Dorian Gray'in Portresi kitap kapağı

14. bölüm / 21

Bölüm Xııı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 21Şu an: Bölüm Xııı.

BÖLÜM XIII.
Odadan çıkıp merdivenleri tırmanmaya başladı; Basil Hallward hemen arkasından geliyordu. Geceleyin insanların içgüdüsel olarak yaptığı gibi sessizce yürüdüler. Lamba duvarlara ve merdivenlere tuhaf gölgeler düşürüyordu. Yükselen rüzgâr birkaç pencereyi zangırdatıyordu.

Üst sahanlığa vardıklarında Dorian lambayı yere bıraktı, anahtarı çıkarıp kilitte çevirdi. “Bilmekte ısrar ediyor musun, Basil?” diye alçak sesle sordu.

“Evet.”

“Çok sevindim,” diye karşılık verip gülümsedi. Sonra biraz sertçe ekledi: “Dünyada benim hakkımda her şeyi bilmeye hakkı olan tek kişi sensin. Hayatımda sandığından daha büyük bir payın var.” Lambayı eline alıp kapıyı açtı ve içeri girdi. Üzerlerinden soğuk bir hava akımı geçti; ışık bir an için bulanık turuncu bir alev gibi yükseldi. Dorian ürperdi. Lambayı masaya koyarken fısıldadı: “Kapıyı arkandan kapat.”

Hallward şaşkın bir ifadeyle çevresine göz gezdirdi. Oda yıllardır içinde kimse yaşamamış gibi görünüyordu. Solmuş bir Flaman duvar halısı, perdeyle örtülü bir tablo, eski bir İtalyan cassone sandığı ve neredeyse boş bir kitaplık... Bir sandalye ve masa dışında içeride görünen her şey buydu. Dorian Gray şömine rafındaki yarı yanmış bir mumu yakarken, buranın baştan başa toz tuttuğunu ve halının delik deşik olduğunu fark etti. Bir fare ahşap duvar kaplamasının arkasında hışırdayarak kaçtı. Küf kokan nemli bir hava vardı.

“Ruhu yalnızca Tanrı’nın gördüğünü mü sanıyorsun, Basil? Şu perdeyi çek, benimkini göreceksin.”

Konuşan ses soğuk ve acımasızdı. Hallward kaşlarını çatarak, “Aklını kaçırmışsın, Dorian; ya da rol yapıyorsun,” diye mırıldandı.

“Yapmayacak mısın? Öyleyse kendim yaparım,” dedi genç adam; perdeyi kornişinden söküp yere fırlattı.

Ressam, loş ışıkta tuvalin üzerindeki korkunç yüzün ona sırıttığını görünce dehşet içinde haykırdı. Yüzündeki ifade onu tiksinti ve nefretle doldurdu. Aman Tanrım! Baktığı, Dorian Gray’in kendi yüzüydü! Bu korkunç görünüş, her ne idiyse, olağanüstü güzelliği henüz tümüyle bozmamıştı. Seyrekleşen saçlarında hâlâ biraz altın sarısı, şehvetli ağzında biraz al vardı. Donuk gözleri maviliklerinin güzelliğinden bir şeyler korumuştu; yontulmuş burun deliklerinin ve biçimli boynunun soylu kıvrımları da henüz tümden kaybolmamıştı. Evet, Dorian’ın ta kendisiydi. Peki bunu kim yapmıştı? Kendi fırça izlerini tanır gibiydi; çerçeveyi de kendisi tasarlamıştı. Bu düşünce akıl almazdı ama korkuya kapıldı. Yanmakta olan mumu alıp tabloya tuttu. Sol köşede kendi adı, parlak vermilyon kırmızısıyla uzun harfler halinde yazılıydı.

Bu, iğrenç bir taklit, alçakça ve rezilce bir hiciv olmalıydı. Böyle bir şey hiç yapmamıştı. Yine de tablo onundu. Tanıyordu; kanının bir anda ateşten ağır, durgun bir buza dönüştüğünü hissetti. Kendi tablosu! Ne demekti bu? Neden değişmişti? Döndü ve Dorian Gray’e bir hastanın gözleriyle baktı. Ağzı seğirdi; kurumuş dili sanki konuşamıyordu. Elini alnında gezdirdi. Alnı yapış yapış soğuk ter içindeydi.

