğru yönlendirdi. Salonda muazzam büyüklükte bir kahvaltı sofrası kuruluydu; kuş sütü eksik denilecek kadar kalabalık, taze hamur işlerinden çeşit çeşit reçellere kadar her şeyin olduğu zengin bir masa... Masanın bir ucunda iki küçük çocuk neşeyle meyve sularını yudumlarken, köşedeki şık bebek arabasında birkaç aylık bir bebek huzurla uyuyordu. Evin içinde hem canlı bir aile telaşı hem de oturmuş bir zenginliğin ağırlığı vardı.Masanın baş köşesinde ise yaşını hiç göstermeyen, son derece bakımlı ve otoriter duruşlu bir kadın oturuyordu. Nimet Hala... Elindeki son model tablette dikkatle moda haftasından defile görsellerine, yeni sezon mücevher trendlerine bakıyordu. Rüya’nın içeri girdiğini fark edince tableti yavaşça masaya, porselen tabağının yanına bıraktı.
Rüya, masanın kalabalığına ve ortamın bu şaşırtıcı derecede günlük, şaşaalı havasına kısa bir an bocalayarak baktı. Masadakilerin çoğu babasının tarafından, yüzlerini çocukluğundan muğlak bir şekilde hatırladığı akrabalarıydı; ama kimse durumun garipliğini sorgulamıyor, kahvaltısına devam ediyordu. Nimet Hala, gözlüğünü burnunun ucuna indirip Rüya’yı tepeden tırnağa sarsılmaz bir süzüşle inceledi. "Geldin demek," dedi Nimet Hala, sesi son derece sakin ama masadaki tüm uğultuyu kesecek kadar güçlü çıkarak. "Hoş geldin. Geç otur şöyle, bir şeyler ye."
"Yok, sağ olun... İştahım yok," dedi Rüya, sesinin dik durmasına gayret ederek. Ailesinin bu koluyla yıllardır tek bir teması olmamıştı ve bu ani çağrı onu savunmada tutuyordu. Nimet Hala, tabağının yanındaki tableti kapatıp hizmetliye doğru hafifçe başını salladı. "O zaman bir sade kahve getir kızımıza," dedikten sonra tekrar Rüya’ya döndü. "Aç karınla laf dinlenmez ama madem öyle diyorsun, kahveni içersin." Nimet’in sosyete arkadaşlarının bakışları kısa bir an Rüya’ya kaysa da Nimet Hala’nın otoriter varlığı yüzünden kimse söze girmedi. Çok geçmeden önüne gelen porselen fincandaki taze pişmiş Türk kahvesinden bir yudum alan Rüya, fincanı tabağına koyup doğrudan kadının gözlerinin içine baktı. "Beni buraya neden çağırdınız Nimet Hanım?" dedi Rüya, lafı hiç dolandırmadan. "Mesajda babamdan bahsetmiştiniz." Nimet Hala arkasına yaslandı. Gözlerindeki o tecrübeli, her şeyi görmüş geçirmiş soğukkanlılıkla kahvesini yudumladı ve bombaları patlatmadan önceki o ağır sessizliği salona yaydı.
Nimet Hala kahvesinden bir yudum daha aldı. Fincanı tabağına usulca bırakırken, gözlerini doğrudan Rüya’ya dikti. Masadaki çocukların neşeli sesleri bir an için arka planda eriyip giderken, yaşlı kadının dudaklarından tane tane, buz gibi bir şiir döküldü:
"Ateşle oynarsan yakar elini,
Hakkın olmayana uzatma dilini.
Emanet çalınan o büyük taşın,
Günü gelir, kökten keser başını..."
Şiirin son dizesi salonda ağır bir yankı bıraktığında, Nimet Hala bakışlarını Rüya’nın gözlerinden bir milim bile ayırmadı. "Sen dün gece o elması aldın, zafer kazandığını sandın kızım," dedi, sesi neredeyse bir fısıltı kadar kısık ama ürpertici bir ciddiyetle. "Ama o taş senin babanın alnına sürülmüş en büyük lekenin diyetiydi. Ve hakkın olmayan o mirası sahiplenerek, kimin ahını üzerine aldığını henüz bilmiyorsun."
