Dorian Gray'in Portresi kitap kapağı

15. bölüm / 21

Bölüm Xıv.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 21Şu an: Bölüm Xıv.

BÖLÜM XIV.
Ertesi sabah saat dokuzda uşağı tepside bir fincan çikolatayla odaya girdi ve kepenkleri açtı. Dorian sağ yanına yatmış, bir eli yanağının altındayken huzur içinde uyuyordu. Oyun oynamaktan ya da ders çalışmaktan yorulmuş bir çocuğa benziyordu.

Uyanması için adamın omzuna iki kez dokunması gerekti. Dorian gözlerini açarken dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi; sanki güzel bir düşe dalmıştı. Oysa hiç düş görmemişti. Gecesi ne haz ne de acı görüntüleriyle bölünmüştü. Ama gençlik nedensiz yere gülümser. En büyük güzelliklerinden biri budur.

Döndü, dirseğine dayanıp çikolatasından yudumlamaya başladı. Kasım güneşinin yumuşak ışığı odaya doluyordu. Gökyüzü aydınlıktı; havada tatlı bir ılıklık vardı. Neredeyse bir mayıs sabahı gibiydi.

Bir önceki gecenin olayları, sessiz ve kanlı ayaklarla usul usul beynine sokulup korkunç bir açıklıkla yeniden canlandı. Çektiklerini hatırlayınca irkildi. Bir an için, Hallward’ı sandalyede otururken öldürmesine yol açan o tuhaf tiksinti duygusu geri geldi; tutkudan içi buz kesti. Ölü adam hâlâ orada, şimdi güneş ışığının altında oturuyordu. Ne korkunçtu! Böylesine iğrenç şeyler gündüze değil, karanlığa aitti.

Yaşadıklarını düşünürse hastalanacağını ya da aklını yitireceğini hissediyordu. Bazı günahların çekiciliği, işlenmelerinden çok anılarında yatar; öyle tuhaf zaferler vardır ki tutkuları değil, gururu doyurur ve zihne, duyulara verdiklerinden ya da verebileceklerinden daha büyük, taze bir sevinç duygusu aşılar. Ama bu onlardan biri değildi. Zihninden kovulması, haşhaşla uyuşturulması, kendisini boğmasın diye boğazlanması gereken bir şeydi.

Saat dokuz buçuğu vurunca elini alnında gezdirdi, sonra aceleyle kalkıp her zamankinden de özenli giyindi; kravatını ve iğnesini dikkatle seçti, yüzüklerini birkaç kez değiştirdi. Kahvaltıda da uzun uzun oyalanıp çeşitli yemeklerin tadına baktı, Selby’deki uşaklara diktirmeyi düşündüğü yeni üniformalardan kişisel uşağına söz etti ve mektuplarını gözden geçirdi. Bazı mektupları okurken gülümsedi. Üçü onu sıktı. Birini birkaç kez okuyup yüzünde hafif bir rahatsızlık ifadesiyle yırttı. “Bir kadının hafızası, ne korkunç şey!” demişti bir keresinde Lord Henry.

Bir fincan sade kahvesini içince dudaklarını peçeteyle yavaşça sildi, uşağına beklemesini işaret etti ve masaya gidip oturarak iki mektup yazdı. Birini cebine koydu, ötekini uşağına verdi.

“Bunu 152 Hertford Sokağı’na götür, Francis. Bay Campbell şehir dışındaysa adresini öğren.”

Yalnız kalır kalmaz sigara yaktı ve bir kâğıt parçasına karalamaya başladı; önce çiçekler ve mimari ayrıntılar, sonra insan yüzleri çizdi. Birden çizdiği her yüzün Basil Hallward’a tuhaf biçimde benzediğini fark etti. Kaşlarını çattı, kalkıp kitaplığa gitti ve rastgele bir kitap seçti. Olanları düşünmesi kaçınılmaz hale gelene dek aklından çıkarmaya kararlıydı.

