Bölümler 15Şu an: Bir Anne
- 1 Kız Kardeşler2.024 kelime
- 2 Bir Karşılaşma2.121 kelime
- 3 Araby1.522 kelime
- 4 Evelıne1.174 kelime
- 5 Yarıştan Sonra1.558 kelime
- 6 İki Çapkin2.592 kelime
- 7 Pansiyon1.838 kelime
- 8 Küçük Bir Bulut3.341 kelime
- 9 Karşılıklar2.723 kelime
- 10 Kil1.726 kelime
- 11 Acı Bir Vaka2.463 kelime
- 12 Komite Odasında Sarmaşık Günü3.711 kelime
- 13 Bir Anne3.072 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Lütuf5.358 kelime
- 15 Ölüler10.893 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BİR ANNE
Eire Abu Derneği’nin yardımcı sekreteri Bay Holohan, konser dizisinin düzenlemelerini yapmak için neredeyse bir aydır elinde ve ceplerinde kirli kâğıt parçalarıyla Dublin’de bir aşağı bir yukarı dolaşıyordu. Bir bacağı aksıyordu; arkadaşları bu yüzden ona Topal Holohan derdi. Durmadan sokaklarda yürür, sokak köşelerinde saatlerce durup meseleleri tartışır ve notlar alırdı; ama sonunda her şeyi düzenleyen Bayan Kearney oldu.
Bayan Devlin, inadından Bayan Kearney olmuştu. Seçkin bir manastır okulunda öğrenim görmüş, Fransızca ve müzik öğrenmişti. Doğuştan solgun, tavırları da katı olduğundan okulda pek arkadaş edinememişti. Evlilik çağına geldiğinde onu, piyano çalışının ve fildişi gibi zarif tavırlarının çok beğenildiği pek çok eve gönderdiler. Becerilerinin soğuk çemberi içinde oturup bir talibin cesaretini toplayarak kendisine parlak bir hayat sunmasını bekledi. Ama tanıştığı gençler sıradan kişilerdi; onlara hiç yüz vermedi. Romantik arzularını gizlice bol bol Türk lokumu yiyerek avutmaya çalıştı. Ne var ki yaşı sınırı zorlarken arkadaşları onun hakkında ileri geri konuşmaya başlayınca, Ormond Quay’de kunduracılık yapan Bay Kearney ile evlenerek onları susturdu.
Adam ondan çok daha yaşlıydı. Ciddi sohbeti, gür kahverengi sakalının arasından aralıklarla duyulurdu. Evliliklerinin ilk yılından sonra Bayan Kearney, böyle bir adamın romantik birinden daha kalıcı olacağını anladı; yine de kendi romantik düşüncelerinden hiç vazgeçmedi. Ayık, tutumlu ve dindardı; her ayın ilk cuma günü, bazen karısıyla, daha sık olarak da tek başına kilisede komünyon alırdı. Ama Bayan Kearney inancından hiç ödün vermedi ve ona iyi bir eş oldu. Yabancı bir evde verilen bir davette kaşını hafifçe kaldırsa, adam kalkıp gitmek üzere olurdu; öksürüğü tuttuğunda da Bayan Kearney ayaklarına kuş tüyü yorgan örter, kuvvetli bir romlu sıcak içki hazırlardı. O da örnek bir babaydı. Her hafta bir derneğe küçük bir meblağ yatırarak iki kızı için, yirmi dört yaşına geldiklerinde yüz sterlinlik çeyiz alacaklarını güvenceye aldı. Büyük kızı Kathleen’i iyi bir manastır okuluna gönderdi; orada Fransızca ve müzik öğrendi, ardından Akademi’deki öğrenim ücretini ödedi. Bayan Kearney her yıl temmuz ayında bir arkadaşına şunu söyleyecek bir vesile bulurdu:
“İyi kocam bizi birkaç haftalığına Skerries’e yolluyor.”
Skerries olmazsa Howth ya da Greystones olurdu.