"Anlamadım?" dedi Rüya, kaşlarını çatarak. Sesindeki o gururlu, dik duruş sarsılsa da geri adım atmamaya kararlıydı. "Hakkın olmayan derken? Neden bahsediyorsunuz siz?" Nimet Hala bir an bile tereddüt etmedi. Aniden öne uzanıp Rüya’nın kolunu kavradı. Rüya’nın neye uğradığını anlamasına fırsat vermeden elini yukarı kaldırdı, parmaklarındaki o göz alıcı taşın salonun ışığında kırılan parıltısını doğrudan Rüya’nın yüzüne doğru çevirdi.
"Emanet çalınan o büyük taşın..." dedi Nimet Hala, gözlerini Rüya’nın gözlerine mıhlayarak. Sesi bir kehanet gibi soğuk ve kesindi. "Günü gelir, kökten keser başını…" Rüya, kadının demir gibi kavrayışında duran eline ve parmağında ışıl ışıl yanan elmas yüzüğe baktı. Taşın o pürüzsüz parıltısı, bir an için gözünün önünde karanlık bir gölgeye dönüştü. Kalbi göğsünü delercesine çarpmaya başladı. Nimet Hala’nın parmaklarından kolunu hırsla çekerken geriye doğru hafifçe çekildi. Yüzündeki şaşkınlık yerini sarsılmaz bir öfkeye ve haklı bir isyana bıraktı.
"Emeği ben verdiysem ama?" dedi Rüya, sesindeki hırsla dikleşerek. Kadının gözlerinin içine meydan okurcasına baktı. "O zaman ne olacak? O taşı ben işledim, o tasarımı ben çizdim! Gece gündüz benim emeğim, benim yeteneğim var o yüzükte! Kimin ahından, neyin çalıntısından bahsediyorsunuz siz?" Nimet Hala yüzündeki o çözülmesi imkansız, tecrübeli ifadeyle arkasına yaslandı. Rüya’nın bu öfkeli çıkışı karşısında istifini zerre bozmadı, sadece fincanından son bir yudum daha aldı.
Rüya’nın öfkeli sesi salonda henüz yankılanırken, konağın ağır ahşap kapısı gürültüyle açıldı. İçeri boylu poslu, kumaş pantolonunun üzerindeki ceketini rahatça iliklemiş bir adam girdi. Adımları kendinden emin ve son derece sakindi. Masadakilere doğru hafifçe başını salladı. "Selamün aleykum," dedi, gür ve rahat bir sesle. Nimet Hala istifini zerre bozmazken, adam adımlarını doğrudan Rüya’nın oturduğu sandalyeye doğru attı. Rüya daha ne olduğunu anlayamadan, adam eğilip Rüya’nın parmağındaki elmas yüzüğe dikkatle baktı. Taşın parıltısını gözleriyle süzdükten sonra yüzünde garip, tekinsiz bir tebessüm belirdi.
Aniden elini ceketinin iç cebine attı. Çıkardığı siyah, soğuk silahı tek hamlede kurup doğrudan Rüya’nın alnına doğrulttu. Rüya’nın nefesi boğazında tıkandı, vücudu baştan aşağı buz kesti. Masadaki akrabalardan tek bir çığlık ya da tepki yükselmedi; herkes sanki bu sahneyi yüzüncü kez izliyormuş gibi sakince kahvaltısına devam ediyordu. Rüya gözlerini silahtan ayıramazken, kalbinin gum gum vurması kulaklarında yankılandı. Adam, Rüya’nın o donakalan, korku dolu yüz ifadesine bakıp aniden kas kasıla, gür bir kahkaha patlattı. Silahın namlusunu aşağı indirip emniyetini kapattı ve cebine geri soktu. "Çok acıktım yav!" dedi, yoğun bir Karadeniz şivesiyle, gülmekten omuzları sarsılarak.
Masanın boş bir sandalyesini çekip gürültüyle oturdu. Tabağına göz atarken Rüya’ya dönüp neşeyle salladı başını ."Yav sabah sabah güldürdün beni kızım, heç kusura bakma!" dedi, hala kıkırdayarak. Sonra mutfak tarafına doğru gür sesiyle seslendi: "Sakin ol... Sevdaaaa! Su getir hanım kıza, tıkandı kaldı buralarda!" Rüya, alnından ecel terleri dökülürken gözlerini kırpıştırarak adama baktı. Ne içinde bulunduğu evi, ne bu adamı, ne de Nimet Hala’nın bu akılalmaz rahatlığını kavrayabiliyordu.
