Bölümler 21Şu an: Xıx. Bölüm.
- 1 Önsöz257 kelime
- 2 Bölüm I.3.355 kelime
- 3 Iı. Bölüm3.742 kelime
- 4 Iıı. Bölüm.3.200 kelime
- 5 Bölüm Iv.3.721 kelime
- 6 Beşinci Bölüm.2.969 kelime
- 7 Bölüm Vı.1.887 kelime
- 8 Bölüm Vıı.2.938 kelime
- 9 Bölüm Vııı.3.560 kelime
- 10 Bölüm Ix.2.533 kelime
- 11 Bölüm X.2.094 kelime
- 12 Xı. Bölüm4.935 kelime
- 13 Bölüm Xıı.1.771 kelime
- 14 Bölüm Xııı.1.667 kelime
- 15 Bölüm Xıv.2.945 kelime
- 16 Bölüm Xv.2.257 kelime
- 17 Bölüm Xvı.2.180 kelime
- 18 Bölüm Xvıı.1.298 kelime
- 19 Bölüm Xvııı.2.188 kelime
- 20 Xıx. Bölüm.2.445 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 Xx. Bölüm1.259 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIX. BÖLÜM.
“İyi biri olacağım diye bana söylemenin hiçbir faydası yok,” diye seslendi Lord Henry; beyaz parmaklarını gül suyuyla dolu kırmızı bakır bir kâseye daldırıyordu. “Kusursuzsun. Ne olur değişme.”
Dorian Gray başını salladı. “Hayır, Harry, hayatımda çok korkunç şeyler yaptım. Artık bir daha yapmayacağım. İyi işlerime dün başladım.”
“Dün neredeydin?”
“Taşradaydım, Harry. Küçük bir handa tek başıma kalıyordum.”
“Sevgili dostum,” dedi Lord Henry gülümseyerek, “taşrada herkes iyi olabilir. Orada insanı ayartan hiçbir şey yok. Şehir dışında yaşayanların neden böylesine uygarlıktan uzak olduğunun sebebi bu. Uygarlığa erişmek hiç de kolay değildir. İnsan bunu ancak iki yoldan başarabilir. Ya kültürlü ya da ahlaksız olarak. Taşralıların ikisi için de fırsatı yoktur; bu yüzden oldukları yerde sayarlar.”
“Kültür ve ahlaksızlık,” diye tekrarladı Dorian. “İkisinden de biraz tanıdım. Şimdi bunların bir arada bulunabilmesi bana korkunç geliyor. Çünkü artık yeni bir ülküm var, Harry. Değişeceğim. Sanırım değiştim bile.”
“İyi işinin ne olduğunu hâlâ söylemedin. Yoksa birden fazla şey yaptığını mı söylemiştin?” diye sordu arkadaşı; tabağına çekirdekli çileklerden kızıl bir piramit yığıp delikli, deniz kabuğu biçimli bir kaşıktan üzerlerine kar gibi beyaz şeker serperken.
“Sana anlatabilirim, Harry. Başka hiç kimseye anlatamayacağım bir hikâye bu. Birini esirgedim. Kulağa kibirli geliyor ama ne demek istediğimi anlıyorsun. Çok güzeldi ve Sibyl Vane’e inanılmaz derecede benziyordu. Sanırım beni ona ilk çeken de buydu. Sibyl’i hatırlıyorsun, değil mi? Ne kadar uzun zaman önceymiş gibi geliyor! Neyse, Hetty elbette bizim sınıfımızdan değildi. Köyde yaşayan sıradan bir kızdı. Ama onu gerçekten sevdim. Onu sevdiğimden eminim. Bu yıl yaşadığımız o harikulade mayıs boyunca haftada iki üç kez onu görmeye koşuyordum. Dün küçük bir meyve bahçesinde buluştuk. Elma çiçekleri saçlarına durmadan dökülüyor, o da gülüyordu. Bu sabah şafak sökerken birlikte gidecektik. Birden onu bulduğum zamanki kadar çiçek gibi bırakmaya karar verdim.”
“Bu duygunun yeniliği sana gerçek bir haz vermiş olmalı, Dorian,” diye araya girdi Lord Henry. “Ama senin için bu pastoral öykünün sonunu ben getireyim. Ona akıl verdin ve kalbini kırdın. Islahının başlangıcı da bu oldu.”