Kanepeye uzanınca kitabın başlık sayfasına baktı. Gautier’nin “Émaux et Camées” adlı eseriydi; Jacquemart gravürlü, Charpentier’nin Japon kâğıdı baskısı. Cildi limon yeşili deridendi; üzerinde yaldızlı kafes deseni ve nokta nokta narlar vardı. Kitabı ona Adrian Singleton vermişti. Sayfaları çevirirken gözü Lacenaire’in elini anlatan şiire takıldı: “İşkenceden henüz iyi yıkanmamış”, soğuk, sarı el; üzerinde ince kızıl tüyler ve “faun parmakları” vardı. Kendi beyaz, ince parmaklarına baktı; istemese de hafifçe ürperdi. Sayfaları çevirmeyi sürdürdü ve Venedik üzerine yazılmış o güzel dizelere geldi:

Kromatik bir gam üzerinde,

İncilerle çağlayan göğsüyle,

Adriyatik’in Venüs’ü

Süzülür sudan pembe, beyaz bedeniyle.

Dalgaların maviliğinde kubbeler,

Arı çizgili ezgiyi izleyerek,

Yuvarlak göğüsler gibi kabarır,

Bir aşk iç çekişiyle yükselerek.

Kayık yanaşır, beni karaya bırakır,

Bağını sütuna atarak,

Pembe bir cephenin önünde,

Mermer basamakların üzerinde.

Ne kadar incelikli dizelerdi! İnsan onları okurken, sedef rengi pembe kentin yeşil kanallarında, gümüş pruvalı ve perdeleri dalgalanan kara bir gondolda süzülüyormuş gibi oluyordu. Dizelerin kendisi, Lido’ya doğru ilerlerken insanın ardı sıra uzayıp giden o dümdüz turkuaz çizgileri andırıyordu. Ansızın çakan renkler, bal peteği gibi yüksek Çan Kulesi’nin çevresinde uçuşan, opal ve gökkuşağı renkli gerdanlıklı kuşların parıltısını ya da loş, tozlu kemerler boyunca ağırbaşlı bir zarafetle yürüyüşlerini hatırlatıyordu. Gözlerini yarı kapatıp arkasına yaslanarak durmadan kendi kendine tekrarladı:

“Pembe bir cephenin önünde,

Mermer basamakların üzerinde.”

Venedik’in tümü bu iki dizedeydi. Orada geçirdiği sonbaharı ve onu çılgınca, tatlı çılgınlıklara sürüklemiş harikulade bir aşkı hatırladı. Her yerde romantizm vardı. Ama Venedik de Oxford gibi romantizmin fonunu korumuştu; gerçek bir romantik için fon her şeydi, ya da hemen hemen her şey. Basil de zamanın bir bölümünde onunla birlikteydi ve Tintoret’e tutulmuştu. Zavallı Basil! Bir insan için ne korkunç bir ölüm yolu!

İç çekti, kitabı yeniden eline alıp unutmaya çalıştı. İzmir’de hacıların kehribar tespihlerini saydığı, sarıklı tüccarların püsküllü uzun pipolarını içip ciddi ciddi sohbet ettiği küçük kahvehaneye girip çıkan kırlangıçları okudu. Place de la Concorde’daki dikilitaşın ıssız, güneşsiz sürgününde granit gözyaşları döküşünü; sfenkslerin, gül pembesi aynakların, pençeleri yaldızlı akbabaların ve zümrüt gözlü timsahların yeşil, buharı tüten çamuru sürünerek geçtiği, sıcak ve nilüferlerle kaplı Nil’e dönme özlemini okudu. Sonra, öpücük izleri taşıyan mermerden müzik çıkaran ve Gautier’nin alto sesine benzettiği o tuhaf heykeli, Louvre’un porfir odasında yatan “büyüleyici canavarı” anlatan dizeler üzerine düşünmeye başladı. Ama bir süre sonra kitap elinden kayıp düştü. Sinirleri gerildi; üzerine korkunç bir dehşet çöktü. Ya Alan Campbell İngiltere dışında olsaydı? Geri dönmesi günler alırdı. Belki gelmeyi de reddedebilirdi. O zaman ne yapardı? Her dakika hayati önem taşıyordu.

Beş yıl önce çok yakın arkadaştılar; neredeyse hiç ayrılmazlardı. Sonra aralarındaki yakınlık birdenbire sona ermişti. Artık sosyetede karşılaştıklarında yalnızca Dorian Gray gülümserdi; Alan Campbell ise hiç gülümsemezdi.