İrlanda Uyanışı etkisini göstermeye başlayınca Bayan Kearney, kızının adından yararlanmaya karar verdi ve eve bir İrlandaca öğretmeni getirdi. Kathleen ile kız kardeşi arkadaşlarına İrlanda manzaralı kartpostallar gönderiyor, arkadaşları da onlara başka İrlanda manzaralı kartpostallar yolluyordu. Bay Kearney ailesiyle birlikte pro-katedrale gittiği özel pazar günlerinde, ayinden sonra Cathedral Street’in köşesinde küçük bir kalabalık toplanırdı. Hepsi Kearney ailesinin dostlarıydı; müzik çevresinden ya da Milliyetçi çevreden. Dedikodu masasında konuşacaklarını bitirince, bunca elin birbirine dolanmasına gülerek hep birlikte el sıkışır, İrlandaca vedalaşırlardı. Çok geçmeden Miss Kathleen Kearney’in adı insanların diline sıkça düşmeye başladı. Müzikte çok yetenekli, çok hoş bir kız ve üstelik dil hareketini destekleyen biri olduğu söyleniyordu. Bayan Kearney bundan pek memnundu. Bu yüzden bir gün Bay Holohan gelip derneğinin Antient Concert Rooms’da düzenleyeceği dört büyük konser dizisinde kızının piyanist eşlikçi olmasını önerdiğinde şaşırmadı. Onu salona aldı, oturttu; sürahiyi ve gümüş bisküvi kutusunu çıkardı. İşin ayrıntılarına yürekten eğildi; önerilerde bulundu, bazılarını vazgeçirdi; sonunda Kathleen’in dört büyük konserde piyanist eşlikçi olarak çalışması karşılığında sekiz gine alacağı bir sözleşme hazırlandı.
Bay Holohan, ilanların nasıl yazılacağı ve program maddelerinin nasıl sıralanacağı gibi ince işlerde acemi olduğundan Bayan Kearney ona yardım etti. İncelikli bir kadındı. Hangi sanatçıların adının büyük harflerle, hangilerinin küçük puntolarla yazılması gerektiğini bilirdi. İlk tenorun, Bay Meade’in komik gösterisinden sonra sahneye çıkmak istemeyeceğini de bilirdi. Seyirciyi sürekli eğlendirmek için kuşkulu bulduğu numaraları sevilen eski parçaların arasına sıkıştırdı. Bay Holohan her gün bir konuda akıl danışmak için ona uğrardı. Bayan Kearney her zamanki gibi candan davranır, öğüt verirdi; doğrusu tam bir ev kadını gibiydi. Sürahiyi ona doğru itip şöyle derdi:
“Haydi, buyurup alın Bay Holohan!”
O da içerken şöyle derdi:
“Çekinmeyin! Ondan çekinmeyin!”
Her şey yolunda ilerliyordu. Bayan Kearney, Brown Thomas’tan güzel, uçuk pembe bir kumaş alıp Kathleen’in elbisesinin ön kısmına ekletti. Epey pahalıya mal oldu; ama bazen biraz masraf etmek gerekir. Son konser için on ikişer şilinlik bir düzine bilet aldı ve başka türlü gelmeyeceklerine güvenemediği arkadaşlarına gönderdi. Hiçbir şeyi unutmadı; yapılması gereken her şey onun sayesinde yapıldı.
Konserler çarşamba, perşembe, cuma ve cumartesi günleri yapılacaktı. Bayan Kearney çarşamba akşamı kızıyla Antient Concert Rooms’a vardığında işler pek hoş görünmedi. Ceketlerinde parlak mavi rozetler taşıyan birkaç genç adam girişte aylak aylak duruyordu; hiçbiri gece kıyafeti giymemişti. Kızıyla yanlarından geçti. Salonun açık kapısından hızlıca bakınca görevlilerin neden boş durduğunu anladı. Önce saati yanlış mı hatırladığını düşündü. Hayır, saat sekize yirmi vardı.
