Sır Daveti|10

Güneş yavaşça batmış, yerini yaz akşamının serin ve karanlık sessizliğine bırakmıştı. Öğle saatlerindeki o patlama noktasına gelen kavganın ardından evde adeta buz gibi bir hava hakim oluvermişti. Rüya odasından dışarı adım atmamış, Ateş ise gün boyunca eve hiç girmemişti. Saat ilerledikçe evin içindeki gerilim daha da ağırlaşmıştı. Alt bahçeden gelen hafif sesler, Ateş’in hâlâ içeride olmadığını, oradaki hareketliliğin sürdüğünü gösteriyordu. Ateş, siyah gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıvrılmış bir halde, alt bahçenin taş zemininde tur atıyordu. Yanındaki Erdem, elindeki tabletten son raporları gözden geçirirken kısa ve net cümlelerle bilgi veriyordu. "Magazin muhabirlerinin bölgedeki hareketliliği kesildi Ateş Bey, ana caddedeki ekipler de dağıldı," dedi Erdem, tableti kapatarak. "Sabaha karşı tekrar kontrol noktalarını gözden geçireceğiz." Ateş başıyla onayladı, cebinden çıkardığı sigarayı dudaklarının arasına sıkıştırıp çakmağını çaktı. Alevin aydınlattığı yüzü yorgun ama her zamankinden daha sertti. Gözleri anlık olarak evin üst katındaki karanlık pencerelere kaydı; Rüya’nın odasının camından sızan cılız ışığı fark ettiğinde çenesi istemsizce kasıldı. Gündüz yediği o darbenin ve aralarındaki aşılmaz duvarların öfkesi hâlâ içten içe yanıyordu. Güneş batmış, karanlık çökmüştü. Öğlenki kavgadan sonra Rüya odasından hiç çıkmamış, Ateş de eve adım atmamıştı. Ateş, Erdem ve Sedat’la birlikte alt bahçedeki gizli depo katına doğru indi. Yüzünde öğlenki kavganın bıraktığı o karanlık, tavizsiz ifade vardı. Deponun ağır demir kapısına gelindiğinde Ateş duraksadı. Sedat’a dönüp kısık ama son derece net bir sesle emretti: "Tüm adamlara söyle. Rüya ya da Ada odalarından çıkarsa, üst kattaki koridorlarda tek bir hareket bile görseler doğrudan beni arayacaklar. Rüya aşağı indiğimi veya depoda olduğumu kesinlikle görmeyecek. Duymayacak bile."
"Anlaşıldı Ateş Bey," dedi Sedat ve vakit kaybetmeden gruptaki diğer adamlara talimat geçmek için telsizine uzandı. Ateş, Erdem’in kapıyı açmasıyla birlikte önden depoya girdi. Ağır kapı arkalarından kapanırken, evdeki o sessiz soğukluk yerini alt kattaki o karanlık ve tekinsiz atmosfere bıraktı. Erdem ağır demir kapıyı açtı ve kenara çekildi. Ateş, adımlarını ağır ağır atarak deponun loş ve soğuk atmosferine adım attı, arkasından Erdem ve Sedat içeri girdi. Deponun ortasında, tek bir sarı ışığın altında sandalyeye bağlanmış, başı öne düşmüş baygın bir adam duruyordu. Ateş, adamın birkaç adım karşısında duran tahta sandalyeye çekilip oturdu. Bacak bacak üstüne atıp ellerini dizinde birleştirdi. Arkasında, birer gölge gibi Erdem ve Sedat dimdik bekliyordu. Ateş, baygın adama soğuk ve duygusuz bakışlarla baktıktan sonra başını hafifçe kaldırdı. "Uyandırın şunu," dedi, sesi deponun çıplak beton duvarlarında yankılanarak. Sedat hiç ikiletmeden, "Hemen abi," diyerek kenardaki kovanın yanına gitti. İçindeki buz gibi suyu kavradığı gibi sandalyedeki adamın yüzüne bocaladı.
