Bölümler 21Şu an: Bölüm Xvı.
- 1 Önsöz257 kelime
- 2 Bölüm I.3.355 kelime
- 3 Iı. Bölüm3.742 kelime
- 4 Iıı. Bölüm.3.200 kelime
- 5 Bölüm Iv.3.721 kelime
- 6 Beşinci Bölüm.2.969 kelime
- 7 Bölüm Vı.1.887 kelime
- 8 Bölüm Vıı.2.938 kelime
- 9 Bölüm Vııı.3.560 kelime
- 10 Bölüm Ix.2.533 kelime
- 11 Bölüm X.2.094 kelime
- 12 Xı. Bölüm4.935 kelime
- 13 Bölüm Xıı.1.771 kelime
- 14 Bölüm Xııı.1.667 kelime
- 15 Bölüm Xıv.2.945 kelime
- 16 Bölüm Xv.2.257 kelime
- 17 Bölüm Xvı.2.180 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 Bölüm Xvıı.1.298 kelime
- 19 Bölüm Xvııı.2.188 kelime
- 20 Xıx. Bölüm.2.445 kelime
- 21 Xx. Bölüm1.259 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XVI.
Soğuk bir yağmur başladı; bulanık sokak lambaları, damlayan sisin içinde ürkütücü görünüyordu. Meyhaneler kapanmak üzereydi; kapılarının çevresinde, dağınık kümeler hâlinde, silik erkekler ve kadınlar toplanmıştı. Bazı barlardan korkunç kahkahalar yükseliyordu. Başka yerlerde sarhoşlar kavga edip çığlık atıyordu.
Şapkasını alnına indirmiş, faytonda geriye yaslanan Dorian Gray, koca kentin sefil utancını kayıtsız gözlerle seyrediyor; arada bir, Lord Henry’nin ilk karşılaştıkları gün ona söylediği şu sözleri tekrarlıyordu: “Ruhu duyular aracılığıyla, duyuları da ruh aracılığıyla iyileştirmek.” Evet, sır buydu. Bunu sık sık denemişti; şimdi de yeniden deneyecekti. İnsan unutmak için afyon satın alabileceği afyonhaneler, eski günahların anısını yeni günahların çılgınlığıyla yok edebileceği dehşet yuvaları bulabilirdi.
Ay, gökyüzünde sarı bir kafatası gibi alçakta asılıydı. Arada bir biçimsiz, kocaman bir bulut uzun kolunu uzatıp ayı örtüyordu. Gaz lambaları seyrekleşiyor, sokaklar daralıp kararıyordu. Bir keresinde sürücü yolunu şaşırdı, yarım mil kadar geri dönmek zorunda kaldı. At su birikintilerini şapırdatarak geçerken üzerinden buhar yükseliyordu. Faytonun yan camları gri pazen gibi bir sisle kaplanmıştı.
“Ruhu duyular aracılığıyla, duyuları da ruh aracılığıyla iyileştirmek!” Bu sözler kulaklarında nasıl da çınlıyordu! Ruhu ölümüne hastaydı, orası kesindi. Duyular onu iyileştirebilir miydi gerçekten? Masum kanı dökülmüştü. Bunun kefareti ne olabilirdi? Ah, bunun kefareti yoktu; ama bağışlanmak imkânsız olsa da unutmak hâlâ mümkündü. Dorian unutmaya, olanı silip atmaya, kendisini sokan engereği ezer gibi onu ezmeye kararlıydı. Hem Basil’in ona böyle konuşmaya ne hakkı vardı? Onu başkalarının yargıcı kim yapmıştı? Dayanılmaz, korkunç şeyler söylemişti.
Fayton ağır ağır ilerliyordu; Dorian’a her adımda daha da yavaşlıyor gibi geliyordu. Kapağı kaldırıp sürücüye daha hızlı gitmesini söyledi. Afyon için duyduğu korkunç açlık onu kemirmeye başlamıştı. Boğazı yanıyor, narin elleri sinirle birbirine kenetlenip seğiriyordu. Bastonuyla atı çılgınca dövdü. Sürücü güldü ve atı kamçıladı. Dorian da gülerek karşılık verdi; adam sustu.
