Bölümler 15Şu an: Karşılıklar
- 1 Kız Kardeşler2.024 kelime
- 2 Bir Karşılaşma2.121 kelime
- 3 Araby1.522 kelime
- 4 Evelıne1.174 kelime
- 5 Yarıştan Sonra1.558 kelime
- 6 İki Çapkin2.592 kelime
- 7 Pansiyon1.838 kelime
- 8 Küçük Bir Bulut3.341 kelime
- 9 Karşılıklar2.723 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 Kil1.726 kelime
- 11 Acı Bir Vaka2.463 kelime
- 12 Komite Odasında Sarmaşık Günü3.711 kelime
- 13 Bir Anne3.072 kelime
- 14 Lütuf5.358 kelime
- 15 Ölüler10.893 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
KARŞILIKLAR
Zil öfkeyle çaldı. Bayan Parker ahizeye gidince, tiz bir Kuzey İrlanda aksanıyla bağıran öfkeli bir ses duyuldu:
“Farrington’ı buraya yollayın!”
Bayan Parker daktilosunun başına döndü ve masada yazı yazan adama şöyle dedi:
“Bay Alleyne sizi yukarı çağırıyor.”
Adam dişlerinin arasından “Lanet olsun ona!” diye mırıldandı ve kalkmak için sandalyesini geriye itti. Ayağa kalkınca uzun boylu ve iri yarı olduğu görüldü. Sarkık yüzü koyu şarap rengindeydi; kaşlarıyla bıyığı sarıydı. Gözleri hafifçe dışarı çıkıktı, akları kirliydi. Tezgâhın kapağını kaldırıp müşterilerin yanından geçerek ağır adımlarla bürodan çıktı.
Merdivenleri ağır adımlarla çıktı ve ikinci sahanlığa vardı. Burada bir kapının üzerinde Bay Alleyne yazılı pirinç bir levha vardı. Yorgunluk ve öfkeden soluk soluğa kalmış hâlde durup kapıyı çaldı. Tiz ses bağırdı:
“Girin!”
Adam Bay Alleyne’in odasına girdi. Aynı anda, temiz tıraşlı yüzünde altın çerçeveli gözlükler taşıyan ufak tefek Bay Alleyne, bir evrak yığınının üzerinden başını kaldırdı. Başının kendisi o kadar pembe ve keldi ki kâğıtların üzerinde duran kocaman bir yumurtayı andırıyordu. Bay Alleyne vakit kaybetmeden konuştu:
“Farrington? Bu ne demek oluyor? Neden hep senden şikâyet etmek zorunda kalıyorum? Bodley ile Kirwan arasındaki sözleşmenin bir kopyasını neden çıkarmadığını sorabilir miyim? Saat dörtte hazır olması gerektiğini söylemiştim.”
“Ama Bay Shelley öyle demişti efendim—”
“Bay Shelley öyle dedi, efendim.... Söylediklerime kulak verin, Bay Shelley’nin söylediklerine değil, efendim. İşten kaytarmak için hep bir bahaneniz var. Şunu söyleyeyim: Sözleşme bu akşama kadar kopyalanmazsa meseleyi Bay Crosbie’ye aktaracağım.... Şimdi anladınız mı?”
“Evet, efendim.”
“Şimdi anladınız mı?... Bir de şu küçük mesele var! Sizinle konuşacağıma duvarla konuşsam daha iyi. Bir kez ve kesin olarak anlayın: öğle yemeğiniz için bir buçuk saat değil, yarım saat alıyorsunuz. Kaç çeşit yemek istiyorsunuz, merak ediyorum.... Beni dinliyor musunuz?”
“Evet, efendim.”