“Harry, korkunçsun! Böyle korkunç şeyler söylememelisin. Hetty’nin kalbi kırılmadı. Elbette ağladı, o kadar. Ama başı yere eğilmek zorunda değil. Perdita gibi nane ve aynısefa çiçekleriyle dolu bahçesinde yaşayabilir.”
“Ve vefasız Florizel’in ardından ağla,” dedi Lord Henry, sandalyesine yaslanarak gülerken. “Sevgili Dorian’ım, sende pek tuhaf, çocuksu ruh hâlleri var. Sence bu kız artık kendi sınıfından biriyle gerçekten mutlu olabilir mi? Herhâlde bir gün kaba saba bir arabacıyla ya da sırıtkan bir çiftçiyle evlenir. Seninle tanışmış, seni sevmiş olması ona kocasını hor görmeyi öğretecek ve mutsuz olacak. Ahlak açısından bakınca, böylesine büyük bir vazgeçişini pek takdir ettiğimi söyleyemem. Bir başlangıç olarak bile yetersiz. Üstelik Hetty’nin şu anda, çevresinde güzel nilüferler açmış, yıldız ışığı altındaki bir değirmen göletinde Ophelia gibi süzülmediğini nereden biliyorsun?”
“Buna dayanamıyorum, Harry! Her şeyle alay ediyor, sonra da en ciddi trajedileri öne sürüyorsun. Sana anlattığıma şimdi pişmanım. Bana ne söylediğin umurumda değil. Yaptığım şeyde haklı olduğumu biliyorum. Zavallı Hetty! Bu sabah çiftliğin yanından atla geçerken, pencerede yasemin dalı gibi bembeyaz yüzünü gördüm. Artık bundan söz etmeyelim; yıllardır yaptığım ilk iyi şeyin, hayatımda tattığım ilk küçük özverinin aslında bir tür günah olduğuna beni inandırmaya da çalışma. Daha iyi biri olmak istiyorum. Olacağım da. Bana kendinden söz et. Şehirde neler oluyor? Günlerdir kulübe gitmedim.”
“Herkes hâlâ zavallı Basil’in ortadan kayboluşunu konuşuyor.”
“Şimdiye kadar bundan bıkmışlardır sanıyordum,” dedi Dorian, kendine biraz şarap doldurup hafifçe kaşlarını çatarak.
“Sevgili dostum, daha altı haftadır konuşuyorlar bunu. İngiliz halkı da gerçekten üç ayda birden fazla konunun zihinsel yükünü kaldıramaz. Ama son zamanlarda talihleri yaver gitti. Önce benim boşanma davamı, sonra Alan Campbell’ın intiharını konuştular. Şimdi de gizemli bir sanatçının ortadan kayboluşu gündemde. Scotland Yard, 9 Kasım’da gece yarısı treniyle Paris’e giden gri ulster paltolu adamın zavallı Basil olduğunu hâlâ iddia ediyor; Fransız polisi ise Basil’in Paris’e hiç varmadığını söylüyor. Herhâlde iki hafta kadar sonra onu San Francisco’da gördükleri söylenecek. Tuhaf bir şey ama kaybolan herkesin San Francisco’da görüldüğü söylenir. Herhâlde büyüleyici bir şehir; öte dünyanın bütün çekiciliklerine sahip olmalı.”
“Sence Basil’in başına ne geldi?” diye sordu Dorian, Burgundy şarabını ışığa kaldırıp konuyu böylesine sakin konuşabilmesine şaşarak.
“En ufak bir fikrim yok. Basil saklanmayı seçtiyse bu beni ilgilendirmez. Öldüyse de onu düşünmek istemiyorum. Beni korkutan tek şey ölüm. Ondan nefret ediyorum.”
“Neden?” diye sordu genç adam, yorgun bir sesle.
“Çünkü,” dedi Lord Henry, açık bir kokulu sirke kutusunun yaldızlı kafes desenini burun deliklerinin altından geçirerek, “insan günümüzde her şeyden sağ çıkabilir, ölüm dışında. Ölüm ve bayağılık, on dokuzuncu yüzyılda açıklayıp geçiştiremeyeceğimiz iki olgudur. Kahvemizi müzik odasında içelim, Dorian. Bana Chopin çalmalısın. Karımın kaçtığı adam Chopin’i olağanüstü çalardı. Zavallı Victoria! Ona çok düşkündüm. O olmayınca ev biraz ıssız. Elbette evlilik hayatı yalnızca bir alışkanlıktır, kötü bir alışkanlık. Ama insan en kötü alışkanlıklarını bile kaybedince özlüyor. Belki de en çok onları özlüyor. Kişiliğimizin böylesine temel bir parçası olmuşlardır.”