Buz gibi suyun etkisiyle adam sarsılarak ayıltı. Ciğerlerine çekmeye çalıştığı hırıltılı nefes, deponun buz gibi havasında buharlaşıp kaybolurken başını güçlükle kaldırdı. Gözlerini aralayıp karşısında sakin bir edayla oturan Ateş’i gördüğünde, yüzündeki korku ve panik anında katlandı. Ateş, cebinden çıkardığı sigara paketinden bir dal çekip yaktı. Dumanı yavaşça adama doğru üflerken gözlerini bir saniye bile sandalyedeki adamdan ayırmadı. "Gözlerini aç bakalım, Yılmaz..." dedi Ateş, sesi fısıltı kadar alçak ama bir o kadar da ölümcüldü. "Kara Şirketi’nin muhasebe kayıtlarını tutup, Rüya’nın babasının arkasından hangi işleri çevirdiğinizi bana tek tek anlatma vaktin geldi." Adam, bağlı olduğu ipleri çekiştirerek kekeledi. "Ateş Bey... Valla benim bir suçum yok! Ben sadece bana söyleneni yapıyorum, valla bak—" Ateş elindeki sigarayı küllüğe bırakıp hafifçe öne doğru eğildi. Yüzündeki o soğuk, hissiz ifade tek bir milim bile oynamadı. Arkasındaki Erdem ve Sedat elleri önlerinde bağlı, emri bekleyen iki heykel gibi kımıldamadan duruyordu. "Yalan söyleyerek vaktimi çalma Yılmaz," dedi Ateş, buz gibi bir tonla. "Rüya’nın şirketindeki hisseleri kim toplatıyor? O paralar nereye aktarılıyor? Düzgünce anlatırsan buradan canlı çıkarsın. Ama tek bir yalan daha söylersen... Erdem seni bu depodan çıkarmaz." Yılmaz panikle yutkundu, alnından süzülen soğuk terler gözlerine doluyordu. "Tamam... Tamam, anlatacağım! Ama Rüya Hanım’ın bundan haberi var sanıyordum, valla şirket içindeki o karar—"
"Rüya’nın adını o pis ağzına bir daha almayacaksın," diye kesti Ateş. Sesi o kadar tehlikeli çıkmıştı ki, deponun içindeki tüm hava bir anda ağırlaştı. "Rüya bu işlerin dışında kalacak. Şimdi başla anlatmaya. Şirkette babasının arkasından kim kuyu kazıyor?" Yılmaz aldığı sert uyarının ardından panikle yutkundu, hırıltılı nefesini güçlükle toparlayıp hızlı hızlı konuşmaya başladı. "Ateş Bey... Valla Rüya Hanım bize hiçbir şey anlatmazdı! Herkese emir verirdi geçerdi. En son Demir Ulusoy’un ortak olacağını duyduğumuzda hepimiz çok şaşırmıştık..." Yılmaz gözlerini korkuyla Ateş’in karanlık bakışlarına sabitleyip devam etti: "Çünkü hem siz ortaktınız hem de Demir Bey. Yani... Yanlış bilmiyorsam eğer, Demir Bey ile sizin önceden aranızda bir takım olaylar yaşandığı için sizi düşman biliyorduk. Sonra Demir Bey her gün şirkete gelmeye başladı, adama özel oda bile yapıldı. Biraz garip bir adamdı yani... Gözlerimiz hep sizi arıyordu oralarda." Ateş’in çenesi kasıldı, gözlerindeki tehlikeli ışık daha da koyulaştı ama tek bir kelime etmeden dinlemeye devam etti. Yılmaz, üzerindeki o ağır baskı altında ezilerek son bombayı patlattı:
"Demir Bey’in oğlunun çalışması iyiydi ama, bayağı başarılıydı. Rüya Hanım’la da araları çok iyiydi, gayet iyi anlaşıyorlardı..." Ateş elindeki sigarayı küllükte ezerek söndürdü. Sandalyede hafifçe geriye yaslandığında, arkasında bekleyen Erdem ve Sedat’ın bile gerildiğini hissetmek mümkündü. Depodaki hava bir anda buz kesti.
Deponun içindeki ağır sessizliği yine Yılmaz’ın kekeleyen sesi böldü. “Biz... Biz sizin ortaklıktan çıktığınızı sanıyorduk Ateş Bey," dedi Yılmaz, gözlerini bir saniye bile Ateş’in üzerinden ayıramayarak. "O yüzden Demir Bey’le çalışmaya devam ettik. Sizinle olan projelerin siz ayrıldığınız için bittiğini zannettim. O yüzden tamamen bitirmek yerine Demir Bey tasarımları beraber yapacağını söyledi." Ateş’in arkasında duran Erdem birden öne doğru bir adım attı. Kaşları çatılmış, sesi tehlikeli bir şaşkınlıkla çıkmıştı: "Ateş’in tasarımlarını mı?" Yılmaz korkuyla başını salladı. "Evet... Hakan Bey Demir Bey’in lafıyla emretti. Biz de çalışan olarak bir şey diyemedik, emri uygulamak zorunda kaldık. Bir de..." Yılmaz lafını bitiremeden duraksadı, boğazı düğümlendi. Ateş’in bakışlarındaki o yıkıcı soğukluk karşısında söyleyeceği bir sonraki cümlenin kendi sonunu getireceğinden korkar gibi yutkundu. Ateş, oturduğu tahta sandalyede hafifçe öne doğru eğildi. Sesi alçak, pürüzsüz ama deponun tüm duvarlarını titretecek kadar tehditkârdı: "Bir de ne, Yılmaz? Devam et."
Yılmaz panikten nefes nefese kalmış bir halde sandalyesinde çırpınmaya başladı. Alnından süzülen buz gibi terler gözlerine doluyordu, gözlerindeki dehşet artık saklanamaz bir boyuttaydı. "Bir de... Bunu söyleyemem. SÖYLEYEMEM! Öldürürler beni!" diye bağırdı, sesi deponun çıplak beton duvarlarında çınlayarak. "Ateş Bey kurban olayım sorma, Hakan Bey öğrenirse yaşatmaz beni! Söyleyemem!" Ateş’in yüzünde en ufak bir şaşkınlık ya da sabırsızlık mimiği oluşmadı. Oturduğu sandalyeden ağır ağır ayağa kalktı. Uzun boyu ve heybetiyle, derme çatma ışığın altında Yılmaz’ın üzerine karanlık bir gölge gibi çöktü. Ağır adımlarla sandalyenin arkasına geçti. Yılmaz’ın omuzlarına ellerini koyup hafifçe sıktı. Sesi inanılmaz derecede sakin, bir o kadar da tüyler ürpertici bir fısıltıyla adamın kulağına eğildi:
"Seni kimin öldüreceğinden korktuğuna karar ver Yılmaz... Hakan mı, yoksa şu an tam karşında duran ben mi?" Ateş başını kaldırıp Erdem’e soğuk bir bakış attı. Erdem anında mesajı alarak ceketinin içinden silahını çıkardı ve namlusunu Yılmaz’ın şakağına dayadı. Metalin soğukluğu Yılmaz’ın tenine değdiği an adamın çığlığı boğazında düğümlendi. "Anlat," dedi Ateş, buz gibi bir tonla. "Tek bir nefes payın var. Anlat." Yılmaz gözlerini sımsıkı kapatıp hıçkırık benzeri bir nefes verdi. "Tamam! Tamam, söyleyeceğim!" diye yalvardı. "Hakan Bey... Hakan Bey, Demir Bey’in oğluna Rüya Hanım’ı vermeyi vaat etti! Şirketteki hisseler, tasarımlar, ortaklık... Hepsi bu evlilik sözü karşılığında devredildi!"