Rüya bardağı masaya bıraktı. Boğazındaki o kuruluk geçerken, yüzündeki korku yerini sarsılmaz bir öfkeye bıraktı. Dursun Amcası’nın bu anlamsız, patavatsız şakalarına çocukluğundan beri alışıktı zaten; ama şu an bu tiyatroyu çekecek sabrı hiç yoktu. Gözlerini Dursun’dan ayırıp doğrudan masanın başındaki Nimet Hala’ya dikti. "Beni buraya sırf sabahın köründe gözdağı vermek, eski masallarla kafamı karıştırmak için çağırdıysanız hiç vaktim yok," dedi Rüya, sesi çelik gibi sert ve kestirip atan bir tonla çıkarak. "Gitmem lazım." Sandalyesini geriye doğru iterek ayağa kalktı. Çantasını omzuna takıp arkasını döndüğü an, masanın diğer ucunda, o ana kadar sessizce çayını yudumlayan Canan Hala’nın buz gibi sesi salonda yankılandı: "Destur. Otur yerine." Rüya adımlarını dondurup başını çevirdi. Dursun, Nimet, Canan ve en küçükleri Hikmet... Babasının dört kardeşi de tam karşısındaydı.
Canan Hala elindeki porselen çay bardağını tabağına tık diye bıraktı. Yüzündeki o köklü, tavizsiz otoriteyle Rüya’nın gözlerinin içine baktı. "Buyur ettik soframıza, ekmeğimizi, yemeğimizi paylaştık," dedi Canan Hala, kelimelerin üzerine tek tek basarak. "Saygısızlık hoş görülmez bizde. Hele ki bu masada." Dursun Amcası ağzındaki zeytin çekirdeğini tabağının kenarına bırakıp bıyık altından kıkırdarken, Canan Hala bakışlarını bir milim bile yumuşatmadan devam etti: "Şimdi geç otur şuraya. Kulağını aç da iyi dinle."
Canan Hala gözlerini parmağımdaki elmas yüzüğe dikti. Taşın salondaki ışıkta süzülen parıltısını uzun uzun izledikten sonra, bakışlarını tekrar yüzüme çevirdi. Yüzünde ne tam bir övgü ne de tamamen bir kabulleniş vardı; sadece yılların getirdiği o ağır tecrübe okunuyordu. "Belli ki büyük iş başarmışsın, iyi güzel de yapmışsın, takdir edilir," dedi Canan Hala, sesi bu kez biraz daha alçak ama bir o kadar da uyarıcı çıkarak. Sonra başını hafifçe iki yana salladı. "Ama arkanda güvendiğin adama çok güvenme hanım kız. Gün gelir yarı yolda kalırsın. Çok da yanılırsın. Babanın yanında duracaksın... Ailenin yanında." Bu sözler içimdeki o bastırmaya çalıştığım öfke barajını bir anda patlattı. Çantamın sapını sıkan elimi gevşettim, gövdemi Canan Hala’ya doğru eğdim. Gözlerinin içine doğrudan, tek bir geri adım atmadan baktım.
"Babam benim omuzlarıma öyle bir yük bıraktı ki taşıması zor!" dedim, sesimdeki kırgınlık ve hırs salondaki o ağır havayı bıçak gibi kesti. "Hangi delikte bilmemek daha zor... Babam bana güvenseydi alır beni de giderdi! Şimdi nerede bilmiyorum bile!"Nimet Hala, Dursun Amcam ve Hikmet Amcam... Masadaki dört kardeş de bir an için sessizliğe gömüldü. Sözlerimin arkasındaki o yılların birikmiş yalnızlığı ve öfkesi masanın ortasına ağır bir yük gibi çöktü. Dursun, elindeki çatalı yavaşça tabağın kenarına bıraktı. O az önceki neşeli, şiveli halinden eser kalmamıştı.