Bay Alleyne başını yeniden evrak yığınının üzerine eğdi. Adam, Crosbie & Alleyne’in işlerini çekip çeviren cilalı kel kafatasına gözlerini dikmiş, ne kadar dayanıksız olduğunu tartıyordu. Birkaç an öfke nöbeti boğazını sıktı, sonra geçti; geriye keskin bir susuzluk hissi kaldı. Adam bu hissi tanıdı ve o gece iyice içmesi gerektiğini düşündü. Ayın ortası geçmişti; kopyayı zamanında bitirebilirse Bay Alleyne ona veznedara hitaben bir ödeme emri verebilirdi. Hareketsiz durup evrak yığınının üzerindeki kafaya gözlerini dikti. Birden Bay Alleyne bir şey ararcasına bütün kâğıtları altüst etmeye başladı. Sonra, o ana dek adamın orada olduğunun farkında değilmiş gibi, başını birden kaldırıp şöyle dedi:
“Ee? Bütün gün orada mı dikileceksiniz? Vallahi, Farrington, pek rahatsınız!”
“Şey, göreyim diye bekliyordum...”
“Pekâlâ, görmeyi beklemenize gerek yok. Aşağı inin, işinizi yapın.”
Adam kapıya doğru ağır ağır yürüdü. Odadan çıkarken Bay Alleyne’in arkasından, sözleşme akşama kadar kopyalanmazsa Bay Crosbie’nin meseleyi duyacağını haykırdığını işitti.
Aşağı kattaki bürodaki masasına döndü ve kopyalanmayı bekleyen sayfaları saydı. Kalemini alıp mürekkebe batırdı ama yazdığı son sözlere aptal aptal bakmayı sürdürdü: “Hiçbir durumda adı geçen Bernard Bodley ... olmayacaktır...” Akşam yaklaşıyordu; birkaç dakika içinde gaz lambalarını yakacaklardı. O zaman yazabilirdi. Boğazındaki susuzluğu gidermesi gerektiğini hissediyordu. Masasından kalktı, daha önce yaptığı gibi tezgâh kapağını kaldırıp bürodan çıktı. Geçerken başkâtip sorgularcasına ona baktı.
“Her şey yolunda, Bay Shelley,” dedi adam; parmağıyla gideceği yönü gösterdi.
Başkâtip şapkalığa göz attı, ama şapkaların sırası eksiksiz durduğundan bir şey demedi. Adam sahanlığa çıkar çıkmaz cebinden ekose desenli bir kasket çıkarıp başına geçirdi ve gıcırdayan merdivenlerden hızla indi. Sokak kapısından çıkınca kaldırımın iç yanından, kuşkuyla köşeye doğru yürüdü; sonra birden bir kapı aralığına daldı. Artık O’Neill’ın dükkânındaki karanlık, rahat köşede güvendeydi. Bara bakan küçük pencereyi, koyu şarap ya da kara et rengindeki kızarmış yüzüyle doldurup seslendi:
“Pat, buraya gelsene, bir bardak porter ver, koçum.”
Yardımcı papaz ona bir bardak sade porter getirdi. Adam bir dikişte içti ve bir kimyon tohumu istedi. Parasını tezgâha bıraktı; yardımcı papaz karanlıkta parayı bulmak için el yordamıyla uğraşırken, geldiği gibi sinsice kuytu köşeden çıktı.
Şubat alacakaranlığının üzerine, yoğun bir sisle birlikte karanlık çöküyordu; Eustace Caddesi’ndeki sokak lambaları yanmıştı. Adam, sözleşme kopyasını zamanında bitirip bitiremeyeceğini düşünerek evlerin önünden yürüdü ve büro kapısına ulaştı. Merdivenlerde nemli, keskin bir parfüm kokusu burnuna çarptı: Belli ki O’Neill’dayken Bayan Delacour gelmişti. Kasketini yeniden cebine tıkıştırdı ve dalgın bir tavır takınarak büroya girdi.
“Bay Alleyne sizi sorup duruyor,” dedi başkâtip sertçe. “Neredeydiniz?”
Adam, cevap vermesini onların varlığının engellediğini ima edercesine tezgâhın önünde duran iki müşteriye göz attı. Müşterilerin ikisi de erkek olduğundan başkâtip gülmesine izin verdi.
“Bu numarayı bilirim,” dedi. “Bir günde beş kere biraz fazla.... Neyse, acele et de Bay Alleyne için Delacour dosyasındaki yazışmalarımızın bir kopyasını çıkar.”