Ateş, duyduğu her bir kelimeyle adeta taş kesildi. Birkaç saniye boyunca gözünü bile kırpmadan Yılmaz’ın korkudan titreyen yüzüne baktı. Depodaki zaman sanki durmuş, hava tek bir nefes bile alınamayacak kadar ağırlaşmıştı. Arkada duran Sedat ve Erdem şok içinde göz göze geldiler; ikisinin de yüzü duydukları bu haberle bembeyaz olmuştu. O birkaç saniyelik ölüm sessizliğini Ateş’in patlaması böldü. Ateş bir anda öne atılıp iki eliyle Yılmaz’ın gömleğinin yakasına yapıştı. Adamı sandalyeyle birlikte sarsarak kendine çekti ve gözü dönmüş bir öfkeyle yüzünün tam ortasına sert bir yumruk indirdi. Yılmaz’ın kafası geriye düşerken burnundan sızan kan çenesine doğru akmaya başladı.
"Ne diyorsun lan?!" diye bağırdı Ateş, sesi deponun beton duvarlarında patlayarak. "Ne diyorsun lan sen?!" Adamı yakasından bırakmadan ikinci yumruğu, ardından bir yumruk daha savurdu. Yılmaz’ın dudakları patlamış, bilinci kaymaya başlamıştı ama Ateş’in öfkesi dinecek gibi değildi. Adamın yüzüne kanlar saçılana kadar vurmaya devam etti. Erdem ve Sedat ilk anın şokunu atlattıktan sonra hemen öne atıldılar. Erdem, Ateş’in yumruk sıkan kolunu yakalamaya çalışırken, Sedat da Ateş’i göğsünden geriye doğru itmeye çalıştı. "Ateş, yapma! Öldüreceksin adamı, konuşturamayız bir daha!" diye bağırdı Erdem, Ateş’i güçlükle tutarak. Ateş, adamı nefes nefese kalmış bir halde bıraktığında Yılmaz sandalyede yarı baygın, kanlar içinde sallanıyordu. Ateş elinin sırtına bulaşan kanı cebinden çıkardığı mendille silerken, gözlerindeki o karanlık ateş tüm depoyu yakacak kadar tehlikeliydi.
Ateş nefes nefese, göğsü hızlı hızlı inip kalkarak yarı baygın haldeki adama doğru eğildi. Kanlar içindeki adama parmağını sallayarak, dişlerinin arasından fısıltı gibi ama buz gibi bir öfkeyle konuştu: "Bunu... Bunu buradan çıkarmayın." Ateş yeniden yumruğunu kaldırdığı an, Sedat anında atılıp Ateş’in bileğini sımsıkı kavradı ve onu geriye doğru çekti."Aman abi dur! Tamam, biz hallederiz... Sen çık hadi," dedi Sedat, Ateş’i sakinleştirmeye çalışarak.Ateş, Sedat’ın omzundan itmesiyle birkaç adım geriledi. Yüzündeki kaslar seğiriyor, öfkesi hâlâ damarlarında delicesine atıyordu. Yılmaz’a son bir kez öldürücü bakışlar attıktan sonra arkasını döndü. Hiçbir şey söylemeden, ağır ve tehlikeli adımlarla deponun demir kapısına yürüdü. Ateş tam deponun ağır demir kapısından dışarı adım atacakken aniden duraksadı. Sırtı adama dönük bir şekilde birkaç saniye öylece kaldı, göğsü öfkeyle kalkıp iniyordu. Ardından birden arkasını döndü. Ağır ve tehlikeli adımlarla, kanlar içinde sandalyede sarsılan adamın dibine kadar geri yürüdü. Üzerine doğru eğilip, dişlerinin arasından tıslar gibi sordu:
"Ne zaman aldılar bu kararı? Ne zamandır planlıyorlar bunu?!" Yılmaz, gözü şişmiş ve kanlar içinde kalmış halde korkuyla geriye büzülmeye çalıştı. Hırıltılı bir nefes alıp zorlukla konuştu: "A-Ateş Bey... Rüya Hanım’la siz şirkete gelmeden önce konuşulmuştu. Siz gelince de tamamen karar verildi. Hakan Bey, Demir Bey’i çağırdı. Masada konuşurlarken duydum... 'Ateş artık denklemde yok, işleri büyütmek için kızımı senin oğlunla baş göz edeceğiz' dedi. Ama telefonda duydum. Hakan Bey gelmedi. Geldiyse de görmedim. Valla benim bildiğim bu kadar!" Ateş’in çenesi kenetlendi. Gözlerindeki karanlık öyle bir noktaya geldi ki, Erdem ve Sedat bile istemsizce bir adım öne çıkıp tetikte beklemeye başladı. Ateş tek bir kelime daha etmedi. Arkasını dönüp bu kez tereddütsüz bir şekilde depodan çıktı. İçindeki yangın artık sadece bir ihanet öfkesi değil, Kara ailesini yerle bir edecek tehlikeli bir intikam intizamıydı.
