Dorian Gray'in Portresi kitap kapağı

21. bölüm / 21

Xx. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 21Şu an: Xx. Bölüm

XX. BÖLÜM
Gece güzeldi, hava öylesine sıcaktı ki ceketini koluna attı; ipek atkısını boynuna dolamaya bile gerek görmedi. Sigarasını içerek eve doğru ağır ağır yürürken gece kıyafetleri giymiş iki genç yanından geçti. Birinin ötekine fısıldadığını duydu: “Şu Dorian Gray.” Eskiden biri onu gösterdiğinde, ona bakakaldığında ya da onun hakkında konuştuğunda ne kadar hoşuna gittiğini hatırladı. Artık kendi adını duymaktan bıkmıştı. Son zamanlarda sık sık gittiği küçük köyün cazibesinin yarısı, kimsenin onu tanımamasıydı. Aşık olması için kandırdığı kıza sık sık yoksul olduğunu söylemiş, kız da ona inanmıştı. Bir keresinde ona kötü biri olduğunu söylemişti; kız gülüp kötü insanların hep çok yaşlı ve çok çirkin olduğunu söylemişti. Ne güzel gülüşü vardı! Ardıç kuşunun ötüşü gibiydi. Pamuklu elbiseleri ve büyük şapkalarıyla ne güzel görünürdü! Hiçbir şey bilmiyordu ama onun yitirdiği her şeye sahipti.

Eve vardığında uşağının kendisini beklediğini gördü. Onu yatağa gönderdi, kütüphanedeki kanepeye kendini bıraktı ve Lord Henry'nin söylediklerinden bazılarını düşünmeye koyuldu.

İnsanın gerçekten hiç değişemeyeceği doğru muydu? İçinde, çocukluğunun lekesiz saflığına—Lord Henry'nin bir zamanlar dediği gibi, gül beyazı çocukluğuna—karşı vahşi bir özlem duydu. Kendini lekelediğini, zihnini yozlaşmayla doldurup hayal gücüne dehşet saldığını; başkaları üzerinde kötü bir etki bıraktığını ve böyle olmaktan korkunç bir haz aldığını biliyordu. Hayatına giren insanlar arasında en güzel ve en umut vaat edeni utanca sürüklemişti. Ama bütün bunlar geri döndürülemez miydi? Onun için hiç umut yok muydu?

Ah! Günlerinin yükünü portrenin taşıması, kendisinin de sonsuz gençliğin lekesiz görkemini koruması için ne korkunç bir kibir ve tutku anında dua etmişti! Bütün başarısızlıkları bundan kaynaklanmıştı. Hayatındaki her günahın ardından hak ettiği ceza hemen gelseydi, onun için daha iyi olurdu. Cezada arınma vardı. En adil Tanrı'ya insanın duası, “Günahlarımızı bağışla” değil, “Suçlarımız yüzünden bizi cezalandır” olmalıydı.

Lord Henry'nin yıllar önce ona verdiği, tuhaf oymalı ayna masanın üzerindeydi; beyaz tenli küçük aşk tanrıları eskisi gibi çevresinde gülüyordu. Dehşet gecesinde, uğursuz portredeki değişikliği ilk fark ettiğinde yaptığı gibi aynayı eline aldı ve gözyaşlarından bulanmış çılgın bakışlarını cilalı yüzeyine dikti. Bir zamanlar, onu delice seven biri ona şu putperestçe sözlerle biten çılgın bir mektup yazmıştı: “Sen fildişi ve altından yaratıldığın için dünya değişti. Dudaklarının kıvrımları tarihi yeniden yazıyor.” Sözler belleğine geri döndü; onları tekrar tekrar mırıldandı. Sonra kendi güzelliğinden tiksindi, aynayı yere fırlatıp topuğunun altında gümüş parçalarına ezdi. Onu mahveden güzelliğiydi; güzelliği ve uğruna dua ettiği gençliği. Bu ikisi olmasaydı hayatı lekesiz kalabilirdi. Güzelliği onun için bir maskeden, gençliği ise bir alaydan ibaretti. Gençlik dediğin en iyi ihtimalle neydi? Yeşil, ham bir dönem; sığ duyguların, hastalıklı düşüncelerin zamanı. Neden onun üniformasını giymişti? Gençlik onu mahvetmişti.