Son derece zeki bir gençti; ama görsel sanatları gerçekten takdir etmezdi. Şiirin güzelliğine dair sahip olduğu azıcık duyguya da bütünüyle Dorian sayesinde kavuşmuştu. Başlıca entelektüel tutkusu bilimdi. Cambridge’de laboratuvarda çalışarak hayli zaman geçirmiş, kendi döneminin Doğa Bilimleri Triposu’nda iyi bir derece almıştı. Hâlâ kimya araştırmalarına bağlıydı ve annesini çok rahatsız edecek biçimde bütün gün kendini kapattığı kendine ait bir laboratuvarı vardı. Annesi onun parlamentoya aday olmasını yürekten istiyordu; kimyagerin reçete hazırlayan biri olduğuna dair de belli belirsiz bir fikri vardı. Bununla birlikte, müziğe de olağanüstü yatkındı; kemanı ve piyanoyu amatörlerin çoğundan iyi çalardı. Aslında Dorian Gray’le ilk kez müzik sayesinde yakınlaşmışlardı: müzik ve Dorian’ın dilediği zaman, çoğu kez de bunun farkında bile olmadan uyandırabildiği o tarif edilemez çekim sayesinde. Rubinstein’ın Lady Berkshire’da çaldığı gece tanışmışlar, sonrasında operada ve iyi müzik yapılan her yerde hep birlikte görülmüşlerdi. Yakınlıkları on sekiz ay sürmüştü. Campbell ya Selby Royal’de ya da Grosvenor Meydanı’ndaydı. Dorian Gray, onun gözünde de pek çok başkasının gözünde olduğu gibi, hayattaki her harikulade ve büyüleyici şeyin simgesiydi. Aralarında bir kavga olup olmadığını kimse hiçbir zaman öğrenemedi. Ama birden insanlar karşılaştıklarında neredeyse hiç konuşmadıklarını, Campbell’ın da Dorian Gray’in bulunduğu her davetten erkenden ayrıldığını fark etmeye başladı. O da değişmişti; kimi zaman tuhaf bir melankoliye kapılıyor, müzik dinlemekten neredeyse hoşlanmıyor gibi görünüyor, kendisinden çalması istendiğinde de bilimle öylesine meşgul olduğunu, çalışmaya vakit bulamadığını öne sürerek çalmayı reddediyordu. Bu kesinlikle doğruydu. Her gün biyolojiye daha çok ilgi duyuyor, adı da bazı bilim dergilerinde bir iki kez tuhaf deneylerle bağlantılı olarak geçiyordu.

Dorian Gray’in beklediği adam buydu. Her saniye saate göz atıyordu. Dakikalar geçtikçe korkunç bir huzursuzluğa kapıldı. Sonunda ayağa kalkıp odada bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı; kafese kapatılmış güzel bir hayvanı andırıyordu. Uzun ve sessiz adımlar atıyordu. Elleri tuhaf biçimde soğuktu.

Bekleyiş dayanılmaz hâle geldi. Zaman ona kurşun ayaklarla sürünüyormuş gibi geliyor, kendisiyse korkunç rüzgârlarla kara bir uçurumun pürüzlü kenarına doğru savruluyordu. Orada kendisini neyin beklediğini biliyordu; hatta görüyor, ürpererek nemli elleriyle yanan gözkapaklarını eziyor, sanki beynini bile görmekten yoksun bırakmak ve gözbebeklerini yuvalarına geri itmek istiyordu. Boşunaydı. Beynin, oburca beslendiği kendi yiyeceği vardı; dehşetin groteskleştirdiği, acıyla canlı bir şey gibi burulup çarpılan hayal gücü, bir sehpadaki iğrenç kukla gibi dans ediyor, hareket eden maskelerin ardından sırıtıyordu. Sonra, ansızın zaman onun için durdu. Evet, kör, ağır soluk alıp veren o şey artık sürünmüyordu; zaman ölmüşken korkunç düşünceler çevikçe öne atılıyor, mezarından ürkütücü bir geleceği çekip çıkararak ona gösteriyordu. Gözlerini ona dikti. Dehşetin ta kendisi onu taşa çevirdi.

Sonunda kapı açıldı ve uşağı içeri girdi. Donuk gözlerini ona çevirdi.

“Bay Campbell geldi efendim,” dedi adam.

Kavrulmuş dudaklarından bir rahatlama iç çekişi döküldü; yanaklarına yeniden renk geldi.

“Hemen içeri al, Francis.” Kendine geldiğini hissediyordu. Korkaklık hâli geçmişti.