Yol bitmek bilmiyor, sokaklar kocaman bir örümceğin kara ağı gibi görünüyordu. Tekdüzelik dayanılmaz hâle geldi; sis koyulaştıkça Dorian korkmaya başladı.
Sonra tenha tuğla ocaklarının yanından geçtiler. Burada sis daha hafifti; yelpaze biçimli turuncu alev dilleriyle tuhaf, şişe biçimli fırınları görebiliyordu. Geçerken bir köpek havladı; uzakta, karanlığın içinden başıboş bir martının çığlığı duyuldu. At bir tekerlek izinde tökezledi, sonra yana sıçrayıp dörtnala kalktı.
Bir süre sonra killi yoldan çıkıp yeniden bozuk taş döşeli sokaklarda gürültüyle ilerlediler. Pencerelerin çoğu karanlıktı; ama ara sıra, gaz lambasıyla aydınlanmış bir perdenin ardında tuhaf gölgeler beliriyordu. Dorian onları merakla izledi. Korkunç kuklalar gibi hareket ediyor, canlı varlıklara özgü el kol hareketleri yapıyorlardı. Onlardan nefret etti. Yüreğinde boğuk bir öfke vardı. Bir köşeyi dönerlerken açık bir kapıdan bir kadın onlara bir şeyler bağırdı; iki adam faytonun peşinden yüz metre kadar koştu. Sürücü kamçısıyla onları dövdü.
Tutku insanı döngüsel düşünmeye sevk eder, derler. Gerçekten de Dorian Gray’in ısırılmış dudakları, ruhla duyulara ilişkin o ince sözleri korkunç bir ısrarla biçimlendirip durdu; sonunda bu sözlerde, sanki ruh hâlinin eksiksiz ifadesini buldu ve böyle bir onay olmasa da mizacına hükmedecek tutkularını aklıyla haklı çıkardı. Beyninin her hücresine tek bir düşünce sızıyordu; insanın iştahlarının en korkuncu olan yaşama arzusu, titreyen her sinirine ve lifine güç veriyordu. Gerçekliği görünür kıldığı için bir zamanlar nefret ettiği çirkinlik, şimdi tam da bu yüzden ona değerli geliyordu. Tek gerçek çirkinlikti. Kaba kavga, iğrenç yuva, düzensiz hayatın hoyrat şiddeti, hırsızla serserinin en aşağılık yanları; yarattıkları yoğun ve canlı izlenimle, sanatın bütün zarif biçimlerinden, şarkının düşsel gölgelerinden daha gerçekti. Unutmak için ihtiyacı olan şey buydu. Üç gün sonra özgür olacaktı.
Birden sürücü karanlık bir ara sokağın başında sertçe durdu. Alçak damların ve sivri bacaların üzerinden gemilerin kara direkleri yükseliyordu. Beyaz sis kümeleri, hayalet yelkenler gibi serenlere tutunmuştu.
“Buralarda bir yerde, değil mi efendim?” diye sordu adam, kapaktan boğuk bir sesle.
Dorian irkilip çevresine bakındı. “Burası olur,” diye yanıtladı. Aceleyle inip sürücüye söz verdiği ek ücreti verdikten sonra rıhtıma doğru hızlıca yürüdü. Burada şurada, koca bir ticaret gemisinin kıçında fener parlıyordu. Işığı su birikintilerinde titreyip parçalanıyordu. Denize açılmaya hazırlanan, kömür yükleyen bir vapurdan kırmızı bir ışık vuruyordu. Balçık içindeki kaldırım, ıslak bir yağmurluk gibi görünüyordu.