Sahne arkasındaki giyinme odasında derneğin sekreteri Bay Fitzpatrick’le tanıştırıldı. Gülümsedi, elini sıktı. Küçük yapılı, beyaz ve ifadesiz yüzlü bir adamdı. Yumuşak kahverengi şapkasını başının yanına gelişigüzel yerleştirdiğini, aksanının da düz olduğunu fark etti. Elinde bir program tutuyordu; onunla konuşurken programın bir ucunu çiğneyip ıslak bir hamura çevirdi. Hayal kırıklıklarını kolay atlatıyor gibiydi. Bay Holohan birkaç dakikada bir gişeden haberlerle giyinme odasına geliyordu. Sanatçılar aralarında gergin gergin konuşuyor, ara sıra aynaya bakıyor, notalarını açıp kapatıyorlardı. Saat sekiz buçuğa yaklaşırken salondaki birkaç kişi eğlence istediklerini belli etmeye başladı. Bay Fitzpatrick içeri girdi, odaya boş boş gülümsedi ve şöyle dedi:
“E, hanımlar beyler, sanırım başlasak iyi olacak.”
Bayan Kearney onun son heceyi dümdüz söylemesini küçümseyen hızlı bir bakışla karşıladı, sonra kızına cesaret vermek için şöyle dedi:
“Hazır mısın canım?”
Fırsatını bulunca Bay Holohan’ı kenara çekip bunun ne anlama geldiğini sordu. Bay Holohan ne anlama geldiğini bilmiyordu. Komitenin dört konser düzenlemekle hata yaptığını, dördünün fazla olduğunu söyledi.
“Sanatçılar da öyle!” dedi Bayan Kearney. “Elbette ellerinden geleni yapıyorlar ama gerçekten iyi değiller.”
Bay Holohan sanatçıların iyi olmadığını kabul etti; ama Komitenin ilk üç konseri kendi hâline bırakmaya, bütün yetenekleri cumartesi gecesine saklamaya karar verdiğini söyledi. Bayan Kearney bir şey demedi; ama vasat gösteriler peş peşe sahneye çıkar, salondaki az sayıdaki seyirci de giderek azalırken böyle bir konser için masrafa girdiğine pişman olmaya başladı. İşlerde hoşuna gitmeyen bir şey vardı ve Bay Fitzpatrick’in boş gülümsemesi onu çok sinirlendiriyordu. Yine de sesini çıkarmadı, sonunun ne olacağını bekledi. Konser saat ona doğru bitti ve herkes hızla evine gitti.
Perşembe akşamı konsere daha çok kişi gelmişti; ama Bayan Kearney salonun ücretsiz dağıtılan biletlerle doldurulduğunu hemen gördü. Seyirciler, konser sanki resmî olmayan bir kostümlü prova gibiymişçesine uygunsuz davrandı. Bay Fitzpatrick eğleniyor gibiydi; Bayan Kearney’in davranışını öfkeyle izlediğinin farkında bile değildi. Paravanın kenarında duruyor, ara sıra başını uzatıp balkonun köşesindeki iki arkadaşıyla gülüşüyordu. Akşam boyunca Bayan Kearney cuma konserinin iptal edileceğini, Komitenin cumartesi akşamı salonu tıka basa doldurmak için elinden geleni yapacağını öğrendi. Bunu duyunca Bay Holohan’ı aradı. Genç bir hanıma limonata götürmek için aksayarak hızla çıkarken önünü kesip bunun doğru olup olmadığını sordu. Evet, doğruydu.
“Ama elbette bu, sözleşmeyi değiştirmez,” dedi. “Sözleşme dört konser içindi.”
Bay Holohan’ın acelesi var gibiydi; Bayan Kearney’e Bay Fitzpatrick’le konuşmasını önerdi. Bayan Kearney artık kaygılanmaya başlamıştı. Bay Fitzpatrick’i paravanın yanından çağırdı; kızının dört konser için sözleşme imzaladığını ve sözleşme şartlarına göre dernek dört konser versin ya da vermesin, başlangıçta kararlaştırılan tutarı alması gerektiğini söyledi. Meseleyi hemen kavrayamayan Bay Fitzpatrick, güçlüğü çözemiyor gibiydi ve konuyu Komiteye götüreceğini söyledi. Bayan Kearney’in öfkesi yanağında kıpırdanmaya başladı; kendini tutup şöyle sormamak için zorlandı:
“Peki, rica ederim, şu Komiti kim oluyor?”
