Bölümler 21Şu an: Beşinci Bölüm.
- 1 Önsöz257 kelime
- 2 Bölüm I.3.355 kelime
- 3 Iı. Bölüm3.742 kelime
- 4 Iıı. Bölüm.3.200 kelime
- 5 Bölüm Iv.3.721 kelime
- 6 Beşinci Bölüm.2.969 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Bölüm Vı.1.887 kelime
- 8 Bölüm Vıı.2.938 kelime
- 9 Bölüm Vııı.3.560 kelime
- 10 Bölüm Ix.2.533 kelime
- 11 Bölüm X.2.094 kelime
- 12 Xı. Bölüm4.935 kelime
- 13 Bölüm Xıı.1.771 kelime
- 14 Bölüm Xııı.1.667 kelime
- 15 Bölüm Xıv.2.945 kelime
- 16 Bölüm Xv.2.257 kelime
- 17 Bölüm Xvı.2.180 kelime
- 18 Bölüm Xvıı.1.298 kelime
- 19 Bölüm Xvııı.2.188 kelime
- 20 Xıx. Bölüm.2.445 kelime
- 21 Xx. Bölüm1.259 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BEŞİNCİ BÖLÜM.
“Anneciğim, anneciğim, öyle mutluyum ki!” diye fısıldadı genç kız; yüzünü, solgun ve yorgun görünümlü kadının kucağına gömerken. Kadın, kirli döşenmiş oturma odalarındaki tek koltukta, sırtı keskin, rahatsız edici ışığa dönük oturuyordu. “Öyle mutluyum!” diye tekrarladı, “sen de mutlu olmalısın!”
Bayan Vane irkildi ve bizmutla beyazlatılmış ince ellerini kızının başına koydu. “Mutlu!” diye yineledi. “Sibyl, seni sahnede izlediğim zaman mutlu oluyorum yalnızca. Oyunculuğundan başka hiçbir şey düşünmemelisin. Bay Isaacs bize çok iyilik etti, ona borcumuz var.”
Genç kız başını kaldırıp dudak büktü. “Para mı anneciğim?” diye haykırdı. “Paranın ne önemi var? Aşk paradan daha değerlidir.”
“Bay Isaacs borçlarımızı kapatmamız ve James’e düzgün bir giysi alabilmemiz için bize elli sterlin avans verdi. Bunu unutmamalısın Sibyl. Elli sterlin çok büyük bir para. Bay Isaacs bize karşı son derece düşünceli davrandı.”
“O bir beyefendi değil anneciğim; benimle konuşma tarzından nefret ediyorum,” dedi genç kız, ayağa kalkıp pencereye yürürken.
“Onsuz nasıl geçinirdik bilmiyorum,” diye huysuzca karşılık verdi yaşlı kadın.
Sibyl Vane başını savurup güldü. “Artık ona ihtiyacımız yok anneciğim. Yakışıklı Prens artık hayatımızı yönetiyor.” Sonra durakladı. Kanında bir gül titreyip yanaklarını gölgeledi. Hızlı bir soluk dudaklarının yapraklarını araladı. Dudakları titredi. Tutkunun güneyden esen bir rüzgârı üzerinden geçip elbisesinin zarif kıvrımlarını dalgalandırdı. “Onu seviyorum,” dedi yalın bir sesle.
“Aptal çocuk! Aptal çocuk!” diye tekrarlanan sözler fırlatıldı karşılık olarak. Eğri büğrü, sahte mücevherli parmakların sallanışı, sözlere tuhaflık katıyordu.
Genç kız yeniden güldü. Sesinde kafesteki bir kuşun sevinci vardı. Gözleri ezgiyi yakalayıp ışıldayarak yankıladı; sonra sırrını gizlemek ister gibi bir an kapandı. Yeniden açıldıklarında üzerlerinden bir düş sisi geçmişti.
Aşınmış koltuktan ince dudaklı bilgelik ona seslendi; ihtiyatı ima etti, sağduyu adını taklit eden korkaklık kitabından alıntı yaptı. Genç kız dinlemedi. Tutku hapishanesinde özgürdü. Prensi, Yakışıklı Prensi yanındaydı. Belleğini çağırıp onu yeniden yaratmıştı. Ruhu onu aramaya çıkmış, onu geri getirmişti. Öpücüğü dudaklarında yeniden yanıyordu. Gözkapakları onun soluğuyla ısınmıştı.
Sonra bilgelik yöntemini değiştirip gözetleme ve keşiften söz etti. Bu genç adam zengin olabilirdi. Öyleyse evlilik düşünülmeliydi. Dünyanın kurnazlığının dalgaları kulağının kabuğuna vurdu. İncelik okları ona doğru fırlatıldı. İnce dudakların kıpırdadığını gördü ve gülümsedi.
