Bölümler 21Şu an: Bölüm Xvııı.
- 1 Önsöz257 kelime
- 2 Bölüm I.3.355 kelime
- 3 Iı. Bölüm3.742 kelime
- 4 Iıı. Bölüm.3.200 kelime
- 5 Bölüm Iv.3.721 kelime
- 6 Beşinci Bölüm.2.969 kelime
- 7 Bölüm Vı.1.887 kelime
- 8 Bölüm Vıı.2.938 kelime
- 9 Bölüm Vııı.3.560 kelime
- 10 Bölüm Ix.2.533 kelime
- 11 Bölüm X.2.094 kelime
- 12 Xı. Bölüm4.935 kelime
- 13 Bölüm Xıı.1.771 kelime
- 14 Bölüm Xııı.1.667 kelime
- 15 Bölüm Xıv.2.945 kelime
- 16 Bölüm Xv.2.257 kelime
- 17 Bölüm Xvı.2.180 kelime
- 18 Bölüm Xvıı.1.298 kelime
- 19 Bölüm Xvııı.2.188 kelime · Okuduğun bölüm
- 20 Xıx. Bölüm.2.445 kelime
- 21 Xx. Bölüm1.259 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XVIII.
Ertesi gün evden çıkmadı; zamanının çoğunu odasında geçirdi. Ölüm korkusuyla çılgınca hasta gibiydi, ama hayatın kendisine karşı da kayıtsızdı. Avlandığı, tuzağa düşürüldüğü, izinin sürüldüğü duygusu ona egemen olmaya başlamıştı. Rüzgâr duvar halısını azıcık titretti mi, o da sarsılıyordu. Kurşun çerçeveli camlara savrulan ölü yapraklar, kendi sönüp gitmiş kararlarını ve çılgın pişmanlıklarını andırıyordu. Gözlerini kapadığında, sis lekeli camın ardından kendisini gözetleyen denizcinin yüzünü yeniden görüyordu; dehşet, bir kez daha elini kalbine koymuş gibiydi.
Ama belki de intikamı gecenin içinden çıkarıp cezanın korkunç suretlerini önüne diken, yalnızca hayal gücüydü. Gerçek hayat kaostu; hayal gücündeyse korkunç bir mantık vardı. Günahın peşine pişmanlığı takan hayal gücüydü. Her suça biçimsiz bir döl veren de hayal gücüydü. Gündelik gerçeklik dünyasında kötüler cezalandırılmıyor, iyiler ödüllendirilmiyordu. Başarı güçlüye veriliyor, başarısızlık zayıfın önüne atılıyordu. Hepsi bu. Üstelik evin çevresinde bir yabancı dolaşsaydı hizmetkârlar ya da bekçiler onu görürdü. Çiçek tarhlarında ayak izleri bulunsaydı bahçıvanlar haber verirdi. Evet, hepsi hayal gücünden ibaretti. Sibyl Vane’in erkek kardeşi onu öldürmek için geri dönmemişti. Gemisiyle açılmış, kış denizlerinden birinde batıp gitmişti. Her hâlükârda, ondan güvendeydi. Adam onun kim olduğunu bilmiyordu, bilemezdi. Gençlik maskesi onu kurtarmıştı.
Yine de her şey yalnızca bir yanılsamaysa, vicdanın böylesine korkunç hayaletler yaratıp onlara görünür biçim vermesi ve insanın önünde hareket ettirmesi ne dehşet vericiydi! Suçunun gölgeleri gece gündüz sessiz köşelerden ona baksa, gizli yerlerden alay etse, şölen sofrasında otururken kulağına fısıldasa, uyurken buz gibi parmaklarla onu uyandırsa nasıl bir hayatı olurdu? Düşünce zihninden geçerken korkudan bembeyaz kesildi; hava birden soğumuş gibi geldi. Ah, dostunu nasıl da çılgınca bir saatte öldürmüştü! O sahneyi hatırlamak bile ne korkunçtu! Her şeyi yeniden gördü. Korkunç her ayrıntı, daha da dehşet verici hâliyle geri döndü. Zamanın kara mağarasından, dehşet verici ve kızıl örtülere sarınmış günahının sureti yükseldi. Lord Henry saat altıda içeri girdiğinde, yüreği parçalanacakmış gibi ağlıyordu.