Ama bunu söylemenin bir hanıma yakışmayacağını biliyordu; sustu.
Cuma sabahı erkenden, ellerinde tomar tomar el ilanıyla küçük çocuklar Dublin’in başlıca caddelerine gönderildi. Akşam gazetelerinin hepsinde, ertesi akşam müziksever halkı bekleyen bu güzel eğlenceyi hatırlatan özel ilanlar çıktı. Bayan Kearney biraz rahatladı ama kuşkularının bir kısmını kocasına anlatmayı uygun gördü. Kocası onu dikkatle dinledi ve cumartesi akşamı onunla gitmesinin belki daha iyi olacağını söyledi. Bayan Kearney kabul etti. Kocasına, Genel Postane’ye duyduğu saygının aynısını duyuyordu: büyük, sağlam ve yerinden oynamaz bir şey gibi görüyordu onu. Yeteneklerinin sınırlı olduğunu bilse de erkek olarak taşıdığı soyut değere kıymet veriyordu. Onun gelmeyi önermesine sevindi. Planlarını yeniden gözden geçirdi.
Büyük konserin akşamı geldi. Bayan Kearney, kocası ve kızıyla birlikte konserin başlamasına kırk beş dakika kala Antient Concert Rooms’a vardı. Şanssızlık bu ya, akşam yağmurluydu. Kızının giysilerini ve notalarını kocasına emanet edip Bay Holohan’ı ya da Bay Fitzpatrick’i aramak için binanın her yanını dolaştı. İkisini de bulamadı. Görevlilere salonda Komite üyelerinden biri olup olmadığını sordu. Epey uğraştıktan sonra bir görevli, Bayan Kearney’in sekreterlerden biriyle görüşmek istediğini anlattığı Miss Beirne adında ufak tefek bir kadını getirdi. Miss Beirne’in ikisinin de her an gelebileceğini umduğu belliydi; bir şey yapıp yapamayacağını sordu. Bayan Kearney, güven ve heves ifadesi almış yaşlıca yüze dikkatle baktı ve şöyle cevap verdi:
“Hayır, teşekkür ederim!”
Ufak tefek kadın, salonun dolmasını umuyordu. Yağmura baktı; ıslak sokağın kasveti, çarpılmış yüzündeki güven ve heves ifadesini silip süpürünceye kadar gözlerini dışarıdan ayırmadı. Sonra hafifçe iç çekip şöyle dedi:
“Ah, neyse! Elimizden geleni yaptık, Tanrı biliyor.”
Bayan Kearney’in soyunma odasına dönmesi gerekiyordu.
Sanatçılar geliyordu. Basçıyla ikinci tenor çoktan gelmişti. Basçı Bay Duggan, seyrek kara bıyıklı, ince yapılı genç bir adamdı. Kentteki bir ofiste kapıcılık yapan bir adamın oğluydu; çocukken yankılı salonda uzun uzun bas notaları söylerdi. Bu mütevazı durumdan yükselerek birinci sınıf bir sanatçı olmuştu. Büyük operalarda sahneye çıkmıştı. Bir gece, bir opera sanatçısı hastalanınca Queen’s Theatre’da Maritana operasında kral rolünü üstlenmişti. Eserini büyük bir duygu ve gür sesle söylemiş, üst balkon seyircilerinden coşkulu bir karşılık almıştı; ama düşüncesizlik edip eldivenli eliyle bir iki kez burnunu silince ne yazık ki bıraktığı iyi izlenimi bozmuştu. Alçakgönüllüydü, az konuşurdu. “Sizler” derken o kadar yumuşak söylerdi ki fark edilmezdi; sesini korumak için sütten daha sert bir şey içmezdi. İkinci tenor Bay Bell, her yıl Feis Ceoil’de ödüller için yarışan, sarı saçlı ufak tefek bir adamdı. Dördüncü denemesinde bronz madalya kazanmıştı. Son derece sinirliydi ve diğer tenorları kıskanırdı; bu gergin kıskançlığını taşkın bir cana yakınlıkla gizlerdi. Konserin kendisi için ne büyük bir çile olduğunu insanların bilmesini sağlamaktan hoşlanırdı. Bu yüzden Bay Duggan’ı görünce yanına gidip sordu:
“Sen de mi varsın?”