Genç adam şömine rafına yaslanmış, büyük bir sanatçı sahnedeyken oyuna kendini kaptırmış seyircilerin yüzlerinde görülen o tuhaf ifadeyle onu izliyordu. Yüzünde ne gerçek bir keder ne de gerçek bir sevinç vardı. Yalnızca seyircinin tutkusu; gözlerinde belki hafif bir zafer parıltısı. Çiçeği ceketinden çıkarmış, kokluyor ya da öyle yapıyordu.

“Bu ne demek?” diye sonunda haykırdı Hallward. Kendi sesi kulaklarına tiz ve tuhaf geldi.

“Yıllar önce, daha çocukken,” dedi Dorian Gray, elindeki çiçeği ezerek, “benimle karşılaştın, beni pohpohlayıp yakışıklılığımla övünmeyi öğrettin. Bir gün beni, gençliğin mucizesini bana anlatan bir dostunla tanıştırdın; sen de güzelliğin mucizesini gözlerimin önüne seren portremi bitirdin. Çılgınca bir anımda, şimdi bile pişman mıyım değil miyim bilmediğim o anda bir dilek tuttum; belki buna dua dersin...”

“Hatırlıyorum! Hem de nasıl hatırlıyorum! Hayır, bu imkânsız. Oda nemli. Küf tuvale işlemiş olmalı. Kullandığım boyalarda korkunç bir mineral zehir vardı. Bunun imkânsız olduğunu söylüyorum.”

“Ah, ne imkânsızmış?” diye mırıldandı genç adam; pencereye gidip alnını soğuk, buğuyla lekelenmiş cama dayadı.

“Onu yok ettiğini söylemiştin.”

“Yanılmışım. O beni yok etti.”

“Bunun benim tablom olduğuna inanmıyorum.”

“İçinde kendi idealini göremiyor musun?” dedi Dorian acı acı.

“Benim idealim, senin deyişinle...”

“Senin deyişinle.”

“Onda kötü hiçbir şey, utanç verici hiçbir şey yoktu. Benim için öyle bir idealdin ki bir daha asla karşıma çıkmayacak. Bu, bir satirin yüzü.”

“Bu, ruhumun yüzü.”

“İsa aşkına! Nasıl bir şeye tapmış olmalıyım! Gözleri şeytanın gözleri.”

“Her birimizin içinde hem cennet hem cehennem var, Basil,” diye haykırdı Dorian, çaresizliğini çılgınca bir hareketle dile getirerek.

Hallward yeniden portreye dönüp ona baktı. “Tanrım! Eğer doğruysa,” diye haykırdı, “ve hayatına yaptığın şey buysa, seni kötüleyenlerin sandığından bile daha kötü olmalısın!” Işığı yeniden tuvale tuttu ve onu inceledi. Yüzey hiç bozulmamış, bıraktığı gibi duruyordu. Görünüşe bakılırsa iğrençlik ve dehşet içeriden gelmişti. İç yaşamın tuhaf bir canlanışıyla günahın cüzzamlı izleri eseri yavaş yavaş yiyip bitiriyordu. Sulu bir mezarda çürüyen ceset bile bu kadar korkunç değildi.

Eli titredi; mum yuvasından kayıp yere düştü ve cızırdayarak orada kaldı. Üzerine basıp söndürdü. Sonra masanın yanında duran sallantılı sandalyeye kendini bıraktı ve yüzünü ellerine gömdü.

“Aman Tanrım, Dorian, ne büyük bir ders! Ne korkunç bir ders!” Yanıt gelmedi ama genç adamın pencerenin yanında hıçkıra hıçkıra ağladığını duyabiliyordu. “Dua et Dorian, dua et,” diye mırıldandı. “Çocukken bize söyletilen duanın sözleri neydi? ‘Bizi ayartılmaya bırakma. Günahlarımızı bağışla. Suçlarımızı sil.’ Gel, bunu birlikte söyleyelim. Kibrinle ettiğin dua kabul oldu. Tövbe ederek ettiğin dua da kabul olacak. Sana gereğinden fazla taptım. Bunun cezasını çekiyorum. Sen de kendine gereğinden fazla taptın. İkimiz de cezalandırılıyoruz.”

Dorian Gray yavaşça dönüp gözleri yaşlarla bulanmış halde ona baktı. “Artık çok geç, Basil,” diye kekeledi.