Dorian hiçbir şey söylemedi; masadan kalkıp yan odaya geçti, piyanonun başına oturdu ve parmaklarını tuşların siyah beyaz fildişi üzerinde dolaştırdı. Kahveler geldikten sonra çalmayı bıraktı, Lord Henry’ye bakarak, “Harry, Basil’in öldürüldüğü hiç aklına geldi mi?” diye sordu.
Lord Henry esnedi. “Basil çok sevilirdi, üstelik hep bir Waterbury saat takardı. Neden öldürülmüş olsun? Düşman edinecek kadar zeki değildi. Elbette resimde olağanüstü bir dehası vardı. Ama insan Velázquez gibi resim yapıp yine de olabildiğince sıkıcı olabilir. Basil gerçekten de epey sıkıcıydı. Yalnızca bir kez ilgimi çekmişti: yıllar önce sana karşı çılgınca bir hayranlık duyduğunu ve sanatının başlıca esin kaynağının sen olduğunu söylediğinde.”
“Basil’i çok severdim,” dedi Dorian, sesinde bir hüzün tınısıyla. “Ama onun öldürüldüğünü söylemiyorlar mı?”
“Ah, bazı gazeteler öyle yazıyor. Bana hiç olası görünmüyor. Paris’te korkunç yerler olduğunu biliyorum ama Basil oralara gidecek biri değildi. Hiç merakı yoktu. En büyük kusuru buydu.”
“Harry, sana Basil’i benim öldürdüğümü söylesem ne derdin?” diye sordu genç adam. Sözünü bitirince onu dikkatle izledi.
“Sevgili dostum, sana yakışmayan bir karaktere bürünmeye çalıştığını söylerdim. Her suç bayağıdır, tıpkı her bayağılığın suç olması gibi. Dorian, sen cinayet işleyecek biri değilsin. Bunu söyleyerek gururunu incittiysem üzgünüm ama sana bunun doğru olduğuna güvence veririm. Suç yalnızca alt tabakalara özgüdür. Onları en ufak biçimde suçlamıyorum. Suçun onlar için, sanatın bizim için olduğu şey olduğunu sanırım: olağanüstü deneyimler edinmenin yalnızca bir yolu.”
“Duyumlar edinmenin bir yolu mu? Öyleyse, bir kez cinayet işlemiş bir adamın aynı suçu yeniden işleyebileceğini mi düşünüyorsun? Bana bunu söyleme.”
“Ah! Bir şeyi yeterince sık yaparsan her şey zevk verir,” diye haykırdı Lord Henry gülerek. “Hayatın en önemli sırlarından biri bu. Yine de cinayetin her zaman bir hata olduğunu sanıyorum. İnsan yemekten sonra sözünü edemeyeceği hiçbir şeyi yapmamalı. Ama zavallı Basil’i bırakalım. Keşke senin öne sürdüğün gibi gerçekten romantik bir sonla öldüğüne inanabilseydim ama inanamıyorum. Herhâlde bir atlı otobüsten Seine’e düştü, kondüktör de skandalı örtbas etti. Evet, sanırım sonu böyle oldu. Şimdi onu, o mat yeşil suların altında sırtüstü yatarken; ağır mavnalar üzerinden geçerken, uzun yosunlar saçlarına takılmış hâlde görüyorum. Biliyor musun, daha fazla iyi iş çıkaracağını sanmıyorum. Son on yılda resimleri epey gerilemişti.”
Dorian derin bir iç çekti. Lord Henry odanın içinde gezinip bambu tüneğinin üzerinde dengede duran, iri yapılı, gri tüylü, ibiği ve kuyruğu pembe, tuhaf bir Cava papağanının başını okşamaya başladı. Sivri parmakları kuşa dokununca, kuş kırışık göz kapaklarının beyazımsı kabuğunu siyah, cam gibi gözlerinin üzerine indirip öne arkaya sallanmaya koyuldu.