“Evet,” dedi Bay Duggan.
Bay Bell, kader ortağına güldü, elini uzattı ve şöyle dedi:
“Çak!”
Bayan Kearney bu iki genç adamın yanından geçip paravanın kenarına gitti ve salonu seyretti. Koltuklar hızla doluyor, salonda hoş bir uğultu yayılıyordu. Geri dönüp kocasıyla alçak sesle konuştu. Konuşmaları belli ki Kathleen hakkındaydı; ikisi de milliyetçi arkadaşlarından alto Miss Healy’yle ayakta sohbet eden kıza sık sık göz atıyordu. Solgun yüzlü, tanımadıkları yalnız bir kadın odadan geçti. Kadınlar, zayıf bedenine gerilmiş solmuş mavi elbiseyi gözlerini ayırmadan izledi. Birisi onun soprano Madam Glynn olduğunu söyledi.
“Acaba onu nereden çıkarmışlar?” dedi Kathleen, Miss Healy’ye. “Adını hiç duymadım doğrusu.”
Miss Healy gülümsemek zorunda kaldı. Tam o sırada Bay Holohan aksayarak soyunma odasına girdi; iki genç hanım, tanımadıkları kadının kim olduğunu sordular. Bay Holohan, onun Londra’dan Madam Glynn olduğunu söyledi. Madam Glynn odanın bir köşesinde durdu; nota tomarını dimdik önünde tutuyor, arada bir ürkmüş bakışlarının yönünü değiştiriyordu. Gölge, solmuş elbisesini karanlığa gömerken öç alırcasına köprücük kemiğinin ardındaki küçük çukura düştü. Salondaki uğultu daha belirginleşti. Birinci tenorla bariton birlikte geldi. İkisi de iyi giyimli, toplu ve kendilerinden hoşnut adamlardı; yanlarında topluluğa bir zenginlik havası getirmişlerdi.
Bayan Kearney kızını yanlarına götürüp onlarla cana yakın bir tavırla konuştu. Onlarla iyi geçinmek istiyordu ama kibar olmaya çalışırken gözleri, aksayarak dolambaçlı yollardan ilerleyen Bay Holohan’ı izliyordu. Fırsatını bulur bulmaz özür dileyip onun peşinden çıktı.
“Bay Holohan, sizinle bir dakika konuşmak istiyorum,” dedi.
Koridorun tenha bir köşesine geçtiler. Bayan Kearney kızına ne zaman ödeme yapılacağını sordu. Bay Holohan, bu işin Bay Fitzpatrick’in sorumluluğunda olduğunu söyledi. Bayan Kearney, Bay Fitzpatrick hakkında hiçbir şey bilmediğini söyledi. Kızı sekiz gine karşılığında sözleşme imzalamıştı ve ücretini almalıydı. Bay Holohan bunun kendi işi olmadığını söyledi.
“Neden sizin işiniz değil?” diye sordu Bayan Kearney. “Sözleşmeyi ona kendiniz getirmediniz mi? Her neyse, sizin işiniz değilse benim işim; bununla ben ilgileneceğim.”
“Bay Fitzpatrick’le konuşsanız iyi olur,” dedi Bay Holohan mesafeli bir tavırla.
“Bay Fitzpatrick hakkında hiçbir şey bilmiyorum,” diye tekrarladı Bayan Kearney. “Sözleşmem elimde; gereğinin yerine getirilmesini sağlayacağım.”