“Asla çok geç değildir, Dorian. Diz çöküp bir duayı hatırlamaya çalışalım. Bir yerde şöyle bir ayet yok mu: ‘Günahlarınız al renginde olsa da onları kar gibi bembeyaz edeceğim’?”

“Bu sözler artık benim için hiçbir şey ifade etmiyor.”

“Sus! Öyle söyleme. Hayatında yeterince kötülük yaptın. Tanrım! Şu lanet olası şeyin bize sırıtıp durduğunu görmüyor musun?”

Dorian Gray tabloya göz attı ve birden Basil Hallward’a karşı dizginlenemez bir nefret duydu; sanki bu duygu, tuvaldeki görüntü tarafından aklına sokulmuş, sırıtkan dudakların kulağına fısıldamasıyla içine yerleşmişti. Avlanan bir hayvanın çılgın tutkuları içinde kıpırdandı; masada oturan adamdan, hayatı boyunca herhangi bir şeyden nefret ettiğinden daha çok nefret ediyordu. Çılgınca çevresine bakındı. Karşısındaki boyalı sandığın üstünde bir şey parladı. Gözü ona takıldı. Ne olduğunu biliyordu. Birkaç gün önce bir ip parçası kesmek için yukarı çıkardığı, sonra da yanında götürmeyi unuttuğu bıçaktı. Yavaşça ona doğru yürüdü; giderken Hallward’ın yanından geçti. Adamın arkasına geçer geçmez bıçağı kaptı ve dönüp ona saldırdı. Hallward sandalyede kıpırdandı; sanki kalkacak gibiydi. Dorian üzerine atılıp bıçağı kulağının arkasındaki kalın damara sapladı; adamın başını masaya bastırdı ve bıçağı defalarca indirdi.

Boğuk bir inleme ve birinin kanla boğulurken çıkardığı korkunç ses duyuldu. Uzatılmış kollar üç kez kasılarak havaya fırladı; parmakları gergin, elleri biçimsiz biçimde sallandı. Dorian onu iki kez daha bıçakladı ama adam kımıldamadı. Yere bir şey damlamaya başladı. Başını hâlâ bastırarak bir süre bekledi. Sonra bıçağı masaya fırlatıp dinledi.

Hiçbir şey duymuyordu; yalnızca eskimiş halıya damla damla düşen sıvının sesini. Kapıyı açıp sahanlığa çıktı. Ev ölüm sessizliğindeydi. Etrafta kimse yoktu. Birkaç saniye korkuluğun üzerine eğilip karanlığın kaynayan kara kuyusuna baktı. Sonra anahtarı çıkarıp odaya döndü ve içeri girer girmez kapıyı kilitledi.

Şey hâlâ sandalyede oturuyor, başı öne eğik, kambur sırtı ve uzun, tuhaf kollarıyla masanın üzerine abanıyordu. Boynundaki kırmızı, yırtık yara ve masada yavaşça genişleyen pıhtılaşmış kara gölcük olmasa, adamın yalnızca uyuduğu sanılabilirdi.

Her şey ne çabuk olup bitmişti! Tuhaf bir biçimde sakindi. Pencereye gidip onu açtı ve balkona çıktı. Rüzgâr sisi dağıtmıştı; gökyüzü, sayısız altın gözle bezenmiş devasa bir tavus kuşu kuyruğunu andırıyordu. Aşağı baktı; devriye gezen polis, sessiz evlerin kapılarına fenerinin uzun ışık demetini tutuyordu. Köşede gezinen bir faytonun kızıl noktası parladı, sonra gözden kayboldu. Uçuşan şalına sarınmış bir kadın, korkulukların dibinden sendeleyerek ağır ağır geçiyordu. Ara sıra durup arkasına bakıyordu. Bir ara boğuk bir sesle şarkı söylemeye başladı. Polis yanına gidip bir şeyler söyledi. Kadın sendeleyerek uzaklaştı, gülüyordu. Meydanı keskin bir soğuk rüzgâr süpürdü. Gaz lambaları titreyip mavileşti; yapraksız ağaçlar kara demir dallarını bir o yana bir bu yana salladı. Ürperdi, içeri dönüp pencereyi kapattı.

