Gündem|11

Ertesi gün öğlen, evin üzerindeki o ağır fırtına bulutları henüz dağılmamışken, dijital ekranlara ve magazin programlarına düşen tek bir flaş haber her şeyi, ama her şeyi altüst etti. Telefonuna ard arda gelen bildirimleri gören Ada gördüğü manzara karşısında donakaldı. Ekranı Rüya’ya uzatmakla uzatmamak arasında bir saniye tereddüt etti ama iş işten geçmişti bile. Magazin sitelerinin manşetleri büyük harflerle yanıp sönüyordu:

@magazinhaber: FLASH HABER❗️
DEVRAN ULUSOY VE RÜYA KARA EVLENİYOR!
❗️İŞ DÜNYASININ İKİ DEV İSMİ AKRABA OLUYOR! Devran Ulusoy ve Rüya Arya Kara Evleniyor!
1,1M begeni 800K yorum
@magazin_kulisi: "Şoktayım! Rüya ile Ateş arasında bir şey var sanıyordum, kız gidip Devran Ulusoy’la mı evleniyormuş?!"
@cemiyet_gunlugu: "Ateş bunu duyduysa ortalığı yakar yıkar. Bu evlilik bana tamamen ticari bir hamle gibi geldi."
@gizem_t: "Kız zorla mı evlendiriliyor acaba? Rüya’nın yüzü son fotoğraflarında hiç gülmüyordu..."
@anonim1hesap: yuh ne alaka
@selin_s: "Ateş Atalay durmaz bu haberden sonra. rez rez rez!"
@instagramkullanıcısı: atesi bırakıp bununla mı evleniyo salak
@magazindebugün: 😲
@user127482045: iyi olmuş ayrılmaları hiç yakısmıyorlardı.
@siladmezz: @user127482045’e yanıt: kıskanc mısın kudurma.
• @useerbiriyim: yalan haber ya
Haberin altında binlerce yorum birikmişti bile. Sosyal medya bu ani evlilik haberiyle çalkalanırken, Devran Ulusoy’un basına servis ettiği o kusursuz, görkemli nişan/düğün detayları her yerde paylaşılıyordu. Devran, bu işi rıza gösterilmeyecek bir noktaya getirmek, yani herkesi bittiye getirmek için ellerini çabuk tutmuş, haberi doğrudan basına sızdırmıştı. Rüya, elindeki telefonda o haberi ve altındaki yabancıların yaptığı yüzlerce yorumu gördüğü an, gözlerindeki o kırgınlık bir anda yerini buz gibi bir ateşe bıraktı. Kimseye haber vermeden, kimsenin koruma kalkanına sığınmadan bu işi kökten bitirmeye yemin ettiği o an, zihninde dönen tek şeydi. Çalışma odasında aynı haberi ve yorumları tabletten gören Ateş, içindeki zapt edilemeyen öfkeyle masanın üzerindeki cam bardağı kavradığı gibi var gücüyle duvara fırlattı. Bardak binbir parçaya ayrılarak duvarda patladı, etrafa saçıldığında telefonu çalmaya başladı. Arayan Erdem’di. "Ateş... Sakin ol ama kapıdayız... Devran... Devran kapının önünde. Şu an kapıda." Ateş’in yüzünde en ufak bir şaşkınlık emaresi belirmedi. Olduğu yerden hızla odasının pencerelerine doğru yürüdü. Kenardaki ağır tülü aralayıp aşağıya baktı. Siyah, lüks bir araba konağın ana giriş kapısının önüne tam o an yanaşmıştı. Kapı açıldı ve arabadan Devran Ulusoy, yüzünde o sinir bozucu, zafer kazanmış gülümsemeyle indi. Ellerini cebine atıp etrafa şöyle bir bakındıktan sonra doğrudan evim girişine doğru adımlamaya başladı. Ateş, çalışma odasından fırladığı gibi aşağıya, fırtına gibi iniyordu. Rüya pencereden aşağıdaki Devran’a bakarken, arkasındaki koridordan gelen Ateş’in hırslı adımları alt kattaki salonda yankılanmaya başladı.
Ada, Ateş ve Rüya hızla bahçede yürüdüğünde üçü de karşı karşıya durmuş Devran’a öfkeyle bakıyordu. Ateş’in korumaları Devran’a, Devran’ın korumaları da Ateş’e silah tutuyordu. Devran, yüzünde o kendinden emin, rahat ve rahatsız edici gülümsemeyle arabadan inip ellerini cebine attı ve doğrudan Rüya’ya doğru adımladı: “Sürprizimi beğendin mi sevgili nişanlım? Haberler oldukça hızlı yayılıyor gördüğünüz gibi..." Rüya olduğu yerde taş kesilirken, arkadaki kapı sertçe açıldı ve Ateş’in o ölümcül derecede sakin ama tehlikeli sesi bahçede yankılandı: "Evine dönmeden önce o ayağının altındaki toprağı mezarın yaparım senin, Devran..."