Ateş, depodan dışarı adım atar atmaz cebinden çıkardığı paketten bir sigara çekip yaktı. Çakmağın alevi yüzündeki kan izlerini ve gözlerindeki gözü dönmüş öfkeyi saniyelik bir anlığına aydınlatıp söndü. Dumanı ciğerlerine hırsla çekerken, bahçedeki adamlara doğru bağıra çağıra emirler yağdırmaya başladı: "Herkes şirketin etrafındaki adamların sayısını iki katına çıkarın! O Demir Ulusoy’un da, oğlunun da attığı her adımı, aldığı her nefesi anbean bildireceksiniz bana! Tek bir hata istemiyorum, duydunuz mu beni?!" Sesi gecenin karanlığında çınlarken, kapının önünde dikilen Sedat ve Erdem de yan yana gelmiş, sessizce duruyorlardı. Ateş bakışlarını gayriihtiyari yukarı kaldırdı. Rüya ve yanında duran Ada, aşağıya bakıyorlardı. Ateş ile Rüya’nın gözleri gecenin serinliğinde birbiriyle çakıştı. Aralarındaki metrelerce mesafeye rağmen, ikisinin arasındaki gerilim havadaki tüm oksijeni tüketecek kadar ağırdı. Rüya, Ateş’in üstünün başının dağınıklığını görünce donup kalmıştı. Hemen yanında duran Sedat ve Erdem de başlarını kaldırıp Rüya’nın balkonuna bakıyor, yaşanacak patlamayı bekler gibi tetikte bekliyorlardı. Ateş ise sigarasından derin bir fırt daha çekip dumanı yukarıya, Rüya’nın tam gözlerinin içine bakarak savurdu. Erdem, bakışlarını üst kattaki balkonda donup kalmış Rüya’dan çekip Ateş’e döndü. Sesi kısık ama bir o kadar da endişeliydi.
"Nasıl söyleyeceksin abi?" diye sordu, gözleriyle tekrar balkondaki Rüya’yı işaret ederek. "Babası tarafından bir anlaşma objesi gibi satıldığını nasıl anlatacaksın ona?" Ateş, sigarasından son bir kez daha çekip daha çekip izmariti ayakkabısıyla sertçe ezdi. Bakışlarını bir an bile Rüya’nın gözlerinden ayırmıyordu. Yüzündeki o karanlık, tavizsiz ifade daha da katılaştı.
"Söylemeyeceğim," dedi Ateş, buz gibi bir tonla. Sesi gecenin sessizliğini bıçak gibi kesti. "Babasının kurduğu o yalan dünyayı kendi elleriyle yıkmasını izleyeceğim. Önce gerçeği kendi gözleriyle görecek, sonra da o Kara Ailesi’ni tek tek diz çöktürüşümü..."Sedat ve Erdem sessizce birbirine baktı. Ateş, cebine koyduğu elleriyle ağır adımlarla konağın girişine doğru yürümeye başladı. Balkondaki Rüya ise aşağıda ne tür bir fırtınanın koptuğunu anlamaya çalışarak arkasından bakakaldı.
Rüya, aşağıdan gelen bağrışmaların ve ağır havanın huzursuzluğuyla merdivenlerden hızlı adımlarla inmeye başladı. Üzerindeki siyah çiçek detaylı korse ve beyaz saten etek, adımlarıyla birlikte zarifçe salınıyordu. Yüzündeki endişeli ifade, merdivenin ortasında duran Ateş’i gördüğünde daha da derinleşti. Ateş’in üzerindeki dağınıklık, elindeki kan izleri ve gözlerindeki o karanlık, patlamaya hazır öfke tüylerini ürpertmişti. Rüya, son birkaç basamağı da inip doğrudan Ateş’in karşısında durdu. Saten eteğinin hışırtısı sitemli bir sessizliğe karışırken gözlerini Ateş’in yüzüne dikti. "Ne oldu?" dedi, sesi endişeli ama bir o “Elinin haline bak...” Ateş, hemen karşısında duran kızın gözlerine baktı. İçindeki fırtına dinmek bilmezken, tam karşısında duran bu masumiyet ve öğreneceği yıkıcı gerçekler arasındaki çizgi her zamankinden daha keskindi. Ateş yüzündeki sert ifadeyi bozmadan, "Bir şey yok, merak etme," dedi ve Rüya'ya tek kelime daha etme fırsatı tanımadan yanından geçip gitti. Daha fazla soru sorulmasına, o gerçeğin ağzından dökülmesine şu an tahammülü yoktu. Rüya arkasından öfkeyle bir şeyler mırıldanarak arkasından baktı ama asıl hıncını orada dikilen diğer iki adamdan çıkarmak ister gibi başını çevirip kendisine dik dik bakan Erdem ile Sedat’a çattı. Yanlarında duran Ada ise ellerini birbirine bağlamış, çekingen bir şekilde başını öne eğmişti. Sedat ortamdaki gerginliği kesmek ister gibi hafifçe boğazını temizledi. "İyi akşamlar, Rüya Hanım," diyerek hızlıca uzaklaştı. Rüya da sinirle arkasını dönüp odasına doğru adımladı. Sedat bahçeye doğru yönelirken, Erdem de sessizce asansöre doğru yürümeye başladı.