Adam eğilip selam verdi ve çıktı. Birkaç dakika sonra Alan Campbell içeri girdi. Çok sert ve biraz solgun görünüyordu; kömür karası saçlarıyla koyu kaşları solgunluğunu daha da belirginleştiriyordu.

“Alan! Çok naziksin. Geldiğin için teşekkür ederim.”

“Gray, evine bir daha hiç girmemeye niyetliydim. Ama bunun bir ölüm kalım meselesi olduğunu söyledin.” Sesi sert ve soğuktu. Ağır ağır, ölçerek konuşuyordu. Dorian’a diktiği dikkatli ve araştıran bakışlarında küçümseme vardı. Ellerini astragan paltosunun ceplerinde tutuyor, karşılanırken yapılan selamı fark etmemiş gibi duruyordu.

“Evet, Alan; bu bir ölüm kalım meselesi ve birden fazla kişi için. Otur.”

Campbell masanın yanındaki sandalyeye oturdu, Dorian da karşısına geçti. İki adamın gözleri buluştu. Dorian’ın gözlerinde sonsuz bir acıma vardı. Yapmak üzere olduğu şeyin korkunç olduğunu biliyordu.

Gergin bir sessizliğin ardından öne eğilip çok alçak sesle konuştu; çağırdığı adamın yüzünde her sözünün yarattığı etkiyi izliyordu: “Alan, bu evin en üst katında kilitli bir oda var; yalnızca benim girebildiğim bu odada, bir adam masada oturuyor. On saat önce öldü. Kımıldama, bana öyle bakma. Adamın kim olduğu, neden öldüğü, nasıl öldüğü seni ilgilendirmez. Yapman gereken şu—”

“Kes, Gray. Daha fazla bir şey bilmek istemiyorum. Bana anlattıklarının doğru olup olmaması beni ilgilendirmez. Hayatına bulaşmayı kesinlikle reddediyorum. Korkunç sırlarını kendine sakla. Artık ilgimi çekmiyorlar.”

“Alan, ilgilenmek zorunda kalacaksın. Bu mesele ilgini çekmek zorunda. Senin için gerçekten üzülüyorum, Alan. Ama elimden bir şey gelmiyor. Beni kurtarabilecek tek kişi sensin. Seni bu işe katmak zorundayım. Başka seçeneğim yok. Alan, bilim insanısın. Kimya ve benzeri şeylerden anlarsın. Deneyler yaptın. Yukarıdaki şeyi yok etmen gerekiyor; öyle yok et ki geriye zerresi bile kalmasın. Bu kişinin eve girdiğini kimse görmedi. Hatta şu anda Paris’te olduğu sanılıyor. Aylarca yokluğu fark edilmeyecek. Fark edildiğindeyse burada ona dair hiçbir iz bulunmamalı. Alan, onu ve ona ait her şeyi, havaya savurabileceğim bir avuç küle dönüştürmelisin.”

“Delirmişsin, Dorian.”

“Ah! Bana Dorian diyeceğin anı bekliyordum.”

“Delirmişsin, diyorum sana; sana yardım etmek için parmağımı bile kıpırdatacağımı sanacak kadar delirmişsin, bu korkunç itirafı yapacak kadar delirmişsin. Her neyse, bu işle hiçbir ilgim olmayacak. Senin için itibarımı tehlikeye atacağımı mı sanıyorsun? Giriştiğin şeytan işlerinden bana ne?”

“İntihardı, Alan.”

“Buna sevindim. Ama onu buna kim sürükledi? Bana kalırsa sen.”

“Bunu benim için yapmayı hâlâ reddediyor musun?”

“Elbette reddediyorum. Bununla hiçbir ilgim olmayacak. Başına gelecek utanç umurumda değil. Hepsini hak ediyorsun. Gözden düşmeni, hem de herkesin önünde rezil olmanı görmek beni üzmez. Dünyadaki onca insanın arasından beni bu korkunç işe karıştırmaya nasıl kalkarsın? İnsanların karakterini daha iyi tanıdığını sanırdım. Dostun Lord Henry Wotton sana psikoloji konusunda pek bir şey öğretmiş olamaz; başka ne öğretmiş olursa olsun. Sana yardım etmek için bir adım bile atmamı hiçbir şey sağlayamaz. Yanlış kapıya geldin. Dostlarından birine git. Bana gelme.”