Devran, yüzündeki o skandal yaratan, kendinden emin sırıtışını bir saniye bile bozmadan ellerini cebinden çıkardı. Etraftaki gerginliği ve konağın korumalarının üzerindeki bakışlarını umursamaz tavırlarla tartarak, gür ve rahat bir sesle konuştu "Ters bir şey mi var Ateş?" dedi, hafifçe omuz silerek. "Nişanlımı görmeye geldim." Ateş bu küstah cümleyi ve “nişanlım” lafını duymasıyla beyninden vurulmuşa dönmüştü. "Yaklaşma lan! Geri bas! O ağzını dağıtırım senin!” dedi.
Devran, Rüya’nın gözlerindeki o tek bir geri adım bile atmayan, her şeyi yakmaya hazır bakışları görünce yüzündeki o pişkince sırıtış hafifçe donakaldı. "O haberleri derhal kaldırtacaksın, Devran," dedi Rüya, sesindeki tek bir harf bile titremeden. "Yoksa benim hakkımda haber yapmanın bedelini tek tek ödetirim sana." Devran ellerini cebinden yavaşça çıkarıp alaycı bir tavırla tek kaşını kaldırdı. "Beni tehdit mi ediyorsun Rüya? Ayrıca çok geç artık kaldırmam bir işe yaramaz.” Ateş daha fazla dayanamayarak bir adım daha öne fırladı, Devran’ın tam göğsünün ortasına sert bir el uzatarak onu geriye doğru itti: "Gözümün önünden kaybol dedim sana! Babasının borcu da, sizin kirli oyunlarınız da beni ilgilendirir, o faturayı ben öderim! Ama bir daha Rüya’nın adını oyunlarınızda, basınlarınızda görürsem o şirketini başına yıkarım senin! Bas git şimdi!" Erdem ile Sedat da Ateş’in arkasında yerini alırken, Ateş’in korumaları Devran’ın arabasının etrafını çoktan sarmıştı. "Pekala..." dedi, gözlerini Rüya’ya dikerek. "Bugünlük böyle olsun, müstakbel eşim. Ama o masaya kendi ayağınla geleceksin Rüya. Bunu sakın unutma."
Ateş arkasından yürürken“Defol lan! Haka konuşuyor!” dedi. Devran arabasına binip bahçeden hızla uzaklaşırken, arkasında bıraktığı o ağır sessizlik bahçeyi kapladı. Rüya hâlâ kapının önünde dimdik duruyordu ama omuzları yaşadığı devasa gerilimle hafifçe çökmüştü. Ateş yavaşça Rüya’ya döndü. Aralarındaki o öfke, kırgınlık ve koruma içgüdüsüyle harmanlanmış fırtınalı bakışlar yeniden buluştu. Ateş ile Rüya, az önceki kasırganın tam ortasında yan yana, göz göze kalmışlardı. Aralarındaki fırtına hâlâ dinmemişti; öfke, kırgınlık ve gözle görülür bir gerilim bakışlarında çarpışmaya devam ediyordu. Tam o sırada, Ada daha fazla kendini tutamadı. Ellerini beline koymuş, kapıya doğru öfkeyle bakarak kendi kendine söylenmeye başladı: "Oha ya! Adama bak! Buraya kadar gelip bir de racon kesiyor ya! Sen kimsin beyefendi, sen kimsin yani?! Gelmiş burada 'nişanlımı görmeye geldim' falan diyor, tipe bak! Yüzsüzlüğün de bu kadarı gerçekten, şaka gibi!"Erdem, Ada’nın bu halini görünce yanına yaklaşıp koluna hafifçe dokundu çalıştı: "Ada tamam.”
"Ne tamamı Erdem ya!" diye Erdem’e döndü Ada, gözlerini süzerek. "Görmüyor musun adamdaki özgüveni? Bir de 'kendi ayağınla geleceksin' diyor. Valla fırlatacaktım elime ne geçse de, dua etsin Rüya'yla Ateş öndeydi!"Ada’nın arkadaki bu söylenmeleri ortamdaki buzları biraz olsun çatlatırken, Ateş ve Rüya birbirlerinden bakışlarını bir an bile ayırmamışlardı. Ateş, derin bir nefes alarak Rüya’ya yaklaştı. Sesi alçak ama olabildiğince hırslı çıktı. "O haberler bugün silinecek Rüya. Ama o adama bir daha tek başına adım atmayacaksın. Duydun mu beni?" Rüya, alaylı ve buruk bir ifadeyle başını iki yana salladı. Gözlerindeki o isyankâr ateş, yerini derin bir çaresizliğe ama hemen ardından yeniden kaskatı bir öfkeye bırakmıştı. "Silinse ne olur Ateş?" dedi, sesi rüzgârda savrulan kuru bir yaprak gibi hem kırgın hem de acı dolu çıkıyordu. "Herkes gördü. Bütün magazin, bütün o şirketler, babam... Herkes ekranda adımızı okudu. Birkaç haber sitesinden o linkleri kaldırmakla ne değişecek? Adım o adamla yan yana yazıldı bir kere. Herkesin dilinde oyuncak olduk artık." Ateş olduğu yerde kalakaldı. Rüya’nın haklılığı suratına bir tokat gibi çarpmıştı. Boğazına kocaman bir yumruk oturdu. Değil o haberleri sildirmek, internetin altını üstüne getirse bile o lekenin, o skandalın insanların hafızasından silinmeyeceğini o da biliyordu. Asıl kabus da bu zaten buydu: Devran, hiç kimseye şans tanımadan onları köşeye sıkıştırmıştı. Ateş öne doğru bir adım atıp sesini yumuşatmaya çalıştı, ama içerideki o hırs yine de tonuna yansıdı: "Rüya... Kimin ne konuştuğunun, o basının ne yazdığının bir önemi yok. Ben o haberlerin de, o adamın da..."