Tam o sırada Ada, arka taraftan aceleyle asansöre doğru koşturdu. Kabinin kapıları kapanmak üzereyken Erdem hızla elini araya koydu; kapılar tekrar iki yana açıldı. Ada nefes nefese içeri süzüldü. Asansörün metal duvarları arasında baş başa kaldıklarında, Ada derin bir nefes vererek omzunu hafifçe duvara yasladı. İçerideki gerginliği dağıtmaya çalışarak başını kaldırdı ve gözlerini Erdem'e çevirdi. "Selam... naber?" dedi, biraz çekingen ama sevimli bir sesle. Erdem ellerini ceketinin ceplerine sokup hafifçe ona doğru döndü. Yüzündeki o sert ifade yerini yavaşça yumuşak bir tebessüme bırakmıştı. “Selam. İyi siz?” dediğinde Ada saçını düzelterek “İyi.” dedi. “Nereye?" diye sordu, sesindeki merak ve tatlılık her halinden belli oluyordu. Ada aniden yakalanmış gibi gözlerini kaçırdı, parmaklarıyla oynayarak biraz bocaladı. "Ben... eeee... Odama işte. Şey yapacaktım..." Erdem başını hafifçe yana eğip o içten, kahverengi gözlerinin içi parlayan gülüşünü serbest bıraktı.
Ada içinden “O gülüşü... Kalbimi resmen yerinden oynatıyor, aptal şey.” dedi.
Birkaç saniye boyunca öylece birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Aralarındaki mesafe azaldıkça asansörün içi sanki daha da daralmış gibi hissettirdi. Erdem, bakışlarını Ada’nın yüzünde gezdirip fısıltı gibi bir sesle sordu: "Kahve?" Ada yutkundu, kalbinin göğüs kafesinde attığını hissederek hafifçe başını salladı. "Olur." Asansör varacakları kata yaklaşırken yavaşlamaya başladı. İkisi de inmek için ön tarafa doğru birer adım attı ama dar kabinde o kadar yakın duruyorlardı ki, neredeyse omuzları birbirine değiyordu; aralarındaki mesafe nefes almalarını bile zorlaştıracak kadar aza inmişti.
Asansörün kapıları iki yana kayıp açıldığında, ikisi de o yakınlığı bozmadan ağır adımlarla dışarı çıktı. Erdem önceden davranıp koridorun sonundaki mutfağa doğru yöneldi, Ada da arkasından süzüldü. Mutfak tezgâhına doğru yürürlerken Erdem üst dolabın kapağını açıp iki kupa çıkardı. Ada da o sırada "Ben yardım edeyim," diyerek aceleyle tezgâha doğru atıldı. Ancak yukarıdaki açık kapağı hiç fark etmedi. Kafasını hızla kaldırınca mutfakta sert bir "TAK!" sesi yankılandı. Ada başını dolabın kapağına öyle bir çarptı ki bir an gözlerinin önünde yıldızlar uçuştu. "Ah! diye inleyerek elini anında alnına götürdü ve acıyla geriye doğru büküldü.
Harika... Gerçekten harika. Adamın yanında iki dakika havalı durayım derken mutfakta kafatası çatlatmayı başardım. Bravo Ada, tam bir profesyonelsin!
Erdem neye uğradığını şaşırarak elindeki kupayı tezgâha koyduğu gibi Ada’nın yanına sıçradı. "Pardon, pardon! Kapağı ben açık bıraktım," diyerek bir elini beline, diğer elini de nazikçe Ada’nın başının arkasına koydu. "Dur, bakayım. Çok kötü vurdun." Ada gözlerini sımsıkı kapatmış, yüzünü buruşturuyordu. "Yok bir şey... Beynim yer değiştirdi sadece, gayet iyiyim." Erdem bu haline engel olamadığı hafif bir tebessümle baktı ama hiç vakit kaybetmeden buzluğa uzandı. İki parça buzu temiz bir kurulama bezine sarıp hızlıca Ada’nın yanına döndü. "Sabit dur bakalım," diyerek beze sardığı buzu Ada’nın alnına yavaşça bastırdı. Erdem’in elini hissettiği an Ada’nın nefesi kesildi. Aralarındaki mesafe bir anda tamamen kapanmıştı; Erdem’in kokusu, gözlerindeki o yumuşak endişe ve alnındaki soğuk kompres birleşince Ada acıyı tamamen unuttu. Doğrudan Erdem’in kahverengi gözlerinin içine baktı.Erdem de buzu tutmaya devam ederken bakışlarını bir an bile Ada’nın yüzünden çekemiyordu. Sesi fısıltı kadar kısık ve derindi: "Acıyor mu hâlâ?" Ada, aralarındaki bu ani yakınlıktan başı dönmüş bir halde, gözlerini Erdem'in gözlerinden ayıramadan, “Hı”
Acıyor mu?" Erdem gözlerinin içi gülerek tek kaşını kaldırdı. Ada o an ne söylediğini yeni fark etmiş gibi toparlanmaya çalışarak gözlerini kaçırdı: "Ha yok. Geçti." Erdem’in dudaklarının kenarında o hınzır ama sıcacık gülüş belirdi. Buzu yavaşça kızın alnında tutmaya devam ederken eğilip fısıldadı: "İyi bari... Kafana darbe alınca biraz daha uysal oldun sanki." Ada gözlerini süzüp hafifçe gülümsedi. "Sana öyle geliyor Erdem Bey..."