Canan Hala ve Nimet Hala aynı anda birbirlerine kısa, karanlık bir bakış attılar. Salondaki çocukların cıvıltısı bile o an sanki bıçak gibi kesildi. Canan Hala öne doğru hafifçe eğilerek elini masanın üzerine koydu. Yüzündeki o sert, tavizsiz ifade yerini sinsi ve tecrübeli bir soğukkanlılığa bırakmıştı. "Baban seni terk edip kaçmadı kızım," dedi Canan Hala, kelimelerin üzerine tek tek basarak. "Seni bu ateşin ortasında korumak için, kendini yem olarak ortaya attı. "Rüya duyduklarıyla dondurucu bir sessizliğe gömülürken, Nimet Hala araya girdi. Masadaki porselen kahve fincanını hafifçe kenara itip doğrudan Rüya’nın gözlerinin en derinine baktı. "Babanın nerede olduğunu ne biz biliriz, ne de Ulusoylar..." dedi Nimet Hala, sesi bir fısıltı kadar kısık ama salondaki herkesin kanını donduracak kadar ağır çıkarak. "O, Ulusoyların ve arkasındaki o karanlık adamların elindeki en büyük kozu çalıp kayboldu. Eğer yanında seni götürseydi, ikinizi de ilk geceden aynı çukura gömerlerdi. Baban gitti ki o adamlar seni aramasın, sen kendi yolunu çizebilecek kadar hayatta kal."
Nimet Hala bakışlarını Rüya’nın parmağındaki elmas yüzüğe kaydırdı: "O yüzük babanın özgürlük biletiydi. Ama sen gittin, o bileti dün gece bütün basının önünde Ateş Atalay’ın eline verdin. Baban seni korumak için kaçtı Rüya... Ama sen yanında durduğun o adama güvenerek, babanın saklandığı deliğin üzerine koca bir hedef tahtası koydun. Şimdi o adamlar babanı bulmak için önce senin kapına dayanacak." Dursun Amca masanın kenarından sessizce araya girdi, o şiveli neşesinden eser kalmamıştı: "Yav kızım... Baban kaçmadı, baban seni Atalay’lara, Ulusoy’ lara yem olmaman için sürgüne mahkûm etti kendini. Anladın şimdi?"
Rüya’nın dudaklarından aniden dökülen gür ve çınlayan kahkaha, salondaki o buz gibi kehanet havasını bir anda dağıttı. Kahkahanın tizliği karşısında masadaki çocuklar ellerindeki meyve suyu bardağıyla donakalıp şaşkın şaşkın ona baktı; tabletletimin sesini kıstılar. Rüya, gözünden akan bir damla yaş gibi duran o hırslı gülüşü silip derin bir nefes aldı. Yüzündeki öfke yerini keskin, küçümseyici bir tebessüme bırakmıştı. "Özgürlük bileti öyle mi?" dedi Rüya, Dursun Amcası’na doğru bakıp başını sallayarak. "Ya amca ne zamandır böyle gülmemiştim ya, alemsiniz gerçekten! Nasıl bir özgürlük biletiymiş bu? Maddi anlamda değil mi?" Elini masaya vurdu.
Masadaki dört kardeşin de yüzü anında gerildi. Rüya gövdesini dikleştirip Canan Hala ile Nimet Hala’nın arasında gözlerini gezdirdi, sesindeki o hırslı gururla meydan okudu: "Biliyordu o taşın çok satılacağını! Amacı kendini yem etmek falan değildi; koleksiyona kendi ismini yazacaktı, benimkini değil! Parayı da alıp tek başına kaçacaktı! Bana bıraktığı tek şey borçlar ve yıkılmış bir isimdi." Öne doğru bir adım daha atıp parmağındaki elması hepsinin gözünün içine sokar gibi kaldırdı: "Ayrıca ben yüzüğü Ateş’e falan vermedim! Düşmandık onunla, evet... Ulusoylar gibi o da çalmaya çalıştı emeğimi. Ama Ateş o yüzüğün bana ait olduğunu bütün dünyaya ispat edeceğini söyledi ve ispat ettirdi! Ben kendi hakkımı, kendi alın terimi söke söke aldım. O adam yanımda durdu. Sizin o masallarla övdüğünüz babam gibi beni ardında tek başıma bırakıp kaçmadı!"