"Var!" diye kesti Rüya, sözünü tamamlamasına izin vermeden. Sesi bu kez bütün bahçede yankılanan keskin bir çığlık gibiydi. Gözlerinden akmamak için direnen yaşlar parlıyordu. "Var Ateş! Çünkü ben hayatım boyunca kendi ayaklarım üstünde durmaya, kendi kararlarımı vermeye çalıştım. Şimdi herkes arkamdan 'Devran Ulusoy’un nişanlısı' diye bakacak. Ve sen... Sen bunu ilk günden beri bildiğin halde bana susarak ortak oldun!" Arkada sessizce olanları izleyen Ada, iç çekerek elini kalbine götürdü. Erdem ise yerinde huzursuzca kıpırdanıp gözlerini kaçırdı. Rüya arkasını döndüğü gibi evin kapısına doğru yürümeye başladı. Ateş arkasından, "Rüya, bekle..." diye seslendiyse de durmadı ve içeri girdi.Bahçede yine o boğucu sessizlik hüküm sürerken, Ateş derin bir küfür savurarak ellerini saçlarından geçirdi. Gözleri kapıya kilitlenmişti; Devran’ın o gülümsemesini eskisinden çok daha büyük bir öfkeyle silmeye yemin ettiği an buydu.
Ateş, Sedat ve Erdem’e doğru adım attı. Gözlerinden saçılan o tehlikeli kıvılcımlar, az önceki fırtınanın henüz dinmediğinin, aksine daha yeni başladığının kanıtıydı. Çene kasları öfkeyle seğirirken kalın sesiyle emir yağdırdı. "Sedat! Bütün haberler silinecek! Tek bir magazin sitesinde, tek bir sosyal medya hesabında o şerefsizin adı Rüya ile yan yana kalmayacak, anladın mı beni? Erişim engeli mi aldırıyorsunuz, ajansı mı basıyorsunuz ne yapıyorsanız yapın!" Sedat hemen telefonuna sarılarak hızla başını salladı: "Hallediyorum abi, doğrudan siber ekiple ve basın danışmanlarıyla iletişime geçiyorum. Bir saate kalmaz hepsini temizletirim." Ateş ardından bakışlarını Erdem’e dikti. Sesi daha da alçaldı, ama bu kez buz gibi, tekinsiz bir tona büründü: "Erdem... İz bulabildiniz mi babasından?"Erdem derin bir nefes alıp yanına yaklaştı. Yüzündeki ciddiyet, durumun ne kadar kritik olduğunu özetliyordu: "Ateş, Hakan Bey yurt dışı bağlantılı gizli bir hattan Devran’la temas kurmuş. İzleri çok iyi kapatıyorlar ama adamlarımızın takibindeki o eski şirket hesabına dün gece İsviçre üzerinden yüklü bir para girişi oldu. Babası saklandığı delikten bu evlilik oyununu finanse ediyor. Konumunu tam olarak sabitlemek üzereyiz, eli kulağında." Ateş yumruklarını öyle bir sıktı ki parmak boğumları bembeyaz kesildi:"Acele edin Erdem," dedi, gözlerini konağın üst katında Rüya’nın odasının pencerelerine dikerek. "O adamı bulup getirmeden, Devran’ın o boynunu kıramayız. Rüya’nın tek bir damla gözyaşının hesabını hepsinden soracağım."