Ara sıra arkasına bakıp izlenip izlenmediğini kontrol ederek sola doğru aceleyle ilerledi. Yedi sekiz dakika sonra, iki kasvetli fabrikanın arasına sıkışmış, küçük ve döküntü bir eve ulaştı. Üst kattaki pencerelerden birinde bir lamba yanıyordu. Durup kendine özgü bir biçimde kapıyı çaldı.
Biraz sonra koridorda ayak sesleri duydu; ardından zincir çözüldü. Kapı sessizce açıldı. Dorian tek kelime etmeden içeri girdi; yanından geçerken kısa boylu, biçimsiz bir siluet kendini gölgeye doğru bastırdı. Holün sonunda, sokaktan onunla birlikte içeri dolan sert rüzgârda sallanıp titreşen, yırtık pırtık yeşil bir perde asılıydı. Perdeyi kenara çekip bir zamanlar üçüncü sınıf bir dans salonu olduğu anlaşılan uzun, alçak bir odaya girdi. Cılız, göz alan gaz alevleri duvarların çevresine dizilmişti; karşılarındaki sinek pisliğiyle kaplı aynalarda ışıkları sönükleşip biçim değiştiriyordu. Arkalarındaki yivli teneke yansıtıcılar ışığı titrek disklere dönüştürüyordu. Yer, yer yer çamura dönüşmüş ve dökülmüş içkilerin koyu halkalarıyla lekelenmiş koyu sarı talaşla kaplıydı. Birkaç Malay, küçük bir mangalın yanında çömelmiş, kemik pullarla oyun oynuyor; gevezelik ederken beyaz dişlerini gösteriyordu. Bir köşede bir denizci başını kollarının arasına gömmüş, masanın üzerine yayılmıştı. Odanın bir kenarını baştan başa kaplayan, gösterişli biçimde boyanmış barın yanında iki bitkin kadın, ceketinin kollarını tiksintiyle fırçalayan yaşlı bir adamla alay ediyordu. Dorian yanlarından geçerken kadınlardan biri gülerek, “Üstünde kırmızı karıncalar olduğunu sanıyor,” dedi. Adam dehşet içinde ona baktı ve sızlanmaya başladı.
Odanın sonunda karanlık bir bölmeye çıkan küçük bir merdiven vardı. Dorian üç gıcırdayan basamağı aceleyle çıkarken yoğun afyon kokusu onu karşıladı. Derin bir soluk aldı; burun delikleri zevkle titredi. İçeri girdiğinde, uzun ve ince bir pipoyu yakmak için lambanın üzerine eğilmiş, düz sarı saçlı genç bir adam başını kaldırıp tereddütle selam verdi.
“Burada ne arıyorsun, Adrian?” diye mırıldandı Dorian.
“Başka nerede olacaktım?” diye karşılık verdi genç adam kayıtsızca. “Artık hiçbir dostum benimle konuşmuyor.”
“İngiltere’den ayrıldığını sanıyordum.”
“Darlington bir şey yapmayacak. Sonunda hesabı kardeşim ödedi. George da benimle konuşmuyor... Umurumda değil,” diye ekledi içini çekerek. “İnsan bu zıkkımdan bulduğu sürece dosta ihtiyaç duymuyor. Sanırım fazla dostum oldu.”
Dorian yüzünü buruşturup yırtık şiltelerin üzerinde tuhaf pozlarda yatan acayip şeylere baktı. Bükülmüş uzuvları, açık ağızları, donuk ve faltaşı gibi açılmış gözleri onu büyülüyordu. Ne tuhaf göklerde acı çektiklerini, hangi boğuk cehennemlerin onlara yeni bir hazzın sırrını öğrettiğini biliyordu. Onlar Dorian’dan daha iyi durumdaydı. O, düşüncelerinin tutsağıydı. Korkunç bir hastalık gibi anılar ruhunu yiyip bitiriyordu. Arada bir Basil Hallward’ın gözlerini üzerinde hissediyordu. Yine de burada kalamayacağını biliyordu. Adrian Singleton’ın varlığı onu huzursuz ediyordu. Kimsenin onu tanımayacağı bir yere gitmek istiyordu. Kendinden kaçmak istiyordu.