Halkın önünde böyle azarlanması, yukarı koşması ve apar topar içtiği porter adamın aklını karıştırmıştı. İstenenleri almak için masasına oturunca sözleşmenin kopyasını beş buçuktan önce bitirme işinin ne kadar umutsuz olduğunu anladı. Karanlık, nemli gece çöküyordu; oysa o geceyi gaz ışıklarının parıltısı ve bardakların şangırtısı arasında dostlarıyla barlarda içerek geçirmek istiyordu. Delacour yazışmalarını çıkardı ve bürodan ayrıldı. Son iki mektubun eksik olduğunu Bay Alleyne’in fark etmemesini umuyordu.
Nemli, keskin parfüm kokusu Bay Alleyne’in odasına kadar uzanıyordu. Bayan Delacour, Yahudi görünüşlü, orta yaşlı bir kadındı. Bay Alleyne’in ona ya da parasına gönül verdiği söylenirdi. Sık sık büroya gelir, geldiğinde de uzun süre kalırdı. Şimdi masasının yanında, parfüm kokuları içinde oturuyor; şemsiyesinin sapını okşayıp şapkasındaki kocaman siyah tüyü sallıyordu. Bay Alleyne sandalyesini çevirip ona dönmüş, sağ ayağını kayıtsızca sol dizinin üzerine atmıştı. Adam yazışmaları masaya bırakıp saygıyla eğildi ama ne Bay Alleyne ne de Bayan Delacour bu selamı fark etti. Bay Alleyne yazışmalara parmağıyla vurdu, sonra sanki “Tamam, gidebilirsiniz,” der gibi kâğıtları ona doğru itti.
Adam alt kattaki büroya dönüp masasına yeniden oturdu. Eksik cümleye dikkatle baktı: “Hiçbir durumda adı geçen Bernard Bodley ...” Son üç sözcüğün de aynı harfle başladığını düşünüp bunun ne tuhaf olduğunu geçirdi aklından. Başkâtip, mektupları postaya yetiştiremeyeceğini söyleyerek Bayan Parker’ı acele ettirmeye başladı. Adam daktilonun tıkırtısını birkaç dakika dinledi, ardından kopyasını bitirmek için işe koyuldu. Ama kafası berrak değildi; aklı bir türlü meyhanenin ışıklarına ve gürültüsüne gidip duruyordu. Sıcak punç içilecek bir geceydi. Kopyayı yazmak için çabaladı ama saat beşi vurduğunda hâlâ yazması gereken on dört sayfa vardı. Kahretsin! Zamanında bitiremeyecekti. Küfürler savurmak, yumruğunu bir yere şiddetle indirmek istiyordu. Öyle öfkeliydi ki Bernard Bodley yerine Bernard Bernard yazdı ve temiz bir kâğıda baştan başlamak zorunda kaldı.
Bütün büroyu tek başına dağıtacak kadar güçlü hissediyordu. Bedeni bir şey yapmak, dışarı fırlayıp şiddetin tadını çıkarmak için yanıp tutuşuyordu. Hayatındaki bütün aşağılanmalar öfkesini kabartıyordu.... Veznedardan gizlice avans isteyebilir miydi? Hayır, veznedar işe yaramazdı, lanet olası hiçbir işe yaramazdı; avans vermezdi.... Çocuklarla nerede buluşacağını biliyordu: Leonard, O’Halloran ve Nosey Flynn. Duygularının barometresi bir taşkınlık nöbetine ayarlanmıştı.
Hayallere öyle dalmıştı ki adı iki kez seslenilmeden cevap vermedi. Bay Alleyne’le Bayan Delacour tezgâhın dışında duruyordu; bütün kâtipler bir şey olacakmışçasına dönüp bakmıştı. Adam masasından kalktı. Bay Alleyne, iki mektubun eksik olduğunu söyleyerek onu azarlamaya başladı. Adam mektuplardan haberi olmadığını, sadık bir kopya çıkardığını söyledi. Azar acı ve şiddetli biçimde sürdü; adam, önündeki küçük adama yumruğunu indirmemek için kendini zor tuttu:
“Başka iki mektuptan haberim yok,” dedi şaşkın şaşkın.