•
•
•
Bahçedeki o fırtınalı dakikaların ardından ev kısa sürede hummalı bir çalışma alanına dönüştü. Ateş’in talimatıyla şirketin üst düzey yöneticileri, avukatları ve kriz yönetim ekibi konağa gelmişti. Havuz kenarındaki geniş masada, holdingin yaklaşan büyük projeleri ile ilgili acil bir iş toplantısı başladı. Masanın üzeri dosyalar, tabletler ve mimari planlarla doluydu. Ateş, çatık kaşları ve taştan farksız duruşuyla ekibine talimatlar yağdırıyor, bir yandan da profesyonelliğinden ödün vermemeye çalışarak işleri yürütüyordu. O sırada evdeki boğucu havadan bunalan Rüya ve Ada, mutfağa geçmeye karar verdiler. Mutfak kapısından içeri girdiklerinde, havuz tarafına bakan geniş cam pencereden dışarıdaki iş toplantısı net bir şekilde görünüyordu. Girişteki hareketliliği fark eden Ateş, başını bir anlığına önündeki bütçe raporlarından kaldırdı. Bakışları mutfak camındaki Rüya ile kesişti. İkisi de tek kelime etmedi; ama aralarındaki o kırgın, sitemkâr ve yüksek gerilimli bakışma havada bir süre asılı kaldı. Mutfaktaki hizmetli kadın, dışarıda toplantıda olan yöneticiler için taze kahve tepsisini hazırlamaya koyulmuştu. Rüya ile Ada ise hizmetliye yük olmadan tezgahın diğer tarafındaki kahve makinesine yöneldiler. Ada makinenin kapsüllerini yerleştirip kendilerine kahve yaparken, Rüya bakışlarını dışarıdaki Ateş’ten çekip bardağına odaklanmaya çalıştı.
Aradan saatler geçti. Havuz kenarındaki şirket toplantısı sona ermiş, yöneticiler konaktan ayrılmıştı. Saat öğleden sonra 4'e geliyordu. Yurt dışından gelen kritik yatırımcılar ve heyet, görüşme için doğrudan şirkete geçecekti; Ateş de onlarla toplantıda olmak üzere şirkete gitmeye hazırlanıyordu. Evden çıkmadan önce son bir kez adımlarını üst kata yöneltti. Ağır adımlarla Rüya’nın odasının önüne geldi. Elini kaldırıp kapıyı iki kez tıklattı: "Rüya?" İçeriden hiçbir ses gelmedi. Bir an tereddüt eden Ateş, kapının kolunu yavaşça indirip içeri girdi. Oda sakindi. Yatak hiç bozulmamıştı. Ateş gözleriyle odayı tararken, adımlarını balkona doğru attı. Rüya, balkonun mermer korkuluğuna yaslanmış, dalgın gözlerle dışarıyı izliyordu. Parmaklarının arasında yanan bir sigara vardı. Rüzgâr ince dumanı savururken, Rüya Ateş’in içeri girdiğini duymuş ama arkasına dönüp bakmamıştı bile.
Ateş, odadaki o ağır sessizliğin içinden geçip balkona çıktı. Adımlarını Rüya’yı ürkütmek istemiyormuş gibi temkinli ama kararlı attı. Tam yanına gelene kadar hiçbir şey söylemedi. Rüya’nın tam yanında durdu. Tıpkı onun gibi kollarını balkonun mermer korkuluğuna dayadı, başını hafifçe öne eğip bakışlarını bahçenin derinliklerine çevirdi. İki insan, omuz omuza ama aralarında devasa bir kırgınlıkla öylece yan yana dikiliyordu.İnce bir rüzgâr Rüya’nın parmakları arasındaki sigaranın dumanını ikisinin arasına doğru savurdu. Ateş dumanı içine çekerken gözlerini bahçeden ayırmadı. Sesi, az önceki öfkeli adamdan çok uzakta, yorgun ve derin çıktı:
Ateş’in sözleri rüzgârda eriyip giderken, Rüya dudaklarına götürdüğü sigaradan derin bir nefes daha çekti. Dumanı yavaşça gökyüzüne doğru üfledikten sonra, başını hiç çevirmeden, buz gibi ve mesafeli bir tonla sordu: "Niye geldin?" Ateş’in gözleri bir anlığına Rüya’nın parmakları arasındaki sigaraya, ardından o sert profiline takıldı. Boğazı düğümlendi. "Saat dörtte şirkete geçmem gerekiyor. Yurt dışından heyet geliyor..." dedi Ateş, sesi yorgun ve dürüst çıkıyordu. Bakışlarını bir an bile Rüya’nın yüzünden ayırmadan ekledi: "Gitmeden önce seni görmek istedim." dediğinde Rüya, dudakları arasındaki sigaradan son bir nefes çekip dumanını Ateş’e doğru hafifçe üfledi. Bakışları hâlâ bahçedeki belirsiz bir noktadaydı. "Gördün işte. Hadi git."