“Evet,” diye sürdürdü; dönüp mendilini cebinden çıkarırken, “resimleri gerçekten de gerilemişti. Bana kalırsa bir şeyini yitirmişti. Bir ülküsü kalmamıştı. Seninle onun yakın dostluğu sona erince büyük bir sanatçı olmayı da bıraktı. Sizi birbirinizden ayıran neydi? Herhâlde seni sıkmıştı. Öyleyse, o seni hiç affetmedi. Sıkıcıların huyudur bu. Bu arada, senin o harika portreye ne oldu? Bitirdiğinden beri onu hiç gördüğümü sanmıyorum. Ah! Yıllar önce bana onu Selby’ye gönderdiğini, yolda kaybolduğunu ya da çalındığını söylemiştin, şimdi hatırladım. Hiç geri alamadın mı? Ne yazık! Gerçekten bir başyapıttı. Satın almak istemiştim, hatırlıyorum. Şimdi keşke alsaydım. Basil’in en iyi dönemine aitti. O zamandan sonra yaptığı işler, bir adamın temsili bir İngiliz sanatçısı diye anılmasına yeten o tuhaf kötü resimle iyi niyet karışımına dönüştü. Bulunması için ilan verdin mi? Vermelisin.”
“Unuttum,” dedi Dorian. “Herhâlde verdim. Ama onu hiçbir zaman gerçekten sevmedim. Ona poz verdiğime üzülüyorum. O tablonun hatırası benim için nefret uyandırıcı. Neden ondan söz ediyorsun? Bana bir oyundaki şu tuhaf dizeleri hatırlatırdı—Hamlet olmalı, sanırım—nasıldı?—
“Kederi resmeden bir tablo gibi,
Yüreksiz bir yüz.”
Evet, işte öyleydi.”
Lord Henry güldü. “İnsan hayatı sanatsal biçimde yaşarsa, beyni onun yüreğidir,” diye karşılık verdi ve bir koltuğa yerleşti.
Dorian Gray başını sallayıp piyanoda birkaç yumuşak akor çaldı. “‘Kederi resmeden bir tablo gibi,’” diye tekrarladı,
“‘yüreksiz bir yüz.’”
Yaşlı adam arkasına yaslanıp gözlerini yarı kapayarak ona baktı. “Bu arada Dorian,” dedi bir süre sonra, “‘İnsan bütün dünyayı kazanıp kendi ruhunu yitirirse ne kazancı olur’—alıntı nasıldı?—”
Müzik kulağı tırmaladı; Dorian Gray irkilip arkadaşına baktı. “Bunu neden soruyorsun, Harry?”
“Sevgili dostum,” dedi Lord Henry şaşkınlıkla kaşlarını kaldırarak, “sana sordum çünkü bana bir yanıt verebileceğini düşündüm. Hepsi bu. Geçen pazar parkın içinden geçiyordum; Marble Arch’ın yakınında, üstü başı perişan küçük bir kalabalık, bayağı bir sokak vaizini dinliyordu. Yanlarından geçerken adamın dinleyicilerine o soruyu bağıra çağıra sorduğunu duydum. Bana epey dramatik geldi. Londra, bu tür tuhaf manzaralar bakımından çok zengindir. Yağmurlu bir pazar günü, makintosh yağmurluk giymiş kaba saba bir Hristiyan, damlayan şemsiyelerin yırtık dökük örtüsü altında solgun yüzlerden oluşan bir halka ve tiz, histerik dudaklardan havaya savrulan harika bir söz—kendine göre gerçekten çok güzeldi, insanın aklına bir şeyler getiriyordu. Peygambere, sanatın bir ruhu olduğunu ama o adamın ruhu olmadığını söylemeyi düşündüm. Ama korkarım beni anlamazdı.”
“Yapma, Harry. Ruh korkunç bir gerçekliktir. Satın alınabilir, satılabilir, takas edilip elden çıkarılabilir. Zehirlenebilir ya da kusursuzlaştırılabilir. Her birimizin içinde bir ruh vardır. Bunu biliyorum.”
“Bundan tamamen emin misin, Dorian?”
“Tamamen eminim.”