“Hiçbir şey bilmiyormuş. Elbette hiçbir şey bilmiyorsun,” dedi Bay Alleyne. “Söyle bana,” diye ekledi, önce yanındaki kadından onay ararcasına ona bakarak, “beni aptal mı sanıyorsun? Beni tam bir budala mı sanıyorsun?”
Adam kadının yüzüne, sonra yumurta biçimli küçük kafaya baktı; neredeyse farkına bile varmadan dili, tam zamanında, nükteli bir karşılık buldu:
“Efendim,” dedi, “bana yöneltilmesi adil bir soru olduğunu sanmıyorum.”
Kâtiplerin nefes alışları bile kesildi. Herkes şaşkına dönmüştü; nükteli sözün sahibi de çevresindekiler kadar şaşırmıştı. Tombul, cana yakın bir kadın olan Bayan Delacour genişçe gülümsemeye başladı. Bay Alleyne yaban gülü rengini aldı; ağzı, cüce bir öfkeyle seğirdi. Yumruğunu adamın yüzünün önünde, elektrikli bir makinenin düğmesi gibi titreyene dek salladı:
“Seni küstah haydut! Küstah haydut! İşini hemen bitiririm senin! Bekle de gör! Küstahlığın için benden özür dileyeceksin, yoksa derhâl bürodan defolup gideceksin! Söylüyorum sana, ya gideceksin ya da benden özür dileyeceksin!”
Büronun karşısındaki bir kapı aralığında durup veznedarın yalnız çıkıp çıkmayacağını gözlüyordu. Bütün kâtipler çıktı; sonunda veznedar, başkâtip ile birlikte dışarı çıktı. Başkâtip yanındayken ona tek kelime söylemeye çalışmanın yararı yoktu. Adam durumunun yeterince kötü olduğunu biliyordu. Küstahlığı için Bay Alleyne’den yerlere kadar eğilerek özür dilemek zorunda kalmıştı; ama büronun kendisi için ne büyük bir eşekarısı yuvasına dönüşeceğini biliyordu. Bay Alleyne’in, kendi yeğenine yer açmak için küçük Peake’i bürodan nasıl kovduğunu hatırlıyordu. Öfkeli, susamış ve intikam arzusuyla doluydu; kendine de herkese de kızgındı. Bay Alleyne ona bir saat bile rahat vermeyecekti; hayatı onun için cehennem olacaktı. Bu kez kendini fena hâlde aptal yerine düşürmüştü. Dilini tutamaz mıydı? Ama Bay Alleyne’le en başından beri hiç anlaşamamışlardı; Bay Alleyne’in Higgins’le Bayan Parker’ı güldürmek için Kuzey İrlanda aksanını taklit ederken onu duyduğu günden beri. Her şey o gün başlamıştı. Para için Higgins’e başvurabilirdi ama Higgins’in kendisine bile hiçbir zaman yetecek parası olmazdı. Elbette, iki evi geçindiren bir adamın parası olmazdı....
Koca bedeni yine meyhanenin rahatlığı için sızlıyordu. Sis onu üşütmeye başlamıştı; O’Neill’daki Pat’ten para koparıp koparamayacağını düşündü. Pat’ten en fazla bir şilin alabilirdi, ama bir şilin işine yaramazdı. Yine de bir yerlerden para bulmalıydı: son kuruşunu bir bardak porter’a harcamıştı ve yakında başka bir yerden para bulmak için çok geç olacaktı. Birden saat zincirini parmaklarken Fleet Caddesi’ndeki Terry Kelly’nin rehincisini hatırladı. Aradığı fırsat buydu! Neden daha önce aklına gelmemişti?