Erdem, Ada’nın gözlerini süzerek verdiği o tatlı karşılığa gülümserken, buzu yavaşça kızın alnından çekti. Aralarındaki mesafe hâlâ yok denecek kadar azdı. "Emin misin geçtiğine?" diye sordu Erdem, sesi bir anda derin ve şefkatli bir tona bürünerek. Buzu tuttuğu bezi tezgâha bıraktı ama elini Ada’nın başının arkasından çekmedi. "Çok sert vurdun kafanı, ciddiyim..." Ada, Erdem’in gözlerindeki o samimi endişeyi ve üzerindeki kokuyu bu kadar yakından hissedince aniden bir savunmasızlık dalgasına kapıldı. Gece boyu konakta yaşanan gerilim, Ateş’in karanlık halleri, Rüya’nın çaresizliği ve üstüne gelen bu sakarlık... Hepsi birleşince bir anlığına ne yapacağını bilemedi. Hiç düşünmeden, adeta bir sığınak arar gibi öne doğru bir adım atıp kollarını Erdem’in beline doladı. Yüzünü adamın göğsüne gömdü.
Bunu gerçekten yaptığıma inanamıyorum... Ama şu an hiçbir yer burası kadar güvenli gelmiyor. Erdem bu beklenmedik hareket karşısında bir an donup kaldı. Kollarının arasındaki kızın kalbinin nasıl hızlı çarptığını hissedebiliyordu. Saniyeler sonra yüzünde yumuşacık bir tebessüm belirdi. Şaşkınlığını üzerinden atıp kollarını Ada’nın sırtına doladı; onu kendine doğru biraz daha çekip sarılışına karşılık verdi. Bir elini kızın saçlarında gezdirip başını Ada’nın başına doğru eğdi. Mutfaktaki o loş ışıkta, konaktaki bütün fırtınalardan uzakta öylece sarılarak kaldılar. "Tamam..." diye fısıldadı Erdem, çenesini Ada’nın saçlarına yaslayıp sırtını nazikçe sıvazlarken. "Geçti. Ben buradayım."Ada, Erdem’in göğsünde güvende hissetmenin verdiği huzurla gözlerini kapattı, sarılışını biraz daha sıkılaştırdı.
•
•
•

Akşamın karanlığı konağın geniş bahçesine çöktüğünde, gündüzün o ağır, gergin havası yerini hafif bir akşam serinliğine bırakmıştı. Yenen sessiz ve mesafeli yemeğin ardından herkes bahçedeki büyük veranda alanına geçmişti. Kızlar bir köşedeki konforlu koltuklarda kendi aralarında sohban ederken, erkekler de yanlarına oturmuştu. Erdem ve Sedat kahvelerini yudumlarken bir yandan da şirketle ilgili ufak tefek detayları konuşuyor, araya Erdem’in takılmaları girince ortamda tatlı bir takışma havası esiyordu. Tek istisna Ateş ve Rüya’ydı... İkisi de tek kelime etmiyor, yalnızca bakışları her kesiştiğinde aralarındaki o sözsüz, yüksek gerilimli fırtına yeniden parlıyordu. Ateş’in bakışları derin ve ketum, Rüya’nınkiler ise kırgın ve sorgulayıcıydı. Ateş'in o ağır bakışlarına daha fazla dayanamayan Rüya, ayağa kalkarak ortama doğru baktı. "Ben bir kahve yapayım," diyerek mutfağa doğru adımladı.
Mutfaktaki yardımcı kadın, Rüya’yı tezgâhın başında görünce hemen koştu. "Rüya Hanım, siz geçin oturun lütfen, ben hallederim!" diyerek elindeki cezveye uzanmaya çalıştı. Rüya tatlı ama kararlı bir tebessümle kadının elini tuttu. "Yok abla, gerçekten ben halletmek istiyorum. Sen geç otur, dinlen lütfen," diyerek kadını ikna edip sandalyeye oturttu. Kahve makinesini çalıştırıp düğmesine bastı. Makine cızırdayarak çalışırken, Rüya tezgahta şarjda duran telefonunu almak için mutfaktan koridora doğru adımladı. Tam o sırada konağın büyük dış kapısı iki kez üst üste sertçe çalındı. Rüya adımlarını hızlandırıp koşarak kapıya gitti ve açtı. Kapıda bekleyen güvenlik görevlilerinden biri, elindeki şık paketi ve zarfı Rüya’ya uzattı.
"Rüya Hanım, size gelmiş. Sanırım bir event daveti," dedi adam saygıyla. Gelen, üzeri zarif taze çiçeklerle süslenmiş, kadife dokulu, son derece gösterişli bir davet kartıydı. Rüya şaşırarak, "Teşekkür ederim," deyip paketi aldı ve tekrar bahçeye, verandaya doğru yürüdü. Verandaya adım attığında Ada hemen gözlerini pakete dikti. "O ne kız? Çiçekli falan... Yine hangi lansmandan özel davetiye kaptın bakayım?"Rüya hafifçe tebessüm ederek elindeki zarfı inceledi. "Bilmiyorum ki, kapıdaki görevli getirdi. Bir etkinlik davetiyesi sanırım." Ada meraktan öne doğru kaydı. "Açsana çabuk, merak ettim!"