Salonda çıt çıkmıyordu. Dursun Amcası ilk kez söyleyecek tek bir şiveli laf bulamamış, Nimet Hala ise tabağının yanındaki gözlüğünü hırsla eline almıştı. Canan Hala, masanın üzerindeki tespihini yavaşça parmaklarının arasında çevirdi. Yüzündeki o sert, kırılmaz ifade bir an için yerini derin, karanlık bir tecrübenin getirdiği o soğuk ağırlığa bıraktı. Rüya tam arkasını dönüp kapıya doğru bir adım atmışken, Canan Hala’nın sesi salonda son bir kez yankılandı:
"Görürsün kızım... Gururla sırtını dayadığın o duvarlar üzerine yıkıldığında, pişmanlık insanın boğazına düğümlenen en büyük kemik olur. Dilerim ki o kemik seni boğarken, babanın kapısını arayacak yüzün kalmış olsun." Rüya adımını bir milim bile duraksatmadan, arkasına dönüp bakmadan konağın çift kanatlı kapısından dışarı çıktı.
•
•
Taksi villanın bahçe kapısına yanaşır yanaşmaz bahçede volta atan korumalar ve Sedat anında hareketlendi. Taksi daha tam durmadan Sedat hızlı adımlarla gelip arka kapıyı açtı. Yüzü kireç gibiydi. "Rüya Hanım, valla Ateş Bey deliye döndü," dedi Sedat, sesindeki endişeyi gizlemeyebilerek. Rüya taksiden inip çantasını omzuna düzeltti. "Tahmin edebiliyorum Sedat, ben de deliye döndüm zaten," dedi yorgun bir tebessümle. Daha evin ağır ahşap kapısına doğru iki adım atmamıştı ki, kapı gürültüyle açıldı. Ada panik içinde merdivenleri koşarak indi. "Neredesin kızım sen, delirtecek misin bizi?!" diye bağırarak doğrudan Rüya’nın boynuna sarıldı. Rüya’yı iyice kendine çekip geri çekildi, yüzünü gözünü kontrol etti. "Ateş o kadar sinirli ki, bir ara hepimizi dövecek sandım valla!" Rüya bu panik havası karşısında kendini tutamayarak kıkırdadı. "Nerede o?"
"Salonda," dedi Ada, gözlerini devirip arkayı işaret ederek. "Geç hadi, dualarla gir içeri." Rüya adımlarını salona doğru yönlendirdi. Geniş camların olduğu büyük salona adım attığı an, kapının kenarında duran Erdem onun geldiğini görüp anında kendini toparladı, duruşunu dikleştirdi. Salonda fırtına kopuyordu. Ateş elindeki kahve kupasını sehpanın üzerine öyle bir sert bıraktı ki porselenin çatlama sesi salonda yankılandı. Arkası dönüktü ama öfkesinden omuzları inip kalkıyordu. "Nerede lan bu kız?!" diye bağırdı Ateş, sesi salonun yüksek tavanında yankılanarak. "Tüm şehri ayağa kaldırın dedim size! Tek bir taksiyi, tek bir kamerayı bile atlamayacaksınız!" Rüya salonun ortasında durdu. "Ateş," dedi sakince. Ateş sesin geldiği yöne anında döndü. Gözlerindeki o kontrolsüz öfke ve derin endişe, Rüya’yı kanlı canlı karşısında gördüğü an bir anlık bocalayışa dönüştü.
Aralarındaki mesafeyi üç dev adımla katetti. Rüya’nın tam karşısında durduğunda, göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu. "Neredesin sen?!" diye bağırdı Ateş, sesi salonun yüksek tavanında çınlayarak. "Sabahın köründe not bırakıp gitmeler ne bu Rüya?! Dışarıda Ulusoylar fink atarken delirtecek misin kızım sen beni?! Niye yapıyorsun bunu?!" Ateş cebinden buruşturulmuş kâğıt parçasını çıkarıp hırsla sehpanın üzerine attı.