Soyunma odasına döndüğünde yanakları hafifçe kızarmıştı. Oda hareketliydi. Sokak giysileri içindeki iki adam şöminenin başına yerleşmiş, Miss Healy ve baritonla samimiyet içinde sohbet ediyordu. Biri Freeman muhabiriydi, diğeri Bay O’Madden Burke. Freeman muhabiri, Mansion House’ta Amerikalı bir rahibin verdiği dersi haber yapması gerektiğinden konseri bekleyemeyeceğini söylemek için gelmişti. Haberi Freeman gazetesinin bürosunda kendisi için bırakmalarını, basılmasını sağlayacağını söyledi. Ağarmış saçlı, kulağa inandırıcı gelen bir sesi ve özenli tavırları vardı. Elinde sönmüş bir puro tutuyordu; çevresinde puro dumanının kokusu dolaşıyordu. Konserler ve sanatçılar onu epey sıktığından bir an bile kalmaya niyetli değildi ama şömine rafına yaslanıp kaldı. Miss Healy karşısında durmuş, konuşup gülüyordu. Kadının nezaketinin ardındaki nedenlerden birini sezecek kadar yaşlıydı; o anı değerlendirecek kadar da genç bir ruhu vardı. Kadının bedeninin sıcaklığı, kokusu ve rengi duyularına sesleniyordu. Önünde yavaşça inip kalkan göğsünün o anda onun için inip kalktığının; kahkahasının, kokusunun ve bilerek yönelttiği bakışların kendisine sunulan bir armağan olduğunun hoş bir bilincine vardı. Daha fazla kalamayınca ondan üzülerek ayrıldı.
“Haberi O’Madden Burke yazacak,” diye açıkladı Bay Holohan’a, “basılmasını da ben sağlayacağım.”
“Çok teşekkür ederim, Bay Hendrick,” dedi Bay Holohan. “Basılmasını sağlayacağınızı biliyorum. Gitmeden önce bir şeyler içmez misiniz?”
“İtiraz etmem,” dedi Bay Hendrick.
İki adam dolambaçlı koridorlardan ilerleyip karanlık bir merdivenden çıktı ve tenha bir odaya vardı. Burada görevlilerden biri birkaç beyefendi için şişelerin mantarını açıyordu. İçlerinden biri, içgüdüleriyle odayı bulmuş olan Bay O’Madden Burke’tü. Ağırbaşlı, yaşlı bir adamdı; ayaktayken heybetli bedenini büyük bir ipek şemsiyeye dayayarak dengelerdi. Batılı, cafcaflı adı, mali durumunun çetin bilmecesini dengelerken dayandığı ahlaki şemsiyeydi. Herkesin saygısını kazanmıştı.
Bay Holohan Freeman muhabiriyle ilgilenirken Bayan Kearney kocasıyla öyle canlı bir biçimde konuşuyordu ki kocası sesini alçaltmasını söylemek zorunda kaldı. Soyunma odasındaki diğerlerinin sohbeti gerginleşmişti. Programdaki ilk sanatçı Bay Bell, notaları elinde hazır bekliyordu ama piyanist eşlikçi hiçbir işaret vermiyordu. Belli ki bir şeyler ters gitmişti. Bayan Kearney Kathleen’in kulağına bastırılmış bir sesle konuşurken Bay Kearney sakalını okşayıp karşısına bakıyordu. Salondan teşvik sesleri, alkışlar ve ayak vurma sesleri geliyordu. Birinci tenor, bariton ve Miss Healy sakin sakin bekliyordu; ama Bay Bell, seyircilerin onun geç geldiğini düşüneceğinden korktuğu için son derece huzursuzdu.
Bay Holohan’la Bay O’Madden Burke odaya girdi. Bay Holohan bir anda sessizliği fark etti. Bayan Kearney’in yanına gidip onunla hararetle konuştu. Onlar konuşurken salondaki gürültü arttı. Bay Holohan kıpkırmızı kesilip heyecanlandı. Durmadan konuşuyordu ama Bayan Kearney arada bir kısa ve keskin bir sesle şöyle diyordu:
“Sahneye çıkmayacak. Sekiz ginesini almalı.”