Rüya zarfın üzerindeki mühürü yavaşça açtı. İçinden çıkan altın yaldızlı kalın kartı çekip çıkardığında üzerindeki yazıları okumaya başladı. Zarfın üzerindeki satırları okudukça yüzündeki gülümseme dondu, rengi saniyeler içinde kül gibi soldu. Kartın üzerinde, büyük ve şatafatlı harflerle kendi adı ile Devran&Rüya adı yan yana yazılmıştı. Hemen altında ise yaklaşan nikah ve düğün tarihi açıkça belirtiliyordu. Babasının onu bir şirket hissesi uğruna gizlice sözlediği, nikah masasına oturtmak üzere olduğu o tarih, tam karşısında duruyordu.
Rüya’nın elleri titremeye başladı, dizlerindeki derman bir anda çekildi. Ne bir çığlık atabildi ne de tek bir kelime edebildi. Baş dönmesiyle sendeleyerek kendini arkasındaki koltuğa boş bir çuval gibi bıraktı. O an bahçedeki bütün şakalaşmalar, konuşmalar tek bir saniyede kesildi. Ateş’in gözleri direkt Rüya’nın elinde sallanan o karta kilitlendi.
Rüya kendini arkasındaki koltuğa bırakırken, elindeki altın yaldızlı davetiye önündeki bahçe masasının üzerine doğru kayıp düştü. Ateş öne atılıp kartı kaptığı gibi üstüne hızlıca bir göz gezdirdi. Gözleri satırlarda gezindiği an çenesi taştan oyulmuş gibi sertleşti; yüzündeki o koyu öfke, kartı tutan parmaklarının titremesinden bile belli oluyordu. Hiçbir şey söylemeden, nefesini tutarak kartı sert bir hareketle masaya fırlattı. Kâğıt masanın üzerinde kayarak merkeze çarptı. Ada, Rüya’nın bu trans halinden ve Ateş’in patlamaya hazır barut gibi duruşundan ürkerek bir adım öne çıktı. Merakla masanın üzerindeki o gösterişli karta uzandı ve eline aldı. Erdem ve Sedat da ne olduğunu anlamak için hemen Ada’nın arkasında toparlandılar, gözlerini kartın üzerine diktiler. Ada, üzerindeki isimleri ve tarihleri okuduğu an kanı dondu gibi oldu. Gözleri kâğıtla Rüya arasında gidip gelirken, sesindeki şok ve dehşet bahçede yankılandı. "Bu ne demek ya! Bu ne demek?!" Sedat yazılanları okuyunca kaşlarını çatıp sertçe yutkundu. Erdem ise başını kaldırıp doğrudan Ateş’e baktı. Ateş hiçbir şey söylemiyor, yalnızca yumruklarını sıkarak Rüya’ya bakıyordu. Sessizlik, bahçedeki havayı bıçak gibi kesiyordu.
Ada elindeki altın yaldızlı karta bakakalmış, gördüklerinin şokunu atlatmaya çalışırken, Rüya yavaşça başını kaldırdı. Gözleri ne Ada’da ne de masadaki karttaydı; doğrudan Ateş’in yüzüne kilitlenmişti. Ateş’in yüzündeki o öfkeli ama bir o kadar da hazırlıklı ifade, Rüya’nın zihnindeki son parçaları da yerine oturttu. Adam hiç ama hiç şaşırmamıştı. Ne o davetiyeyi görünce ne de isimleri okuyunca... Sanki bu anın geleceğini zaten biliyormuş gibi sadece bekliyordu. Rüya’nın sesindeki o titreme, yerini buz gibi, acı dolu bir fısıltıya bıraktı: "Sen..." dedi Rüya, nefesi boğazına dizilerek. "Sen biliyordun, değil mi? O yüzden... o yüzden hiç şaşırmadın." Ateş cevap vermedi; sadece çenesini daha da sıkılaştırdı, gözlerindeki o karanlık perdeyi biraz daha indirdi. Rüya, oturduğu koltuktan birden ayağa fırladı. Bacaklarındaki o güçsüzlük öfkeyle yer değiştirmişti. Sesi bahçede acı bir çığlık gibi yankılandı: "Sen biliyordun! Babamın beni o adama sattığını, arkamdan bu tezgahı kurduğunu... Hepsini biliyordun! O yüzden hiç şaşırmadın, değil mi? O yüzden öyle dikildin karşıma!" Ada dehşetle elindeki kartı masaya bıraktı ve başını hızla Ateş’e çevirdi. "Ateş... Bu ne diyor? Sen bunu biliyor muydun gerçekten?" Erdem araya girmek için bir adım atıp, "Ateş..." diye mırıldandı ama Ateş’in o zehir zemberek sessizliği ve üzerlerine diktiği keskin bakışlar herkesi yerinde mıhladı. Ateş derin, tirübünleri sarsacak kadar ağır bir nefes aldı ve sonunda konuştu, sesi boğuk ve tehlikeli bir fısıltı gibi çıktı: "Seni o masaya oturtmamak için uğraşıyordum Rüya..."
Rüya’nın gözlerinden süzülen yaşlar öfkeyle parlayan kızıllığa karışırken, olduğu yerde bir adım ileri atıldı. "Ne zaman öğrendin?" Ateş hiç kıpırdamadı; gözlerini yüzünden bir saniye bile ayırmadan, düz ve tavizsiz bir sesle karşılık verdi: "Rüya.." "Ne zaman öğrendin dedim!" diye kesti sözünü Rüya, Ateş’in o sakin görünmeye çalışan hali onu daha da çıldırtıyordu.Ateş derin bir nefes çekti içine "Akşam, balkondan bana baktığında."