Rüya, Ateş’in bu gözü dönmüş halinin altındaki o saf paniği görünce sesini yumuşattı. Adımını bir tık öne atıp ellerini hafifçe kaldırarak Ateş’i sakinleştirmeye çalıştı. "Ateş, bir sakin ol... Önce bir dinle beni," dedi Rüya, sesi olabildiğince dingin ve yatıştırıcı çıkarak. "Bağırmayı bırak da bir dinle, anlatacağım." Ateş öfkeyle derin bir nefes verip kollarını göğsünde birleştirdi, gözlerini bir milim bile ayırmadan Rüya’ya kilitlendi. "Dinliyorum. Anlat." Rüya salonun ortasında durup Ada ve Erdem’e kısa bir bakış attı, ardından tekrar Ateş’e döndü.
"Akrabalarımın yanındaydım," dedi Rüya, tane tane konuşarak. "Nimet Halalar sabahın köründe haber gönderdi. Konaktaydım." Ada’nın ağzı şaşkınlıkla açılırken Erdem kaşlarını çattı. Ateş’in yüzündeki o öfke dolu ifade bir anda dondu; yerini kapkaranlık, derin bir şüpheye bıraktı.Ateş, "Nimet Halalar" adını duyduğu an yüzündeki o hiddetli fırtına bir anda bıçak gibi kesildi. Çene kasları daha da kilitlendi, gözlerindeki öfke yerini kapkaranlık, tekinsiz bir sessizliğe bıraktı. Rüya’ya doğru tehlikeli bir sakinlikle iki adım attı."Nimet mi?" dedi Ateş, sesi fısıltıdan hallice ama odadaki herkesin iliklerini donduracak kadar soğuk çıkarak. "Seni yıllardır aramayan, baban battığında yüzüne bakmayan, o yılan yuvasındaki akrabaların öyle mi?" Rüya geri adım atmadı. "Evet. Sabahın köründe çağırdılar, gitmek zorundaydım."
"Zorundaydın..." Ateş alaycı bir nefes verip başını iki yana salladı. Sonra aniden Rüya’nın kolunu nazikçe ama kaçmasına izin vermeyecek bir sıkılıkta tuttu. "Rüya, sen kafayı mı yedin?! O insanlar babanın geçmişindeki en karanlık adamlar! Baban batarken, o elması işlerken kimlerin canını yaktı sanıyorsun sen? O aile sırf çıkarı olmadan kapısının önünden kuş uçurtmaz!"
"Biliyorum Ateş, salak değilim!" dedi Rüya, kolunu kurtarmadan gözlerinin içine bakarak. "Biliyorum ne bok olduklarını! Ama gitmek zorundaydım çünkü babamla ve o elmasla ilgili konuşacaklardı. Yüzümüze söyleyemediklerini arkamızdan çevirmelerine izin mi verseydim?"
"Ne dediler peki?" dedi Ateş, gözlerini tek bir an bile kırpmadan. "Sana o konakta ne anlattılar da sen bana haber vermeden tek başına oraya koştun?" Rüya derin bir nefes aldı. İçindeki o aile toplantısının yarattığı ağır yükü dışarı üflemek ister gibiydi. "O yüzüğün babamın özgürlük bileti olduğunu söylediler," dedi Rüya, kelimelerin üzerine basarak. "Benim o yüzüğü sana vererek babamın saklandığı yeri açık ettiğimi, babamı hedef tahtasına koyduğumu iddia ettiler. En çok da... senin arkanda durmamam gerektiğini söylediler. "Ateş’in gözlerinde şimşekler çaktı. Bakışları o kadar derinleşti ki bir an için salondaki Ada da Erdem de nefeslerini tuttu. "Sana benim hakkımda ne dediler Rüya?" dedi Ateş, sesi alçak ama tehditkâr bir tonla.
" ‘Gün gelir yarı yolda kalırsın, o adama güvenme' dediler," diye cevap verdi Rüya, doğrudan Ateş’in gözlerinin tam içine bakarak. "Ailenin yanında duracaksın dediler." Ateş kısa, karanlık bir kahkaha attı. Yüzünü Rüya’ya biraz daha yaklaştırdı; aralarındaki mesafe tamamen kapandı. "Peki sen ne dedin?" diye sordu Ateş, sesindeki o kontrolsüz sahiplenme arzusuyla. "O yılanların yüzüne ne söyledin Rüya?" Rüya hafifçe gülümsadı. O yorgun gülüşün arkasında sarsılmaz bir kararlılık vardı. Elini kaldırıp Ateş’in göğsüne, kalbinin tam üzerine koydu. "O yüzüğü sana vermediğimi, senin o yüzüğün bana ait olduğunu bütün dünyaya ispat ettiğini söyledim," dedi Rüya. "Babamın beni bırakıp kaçtığını ama senin yanımda durduğunu söyledim. Hepsine meydan okudum ve çıktım geldim."