Dışarı çıkmaya ancak üçüncü gün cesaret edebildi. O kış sabahının çam kokulu, berrak havasında, neşesini ve yaşama tutkusunu ona geri veren bir şey vardı. Değişimi yaratan yalnızca çevrenin fiziksel koşulları değildi. Kendi doğası, sakin mükemmelliğini sakatlamaya ve bozmaya çalışan aşırı ıstıraba başkaldırmıştı. İnce ve incelikle işlenmiş mizaçlarda hep böyle olur. Güçlü tutkular ya ezer ya büker. Ya insanı öldürürler ya da kendileri ölür. Yüzeysel kederler ve yüzeysel aşklar sürüp gider. Büyük aşklar ve kederler, kendi bollukları içinde yok olur. Üstelik kendisini dehşet içindeki hayal gücünün kurbanı olduğuna inandırmıştı; şimdi korkularını biraz acıyarak, epeyce de küçümseyerek hatırlıyordu.
Kahvaltıdan sonra düşesle bahçede bir saat yürüdü, ardından av partisine katılmak üzere parkı arabayla geçti. Çimenlerin üzerinde tuz gibi kırağı vardı. Gökyüzü, ters çevrilmiş mavi metal bir kâseyi andırıyordu. Düz, sazlarla kaplı gölün kıyısı ince bir buz tabakasıyla çevriliydi.
Çam ormanının kıyısında, düşesin erkek kardeşi Sir Geoffrey Clouston’ı tüfeğinden iki boş kovanı çıkarırken gördü. Arabadan atladı, seyise kısrağı eve götürmesini söyledi ve solmuş eğreltiotlarıyla çalılıkların arasından konuğuna doğru ilerledi.
“Avın iyi geçti mi, Geoffrey?” diye sordu.
“Pek iyi değil, Dorian. Kuşların çoğu açık araziye gitmiş sanırım. Öğle yemeğinden sonra yeni bir yere geçince daha iyi olacağını umarım.”
Dorian onun yanında ağır ağır yürüdü. Keskin, hoş kokulu hava; ormanda parıldayan kahverengi ve kızıl ışıklar; sürekçilerin arada bir yankılanan boğuk çığlıkları ve ardından gelen keskin tüfek patlamaları onu büyülüyor, içini hoş bir özgürlük duygusuyla dolduruyordu. Mutluluğun kaygısızlığına, neşenin yüce kayıtsızlığına kapılmıştı.
Önlerinde yaklaşık yirmi yarda ötede, eski otların yumru gibi bir tümseğinden kara uçlu kulakları dik, uzun arka bacaklarıyla kendini ileri fırlatarak bir tavşan sıçradı. Kızılağaç çalılığına doğru kaçtı. Sir Geoffrey tüfeğini omzuna kaldırdı; ama hayvanın zarif hareketlerinde Dorian Gray’i tuhaf biçimde büyüleyen bir şey vardı. Hemen, “Vurma, Geoffrey. Bırak yaşasın,” diye seslendi.
“Ne saçma şey, Dorian!” diye güldü arkadaşı. Tavşan çalılığa sıçrayınca ateş etti. İki çığlık duyuldu: biri acı içindeki bir tavşanın, korkunç bir çığlığı; ötekiyse ıstırap içindeki bir adamın, daha da beter çığlığı.
“Aman Tanrım! Bir sürekçiyi vurdum!” diye haykırdı Sir Geoffrey. “Tüfeklerin önüne geçen adam da ne sersemmiş! Orada ateş etmeyi kesin!” diye seslendi olanca gücüyle. “Bir adam yaralandı.”
Baş av bekçisi elinde bir sopayla koşarak geldi.
“Nerede, efendim? Nerede o?” diye bağırdı. Aynı anda hat boyunca ateş kesildi.