Ateş, Rüya’nın o buz gibi ve kestirip atan tavrına karşılık gözlerinde beliren o tanıdık hırslı kıvılcımla yan profilinden Rüya’yı süzdü: "Böyle bakmayı kes artık," dedi Ateş, sesi hem sitemkâr hem de tutkuyla doluydu. "Sanki bütün bu rezilliğin mimarı benmişim gibi, faturayı sadece bana kesmekten vazgeç. Dışarıda canımı dişime takmış senin hayatını, itibarını toparlamaya çalışıyorum lan ben!" Rüya yavaşça başını çevirdi. İlk kez göz göze geldiler. Bakışlarında en ufak bir yumuşama yoktu; aksine alaycı ve yakıcı bir tebessüm kondu dudaklarının kenarına. "Çok mu önemsiyorsun sen beni?" dedi Rüya, kelimeleri birer ok gibi Ateş’in göğsüne saplayarak. "Benim itibarımı mı düşünüyorsun gerçekten Ateş? Yoksa Kendi gururunu mu? Devran Ulusoy’un senin mekânına gelip sana racon kesmesini hazmedemedin, hepsi bu. Benim adımın kirlenmesi değil derdin... Senin güç gösterin yarıda kaldı!" Ateş, Rüya’nın bu sert çıkışıyla sarsıldı. Bir adım yaklaştı ona, aralarındaki mesafe anında sıfırlandı. Sesi tehlikeli bir fısıltıya dönüştü. böyle mi düşünüyorsun gerçekten?
"Bana bak Rüya... Benim gururum da, gücüm de yerin dibine batsın. Senin adının o haysiyetsiz adamla yan yana geçmesi benim ciğerimi dağlıyor, anladın mı? Benim derdim de, kavgam da sensin." Rüya, üzerindeki bu yoğun baskıya rağmen gözlerini bir milim bile kaçırmadı. "O zaman o kavgayı benim adıma vermekten vazgeç," dedi, parmaklarının arasındaki sigaranın külünü aşağıya savurarak. "Çünkü ben senin kurtarılmayı bekleyen prensesin değilim. O toplantına git şimdi. Şirketini yönet. Benim hayatımı değil."
Ateş, Rüya’nın o zehir zemberek sözleri karşısında bir an öylece durdu. Gözlerindeki o inatçı ve kalkanlarını asla indirmeyen ateşe baktı. İçindeki fırtına zihnini kemirirken, adamın yüzündeki o sert ifade bir anlığına yerini derin bir yorgunluğa bıraktı. "Öyle mi?" dedi Ateş, sesi fısıltı gibi ama bıçak kadar keskin çıkmıştı. Elini uzatıp Rüya’nın parmaklarının arasında tuttuğu sigarayı hafifçe çekip aldı ve balkondaki küllüğe bastırarak söndürdü. Rüya geri çekilmek istediğinde Ateş bileğinden yakaladı; onu incitmeyecek ama kaçmasına da izin vermeyecek kadar sakin ve sıkı bir kavrayışla tuttu. Aralarındaki mesafe tamamen yok oldu.
“Bırak kolumu.”
“Bırakmıyorum.”
“Bırak kolumu!”
"Ben bu pisliğin tam ortasındayım çünkü Devran’ın hedefinde sen varsın. O herifin buraya kadar gelip pişkince 'nişanlım' diye karşında durması benim de canımı yakıyor, anladın mı? Ama o gazetelerin manşetine senin adının çıkmasına izin veren ben değilim. Bunu sen de çok iyi biliyorsun... Sadece canın yanıyor ve öfkeni kusacak tek kişi olarak beni görüyorsun." Rüya bileğini kurtarmaya çalışmayı bıraktı. Ateş’in sesindeki o dürüstlük ve gözlerindeki kırgınlık yüzüne bir tokat gibi çarpmıştı, ama gururu hâlâ dimdik ayaktaydı. "Beni o masaya oturtan da, o haberleri basına sızdıran da o zihniyet," diye fısıldadı Rüya, sesi bu kez biraz daha titrek ama hâlâ sert çıkıyordu. "Ve sen karşımda böyle dikildikçe ben…”
"Ve ben karşında böyle dikildikçe ne?" diye kesti sözünü Ateş. Sesindeki o ağır kırgınlık bu kez adamın kendi göğsüne oturdu. "Seni korumaya çalıştığım için mi suçluyum? O herifin karşısına dikildiğim için mi bu nefretin? İstediğin kadar yüklen bana, 'kendi gururun için yapıyorsun' de... İçini soğutacaksa hepsini kabul ediyorum."Ateş yavaşça bileğini serbest bıraktı. Ama geri çekilmedi. Gözlerindeki o yoğun, kararlı ve bir o kadar da sarsılmış ifadeyle Rüya’nın yüzünü son bir kez, sanki ezberlemek ister gibi inceledi. "Şirkete gidiyorum," dedi Ateş, sesi fısıltı gibi alçalarak. "O toplantıyı bitirip o haberlerin de kökünü kazıyacağım. Ama şunu aklından çıkarma Rüya... Bütün dünya sana sırtını dönse de, sen benden kaçmak için yırtınsan da ben hiçbir yere gitmiyorum. Ne bana olan öfken azaltır bunu, ne de o herifin oyunları. " Ateş arkasını dönüp ağır adımlarla balkondan çıktı. Odadan gelen o yavaş adımların sesi, kapının kapanma sesiyle kesildi. Rüya kaldığı yerde, balkonda, Ateş’in bıraktığı o yoğun elektrik ve kalbine saplanan o cümlelerle bir başına kaldı. Parmaklarını az önce Ateş’in dokunduğu bileğine götürdü; gözlerinden bir damla yaş süzülmesine engel olamayarak dişlerini sıktı.