Bir süre sustuktan sonra, “Öteki yere gidiyorum,” dedi.
“Rıhtıma mı?”
“Evet.”
“O deli karı kesin orada olur. Artık onu buraya almıyorlar.”
Dorian omuz silkti. “İnsanı seven kadınlardan bıktım. İnsandan nefret eden kadınlar çok daha ilginç. Üstelik oradaki mal daha iyi.”
“Aşağı yukarı aynı.”
“Ben oradakini daha çok seviyorum. Gel, bir şeyler içelim. Mutlaka bir şey içmeliyim.”
“Ben bir şey istemiyorum,” diye mırıldandı genç adam.
“Boş ver.”
Adrian Singleton yorgun argın ayağa kalkıp Dorian’ı bara kadar izledi. Yırtık bir türbanla eski püskü bir ulster paltosu giymiş, melez bir adam önlerine bir şişe brendiyle iki kadeh koyarken korkunç bir sırıtışla selam verdi. Kadınlar yanlarına sokulup gevezelik etmeye başladı. Dorian onlara sırtını döndü ve Adrian Singleton’a alçak sesle bir şeyler söyledi.
Kadınlardan birinin yüzünde, Malay kıvrımını andıran çarpık bir gülümseme belirdi. “Bu gece çok gururluyuz,” diye iğneledi.
“Tanrı aşkına, benimle konuşma!” diye bağırdı Dorian, ayağını yere vurup. “Ne istiyorsun? Para mı? Al işte. Bir daha benimle konuşma.”
Kadının sırılsıklam gözlerinde iki kırmızı kıvılcım bir an parladı, sonra titreyip sönerek gözlerini donuk ve cam gibi bıraktı. Başını savurup paraları açgözlü parmaklarıyla tezgâhtan topladı. Yanındaki kadın onu kıskançlıkla izledi.
“Boşuna,” diye iç çekti Adrian Singleton. “Geri dönmek istemiyorum. Ne fark eder? Burada gayet mutluyum.”
Bir süre sustuktan sonra Dorian, “Bir şeye ihtiyacın olursa bana yazarsın, değil mi?” dedi.
“Belki.”
“Öyleyse iyi geceler.”
“İyi geceler,” diye karşılık verdi genç adam; basamakları çıkarken kurumuş ağzını mendiliyle sildi.
Dorian yüzünde acı dolu bir ifadeyle kapıya yürüdü. Perdeyi kenara çekerken, parasını alan kadının boyalı dudaklarından korkunç bir kahkaha koptu. Kadın boğuk bir sesle hıçkırarak, “Şeytanla pazarlık eden gidiyor!” dedi.
“Lanet olası!” diye karşılık verdi Dorian. “Bana öyle deme.”
Kadın parmak şıklattı. “Yakışıklı Prens diye çağrılmak hoşuna gider, değil mi?” diye arkasından bağırdı.
Kadın konuşurken uyuklayan denizci ayağa fırlayıp çevresine çılgınca baktı. Hol kapısının kapanma sesi kulağına çarptı. Peşine düşercesine dışarı koştu.
Dorian Gray çiseleyen yağmurda rıhtım boyunca aceleyle yürüdü. Adrian Singleton’la karşılaşması onu tuhaf biçimde sarsmıştı; Basil Hallward’ın hakaret dolu sözlerle söylediği gibi, bu genç adamın hayatının mahvolmasında gerçekten kendi payı olup olmadığını düşündü. Dudağını ısırdı; birkaç saniyeliğine gözleri kederle doldu. Ama ne fark ederdi ki? İnsan ömrü, başkasının hatalarının yükünü omuzlamayacak kadar kısaydı. Herkes kendi hayatını yaşar, yaşamanın bedelini kendisi öderdi. Tek acı olan, insanın tek bir kusurun bedelini bu kadar sık ödemek zorunda kalmasıydı. Gerçekten de bedel tekrar tekrar ödenirdi. Kader, insanlarla hesaplaşırken defterini asla kapatmazdı.