“Ah! Öyleyse bu bir yanılsama olmalı. İnsanların kesinlikle emin oldukları şeyler hiçbir zaman doğru çıkmaz. İnancın kaçınılmaz yazgısı, romantizmin dersi budur. Ne kadar ciddisin! Bu kadar ciddi olma. Çağımızın hurafeleriyle senin ya da benim ne işimiz var? Hayır, ruha olan inancımızdan vazgeçtik. Bana bir şey çal. Bir noktürn çal, Dorian; çalarken de gençliğini nasıl koruduğunu alçak sesle anlat bana. Mutlaka bir sırrın olmalı. Senden yalnızca on yaş büyüğüm ama kırış kırış, yıpranmış ve sararmışım. Sen gerçekten olağanüstüsün, Dorian. Bu gece hiç olmadığın kadar çekicisin. Seni ilk gördüğüm günü hatırlatıyorsun bana. Biraz küstah, çok utangaç ve kesinlikle olağanüstüydün. Elbette değiştin ama görünüşün değil. Keşke sırrını anlatsan. Gençliğimi geri almak için dünyada her şeyi yapardım; yalnız egzersiz yapmam, erkenden kalkmam ve saygın biri olmam gerekseydi, yapmazdım. Gençlik! Onun gibisi yok. Gençlerin bilgisizliğinden söz etmek saçma. Artık görüşlerine saygı duyarak kulak verdiğim tek kişiler benden çok daha genç olanlar. Sanki önümde yürüyorlar. Hayat en yeni harikasını onlara göstermiş. Yaşlılara gelince, yaşlılarla hep ters düşerim. İlke gereği yaparım bunu. Onlara dün olmuş bir şey hakkındaki fikirlerini sorarsanız, size büyük bir ciddiyetle 1820'de geçerli olan fikirleri anlatırlar; o zamanlar insanlar yüksek yakalı gömlekler giyer, her şeye inanır ve kesinlikle hiçbir şey bilmezdi. Çaldığın şey ne kadar güzel! Chopin bunu Mayorka'da mı yazmış acaba; villanın çevresinde deniz ağlarken, tuzlu su serpintileri camlara çarparken? İnanılmaz ölçüde romantik. Taklitçi olmayan bir sanatın hâlâ elimizde kalmış olması ne büyük nimet! Durma. Bu gece müzik istiyorum. Bana öyle geliyor ki sen genç Apollon'sun, ben de seni dinleyen Marsyas. Benim de dertlerim var, Dorian; senin bile bilmediğin dertler. Yaşlılığın trajedisi insanın yaşlı olması değil, genç olmasıdır. Bazen kendi içtenliğime şaşıyorum. Ah, Dorian, ne kadar mutlusun! Ne eşsiz bir hayat yaşadın! Her şeyden kana kana içtin. Üzümleri damağında ezdin. Senden hiçbir şey gizlenmedi. Ama bütün bunlar senin için müziğin sesinden ibaret kaldı. Seni lekelemedi. Hâlâ aynı kişisin.”
“Aynı kişi değilim, Harry.”
“Evet, aynısın. Hayatının geri kalanının nasıl geçeceğini merak ediyorum. Vazgeçişlerle mahvetme onu. Şimdilik kusursuz bir örneksin. Kendini eksik bırakma. Şu an hiçbir kusurun yok. Başını sallamana gerek yok; öyle olduğunu biliyorsun. Üstelik, Dorian, kendini kandırma. Hayatı irade ya da niyet yönetmez. Hayat sinirlerden, liflerden ve düşüncenin saklandığı, tutkunun düşlerini kurduğu, yavaş yavaş oluşan hücrelerden ibarettir. Kendini güvende sanabilir, güçlü olduğunu düşünebilirsin. Ama bir odadaki renk tonu, sabah göğünün rengi, bir zamanlar sevdiğin ve beraberinde ince anılar getiren özel bir koku, yeniden karşılaştığın unutulmuş bir şiir dizesi, çalmayı bıraktığın bir müzik parçasının ezgisi... Sana söylüyorum Dorian, hayatımız bunlar gibi şeylere bağlıdır. Browning bir yerde bundan söz eder; ama bunları bizim yerimize kendi duyularımız hayal eder. Bazen üzerimden bir anda beyaz leylak kokusu geçer ve hayatımın en tuhaf ayını yeniden yaşamak zorunda kalırım. Senin yerinde olmayı isterdim, Dorian. Dünya ikimizi de lanetledi ama sana hep taptı. Tapmayı da sürdürecek. Sen, çağın aradığı ve bulmuş olmaktan korktuğu şeyin ta kendisisin. Hiçbir şey yapmamış olmana, bir heykel yontmamış, bir resim yapmamış, kendin dışında hiçbir şey üretmemiş olmana çok seviniyorum! Hayat senin sanatın oldu. Kendini müziğe dönüştürdün. Günlerin sonelerin.”