“Burada,” diye öfkeyle karşılık verdi Sir Geoffrey, çalılığa doğru hızla giderken. “Adamlarını neden geride tutmuyorsun? Günün avını mahvettin.”
Dorian, ince dalları yana iterek kızılağaç kümesine dalanları izledi. Birkaç dakika sonra cesedi güneş ışığına sürükleyerek dışarı çıktılar. Dorian dehşet içinde başını çevirdi. Nereye gitse talihsizlik peşini bırakmıyor gibiydi. Sir Geoffrey’nin adam gerçekten ölmüş mü diye sorduğunu, bekçinin de evet dediğini duydu. Orman birden yüzlerle canlanmış gibi geldi. Sayısız ayağın yeri çiğneyişi ve alçak sesli konuşmalar duyuluyordu. Bakır kızılı göğsü olan iri bir sülün, yukarıdaki dalların arasından kanat çırparak geçti.
Dorian’ın tedirgin hâlinde sonsuz acı saatleri gibi gelen birkaç dakika sonra, omzuna bir el konduğunu hissetti. İrkilip arkasına baktı.
“Dorian,” dedi Lord Henry, “bugün için avın durduğunu söylemem iyi olur. Devam etmesi hoş görünmez.”
“Keşke sonsuza dek dursa, Harry,” diye acı acı karşılık verdi. “Bütün bunlar korkunç ve zalimce. Adam...?”
Cümlesini tamamlayamadı.
“Korkarım öyle,” diye karşılık verdi Lord Henry. “Saçmaların tümü göğsüne isabet etti. Neredeyse anında ölmüş olmalı. Hadi, eve gidelim.”
Neredeyse elli metre boyunca, konuşmadan, yan yana caddenin başladığı yöne yürüdüler. Sonra Dorian Lord Henry’ye baktı ve derin bir iç çekerek, “Bu kötü bir alamet, Harry; çok kötü bir alamet,” dedi.
“Nedir?” diye sordu Lord Henry. “Ah, şu kaza mı? Sanırım öyle. Sevgili dostum, elden ne gelir? Adamın kendi hatası. Tüfeklerin önüne neden geçti? Üstelik bunun bizimle ilgisi yok. Elbette Geoffrey için biraz tatsız. Sürekçileri saçmayla delik deşik etmek olacak iş değil. İnsanlara kötü nişancı olduğunu düşündürür. Geoffrey kötü nişancı değildir; çok isabetli vurur. Ama bu konuyu konuşmanın faydası yok.”
Dorian başını salladı. “Bu kötü bir alamet, Harry. İçimden, bazılarımızın başına korkunç bir şey gelecekmiş gibi geliyor. Belki de benim,” diye ekledi; acıyla gözlerinin üzerinden elini geçirdi.
Yaşlı adam güldü. “Dünyadaki tek korkunç şey can sıkıntısıdır, Dorian. Bağışlanmayan tek günah odur. Ama şu adamlar akşam yemeğinde bu olay hakkında gevezelik etmezlerse can sıkıntısından yakınacağımızı sanmam. Konunun yasak olduğunu onlara söylemeliyim. Alametlere gelince, alamet diye bir şey yoktur. Kader bize haberci göndermez. Ya çok bilgedir ya da çok zalim. Hem, senin başına ne gelebilir ki, Dorian? Bir erkeğin isteyebileceği her şey sende var. Senin yerinde olmayı sevinçle kabul etmeyecek kimse yok.”
“Harry, ben herkesin yerini almak isterdim. Öyle gülme. Doğruyu söylüyorum. Az önce ölen zavallı köylünün hâli benden iyi. Ölümden korkmuyorum. Beni korkutan, ölümün yaklaşması. Korkunç kanatları kurşuni havada çevremde dönüp duruyor sanki. Aman Tanrım! Şuradaki ağaçların arkasında, beni izleyip bekleyen bir adam görmüyor musun?”