Temple Bar’ın dar geçidinden hızla geçerken, içinden hepsinin canı cehenneme, bu gece güzelce eğleneceğim diye söyleniyordu. Terry Kelly’deki görevli “Bir kron!” dedi, ama rehin veren altı şilinde direndi; sonunda istediği altı şilini harfi harfine aldı. Rehinciden sevinçle çıktı; madeni paraları başparmağıyla parmaklarının arasında küçük bir silindir hâlinde yuvarlıyordu. Westmoreland Caddesi’nin kaldırımları işten dönen genç kadınlarla erkeklerle doluydu; paçavralar içindeki sokak çocukları akşam gazetelerinin adlarını haykırarak oradan oraya koşuyordu. Adam kalabalığın arasından geçti; manzaraya genel olarak gururla baktı, büro kızlarını kendinden emin bir tavırla süzdü. Kafası tramvay zillerinin ve vızıldayan troleylerin gürültüsüyle doluydu; burnuna şimdiden punçun kıvrıla kıvrıla yükselen buharı geliyordu. Yürürken olayı çocuklara nasıl anlatacağını kafasında tasarladı:
“İşte, ona şöyle bir baktım, gayet sakin, bilirsiniz; sonra kadına baktım. Ardından yeniden ona döndüm, acele etmeden, bilirsiniz. ‘Bana yöneltilmesi adil bir soru olduğunu sanmıyorum,’ dedim.”
Nosey Flynn, Davy Byrne’ın her zamanki köşesinde oturuyordu. Hikâyeyi duyunca Farrington’a bir tek duble ısmarladı; duyduğu en zekice şeylerden biri olduğunu söyledi. Sıra Farrington’a gelince o da bir içki ısmarladı. Bir süre sonra O’Halloran ve Paddy Leonard geldi, hikâye onlara da anlatıldı. O’Halloran herkese sıcak malt içkisinden birer tur ısmarladı; Fownes Sokağı’ndaki Callan’da başkâtibe verdiği karşılığın hikâyesini anlattı. Ama karşılığı, ekloglardaki eli açık çobanların üslubundaydı; Farrington’ınki kadar zekice olmadığını kabul etmek zorunda kaldı. Bunun üzerine Farrington çocuklara, içkilerini bitirip bir tur daha söylemelerini söyledi.
Tam içkilerini seçiyorlardı ki içeri Higgins girmesin mi! Elbette o da onlara katıldı. Adamlar ondan kendi anlatımını istediler; beş küçük sıcak viskinin etkisiyle hikâyeyi büyük bir canlılıkla anlattı. Bay Alleyne’in Farrington’ın yüzünün önünde yumruğunu nasıl salladığını gösterince herkes kahkahaya boğuldu. Sonra Farrington’ı taklit ederek, “Ben de oradaydım işte, alabildiğine sakindim,” dedi. Farrington ise ağır, kirli gözleriyle masadakilere baktı, gülümsedi; ara sıra alt dudağıyla bıyığından sarkan içki damlalarını çekip aldı.
O tur bitince bir sessizlik oldu. O’Halloran’ın parası vardı ama öteki ikisinde yok gibiydi; bu yüzden bütün grup dükkândan biraz isteksizce ayrıldı. Duke Sokağı’nın köşesinde Higgins’le Nosey Flynn sola saptı, öteki üçü şehre doğru geri döndü. Soğuk sokaklara çiseleyen yağmur düşüyordu. Balast Dairesi’ne vardıklarında Farrington Scotch House’u önerdi. Bar erkeklerle doluydu; konuşmaların ve bardakların gürültüsü ortalığı kaplamıştı. Üç adam kapıda dilenen kibrit satıcılarını geçip tezgâhın köşesinde küçük bir grup oluşturdu. Birbirlerine hikâyeler anlatmaya başladılar. Leonard onları Tivoli’de akrobat ve komedi sanatçısı olarak sahne alan Weathers adlı genç bir adamla tanıştırdı. Farrington herkese bir içki ısmarladı. Weathers küçük bir İrlanda viskisiyle Apollinaris alacağını söyledi. Ne içilip ne içilmeyeceği konusunda kesin fikirleri olan Farrington, çocuklara onların da Apollinaris isteyip istemediğini sordu; ama çocuklar Tim’e içkilerini sıcak hazırlamasını söyledi. Sohbet tiyatroya kaydı. O’Halloran bir tur ısmarladı, ardından Farrington bir tur daha söyledi. Weathers, gösterilen konukseverliğin fazla İrlandalı olduğunu söyleyerek itiraz etti. Onları kulise sokup birkaç hoş kızla tanıştıracağına söz verdi. O’Halloran, kendisiyle Leonard’ın gideceğini, ama evli olduğu için Farrington’ın gelmeyeceğini söyledi; Farrington’ın ağır, kirli gözleri, şakaya geldiğini belli edercesine masadakilere yan yan baktı. Weathers, hepsini kendi hesabına yalnızca birer küçük yudum daha içmeye razı etti ve Poolbeg Sokağı’ndaki Mulligan’da daha sonra buluşacaklarına söz verdi.