Ateş’in göğsü Rüya’nın elinin altında hızla inip kalkarken, yüzündeki o sert, karanlık ifade ilk kez kırıldı. Derin bir nefes verdi. Kolunu tutan elini yavaşça Rüya’nın beline kaydırıp onu kendine doğru çekti, alnını Rüya’nın alnına yasladı. "Bir daha..." dedi Ateş, sesi fısıltıya dönüşürken. "Bir daha benden habersiz o karanlık deliklere adım atmayacaksın. Seni korumama izin vermek zorundasın. Ben seni o masalardan çekip almak için her yeri yakarım, anladın mı?"
"Anladım," dedi Rüya, gözlerini kapatıp Ateş’in kokusunu içine çekerek. "Ama ben de kendi savaşımı vermeyi öğrenmek zorundayım Ateş. O aileden kaçarak değil, karşılarında durarak."
Ateş, Rüya’nın alnına yaslı duran başını kaldırmadan, o derin ve sarsılmış nefesini alıp vermeye devam etti. Rüya’nın elini göğsünde hissetmek içindeki o fırtınayı durdurmuştu ama salondaki tekinsiz hava tamamen dağılmamıştı. Erdem bir adım öne çıktı. Sesindeki o ciddi, profesyonel tonla sessizliği böldü: "Yenge… Bilmemiz gereken başka bir şey var mı? Konakta tam olarak ne yaşandı?" Ateş yavaşça geri çekilip gözlerini Rüya’ya dikti. Rüya derin bir nefes alıp salondakilere baktı. "Dursun Amcam..." dedi Rüya, sesi biraz düşerek. "Şakayla karışık belinden silah çıkarıp bana doğrulttu. Güya beni test ediyormuş. Babamın kızı mıyım, korkacak mıyım diye..."
"Ne?!" Ateş’in sesi bir anda fırladı, gözlerindeki o karanlık ateş yeniden alevlendi. Erdem’in kaşları havalandı. "Tamam, sakin ol, vurmak için değil," dedi Rüya hemen. "Kendi akılca gözdağı verme yöntemi işte. Ama asıl mesele söyledikleriydi. Canan Hala giderken arkamdan bir laf etti..."Rüya bir an duraksadı, Canan Hala’nın o buz gibi ses tonu kulağında yeniden yankılandı:
" 'Görürsün kızım... Gururla sırtını dayadığın o duvarlar üzerine yıkıldığında, pişmanlık insanın boğazına düğümlenen en büyük kemik olur. Dilerim ki o kemik seni boğarken, babanın kapısını arayacak yüzün kalmış olsun' dedi bana." Salona ağır bir sessizlik çöktü. Ada ürpererek kollarına sarıldı. Rüya devam etti: "Nimet Hala da o yüzüğün babamın özgürlük bileti olduğunu söyledi. 'Baban seni bu ateşin ortasında korumak için kendini yem olarak ortaya attı, sen gittin o bileti Ateş Karadağ’ın eline verdin, babanın saklandığı deliğin üzerine hedef tahtası koydun' dediler." Ateş’in çene kasları o kadar sert sıkıldı ki şakaklarındaki damarlar belirginleşti. Bakışlarını Rüya’dan ayırıp köşede duran Erdem’e çevirdi. Sesi bu kez bağırarak değil, adeta toprağın altından geliyormuş gibi alçak ve tehlikeli çıktı: "Erdem... O konağın etrafına adamları diziyorsun. Nimet’in de, Dursun’un da attığı her adımı, aldığı her nefesi bileceğim. O adamın bir daha Rüya’ya silah doğrultmayı bırak, adını bile ağzına almasına izin vermeyeceğim."