Ateş’in dudaklarından dökülen bu sözler, bahçedeki gerilimi tam anlamıyla patlama noktasına getirdi. Gözlerinden akan yaşları silmeye bile tenezzül etmeden Ateş’in üzerine yürüdü ve göğsünden itti. "Bana niye söylemedin? Benim hayatımla ilgili bir şeyler öğrenirken neden herkes benden bir bok saklama peşinde bu evde!" Ateş, Rüya’nın öfkeli hamlesine karşılık tek bir adım bile geri atmadı. "Çünkü o şerefsizlerin oyununu önce kendi ellerimle bozmak istedim! Sana getirip 'Seni sattılar' diyecek halim yoktu Rüya! Anla artık, seni korumaya çalışıyordum!"
"Beni korumak mı?" dedi Rüya, acı bir kahkaha atarak. Sesi hıçkırıkla karışık bir çığlığa dönüştü. "Siz koruma adı altında benim hayatımı oynamaktan vazgeçmeyeceksiniz değil mi? Babam beni bir şirkete satıyor, sen benden habersiz gizli kahramanlık yapıyorsun! Ben kimim bu evde ha? Ben neyim sizin gözünüzde?!" Ada gözleri dolu dolu öne atılıp Rüya’nın kolunu tutmaya çalıştı. "Rüya, tamam... Sakin ol lütfen, bir nefes al..."
"Sakin falan olamıyorum Ada!" diye bağırarak kolunu çekti Rüya. Bakışlarını bir an bile Ateş’in gözlerinden ayırmıyordu. "Bana acımanızı da istemiyorum, benden bir şey saklamanızı da! Yeter artık!" Erdem ile Sedat ne yapacaklarını bilemez halde öylece kalmışlardı. Ateş ise çenesi kenetlenmiş bir şekilde duruyor, kızın yüzüne savurduğu her acı cümlenin göğsüne kurşun gibi oturmasına izin veriyordu. Ortamdaki bu kesif sessizliği ve Rüya’nın feryadını bölen, Erdem’in sakin ama kararlı adımlarla öne doğru atılması oldu. İki elini hafifçe kaldırarak ortamı yatıştırmaya çalışırken, gözlerini Rüya’nın yaşlı ve öfkeli gözlerine dikti: "Rüya Hanım..." dedi, sesi olabildiğince yumuşak ama otoriter çıkmaya çalışarak. "Lütfen... Biz de yeni öğrendik. Bu... Bu nasıl söylenir, nasıl açıklanır bilemedik." Rüya başını hızla Erdem’e çevirdi; gözlerinde hala büyük bir güvensizlik vardı. Erdem bir adım daha yaklaşarak, kendinden emin ve tavizsiz bir tonla devam etti: "Zaten evlilik falan olmayacak. Kimse sizi o masaya oturtamayacak, lütfen sakin olun." Ateş, Erdem’in bu sözleri üzerine bakışlarını bir anlığına yanındaki adama çevirdi; aralarındaki o sessiz anlaşma ve güven, bu kriz anında bir kez daha kendini belli etmişti.Sedat da başını sallayarak Erdem’i destekledi. "Öyle şey mi olur Rüya, rahat ol sen. Ateş’in o planı... Yani bizim amacımız sadece..."
"Sizin amacınız ne olursa olsun!" diye kesti Rüya, sesi hâlâ titriyor ama biraz olsun yavaşlıyordu. Gözlerini tekrar Ateş’e dikti. "Bana sormadan, bana haber vermeden benim hayatım hakkında karar vermenize izin vermeyeceğim. Hiçbirinize."
Ateş’in taşıdığı o devasa yük, o gizli baskı ve her şeyi tek başına göğüslemenin getirdiği yorgunluk, Rüya’nın haksızlıkla suçlayan sözleriyle nihayet kırılma noktasına ulaştı. Daha fazla kendini tutamadı. Öne doğru bir adım atıp sesini, bahçeyi titretmekten çekinmeyecek kadar yükseltti: "Rüya, kendine gel artık yeter!" dedi, kelimeleri neredeyse dişlerinin arasından sökerek. "Ne kararından bahsediyorsun? Ben mi ayarladım davetiyeyi? Ben mi mekân ayarladım 'sen git Devran'la evlen' diye? Aksine seni bu durumdan kurtarmak için dört dönüyorum. Artık şu gözlerini aç!" Sözleri bahçenin loş karanlığında yankılandıktan sonra, Ateş daha fazla tek bir kelime bile etmeye dermanı kalmamış gibi başını iki yana salladı. Arkasını döndüğü gibi hızlı adımlarla verandadan uzaklaştı ve konağın kapısını arkasından sertçe çarparak içeri girdi. Bahçede derin, boğucu bir sessizlik hüküm sürdü. Rüya, Ateş’in arkasından öylece bakakaldı. Göğsühâlâ hızlı hızlı inip kalkıyor, gözlerindeki o öfke yerini yavaş yavaş buz gibi bir şoka ve tarifi imkânsız bir boşluğa bırakıyordu. Ada, arkadaşının bu sarsılmış halini görünce yavaşça yanına yaklaştı, titreyen omzuna şefkatle dokundu ama hiçbiri yerinden kıpırdayamadı.