Ateş, Rüya’nın yanında bıraktığı o ağır sessizlikle birlikte odadan çıktı. Merdivenleri hızlı adımlarla inip doğrudan arabasına yöneldi. Kafasının içi kovan gibi uğulduyordu; ama dışarıdan bakıldığında çelikten bir zırh kuşanmış gibi soğukkanlı görünüyordu.Şirketin gökdelen binasına vardığında saat tam dördü gösteriyordu. Yurt dışından gelen yabancı yatırımcı heyeti ve yönetim kurulu üyeleri cam kaplı büyük toplantı salonunda onu bekliyordu. Ateş, masanın başındaki yerine geçti. Zihnini kemiren fırtınaya, Rüya’nın gözlerindeki o kırgın bakışa rağmen profesyonelliğinden tek bir taviz vermedi. İki saate yakın süren çetin pazarlıkların, sunumların ve stratejik planlamaların ardından toplantı başarıyla sona erdi. Heyet memnun bir şekilde salondan ayrılırken Ateş, kravatının düğümünü hafifçe gevşetip derin bir nefes aldı. Görüşmeden çıkar çıkmaz asistanı elindeki dosyalarla yanına yanaştı. Ateş, onaylanması gereken bir iki kritik belgeyi imzalamak üzere odasına geçti. Devasa ahşap masasının arkasındaki deri koltuğuna oturdu. Kalemi eline alıp önündeki evrakları hızla imzalamaya başladı. Tam son belgeye mühür gibi imzasını attığı sırada, odanın kapısı tıklatılmadan, kararlı bir şekilde açıldı.
Ateş başını kaldırdı. İçeri giren kişi, şıklığı ve otoriter duruşuyla her zaman dikkat çeken annesiydi. Yüzündeki ifade, çıkan haberlerin ve yaşanan skandalın konakta kalmayıp cemiyetin ve holdingin koridorlarına kadar ulaştığının açık bir kanıtıydı. Annesi kapıyı arkasından yavaşça kapattı. Adımları halının üzerinde neredeyse hiç ses çıkarmıyordu ama odadaki hava bir anda buz kesti. Masaya doğru yaklaştı, çantasını yan taraftaki tekli koltuğa bırakıp doğrudan Ateş’in gözlerinin içine baktı: "Toplantının bittiğini duydum Ateş," dedi, sesi dingin ama fırtına öncesi sessizliğini andıran bir tondaydı. "Şimdi söyle bakalım... Şirketin adını, senin itibarını ve o kızı bu çamurun içinden nasıl çıkarmayı düşünüyorsun?"
Seçil Hanım, oğlunun bu umursamaz gibi görünen ama altından alev alev öfke fışkıran tavrını ince bir süzgeçten geçirerek tekli koltuğa oturdu. Sırtını dikleştirdi, zarafetinden taviz vermeyen adımlarla üzerindeki ceketinin önünü hafifçe düzeltti. Ateş ise annesinin yüzüne bakmıyordu bile. Önündeki boş bir A4 kâğıdına, elindeki kaşeyle şekilde arka arkaya basıyordu. Odanın içindeki o ağır sessizlikte yükselen tek ses, mürekkebin kâğıda saplanan o sert darbe sesleriydi. "Benim itibarımı geç anne," dedi Ateş, bakışlarını kâğıttaki koyu lacivert lekelerden ayırmadan. Sesi pürüzlü, yorgun ama tekinsiz bir kararlılıkla doluydu. "Benim itibarım birkaç gazete manşetiyle sarsılacak kadar ucuz değil. Beni düşünmeyi bırak." Seçil Hanım derin bir nefes alıp eldivenli ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi. Oğlunun o kâğıdı delercesine bastığı her kaşede neyi ezmeye çalıştığını çok iyi biliyordu. "Peki kimi düşüneyim Ateş?" dedi Seçil Hanım, sesi bir anne şefkatiyle değil, aile patroniçesinin o soğuk gerçekçiliğiyle çınlayarak. "O kızı mı? O evde tuttuğun, adını bu ailenin yanına yazmaya çalıştığın Rüya’yı mı? Gazeteler Devran ile onun geçmişini çarşaf çarşaf yazarken ben o kızı düşünmek zorunda mıyım?" Ateş’in eli havadaki kaşeyle birlikte bir anlığına asılı kaldı. Odadaki zaman sanki durdu. Bakışlarını yavaşça kâğıttan kaldırıp annesinin gözlerinin içine dikti. O gözlerdeki karanlık, Seçil Hanım’ın bile sırtını ürpertecek kadar yoğundu. "O kızı değil," dedi Ateş, kaşeyi masanın üzerine pürüzsüz ama tok bir sesle koyarak. "O kız değil öncelikle Rüya. Ve düşünmene gerek yok bu konu sizinle alakalı, değil.” Ardından kaşeyi kenara bırakıp sandalyesinde geriye kaydı. Gözlerini bir milim bile ayırmadan annesine dikti; sesi kısıktı ama her bir kelimesi bir kararlılık taşıyordu. Seçil Hanım, oturduğu koltukta milim kıpırdamadı. Oğlunun bu korumacı tavrı karşısında kaşları hafifçe havalandı, gözlerinde çelik gibi sert bir tebessüm belirdi. "Bizimle alakalı değil mi?" dedi Seçil Hanım, sesindeki o mesafeli zarafeti koruyarak. "Ateş... Ulusoy soyadını taşıyan bir adamın kapısında yatan, ertesi gün de gazetelerde 'nişanlım' diye manşet yaptığı bir kadından bahsediyoruz. Ev senin evin olabilir ama o gazete manşetlerinde yazan soyadı bu aileye ait. Nasıl bizimle alakalı olmaz?"