“Alan, bu cinayetti. Onu ben öldürdüm. Bana neler çektirdiğini bilmiyorsun. Hayatım nasıl olduysa, onun bunda payı zavallı Harry’ninkinden daha büyüktü; hayatımı kurmasında da mahvetmesinde de. Bunu amaçlamamış olabilir, ama sonuç değişmedi.”

“Cinayet! Tanrım, Dorian, bu noktaya mı geldin? Seni ihbar etmeyeceğim. Bu beni ilgilendirmez. Üstelik ben hiçbir şey yapmasam da tutuklanacağın kesin. Kimse suç işlerken bir aptallık yapmadan edemez. Ama bununla hiçbir ilgim olmayacak.”

“Bir şekilde ilgilenmek zorundasın. Dur, bir dakika bekle; beni dinle. Yalnızca dinle, Alan. Senden istediğim tek şey belli bir bilimsel deneyi yapman. Hastanelere, morglara gidiyorsun; oradaki korkunç şeyler seni etkilemiyor. Korkunç bir otopsi odasında ya da pis kokulu bir laboratuvarda, bu adamı kanın akması için kırmızı oluklar oyulmuş kurşun bir masada yatarken bulsaydın, onu yalnızca kusursuz bir örnek olarak görürdün. Kılın bile kıpırdamazdı. Yanlış bir şey yaptığını düşünmezdin. Aksine, muhtemelen insanlığa yarar sağladığını, dünyadaki bilgi birikimini artırdığını, entelektüel merakını giderdiğini ya da buna benzer bir şey yaptığını düşünürdün. Senden istediğim, daha önce defalarca yaptığın şeyden ibaret. Üstelik bir cesedi yok etmek, alışık olduğun işlerden çok daha az korkunç olmalı. Bir de unutma, bana karşı eldeki tek kanıt bu. Bulunursa mahvolurum; bana yardım etmezsen bulunacağı kesin.”

“Sana yardım etmek istemiyorum. Bunu unutuyorsun. Bütün meseleye karşı kayıtsızım. Beni ilgilendirmiyor.”

“Alan, yalvarıyorum sana. İçinde bulunduğum durumu düşün. Sen gelmeden hemen önce korkudan neredeyse bayılıyordum. Belki bir gün sen de korkuyu tanırsın. Hayır! Bunu düşünme. Meseleye yalnızca bilimsel açıdan bak. Üzerinde deney yaptığın ölülerin nereden geldiğini sorgulamıyorsun. Şimdi de sorgulama. Zaten sana gereğinden fazlasını anlattım. Ama bunu yapman için yalvarıyorum. Bir zamanlar arkadaştık, Alan.”

“O günlerden söz etme, Dorian; onlar öldü.”

“Ölüler bazen oyalanır. Yukarıdaki adam gitmeyecek. Başını eğmiş, kollarını uzatmış hâlde masada oturuyor. Alan! Alan! Bana yardım etmezsen mahvolurum. Beni asacaklar, Alan! Anlamıyor musun? Yaptığım şey yüzünden beni asacaklar.”

“Bu sahneyi uzatmanın anlamı yok. Bu konuda hiçbir şey yapmayı kesinlikle reddediyorum. Bunu benden istemen delilik.”

“Reddediyor musun?”

“Evet.”

“Yalvarıyorum sana, Alan.”

“Boşuna.”

Dorian Gray’in gözlerine yine aynı acıma ifadesi geldi. Sonra elini uzatıp bir kâğıt parçası aldı ve üzerine bir şeyler yazdı. Yazdıklarını iki kez okuyup kâğıdı özenle katladı, masanın üzerinden Campbell’a doğru itti. Bunu yaptıktan sonra ayağa kalkıp pencereye gitti.

Campbell şaşkınlıkla ona baktı, sonra kâğıdı alıp açtı. Okurken yüzü korkunç bir biçimde soldu ve sandalyede geriye yığıldı. İçini korkunç bir bulantı duygusu kapladı. Sanki kalbi boş bir kovukta kendini öldüresiye çarpıyordu.

İki üç dakikalık korkunç sessizliğin ardından Dorian döndü, gelip Campbell’ın arkasında durdu ve elini omzuna koydu.