Lord Henry, titreyen eldivenli elin gösterdiği yöne baktı. Gülümseyerek, “Evet,” dedi, “bahçıvanın seni beklediğini görüyorum. Sanırım bu akşam masaya hangi çiçekleri koymak istediğini soracak. Ne kadar da sinirlisin, sevgili dostum! Şehre dönünce doktorumu görmelisin.”
Bahçıvanın yaklaştığını görünce Dorian rahat bir nefes aldı. Adam şapkasına dokundu, tereddütle bir an Lord Henry’ye baktı, sonra bir mektup çıkarıp efendisine uzattı. “Düşes Hazretleri yanıt beklememi söyledi,” diye mırıldandı.
Dorian mektubu cebine koydu. Soğukça, “Düşes Hazretleri’ne içeri geleceğimi söyle,” dedi. Adam dönüp hızla eve doğru yürüdü.
“Kadınlar tehlikeli şeyler yapmaya ne kadar da meraklı!” diye güldü Lord Henry. “En hayran olduğum özelliklerinden biri bu. Bir kadın, başkaları bakıyor olduğu sürece dünyadaki herkesle flört eder.”
“Sen de tehlikeli şeyler söylemeye bayılıyorsun, Harry! Bu kez fena hâlde yanılıyorsun. Düşesi çok severim, ama ona âşık değilim.”
“Düşes sana çok âşık, ama senden pek hoşlanmıyor; bu yüzden birbirinize son derece uygunsunuz.”
“Dedikodu ediyorsun, Harry; dedikodunun da hiçbir zaman dayanağı olmaz.”
Lord Henry bir sigara yakarken, “Her dedikodunun temelinde ahlaka aykırı bir kesinlik yatar,” dedi.
“Bir özdeyiş uğruna herkesi gözden çıkarırsın, Harry.”
“Dünya, kendi isteğiyle sunağa gider,” diye karşılık verdi.
“Keşke sevebilseydim!” diye haykırdı Dorian Gray; sesine derin bir keder işlemişti. “Ama tutkum tükenmiş, arzum aklımdan çıkmış gibi. Kendime fazlasıyla odaklanmışım. Kendi kişiliğim bana yük oldu. Kaçmak, uzaklaşmak, unutmak istiyorum. Buraya gelmem bile aptallıktı. Sanırım Harvey’e telgraf çekip yatı hazır etmesini söyleyeceğim. Yatta insan güvende olur.”
“Neyden güvende, Dorian? Bir sıkıntın var. Neden bana anlatmıyorsun? Sana yardım edeceğimi biliyorsun.”
“Sana anlatamam, Harry,” diye hüzünle karşılık verdi. “Üstelik belki de yalnızca kuruntudur. Bu talihsiz kaza beni sarstı. Benzer bir şeyin benim başıma da gelebileceğine dair korkunç bir önsezim var.”
“Ne saçmalık!”
“Umarım öyledir ama bu duygudan kurtulamıyorum. Ah! İşte düşes, dikilmiş elbisesiyle Artemis gibi görünüyor. Bakın, geri geldik, düşes.”
“Her şeyi duydum, Bay Gray,” diye karşılık verdi. “Zavallı Geoffrey çok sarsılmış. Bir de tavşanı vurmamasını söylediğinizi duydum. Ne tuhaf!”
“Evet, çok tuhaftı. Bunu bana ne söyletti, bilmiyorum. Herhâlde bir heves işte. Canlıların en güzeliydi. Ama şu adamdan size söz etmelerine üzüldüm. Korkunç bir konu.”
“Rahatsız edici bir konu,” diye araya girdi Lord Henry. “Psikolojik açıdan hiçbir değeri yok. Geoffrey bunu bilerek yapmış olsaydı, ne ilginç biri olurdu! Gerçekten cinayet işlemiş birini tanımak isterdim.”
“Ne korkunçsun, Harry!” diye haykırdı düşes. “Öyle değil mi, Bay Gray? Harry, Bay Gray yine fenalaştı. Bayılacak.”