Ateş alaycı ve sert bir tebessümle başını iki yana salladı. Annesinin o üstenci, her şeyi cemiyetin gözünden tartan tavrına tahammülü kalmamıştı. Sandalyesinde biraz daha öne eğilip gözlerini Seçil Hanım’a dikti: "Ne geçmişi ne kapısında yatması anne?" dedi Ateş, sesi buz gibi ve iğneleyici bir ton alarak. "Dedikoducu sosyete arkadaşlarınla çok fazla takılıyorsun. Kulaktan dolma yalanlarla karşıma geçip bana ahlak dersi vermeye kalkma." Seçil Hanım’ın yüzündeki o pürüzsüz ifade bir anlığına sarsıldı. Oğlunun onu bu kadar açık bir şekilde hedef almasını, sosyete kulisleriyle bir tutmasını hazmetmekte zorlandı. Oturduğu koltukta omurgasını daha da dikleştirdi "Sözlerine dikkat et Ateş," dedi Seçil Hanım, sesi tehlikeli bir sakinlikle kısılarak. "Ben o dedikoduları dinlemiyorum, o dedikoduların bu ailenin üzerine leke sürmesine engel olmaya çalışıyorum. O gazete manşetleri, o masalarda konuşulanlar yarın bu şirketin hisselerine, yatırımlarına yansıyacak. Sen gözünü o kıza öyle bir karartmışsın ki, etrafındaki yangını görmüyorsun!" Ateş öne doğru bir adım daha yaklaştı, elini masanın ahşap yüzeyine koydu: "Yangın buysa, bırak yansın anne," dedi Ateş, gözünü bile kırpmadan. "Şirketi de, hisseleri de ben yönetiyorum. Kimin ne konuştuğu da umrumda değil. Bir daha bu odaya gelip de Rüya hakkında kulaktan dolma laflarla karşıma dikilme." dedi ve devam etti.
“Devran Ulusoy’un ne söylediği de, o basının ne yazdığı da beni ilgilendirir, seni değil," dedi Ateş, kelimelerin üzerini basa basa. "O haberler bugün silinecek. O adam da yaptığı bu hamlenin bedelini ödeyecek. Ama bir daha... Bu çatının altında ya da bu şirkette, Rüya’nın adını bu şekilde ağzına aldığını duymayacağım anne. Bu sana son uyarım." Seçil Hanım oğlunun gözlerindeki o gözü karalığı çok iyi tanıyordu. Derin bir nefes alıp çantasını kucağına aldı, yavaşça ayağa kalktı. "Umarım," dedi Seçil Hanım, kapıya doğru adımlamadan önce son bir kez durup oğluna bakarak. "Umarım korumaya çalıştığın o kız, günün sonunda seni bu kör öfkenin içinde tek başına bırakmaz Ateş."