Scotch House kapanınca Mulligan’a geçtiler. Arkadaki salona girip O’Halloran’ın herkese birer küçük, sıcak özel içki söylemesini beklediler. Hepsi gevşemeye başlamıştı. Farrington bir tur daha ısmarlarken Weathers döndü. Farrington’ın rahatlamasına, bu kez bir bardak acı bira içti. Paraları azalıyordu ama bir süre daha idare etmeye yetecek kadar vardı. Biraz sonra iri şapkalı iki genç kadınla ekose takım elbiseli genç bir adam girip yakındaki bir masaya oturdu. Weathers onları selamladı ve Tivoli’den olduklarını söyledi. Farrington’ın gözleri durmadan genç kadınlardan birine kayıyordu. Görünüşünde dikkat çekici bir şey vardı. Tavus kuşu mavisi kocaman bir muslin atkı şapkasının çevresine sarılmış, çenesinin altında büyük bir fiyonkla bağlanmıştı; dirseğine kadar uzanan parlak sarı eldivenler takmıştı. Farrington, sık sık ve zarifçe hareket ettirdiği dolgun koluna hayranlıkla baktı. Bir süre sonra kadın onun bakışını karşılayınca iri, koyu kahverengi gözlerine daha da hayran kaldı. Gözlerindeki yan yan, sabit bakış onu büyüledi. Kadın bir iki kez ona göz attı; salondan ayrılan grup yanından geçerken sandalyesine sürtünüp Londra aksanıyla “Ah, affedersiniz!” dedi. Ona dönüp bakar umuduyla kadının odadan çıkışını izledi ama hayal kırıklığına uğradı. Parasızlığına, ısmarladığı bütün turlara, özellikle de Weathers’a söylediği viski ve Apollinaris’lere lanet etti. Bir şeyden nefret ediyorsa o da asalaktı. Öfkeden arkadaşlarının konuşmalarını dinleyemez oldu.
Paddy Leonard ona seslenince arkadaşlarının kuvvet gösterilerinden söz ettiğini gördü. Weathers pazılarını gruba gösterip öyle çok övünüyordu ki öteki ikisi, ulusun onurunu koruması için Farrington’a seslenmişti. Farrington da kolunu sıvayıp pazılarını gösterdi. İki kol incelenip karşılaştırıldı; sonunda güç denemesi yapmaya karar verdiler. Masayı boşaltıp dirseklerini üzerine dayadılar ve ellerini kenetlediler. Paddy Leonard “Başla!” deyince her biri ötekinin elini masaya bastırmaya çalışacaktı. Farrington son derece ciddi ve kararlı görünüyordu.
Güç denemesi başladı. Yaklaşık otuz saniye sonra Weathers, rakibinin elini yavaşça masaya bastırdı. Farrington’ın koyu şarap rengi yüzü, böyle çıtı pıtı bir delikanlıya yenilmenin öfkesi ve utancıyla daha da koyulaştı.
“Vücut ağırlığını kullanmayacaksın. Dürüstçe oyna,” dedi.
“Dürüst oynamayan kim?” dedi öteki.
“Haydi, bir daha. Üç denemeden ikisini kazanan alır.”
Deneme yeniden başladı. Farrington’ın alnındaki damarlar belirginleşti, Weathers’ın solgun teni şakayık rengine döndü. Zorlanmaktan elleriyle kolları titriyordu. Uzun bir boğuşmanın ardından Weathers rakibinin elini yine yavaşça masaya bastırdı. Seyircilerden hafif bir alkış yükseldi. Masanın yanında duran rahip yardımcısı, kazanana doğru kızıl başını sallayıp aptalca bir samimiyetle şöyle dedi:
“İşte püf noktası bu!”
“Sen ne anlarsın bundan?” diye öfkeyle çıkıştı Farrington, adama dönerek. “Ne diye çeneni yoruyorsun?”