Dorian piyanonun başından kalkıp elini saçlarında gezdirdi. “Evet, hayatım eşsizdi,” diye mırıldandı, “ama aynı hayatı sürdürmeyeceğim, Harry. Bana böyle abartılı şeyler de söyleme. Benim hakkımda her şeyi bilmiyorsun. Bilseydin, senin bile benden yüz çevireceğini sanıyorum. Gülüyorsun. Gülme.”
“Neden çalmayı bıraktın, Dorian? Geri dön de noktürnü bir kez daha çal. Şu alacakaranlık göğünde asılı duran kocaman, bal rengi aya bak. Onu büyülemeni bekliyor; çalarsan yeryüzüne yaklaşacak. İstemiyor musun? Öyleyse kulübe gidelim. Çok hoş bir akşamdı, hoş bir biçimde bitirmeliyiz. White's'ta seni tanımayı çok isteyen biri var: Bournemouth'un büyük oğlu genç Lord Poole. Kravatlarını şimdiden taklit etmeye başladı, benim de onu seninle tanıştırmam için yalvardı. Çok sevimli biri; sana da epey benziyor.”
“Umarım benzemez,” dedi Dorian, gözlerinde kederli bir ifadeyle. “Ama bu gece yorgunum, Harry. Kulübe gitmeyeceğim. Saat neredeyse on bir, erkenden yatmak istiyorum.”
“Kal lütfen. Bu gece hiç bu kadar güzel çalmamıştın. Dokunuşunda olağanüstü bir şey vardı. Daha önce senden duyduğum her şeyden daha fazla ifade taşıyordu.”
“İyi biri olmaya karar verdiğim için,” diye karşılık verdi gülümseyerek. “Şimdiden biraz değiştim.”
“Benim için değişemezsin, Dorian,” dedi Lord Henry. “Seninle ben hep dost kalacağız.”
“Ama bir zamanlar bir kitapla beni zehirledin. Bunu affetmemeliydim. Harry, o kitabı bir daha kimseye ödünç vermeyeceğine söz ver. Zarar veriyor.”
“Sevgili oğlum, ahlak dersi vermeye başladın bile. Çok geçmeden, dine dönmüşlerle dinî uyanış vaizleri gibi dolaşıp artık bıktığın bütün günahlara karşı insanları uyaracaksın. Böyle bir şey yapamayacak kadar sevimlisin. Üstelik faydası da yok. Sen de ben de neysek oyuz; ne olacaksak da o olacağız. Bir kitabın insanı zehirlemesine gelince, böyle bir şey olmaz. Sanat davranışları etkilemez. Eyleme geçme arzusunu yok eder. Son derece kısırdır. Dünyanın ahlaksız dediği kitaplar, dünyanın kendi utancını gösteren kitaplardır. Hepsi bu. Ama edebiyatı tartışmayalım. Yarın uğra. Saat on birde ata bineceğim. Birlikte gideriz; sonra seni Bayan Branksome'la öğle yemeğine götürürüm. Çok hoş bir kadın; almayı düşündüğü duvar halıları konusunda fikrini almak istiyor. Gelmeyi unutma. Yoksa küçük düşesimizle mi yemek yiyelim? Artık seni hiç görmediğini söylüyor. Belki Gladys'ten bıkmışsındır? Öyle olacağını düşünmüştüm. Zeki dili insanın sinirine dokunuyor. Her neyse, saat on birde burada ol.”
“Gerçekten gelmek zorunda mıyım, Harry?”
“Elbette. Park şimdi çok güzel. Seni tanıdığım yıldan beri hiç böyle leylaklar açtığını sanmıyorum.”
“Pekâlâ. Saat on birde burada olurum,” dedi Dorian. “İyi geceler, Harry.” Kapıya varınca, sanki söyleyecek başka bir şeyi varmış gibi bir an duraksadı. Sonra içini çekip çıktı.
Bölüm etkileşimi