Ateş’in gözlerindeki o karanlık fırtına bir anda yerini alaycı, buz gibi bir tebessüme bıraktı. Yüzünü Rüya’ya doğru biraz daha yaklaştırdı, sesi odadaki herkesin iliklerine kadar işleyecek kadar tehlikeli çıktı: "Kökten keser başını demek..." dedikten sonra başını hafifçe iki yana salladı. "Bak sen şu işe... Tehdidi bile kafiyeli yapıyor yılanlar." Ateş aniden fırtına gibi Erdem’e doğru iki adım attı: "Erdem! O konağın etrafını kuşatıyorsun. Dursun’un o elindeki oyuncağı da, Canan’ın o zehirli dilini de kendi boğazlarına dolayacağım. Nimet’in de, Dursun’un da attığı her adımı, aldığı her nefesi dakikası dakikasına bana raporlayacaksın!"
"Anlaşıldı," dedi Erdem, sesi çelik gibi sert bir kararlılıkla çıkarak. Ateş tekrar Rüya’ya döndü. Aralarındaki mesafeyi sıfırlayıp iki eliyle Rüya’nın yüzünü avuçlarının içine aldı. Rüya’nın yanağını hafifçe okşarken gözlerinin en derinine baktı. "Sana emanet dedikleri o taş, senin alın terin," dedi Ateş, sesi bu kez yumuşak ama geri adımı olmayan bir yemin gibiydi. "Ve o taşı da, seni de benden almaya hiçbirinin gücü yetmeyecek. Bir daha o kehanetlerle, o masallarla kafanı bulandırmalarına izin verme." Ada arkada derin bir nefes alıp elini göğsüne koydu. "Tövbe bismillah, masal değil kurgu korku filmi mübarek... Rüya iyi çıktın valla o evden."
Rüya, Ada’nın patlattığı o korku filmi benzetmesine hafifçe gülümsedi ama bakışları hemen yanındaki Ateş’e kaydı. Ateş, cebindeki telefonu çıkarıp Erdem’e yeni talimatlar vermek için ekrana dokunduğu anda Rüya uzanıp onun elini tuttu. Ateş duraksayıp başını kaldırdı. "Ateş, uğraşma, bırak," dedi Rüya, sesi yalvarır gibi değil, son derece kararlı ve yorgun çıkarak. "Tekrar hayatıma dahil olmalarını istemiyorum. O konağın kapısını bir daha açılmamak üzere kapattım ben. Onların karanlığına çekilmek istemiyorum." Ateş, Rüya’nın tuttuğu eline baktı. Parmağındaki o olaylı elmas yüzüğün soğuk parıltısı ikisinin birleşen ellerinin arasında parıldıyordu. Yüzündeki o sert, öfkeli hatlar Rüya’nın kararlı bakışlarıyla karşılaştığında yavaşça gevşedi.
Ateş telefonunu cebine geri attı. Rüya’nın elini bırakmak yerine parmaklarını onun parmaklarına geçirdi, hafifçe sıktı."Sen dahil olmasan da onlar senin peşini bırakmayacak Rüya," dedi Ateş, sesi daha alçak ama sarsılmaz bir güvenle. "Ama tamam. Senin dediğin gibi olsun. Şimdilik uzak duracağız... Ama o sınırdan içeri tek bir adım atarlarsa, kurallar değişir." Rüya rahat bir nefes alarak başını salladı. Ateş, Rüya’nın elini çekmeden diğer elindeki araba anahtarını Erdem’e doğru fırlattı. "Siyah arabayı hazırlat Erdem. Holding’e geçiyoruz. İşimizin başında durmamız lazım."
"Hemen," dedi Erdem anahtarı havada yakalayıp hızla salondan çıkarken. Ateş, Rüya’ya döndü. Bakışlarında az önceki fırtınadan eser kalmamış, yerini korumacı ve gururlu o adama bırakmıştı. "Üzerini değiştireceksen bekliyorum, gidelim. Tasarım departmanı ve atölye seni bekliyor. Bugün o lansmandan sonraki ilk resmi çalışma günün Karadağ Holding’de... O yılanların masallarını unut, senin gerçeğin o atölyede." Rüya başıyla onayladı. İçindeki o aile enkazının ağırlığına rağmen, Ateş’in elini sıkıca tutması ve holdingdeki kendi atölyesine dönecek olma fikri ona kaybettiği gücü yeniden hissettirmişti.