Geçmişi düşünmemek daha iyiydi. Hiçbir şey onu değiştiremezdi. Düşünmesi gereken kendisiydi, kendi geleceğiydi. James Vane, Selby kilise mezarlığında adsız bir mezarda yatıyordu. Alan Campbell bir gece laboratuvarında kendini vurmuş ama bilmek zorunda bırakıldığı sırrı açığa vurmamıştı. Basil Hallward'ın ortadan kaybolması üzerine kopan, o kadar da büyük olmayan heyecan yakında dinecekti. Şimdiden azalıyordu. Orada güvendeydi. Doğrusu, zihnini en çok meşgul eden Basil Hallward'ın ölümü de değildi. Onu asıl rahatsız eden, kendi ruhunun canlı ölümüydü. Hayatını mahveden portreyi Basil yapmıştı. Bunu ona bağışlayamazdı. Her şeyin sorumlusu portreydi. Basil ona dayanılmaz sözler söylemişti, oysa Dorian bunlara sabırla katlanmıştı. Cinayet, bir anlık çılgınlıktan başka bir şey değildi. Alan Campbell'a gelince, intihar etmek kendi kararıydı. Bunu kendisi seçmişti. Dorian'la ilgisi yoktu.

Yeni bir hayat! İstediği buydu. Beklediği şey de buydu. Elbette çoktan başlamıştı bile. Hiç değilse masum bir şeye dokunmamıştı. Masumiyeti bir daha asla ayartmayacaktı. İyi biri olacaktı.

Hetty Merton'u düşününce kilitli odadaki portrenin değişip değişmediğini merak etmeye başladı. Eskisi kadar korkunç kalmamış olmalıydı. Belki hayatı arınırsa yüzünden kötücül tutkunun bütün izlerini silebilirdi. Belki kötülüğün izleri çoktan yok olmuştu. Gidip bakacaktı.

Lambayı masadan aldı ve sessizce üst kata çıktı. Kapının sürgüsünü açarken tuhaf biçimde genç görünen yüzünde bir sevinç gülümsemesi belirdi ve dudaklarında bir an asılı kaldı. Evet, iyi biri olacaktı; sakladığı o iğrenç şey artık onu dehşete düşürmeyecekti. Sanki yükü şimdiden omuzlarından kalkmış gibiydi.

Alışkanlığı olduğu üzere sessizce içeri girdi, kapıyı arkasından kilitledi ve portrenin üzerindeki mor örtüyü çekti. Acı ve öfke dolu bir çığlık kopardı. Değişen hiçbir şey göremiyordu; yalnız gözlerde kurnaz bir ifade, ağızda ise ikiyüzlünün kıvrımlı çizgisi vardı. Portre hâlâ iğrençti, mümkünse eskisinden de iğrenç; elin üzerine sıçramış kızıl çiy daha parlak, yeni dökülmüş kana daha çok benziyordu. Sonra titredi. İyi tek bir davranışta bulunmasına yalnızca kibri mi yol açmıştı? Yoksa Lord Henry'nin alaycı kahkahasıyla ima ettiği gibi, yeni bir duyum arayışı mı? Ya da bazen insanı olduğundan daha soylu işler yapmaya iten rol yapma tutkusu mu? Belki de hepsi birden? Peki kırmızı leke neden eskisinden daha büyüktü? Kırışık parmakların üzerinde korkunç bir hastalık gibi yayılmış görünüyordu. Boyalı ayaklarda kan vardı; sanki portreden damlamıştı—bıçağı tutmamış elde bile kan vardı. İtiraf mı? İtiraf etmesi mi gerekiyordu? Kendini teslim edip idam mı edilecekti? Güldü. Bu düşünce ona korkunç geliyordu. Üstelik itiraf etse bile ona kim inanırdı? Öldürülen adamdan hiçbir iz yoktu. Ona ait her şey yok edilmişti. Alt katta bulunanları kendisi yakmıştı. Dünya onun deli olduğunu söyleyip geçecekti. Anlattıklarında diretirse onu tımarhaneye kapatırlardı... Yine de itiraf etmek, herkesin önünde utanca katlanmak ve herkesin önünde kefaret ödemek onun göreviydi. İnsanlardan günahlarını hem yeryüzüne hem göğe anlatmalarını isteyen bir Tanrı vardı. Kendi günahını anlatmadıkça yapacağı hiçbir şey onu arındıramazdı. Günahı mı? Omuz silkti. Basil Hallward'ın ölümü ona pek önemsiz geliyordu. Hetty Merton'u düşünüyordu. Çünkü baktığı bu ayna, ruhunun aynası, haksız bir aynaydı. Kibir mi? Merak mı? İkiyüzlülük mü? Vazgeçişinde bunlardan başka hiçbir şey yok muydu? Başka bir şey vardı. En azından öyle sanıyordu. Ama kim bilebilirdi? Hayır. Başka hiçbir şey yoktu. Kibri yüzünden onu esirgemişti. İyilik maskesini ikiyüzlülükle takınmıştı. Merak uğruna kendini inkâr etmeyi denemişti. Artık bunu anlıyordu.