Psikologların söylediğine göre, bazen günah tutkusu —ya da dünyanın günah dediği şeye duyulan tutku— bir insanın doğasına öylesine hükmeder ki bedenin her lifi, beynin her hücresi korkunç dürtülerle dolmuş gibidir. İnsanlar böyle anlarda iradelerinin özgürlüğünü yitirir. Otomatlar gibi korkunç sonlarına doğru ilerlerler. Seçme hakkı ellerinden alınır; vicdan ya ölür ya da yaşıyorsa yalnızca başkaldırıya çekicilik, itaatsizliğe cazibe katmak için yaşar. Tanrıbilimcilerin bize usanmadan hatırlattığı gibi, bütün günahlar itaatsizlik günahıdır. O yüksek ruh, kötülüğün sabah yıldızı gökten düştüğünde, bir asi olarak düşmüştü.
Dorian Gray, duyarsızlaşmış, kötülüğe odaklanmış, zihni lekelenmiş, ruhu başkaldırıya aç hâlde aceleyle ilerledi; yürüdükçe adımlarını hızlandırdı. Gideceği kötü şöhretli yere kestirmeden ulaşmak için sık sık kullandığı loş bir kemerin altına aniden sapınca, arkasından biri onu yakaladı. Kendini savunmaya fırsat bulamadan, boğazını kavrayan acımasız bir elle duvara doğru itildi.
Yaşamını kurtarmak için çılgınca çırpındı; korkunç bir çabayla boğazını sıkan parmakları söküp attı. Bir saniye sonra tabancanın tıkırtısını duydu; başına doğrultulmuş, cilalı namlunun parıltısını ve karşısında duran kısa boylu, tıknaz, esmer adamın siluetini gördü.
“Ne istiyorsun?” diye soludu.
“Kıpırdama,” dedi adam. “Hareket edersen seni vururum.”
“Delirmişsin. Sana ne yaptım?”
“Sibyl Vane’in hayatını mahvettin,” diye karşılık verdi adam. “Sibyl Vane benim kız kardeşimdi. Kendini öldürdü. Biliyorum. Ölümüne sen sebep oldun. Karşılığında seni öldüreceğime yemin ettim. Yıllarca seni aradım. Hiçbir ipucum, izim yoktu. Seni tarif edebilecek iki kişi de ölmüştü. Hakkında bildiğim tek şey, onun sana taktığı sevgi sözcüğüydü. Bu gece tesadüfen duydum. Tanrı’yla barış, çünkü bu gece öleceksin.”
Dorian Gray korkudan fenalaştı. “Onu hiç tanımadım,” diye kekeledi. “Adını bile duymadım. Delirmişsin.”
“Günahını itiraf etsen iyi olur; çünkü James Vane olduğum kadar kesin bir şey varsa, o da senin ölecek olman.” Korkunç bir an yaşandı. Dorian ne söyleyeceğini, ne yapacağını bilemedi. “Diz çök!” diye hırladı adam. “Tanrı’yla barışman için sana bir dakika veriyorum, fazlası yok. Bu gece Hindistan’a giden gemiye bineceğim; önce işimi bitirmem gerek. Bir dakika. Hepsi bu.”
Dorian’ın kolları yanlarına düştü. Dehşetten donakalmıştı; ne yapacağını bilmiyordu. Birden beyninde çılgınca bir umut parladı. “Dur,” diye bağırdı. “Kız kardeşin ne zaman öldü? Çabuk, söyle!”
“On sekiz yıl önce,” dedi adam. “Niye soruyorsun? Yılların ne önemi var?”
“On sekiz yıl,” diye güldü Dorian Gray; sesinde hafif bir zafer tınısı vardı. “On sekiz yıl! Beni lambanın altına çek de yüzüme bak!”