Dorian güçlükle doğrulup gülümsedi. “Önemli bir şey yok, düşes,” diye mırıldandı. “Sinirlerim çok bozuk, hepsi bu. Bu sabah fazla yürümüş olmaktan korkuyorum. Harry’nin ne dediğini duymadım. Çok mu kötüydü? Başka zaman anlatmalısınız. Galiba gidip uzanmam gerekiyor. Kusura bakmazsınız, değil mi?”
Kış bahçesinden terasa çıkan geniş merdivenlere varmışlardı. Dorian’ın ardından cam kapı kapanınca Lord Henry dönüp uykulu gözlerle düşese baktı. “Ona çok mu âşıksınız?” diye sordu.
Kadın bir süre yanıt vermedi, manzaraya bakakaldı. Sonunda, “Keşke bilseydim,” dedi.
Lord Henry başını salladı. “Bilmek ölümcül olurdu. İnsanı büyüleyen, belirsizliktir. Sis her şeyi harikulade gösterir.”
“İnsan yolunu kaybedebilir.”
“Bütün yollar aynı yerde son bulur, sevgili Gladys.”
“Nerede?”
“Hayal kırıklığında.”
“Hayata ilk adımımı o zaman atmıştım,” diye iç çekti.
“Başına taçla geldi.”
“Çilek yaprağı motifinden bıktım.”
“Sana yakışıyor.”
“Yalnızca toplum içinde.”
“Onları özlersin,” dedi Lord Henry.
“Tek bir yapraktan bile vazgeçmem.”
“Monmouth’un kulakları iyi işitir.”
“Yaşlılığın kulağı ağır işitir.”
“Hiç kıskanmadı mı?”
“Keşke kıskansaydı.”
Bir şey arıyormuş gibi çevresine göz gezdirdi. “Ne arıyorsun?” diye sordu kadın.
“Yelpazendeki düğmeyi,” diye karşılık verdi. “Düşürmüşsün.”
Kadın güldü. “Maskem hâlâ duruyor.”
“Gözlerini daha güzel gösteriyor,” diye karşılık verdi.
Kadın yeniden güldü. Dişleri, al bir meyvenin içindeki beyaz tohumlar gibi görünüyordu.
Yukarıda, kendi odasında, Dorian Gray kanepede yatıyordu; vücudunun her lifi dehşetle ürperiyordu. Hayat, birden taşıyamayacağı kadar korkunç bir yüke dönüşmüştü. Talihsiz sürekçinin, çalılıkta vahşi bir hayvan gibi vurularak ölmesi, ona kendi ölümünün de habercisi gibi gelmişti. Lord Henry’nin gelişigüzel bir alayla söyledikleri yüzünden neredeyse bayılacaktı.
Saat beşte uşağının zilini çaldı; gece ekspresiyle şehre gitmek üzere eşyalarını toplamasını, faytonu da sekiz buçukta kapıya getirmesini söyledi. Selby Royal’de bir gece daha kalmamaya kararlıydı. Burası uğursuz bir yerdi. Ölüm, gün ışığında orada dolaşıyordu. Orman çimenlerine kan sıçramıştı.
Sonra Lord Henry’ye bir not yazıp doktoruna danışmak için şehre gittiğini bildirdi ve yokluğunda konukları ağırlamasını istedi. Notu zarfa koyarken kapı çalındı; uşağı baş av bekçisinin kendisini görmek istediğini haber verdi. Dorian kaşlarını çattı, dudağını ısırdı. Birkaç dakika tereddüt ettikten sonra, “İçeri gönder,” diye mırıldandı.
Adam girer girmez Dorian çekmeceden çek defterini çıkarıp önüne açtı.
Bir kalem alırken, “Sanırım bu sabahki talihsiz kazayla ilgili geldiniz, Thornton?” dedi.
“Evet, efendim,” diye karşılık verdi av bekçisi.
Dorian canı sıkkın bir ifadeyle, “Zavallı adam evli miydi? Geçindirmekle yükümlü olduğu biri var mıydı?” diye sordu. “Varsa, geçim sıkıntısı çekmelerini istemem; gerekli gördüğünüz miktarda parayı onlara gönderirim.”