“Senin için çok üzülüyorum, Alan,” diye mırıldandı, “ama bana başka seçenek bırakmıyorsun. Mektubu çoktan yazdım. İşte burada. Adresi görüyorsun. Bana yardım etmezsen göndermek zorundayım. Yardım etmezsen göndereceğim. Sonucunun ne olacağını biliyorsun. Ama bana yardım edeceksin. Artık reddetmen imkânsız. Seni esirgemeye çalıştım. Bunu kabul ederek hakkımı teslim edersin. Sert, acımasız ve kırıcı davrandın. Bana şimdiye kadar hiçbir erkeğin, en azından yaşayan hiçbir erkeğin davranmaya cesaret edemediği gibi davrandın. Hepsine katlandım. Artık şartları ben belirleyeceğim.”

Campbell yüzünü ellerinin arasına gömdü; içinden bir ürperti geçti.

“Evet, Alan, artık şartları belirleme sırası bende. Ne olduklarını biliyorsun. Mesele çok basit. Hadi, kendini böyle heyecana kaptırma. Bu iş yapılmalı. Onunla yüzleş ve yap.”

Campbell’ın dudaklarından bir inilti döküldü; bütün bedeni titredi. Şöminenin üzerindeki saatin tıkırtısı, zamanı her biri katlanılamayacak kadar korkunç ayrı ıstırap atomlarına bölüyor gibiydi. Alnının çevresinde demir bir halkanın ağır ağır sıkıldığını, tehdit edildiği rezaletin çoktan başına geldiğini hissediyordu. Omzundaki el kurşun gibi ağırdı. Dayanılmazdı. Sanki onu eziyordu.

“Hadi, Alan, hemen karar vermelisin.”

“Yapamam,” dedi, sanki sözler bir şeyi değiştirebilirmiş gibi, mekanik bir sesle.

“Yapmalısın. Seçeneğin yok. Gecikme.”

Bir an duraksadı. “Yukarıdaki odada ateş var mı?”

“Evet, asbestli bir gaz sobası var.”

“Eve gidip laboratuvardan birkaç şey almam gerekecek.”

“Hayır, Alan, evden çıkmamalısın. İstediklerini bir not kâğıdına yaz; uşağım bir faytona binip giderek onları sana getirsin.”

Campbell birkaç satır karaladı, yazdıklarının mürekkebini kuruttu ve yardımcısına hitaben bir zarf yazdı. Dorian notu alıp dikkatle okudu. Sonra zili çaldı ve kâğıdı uşağına vererek mümkün olan en kısa sürede dönmesini ve malzemeleri de beraberinde getirmesini söyledi.

Hol kapısı kapanınca Campbell irkilerek yerinden sıçradı. Sandalyeden kalkıp şömine rafına gitti. Sıtma nöbetine tutulmuş gibi titriyordu. Neredeyse yirmi dakika boyunca ikisi de konuşmadı. Bir sinek odada gürültüyle vızıldıyor, saatin tıkırtısı çekiç darbelerini andırıyordu.

Saat biri vurunca Campbell döndü ve Dorian Gray’e baktı; gözleri yaşlarla dolmuştu. O kederli yüzün saflığında ve inceliğinde onu öfkelendiren bir şey vardı. “Alçaksın, düpedüz alçaksın!” diye mırıldandı.

“Sus, Alan. Hayatımı kurtardın,” dedi Dorian.

“Hayatını mı? Tanrım! Nasıl bir hayatmış o! Bir yozlaşmadan ötekine geçtin, şimdi de suç işleyerek son noktaya ulaştın. Yapacağım şeyde—beni yapmaya zorladığın şeyde—senin hayatını düşünmüyorum.”

“Ah, Alan,” diye iç çekti Dorian, “keşke sen de bana, benim sana duyduğum acımanın binde biri kadar acısaydın.” Konuşurken arkasını döndü ve bahçeye bakakaldı. Campbell cevap vermedi.

Yaklaşık on dakika sonra kapı çalındı ve uşak içeri girdi. Büyük, maun bir kimyasal sandığı; uzun bir çelik ve platin tel kangalı ile biçimleri oldukça tuhaf iki demir kıskaç taşıyordu.

“Bunları buraya mı bırakayım efendim?” diye sordu Campbell’a.

“Evet,” dedi Dorian. “Bir de korkarım, Francis, sana bir iş daha vereceğim. Selby’ye orkide sağlayan Richmond’lı adamın adı ne?”

“Harden, efendim.”