James Vane ne demek istediğini anlamayarak bir an duraksadı. Sonra Dorian Gray’i yakalayıp kemerin altından sürükledi.
Rüzgârda savrulan ışık sönük ve titrek olsa da, onu içine düştüğü korkunç yanılgıyı görmeye yetti: Öldürmeye geldiği adamın yüzünde delikanlılığın bütün canlılığı, gençliğin lekesiz saflığı vardı. Yirmi yaşlarında bir delikanlıdan fazlası görünmüyordu; hatta yıllar önce ayrıldıkları sırada kız kardeşinin yaşından pek büyük değildi, belki de hiç büyük değildi. Kız kardeşinin hayatını mahveden adamın bu olmadığı açıktı.
James Vane elini gevşetip sendeleyerek geriye çekildi. “Tanrım! Tanrım!” diye haykırdı. “Seni öldürecektim!”
Dorian Gray derin bir soluk aldı. Ona sertçe bakarak, “Korkunç bir suç işlemek üzereydin, dostum,” dedi. “Bunu, intikamı kendi ellerine almaman için bir uyarı say.”
“Beni bağışlayın efendim,” diye mırıldandı James Vane. “Yanılmışım. O lanet olası mekânda duyduğum gelişigüzel bir söz beni yanlış yola sürükledi.”
“Eve gidip o tabancayı kaldırsan iyi olur, yoksa başın belaya girebilir,” dedi Dorian; arkasını dönüp ağır ağır sokakta ilerlerken.
James Vane dehşet içinde kaldırımda öylece durdu. Tepeden tırnağa titriyordu. Bir süre sonra, damlayan duvar boyunca sürünen kara bir gölge ışığa çıktı ve sessiz adımlarla yanına yaklaştı. Koluna dokunan bir el hissetti; irkilerek döndü. Bu, barda içki içen kadınlardan biriydi.
“Niye onu öldürmedin?” diye tısladı kadın, bitkin yüzünü onunkine iyice yaklaştırarak. “Daly’s’ten fırlayıp çıktığında peşinden gittiğini biliyordum. Budala! Onu öldürmeliydin. Bir sürü parası var, üstelik tam bir alçak.”
“Aradığım adam o değil,” diye yanıtladı James Vane. “Ben kimsenin parasını istemiyorum. Bir adamın canını istiyorum. Canını istediğim adam şimdi neredeyse kırk yaşında olmalı. Bu ise delikanlıdan hallice. Tanrı’ya şükür, ellerime onun kanı bulaşmadı.”
Kadın acı acı güldü. “Delikanlıdan hallice!” diye küçümsedi. “Be adam, Yakışıklı Prens beni bu hâle getireli neredeyse on sekiz yıl oldu.”
“Yalan söylüyorsun!” diye bağırdı James Vane.
Kadın elini göğe kaldırdı. “Tanrı şahidim olsun, doğruyu söylüyorum,” diye bağırdı.
“Tanrı şahidin mi?”
“Doğru değilse Tanrı dilimi kessin. Buraya gelenlerin en kötüsü odur. Güzel yüzü uğruna ruhunu şeytana sattığını söylüyorlar. Onunla tanışalı neredeyse on sekiz yıl oldu. O zamandan beri pek değişmedi. Ama ben değiştim,” diye ekledi, tiksindirici bir sırıtışla.
“Buna yemin eder misin?”
“Yemin ederim,” dedi düz ağzından boğuk bir yankı gibi çıkan sesle. “Ama gidip ona benden söz etme,” diye yalvardı. “Ondan korkuyorum. Geceyi geçirecek bir yer için biraz para ver.”
James bir lanet savurup kadından kurtuldu ve sokağın köşesine doğru koştu; ama Dorian Gray gözden kaybolmuştu. Arkasına baktığında kadın da ortadan yok olmuştu.
Bölüm etkileşimi