“Şşşt, şşşt!” dedi O’Halloran, Farrington’ın yüzündeki öfkeli ifadeyi fark ederek. “Haydi, çocuklar, paraları çıkarın. Bir küçük İrlanda viskisi daha içelim, sonra kalkarız.”
O’Connell Köprüsü’nün köşesinde, Sandymount’a giden küçük tramvayı eve dönmek için bekleyen bir adamın yüzü son derece asıktı. İçinde için için yanan öfke ve öç alma isteğiyle doluydu. Kendini aşağılanmış ve hoşnutsuz hissediyordu; sarhoş bile değildi; cebinde yalnızca iki peni vardı. Her şeye lanet etti. Ofiste kendini mahvetmiş, saatini rehine vermiş, bütün parasını harcamıştı; üstelik sarhoş bile olamamıştı. Yeniden susamaya başladı; sıcak, ağır kokulu bir meyhaneye dönmeyi özlüyordu. Güçlü adam namını yitirmişti; sırf bir delikanlıya iki kez yenilmişti. Öfkeden yüreği kabarıyordu; büyük şapkalı kadını, yanından geçerken ona sürtünüp “Affedersiniz!” deyişini düşündüğünde öfkesi neredeyse boğazına düğümleniyordu.
Tramvay onu Shelbourne Road’da indirdi; kışlanın duvarının gölgesinde iri gövdesini sürükleyerek ilerledi. Eve dönmekten nefret ediyordu. Yan kapıdan içeri girince mutfağı boş, ocağı da neredeyse sönmüş buldu. Yukarıya seslendi:
“Ada! Ada!”
Karısı, yüzü küçük ve sivri hatlı bir kadındı; kocası ayıkken ona çıkışır, kocası sarhoşken de onun zorbalığına katlanırdı. Beş çocukları vardı. Küçük bir oğlan merdivenlerden koşarak indi.
“Kim o?” dedi adam karanlığa bakarak.
“Benim, baba.”
“Kimsin? Charlie mi?”
“Hayır, baba. Tom.”
“Annen nerede?”
“Şapelde.”
“İyi... Bana akşam yemeği bırakmayı düşünmüş mü?”
“Evet, baba. Ben—”
“Lambayı yak. Evi karanlıkta bırakmak da ne demek? Öteki çocuklar yattı mı?”
Küçük oğlan lambayı yakarken adam sandalyelerden birine kendini ağır ağır bıraktı. Oğlunun tekdüze aksanını taklit etmeye başladı; yarı kendi kendine, “Şapelde. Şapelde, lütfen!” dedi. Lamba yanınca yumruğunu masaya vurup bağırdı:
“Akşam yemeğinde ne var?”
“Pişireceğim... baba,” dedi küçük oğlan.
Adam öfkeyle ayağa fırlayıp ocağı işaret etti.
“Bu ocakta mı! Ateşi söndürmüşsün! Tanrı şahidim olsun, bunu bir daha yapmamayı sana öğreteceğim!”
Kapıya doğru bir adım atıp arkasında duran bastonu kaptı.
“Ateşi söndürmemeyi sana öğreteceğim!” dedi, kolunu rahatça savurabilmek için kolunu sıvarken.
Küçük oğlan “Ah, baba!” diye ağlayıp hıçkırarak masanın çevresinde kaçtı ama adam peşinden gidip paltosundan yakaladı. Küçük oğlan çılgınca etrafına bakındı; kaçacak yer bulamayınca dizlerinin üzerine çöktü.
“Bir dahaki sefere ateşi söndürür müsün bakalım!” dedi adam, bastonla var gücüyle vururken. “Al bakalım, seni küçük velet!”
Baston uyluğuna inince oğlan acıyla çığlık attı. Ellerini havada birleştirdi; korkudan sesi titriyordu.
“Ah, baba!” diye bağırdı. “Dövme beni, baba! Sana bir Meryem’e Selam duası okuyacağım... Sana bir Meryem’e Selam duası okuyacağım, baba, beni dövmezsen... Bir Meryem’e Selam duası...”
Bölüm etkileşimi