“Evet, Harden. Hemen Richmond’a git, Harden’la bizzat görüş ve sipariş ettiğim orkidelerin iki katını göndermesini, beyaz olanlardan da mümkün olduğunca az koymasını söyle. Hatta hiç beyaz istemiyorum. Güzel bir gün, Francis; Richmond da çok güzel bir yer. Yoksa seni bunun için zahmete sokmazdım.”

“Hiç zahmet değil efendim. Saat kaçta döneyim?”

Dorian Campbell’a baktı. “Deneyin ne kadar sürecek, Alan?” diye sakin ve kayıtsız bir sesle sordu. Odada üçüncü bir kişinin bulunması ona olağanüstü bir cesaret vermiş gibiydi.

Campbell kaşlarını çattı ve dudağını ısırdı. “Yaklaşık beş saat sürer,” diye cevap verdi.

“Öyleyse yedi buçukta dönersen vaktinde yetişirsin, Francis. Ya da dur: giysilerimi giyinmek için hazır bırakman yeter. Akşamı kendine ayırabilirsin. Evde yemek yemeyeceğim, sana ihtiyacım olmayacak.”

“Teşekkür ederim, efendim,” dedi adam ve odadan çıktı.

“Şimdi, Alan, kaybedecek bir an bile yok. Bu sandık ne ağır! Senin için ben taşıyayım. Öteki şeyleri sen al.” Hızlı ve buyurgan bir sesle konuştu. Campbell kendini onun hâkimiyeti altında hissediyordu. Birlikte odadan çıktılar.

Üst kattaki sahanlığa vardıklarında Dorian anahtarı çıkarıp kilitte çevirdi. Sonra durdu; gözlerine sıkıntılı bir ifade yerleşti. Ürperdi. “İçeri girebileceğimi sanmıyorum, Alan,” diye mırıldandı.

“Beni ilgilendirmez. Sana ihtiyacım yok,” dedi Campbell soğukça.

Dorian kapıyı yarım araladı. O sırada portresindeki yüzün güneş ışığında sırıttığını gördü. Yırtılmış perde önünde, yerde duruyordu. Hayatında ilk kez önceki gece lanetli tabloyu örtmeyi unuttuğunu hatırladı ve ileri atılmak üzereydi ki ürpererek geri çekildi.

Ellerden birinin üzerinde, tuval kan terlemiş gibi, ıslak ve parıltılı duran o iğrenç kırmızı çiy de neydi? Ne korkunçtu! O an, masanın üzerine uzatılmış hâlde durduğunu bildiği sessiz şeyden bile daha korkunç görünüyordu; benekli halının üzerindeki biçimsiz, grotesk gölgesi, kıpırdamadığını, onu bıraktığı yerde hâlâ durduğunu gösteriyordu.

Derin bir nefes aldı, kapıyı biraz daha açtı; gözleri yarı kapalı, başı öte yana dönük hâlde hızla içeri girdi ve ölü adama bir kez bile bakmamaya kararlıydı. Sonra eğilip altın ve mor renkli örtüyü aldı, tablonun üzerine fırlattı.

Orada durdu; dönmeye korkuyor, gözlerini önündeki desenin incelikli ayrıntılarına dikiyordu. Campbell’ın ağır sandığı, demirleri ve korkunç işi için istediği diğer şeyleri içeri taşıdığını duydu. Basil Hallward’la daha önce karşılaşıp karşılaşmadıklarını, karşılaştılarsa birbirleri hakkında ne düşündüklerini merak etmeye başladı.

“Şimdi beni yalnız bırak,” dedi arkasından sert bir ses.

Döndü ve hızla dışarı çıktı; ölü adamın yeniden sandalyeye oturtulduğunu, Campbell’ın da parıldayan sarı bir yüze baktığını ancak fark edebildi. Merdivenlerden inerken kilitte dönen anahtarın sesini duydu.

Campbell kütüphaneye döndüğünde saat yediyi çoktan geçmişti. Solgundu ama son derece sakindi. “İstediğin şeyi yaptım,” diye mırıldandı. “Şimdi hoşça kal. Bir daha hiç karşılaşmayalım.”

“Beni mahvolmaktan kurtardın, Alan. Bunu unutamam,” dedi Dorian yalın bir biçimde.

Campbell gider gitmez yukarı çıktı. Odada korkunç bir nitrik asit kokusu vardı. Ama masada oturmakta olan şey ortadan kaybolmuştu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…