Ateş, dirseklerini masaya dayayıp iki elinin başparmaklarıyla şakaklarını sıktı. Başını öne eğdi, derin ve sıkıntılı bir nefes vererek alnını avuçlarının arasına aldı. Yüzündeki o yorgunluk ve sabrının son demlerinde oluşu her halinden okunuyordu. "Anne hadi..." dedi Ateş, sesi boğuk, pürüzlü ve "lütfen daha fazla zorlama" der gibi bir tükenmişlikle çıkarak. "Hadi anne, gözünü seveyim... Zaten kafamın içi kovan gibi, bir de sen başlama." Seçil Hanım oğlunun bu tükenmiş, çaresiz ama bir o kadar da geri adım atmayan hali karşısında bir an duraksadı. Oğlunun omuzlarındaki yükü, o iç yangınını ilk kez bu kadar net görüyordu. Yine de duruşundaki o asil soğukluktan ödün vermeden yavaşça ayağa kalktı. Çantasını koluna takıp masanın kenarına doğru bir adım attı. "Ben diyeceğimi dedim Ateş," dedi Seçil Hanım, sesi bu kez biraz daha alçak ama aynı derecede kararlı çıkarak. "Kafanın içindeki o kovanı boşalt ve aklını başına topla. Bu aile de bu şirket de senin duygusal patlamalarının bedelini ödemek zorunda değil." Kapıya doğru adımladı, tam çıkacakken durup başını hafifçe arkaya çevirdi "O kızı koru ya da koruma... Ama kendini o yangının ortasında kül ettirme. Benim tek derdim sensin." Kapı Seçil Hanım’ın arkasından sessizce kapandığında, Ateş alnını tuttuğu ellerini yavaşça yüzünden kaydırıp geriye yaslandı. Odanın içindeki ağır sessizlik yeniden çökerken, bakışları masadaki o kaşelenmiş kâğıda ve hemen yanındaki telefonuna kaydı...
•
•
Ateş, şirketteki işleri bitirdikten sonra vakit kaybetmeden eve döndü. Ateş, kapısını açıp arabadan indi; omuzlarındaki yorgunluk ve kafasındaki tilkilerin ağırlığıyla adımlarını evin girişine doğru attı. Sedat, merdivenlerin başında onu bekliyordu. Ateş, kafasını sallayarak "Durumlar nasıl?" der gibi hareket yaptı. Sedat, Ateş’in bu sessiz sorusunu anında alıp sesini biraz alçaltarak yanına yaklaştı "Sessiz buralar abi," dedi Sedat, başıyla yukarı katı işaret ederek. "Sevda Hanım az önce yukarıya, odasına kahve götürmüş... Ama dediklerine göre kahveden iki yudum alıp koltukta öylece uyuyakalmış. Yorgundu bayağı." Ateş’in gergin hatları duyduğu haberle bir nebze olsun gevşer gibi oldu. Derin bir nefes çekti içine. Günün bütün fırtınasının ardından, onun şu an en azından dinleniyor ve kafa dinliyor olduğunu bilmek içini hafifçe rahatlatmıştı. "Tamam," dedi Ateş, sesi pürüzlü ve alçak çıkarak. “Basın tarafını hallettiniz mi?" Sedat başını salladı: "Hallediyoruz abi, yarın sabah o haberlerin esamesi okunmayacak internette. Tek bir satır bile kalmayacak."dedi. "Güzel. Sen de geç dinlen artık," dedi Ateş ve ceketinin önünü ilikleyerek merdivenlere yöneldi. Ağır, sessiz adımlarla yukarı kata çıktı. Uzun koridorun sonundaki odanın kapısına geldiğinde duraksadı. Kapı hafifçe aralıktı. Ateş, nefesini tutup içeriye doğru bir adım attı. Sedat’ın dediği gibi; Rüya, üzerindeki o yorgunlukla koltuğa uzanmış, üstünde ince bir şalla mışıl mışıl uyuyordu. Sehpanın üzerinde ise yarım kalmış, soğumuş bir fincan kahve duruyordu...
Odanın loş ışığında, Rüya’nın koltuğun üzerinde büzülmüş o yorgun bedenine baktı. Gözlerinin altındaki hafif morluklar, bütün gün omuzlarında taşıdığı fırtınanın en net kanıtıydı. Sehpanın üzerindeki o soğumuş kahve fincanına ve yarım kalmış kitaba gözü takıldı; genç kadın farkında olmadan sızıp kalmıştı. Yavaşça yaklaştı ve koltuğun önünde diz çöktü. Rüya’nın yüzüne düşen o dalgalı koyu saç tellerini parmaklarıyla nazikçe, neredeyse incitmekten korkar gibi kenara çekti. Parmak uçları şakağına ve alnına hafifçe değdiğinde, Rüya uykusunda huzursuzca kıpırdandı ama uyanmadı. Ateş, o an içindeki bütün öfkenin, bütün hırsın bu masum görüntü karşısında nasıl da eriyip gittiğini hissetti. Eğilip kollarını Rüya’nın altından geçirdi; bir hamlede, hiç uyandırmamaya özen göstererek kucağına aldı. Rüya başını refleksle Ateş’in geniş göğsüne yasladı, derin ve düzenli nefesleri ceketine çarptı. Yavaş adımlarla yatağa doğru yürüdü. Genç kadını, üzerindeki ince şalla birlikte yumuşak yatağın üzerine son derece dikkatli bir şekilde bıraktı. Başını yastığa koyarken Rüya’nın kirpikleri hafifçe titredi ama gözlerini açmadı. Ateş yatağın kenarına oturup bir süre karanlıkta onun yüzünü izledi. Eğilip alnına derin, uzun bir öpücük kondurdu.