Bay Holohan, seyircilerin alkışlayıp ayaklarını vurduğu salona çaresizce işaret etti. Bay Kearney’e ve Kathleen’e yalvardı. Ama Bay Kearney sakalını okşamayı sürdürdü; Kathleen başını eğip yeni ayakkabısının ucunu oynattı: suç onun değildi. Bayan Kearney tekrarladı:
“Parasını almadan sahneye çıkmayacak.”
Kısa bir söz düellosunun ardından Bay Holohan aksayarak aceleyle dışarı çıktı. Odaya sessizlik çöktü. Sessizliğin gerginliği epey can sıkıcı olmaya başlayınca Miss Healy baritona şöyle dedi:
“Bu hafta Bayan Pat Campbell’ı gördünüz mü?”
Bariton onu görmemişti ama çok iyi olduğunu duymuştu. Sohbet burada kesildi. Birinci tenor başını eğdi; beline dolanan altın zincirin halkalarını saymaya başladı, ön sinüsündeki etkisini gözlemek için gülümseyip rastgele notalar mırıldandı. Herkes arada bir Bayan Kearney’e bakıyordu.
Bay Fitzpatrick, arkasından soluk soluğa Bay Holohan’la birlikte odaya daldığında salondaki gürültü bir uğultuya dönüşmüştü. Alkış ve ayak seslerine ıslıklar karışıyordu. Bay Fitzpatrick’in elinde birkaç banknot vardı. Dört sterlini sayıp Bayan Kearney’in eline koydu ve kalan yarısını arada alacağını söyledi. Bayan Kearney şöyle dedi:
“Bu dört şilin eksik.”
Ama Kathleen eteğini toplayıp titrek kavak yaprağı gibi titreyen ilk sanatçı Bay Bell’e, “Haydi, Bay Bell,” dedi. Şarkıcıyla piyanist eşlikçi birlikte dışarı çıktı. Salondaki gürültü dindi. Birkaç saniye duraklamanın ardından piyano sesi duyuldu.
Konserin ilk bölümü, Madam Glynn’in parçası dışında, büyük başarıyla geçti. Zavallı kadın, Killarney’i bedensiz, kesik kesik bir sesle; ezgisine zarafet kattığını sandığı eski tarz ezgi ve telaffuz alışkanlıklarıyla söyledi. Eski bir sahne kostümünden diriltilmiş gibiydi; salonun ucuz yerlerindeki seyirciler tiz, inleyen notalarıyla alay etti. Birinci tenor ve alto ise salonu coşturdu. Kathleen İrlanda ezgilerinden bir seçki çaldı; cömertçe alkışlandı. İlk bölüm, amatör tiyatro gösterileri düzenleyen genç bir kadının coşkulu bir yurtseverlik metni okuyuşuyla sona erdi. Hak ettiği alkışı aldı; bitince erkekler araya memnun bir halde çıktı.
Bütün bu süre boyunca soyunma odası heyecandan kaynıyordu. Bir köşede Bay Holohan, Bay Fitzpatrick, Miss Beirne, iki görevli, bariton, basçı ve Bay O’Madden Burke duruyordu. Bay O’Madden Burke, bunun hayatında gördüğü en büyük rezalet olduğunu söyledi. Ona göre Miss Kathleen Kearney’in müzik kariyeri bundan böyle Dublin’de bitmişti. Baritona, Bayan Kearney’in davranışı hakkında ne düşündüğü soruldu. Bir şey söylemek istemedi. Parasını almıştı ve kimseyle arasını bozmak istemiyordu. Yine de Bayan Kearney’in sanatçıları hesaba katabileceğini söyledi. Ara geldiğinde ne yapılması gerektiğini görevliler ve sekreterler hararetle tartıştı.
“Miss Beirne’e katılıyorum,” dedi Bay O’Madden Burke. “Ona tek kuruş ödemeyin.”
Odanın başka bir köşesinde Bayan Kearney’le kocası, Bay Bell, Miss Healy ve yurtseverlik şiirini okuyacak genç kadın duruyordu. Bayan Kearney, Komitenin kendisine korkunç biçimde davrandığını söyledi. Ne zahmetten kaçınmış ne masraftan kısmıştı; karşılığında gördüğü buydu.