Kapıya varınca anahtarı çevirip açtı. Öldürülen adama göz ucuyla bile bakmadı. Her şeyin sırrı, olanları kavramamaktan geçiyor gibiydi. Bütün mutsuzluğuna yol açan o uğursuz portreyi yapan dostu artık hayatından çıkmıştı. Bu kadarı yeterdi.

Sonra lambayı hatırladı. Mağribi işi, epey tuhaf bir lambaydı; mat gümüşten yapılmış, parlatılmış çelik arabesklerle kakılmış, iri turkuazlarla süslenmişti. Belki uşağı lambanın yokluğunu fark eder, sorular sorardı. Bir an duraksadı, sonra geri dönüp lambayı masadan aldı. Ölü bedeni görmeden edemedi. Ne kadar hareketsizdi! Uzun elleri ne korkunç bir beyazlıktaydı! Korkunç bir balmumu heykeline benziyordu.

Kapıyı arkasından kilitleyip sessizce merdivenlerden indi. Ahşap doğrama gıcırdıyor, sanki acı içinde haykırıyordu. Birkaç kez durup bekledi. Hayır, her şey sessizdi. Duyduğu yalnızca kendi ayak sesleriydi.

Kütüphaneye vardığında köşedeki çantayı ve paltoyu gördü. Bunları bir yere saklaması gerekiyordu. Duvar kaplamasına gizlenmiş, kendi tuhaf kılıklarını sakladığı gizli dolabı açıp ikisini de içine koydu. Sonra onları kolayca yakabilirdi. Ardından saatini çıkardı. İkiye yirmi vardı.

Oturup düşünmeye başladı. İngiltere’de her yıl, neredeyse her ay, onun yaptığı şey yüzünden insanlar boğularak idam ediliyordu. Havada bir cinayet çılgınlığı dolaşmıştı. Kızıl bir yıldız yeryüzüne fazla yaklaşmış olmalıydı... Peki aleyhinde ne kanıt vardı? Basil Hallward evden saat on birde ayrılmıştı. Kimse onun yeniden içeri girdiğini görmemişti. Uşakların çoğu Selby Royal’deydi. Kişisel uşağı da yatmıştı... Paris! Evet, Basil Paris’e gitmişti; niyetlendiği gibi gece yarısı treniyle. Garip, içine kapanık alışkanlıkları yüzünden ondan kuşkulanmaları aylar alırdı. Aylar! O zamana kadar her şey çoktan yok edilebilirdi.

Aklına birden bir fikir geldi. Kürk paltosunu ve şapkasını giyip hole çıktı. Dışarıda kaldırımda ağır ağır yürüyen polisin ayak seslerini duyunca, fenerinin yuvarlak ışığının penceredeki yansımasını görünce durakladı. Bekleyip nefesini tuttu.

Birkaç dakika sonra sürgüyü çekip kapıyı sessizce araladı ve usulca arkasından kapattı. Sonra zili çalmaya başladı. Yaklaşık beş dakika sonra uşağı yarı giyinik, uykulu gözlerle karşısına çıktı.

“Seni uyandırmak zorunda kaldığım için üzgünüm, Francis,” dedi içeri girerken. “Ama kapı anahtarımı unutmuşum. Saat kaç?”

“İkiden on dakika geçmiş, efendim,” diye yanıtladı adam, saate bakıp gözlerini kırpıştırarak.

“İkiden on dakika geçmiş mi? Ne kadar da geç! Yarın beni dokuzda uyandır. Yapmam gereken işler var.”

“Peki, efendim.”

“Bu akşam biri geldi mi?”

“Bay Hallward geldi, efendim. Saat on bire kadar burada kaldı, sonra trenine yetişmek için ayrıldı.”

“Aa! Onu göremediğime üzüldüm. Bir mesaj bıraktı mı?”

“Hayır, efendim. Kulüpte sizi bulamazsa Paris’ten size yazacağını söyledi.”

“Tamam, Francis. Yarın beni dokuzda uyandırmayı unutma.”

“Unutmam, efendim.”

Adam terliklerini sürüyerek koridordan aşağı indi.

Dorian Gray şapkasını ve paltosunu masaya attı, kütüphaneye geçti. On beş dakika boyunca dudağını ısırıp düşünerek odada volta attı. Sonra raflardan birinden Mavi Kitap’ı alıp sayfalarını çevirmeye başladı. “Alan Campbell, 152 Hertford Sokağı, Mayfair.” Evet, aradığı adam buydu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…