“Kim olduğunu bilmiyoruz, efendim. Sizi rahatsız edip gelme cesaretini göstermemin nedeni de buydu.”
“Kim olduğunu bilmiyor musunuz?” dedi Dorian, kayıtsızca. “Ne demek istiyorsunuz? Adam sizin çalışanlarınızdan biri değil miydi?”
“Hayır, efendim. Daha önce hiç görmedim. Denizciye benziyor, efendim.”
Dorian Gray’in elindeki kalem düştü; yüreği birden durmuş gibi oldu. “Denizci mi?” diye haykırdı. “Denizci mi dediniz?”
“Evet, efendim. Bir tür denizci gibi görünüyor; iki kolu da dövmeli, öyle şeyler işte.”
“Üzerinde bir şey bulundu mu?” diye sordu Dorian, öne eğilip adama şaşkın gözlerle bakarak. “Adını öğrenmemizi sağlayacak bir şey?”
“Biraz para, efendim; pek fazla değil. Bir de altıpatlar. Hiçbir yerde adı yazmıyordu. Düzgün görünüşlü bir adamdı, efendim, ama kaba saba. Bir tür denizci olduğunu düşünüyoruz.”
Dorian ayağa fırladı. İçinden korkunç bir umut geçti. Çılgınca ona sarıldı. “Ceset nerede?” diye haykırdı. “Çabuk! Hemen görmem gerek.”
“Ana Çiftlik’teki boş bir ahırda, efendim. Köylüler böyle şeylerin evlerinde durmasını istemiyor. Cesedin uğursuzluk getirdiğini söylüyorlar.”
“Ana Çiftlik’e! Hemen gidin, orada beni bekleyin. Seyislerden birine atımı getirmesini söyleyin. Hayır, boş verin. Ahıra kendim giderim. Böyle daha çabuk olur.”
On beş dakika geçmeden Dorian Gray uzun ağaçlı yolda dörtnala olanca hızıyla ilerliyordu. Ağaçlar hayaletlerden oluşan bir alay gibi yanından akıp geçiyor, yabani gölgeler yoluna düşüyordu. Bir yerde kısrak beyaz bir kapı direğinin önünde yana sıçradı ve neredeyse onu üzerinden attı. Dorian kamçısıyla kısrağın boynuna vurdu. Hayvan alacakaranlık havayı bir ok gibi yarıp geçti. Toynaklarından taşlar fırladı.
Sonunda Ana Çiftlik’e vardı. Avluda iki adam oyalanıyordu. Eyerden atlayıp dizginleri onlardan birine attı. En uzaktaki ahırda bir ışık titreşiyordu. Cesedin orada olduğunu içine doğdu; kapıya koşup elini mandala uzattı.
Orada bir an durdu. Hayatını ya kurtaracak ya da mahvedecek bir keşfin eşiğinde olduğunu hissediyordu. Sonra kapıyı itip açtı ve içeri girdi.
En uzak köşede, bir çuval yığınının üzerinde, kaba bir gömlekle mavi pantolon giymiş bir adamın cesedi yatıyordu. Yüzünün üzerine benekli bir mendil örtülmüştü. Yanında, bir şişeye oturtulmuş kaba saba bir mum cızırdayarak yanıyordu.
Dorian Gray ürperdi. Mendili kaldıracak elin kendi eli olamayacağını hissetti ve çiftlik işçilerinden birine yanına gelmesi için seslendi.
“Şunu yüzünden çek. Onu görmek istiyorum,” dedi, destek almak için kapı direğine tutunarak.
Çiftlik işçisi mendili kaldırınca Dorian öne çıktı. Dudaklarından sevinç dolu bir çığlık koptu. Çalılıkta vurulan adam James Vane’di.
Birkaç dakika cesede bakarak öylece durdu. Eve dönerken gözleri yaşlarla doluydu; artık güvende olduğunu biliyordu.
Bölüm etkileşimi