Karşılarında yalnızca bir kız olduğunu sanıp onun tepesine binebileceklerini düşünmüşlerdi. Ama yanıldıklarını onlara gösterecekti. Erkek olsaydı ona böyle davranmaya cesaret edemezlerdi. Yine de kızının hakkını almasını sağlayacaktı; onu kandıramazlardı. Son kuruşuna kadar ödemezlerse Dublin’i ayağa kaldıracaktı. Elbette sanatçılar adına üzülüyordu. Ama başka ne yapabilirdi ki? İkinci tenora başvurdu; tenor, kendisine iyi davranılmadığını düşündüğünü söyledi. Sonra Miss Healy’ye döndü. Miss Healy diğer gruba katılmak istiyordu ama bunu yapmaya çekiniyordu; Kathleen’in yakın bir arkadaşıydı ve Kearneyler onu sık sık evlerine davet etmişti.
İlk bölüm biter bitmez Bay Fitzpatrick’le Bay Holohan, Bayan Kearney’in yanına gelip kalan dört ginenin ertesi salı yapılacak Komite toplantısından sonra ödeneceğini söylediler. Kızı ikinci bölümde çalmazsa Komitenin sözleşmeyi bozulmuş sayacağını ve hiç ödeme yapmayacağını da eklediler.
“Hiçbir Komite görmedim,” dedi Bayan Kearney öfkeyle. “Kızımın sözleşmesi var. Dört pound sekiz şilin eline geçmeden o platforma bir adım bile atmayacak.”
“Size şaşıyorum, Bayan Kearney,” dedi Bay Holohan. “Bize böyle davranacağınızı hiç düşünmezdim.”
“Peki siz bana nasıl davrandınız?” diye sordu Bayan Kearney.
Yüzü öfkeyle kıpkırmızı olmuştu; elleriyle birine saldıracak gibiydi.
“Hakkımı istiyorum,” dedi.
“Biraz olsun edep gösterebilirdiniz,” dedi Bay Holohan.
“Öyle mi?… Kızımın ücretini ne zaman alacağını sorunca düzgün bir cevap bile alamıyorum.”
Başını savurup mağrur bir ses takındı:
“Sekreterle konuşmalısınız. Bu benim işim değil. Ben büyük bir adam fol-the-diddle-I-do’yum.”
“Sizi bir hanımefendi sanmıştım,” dedi Bay Holohan ve aniden yanından uzaklaştı.
Bundan sonra Bayan Kearney’in davranışı her yerde kınandı; herkes Komitenin yaptığını doğru buluyordu. Öfkeyle bitkin düşmüş halde kapının önünde duruyor, kocasıyla ve kızıyla tartışıp el kol hareketleri yapıyordu. Sekreterlerin yanına gelmesini umarak ikinci bölüm başlayana kadar bekledi. Ama Miss Healy bir ya da iki parçaya eşlik etmeyi nazikçe kabul etmişti. Baritonla piyanist eşlikçinin platforma çıkmasına yol açmak için Bayan Kearney kenara çekilmek zorunda kaldı. Öfkeden taş kesilmiş bir heykel gibi bir an kıpırtısız durdu; şarkının ilk notaları kulağına çalınınca kızının pelerinini kaptı ve kocasına şöyle dedi:
“Bir araba çağır!”
Kocası hemen dışarı çıktı. Bayan Kearney pelerini kızının omuzlarına sarıp peşinden gitti. Kapıdan çıkarken durup Bay Holohan’a öfkeyle baktı.
“Seninle işim bitmedi,” dedi.
“Ama benim sizinle işim bitti,” dedi Bay Holohan.
Kathleen annesinin peşinden usulca gitti. Bay Holohan, içi yanar gibi olduğundan kendine gelmek için odada bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı.
“Ne hanımefendi ama!” dedi. “Ah, ne hanımefendi!”
“Doğru olanı yaptınız, Holohan,” dedi Bay O’Madden Burke, onaylayarak şemsiyesine yaslanmış halde.
Bölüm etkileşimi