Ama bu cinayet hayatı boyunca peşini mi bırakmayacaktı? Geçmişinin yükünü hep mi taşıyacaktı? Gerçekten itiraf mı edecekti? Asla. Aleyhinde kalan tek kanıt vardı: portrenin kendisi. Onu yok edecekti. Neden bu kadar uzun süre saklamıştı? Bir zamanlar değişip yaşlanmasını izlemekten zevk alırdı. Son zamanlarda böyle bir zevk duymuyordu. Geceleri uykusunu kaçırıyordu. Evden uzaktayken başkalarının gözleri ona ilişecek diye dehşete kapılıyordu. Tutkularına keder katmıştı. Hatırlaması bile nice neşeli anı mahvetmişti. Vicdanı gibi olmuştu. Evet, vicdanı olmuştu. Onu yok edecekti.

Etrafına bakındı ve Basil Hallward'ı bıçakladığı bıçağı gördü. Üzerinde tek bir leke kalmayana kadar defalarca temizlemişti. Bıçak parlak, pırıl pırıldı. Ressamı nasıl öldürdüyse onun eserini de, eserin taşıdığı her şeyi de öldürecekti. Geçmişi öldürecekti; geçmiş ölünce özgür kalacaktı. Bu korkunç ruh hayatını da öldürecek, ürkütücü uyarıları olmadan huzura kavuşacaktı. Bıçağı kaptı ve portreye sapladı.

Bir çığlık ve bir gürültü duyuldu. Çığlık öylesine korkunç bir acıyla doluydu ki korkuya kapılan uşaklar uyandı ve odalarından sessizce çıktılar. Aşağıdaki meydandan geçen iki beyefendi durup büyük eve baktı. Bir polisle karşılaşıncaya kadar yürüdüler, sonra polisi de yanlarına alıp geri döndüler. Adam zili birkaç kez çaldı ama karşılık alamadı. Üst kattaki pencerelerden birinde yanan ışık dışında ev kapkaranlıktı. Bir süre sonra oradan ayrılıp bitişikteki revakta durdu ve evi gözlemeye koyuldu.

“Memur, bu kimin evi?” diye sordu iki beyefendinin yaşça büyük olanı.

“Bay Dorian Gray'in, efendim,” diye yanıtladı polis.

Yürüyüp uzaklaşırken birbirlerine baktılar ve küçümseyerek gülümsediler. İkisinden biri Sir Henry Ashton'ın amcasıydı.

Evin hizmetlilere ayrılmış bölümünde yarı giyinik uşaklar alçak sesle kendi aralarında konuşuyordu. Yaşlı Bayan Leaf ağlıyor, ellerini ovuşturuyordu. Francis'in yüzü ölü gibi bembeyazdı.

Yaklaşık çeyrek saat sonra arabacıyı ve uşağın birini yanına aldı, sessizce üst kata çıktı. Kapıyı çaldılar ama yanıt gelmedi. Seslendiler. Her yer sessizdi. Sonunda kapıyı zorla açmayı boşuna denedikten sonra çatıya çıkıp balkona indiler. Pencereler kolayca açıldı; sürgüleri eskiydi.

İçeri girdiklerinde, efendilerinin duvarda asılı, onu en son gördükleri haliyle, eşsiz gençliğinin ve güzelliğinin bütün görkemiyle yansıtan muhteşem bir portresini buldular. Yerde, kalbine bıçak saplanmış, gece kıyafeti giymiş ölü bir adam yatıyordu. Adamın bedeni büzüşmüş, yüzü kırış kırış olmuş, görünüşü iğrençleşmişti. Yüzükleri inceleyinceye kadar onun kim olduğunu anlayamadılar.

SON

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…