Birden konuşma ihtiyacı duydu. Sözcüklerle dolu sessizlik onu rahatsız ediyordu. “Anneciğim, anneciğim,” diye seslendi, “beni neden bu kadar çok seviyor? Onu neden sevdiğimi biliyorum. Aşkın kendisi nasıl olmalıysa o da öyle olduğu için seviyorum. Peki o bende ne görüyor? Ona layık değilim. Ama yine de—nedenini söyleyemiyorum—kendimi onun çok altında hissetsem de ezik hissetmiyorum. Gururluyum, hem de korkunç derecede gururlu. Anneciğim, babamı ben Yakışıklı Prens’i sevdiğim gibi mi sevmiştin?”
Yaşlı kadının yanağını kaplayan kalın pudranın altında yüzü soldu; kuru dudakları bir acı nöbetiyle seğirdi. Sibyl ona koştu, boynuna sarılıp öptü. “Bağışla anneciğim. Babamız hakkında konuşmanın canını acıttığını biliyorum. Ama bu yalnızca onu çok sevdiğin için acıtıyor. Böyle üzgün görünme. Bugün, yirmi yıl önce senin olduğun kadar mutluyum. Ah, sonsuza dek mutlu kalayım!”
“Çocuğum, âşık olmayı düşünecek kadar büyük değilsin. Üstelik bu genç adam hakkında ne biliyorsun? Adını bile bilmiyorsun. Bütün bunlar pek yersiz; hem James Avustralya’ya gitmek üzereyken, benim de düşünecek bu kadar çok şeyim varken, daha düşünceli davranmalıydın. Yine de, daha önce söylediğim gibi, eğer zenginse...”
“Ah anneciğim, anneciğim, bırak mutlu olayım!”
Bayan Vane ona baktı ve sahne oyuncularında çoğu zaman ikinci doğaya dönüşen o yapmacık tiyatro jestlerinden biriyle kızına sarıldı. Tam o sırada kapı açıldı; dağınık kahverengi saçlı genç bir delikanlı içeri girdi. Tıknaz yapılıydı; elleriyle ayakları büyük, hareketleriyse biraz beceriksizdi. Kız kardeşi kadar ince bir soydan gelmiyordu. Aralarındaki yakın akrabalığı insanın tahmin etmesi zordu. Bayan Vane gözlerini ona dikti ve gülümsemesini belirginleştirdi. Zihninde oğlunu bir izleyici mertebesine yükseltti. Bu tablonun ilgi çekici olduğundan emindi.
“Öpücüklerinden birkaçını da bana saklasan iyi olur Sibyl,” dedi delikanlı, iyi huylu bir homurtuyla.
“Ah, ama öpülmekten hoşlanmazsın Jim,” diye haykırdı. “Korkunç, yaşlı bir ayısın sen.” Koşup odanın öteki ucuna gitti ve ona sarıldı.
James Vane kız kardeşine şefkatle baktı. “Benimle yürüyüşe çıkmanı istiyorum Sibyl. Bu korkunç Londra’yı bir daha hiç göreceğimi sanmıyorum. Açıkçası görmek de istemiyorum.”
“Oğlum, böyle korkunç şeyler söyleme,” diye mırıldandı Bayan Vane; iç çekerek gösterişli bir tiyatro kostümünü eline aldı ve yamamaya koyuldu. Oğlunun gruba katılmamış olmasına biraz içerlemişti. Katılsaydı sahnenin tiyatral güzelliği artardı.
“Nedenmiş anneciğim? Ciddiyim.”
“Beni üzüyorsun oğlum. Avustralya’dan varlıklı biri olarak döneceğine inanıyorum. Kolonilerde hiçbir türden sosyete yok sanırım—benim sosyete diyeceğim hiçbir şey—bu yüzden servetini yaptıktan sonra Londra’ya dönüp kendini göstermelisin.”
“Sosyete!” diye mırıldandı delikanlı. “Onunla hiçbir ilgim olsun istemiyorum. Seni ve Sibyl’i sahneden çekip alacak kadar para kazanmak isterim. Nefret ediyorum oradan.”
“Ah, Jim!” dedi Sibyl gülerek, “ne kadar kabasın! Ama gerçekten benimle yürüyüşe çıkacak mısın? Ne güzel! Bazı arkadaşlarına—sana o iğrenç pipoyu veren Tom Hardy’ye ya da onu içtiğin için seninle alay eden Ned Langton’a—veda edeceğini sanmıştım. Son öğleden sonranı bana ayırman çok ince bir davranış. Nereye gidelim? Haydi parka gidelim.”
“Üstüm başım çok pejmürde,” diye karşılık verdi kaşlarını çatarak. “Parka ancak şık insanlar gider.”
“Saçmalama Jim,” diye fısıldadı, ceketinin kolunu okşayarak.
Bir an tereddüt etti. “Peki,” dedi sonunda, “ama giyinmen çok uzun sürmesin.” Kız dans eder gibi kapıdan çıktı. Merdivenleri koşarak çıkarken şarkı söylediği duyuluyordu. Küçük ayakları yukarıda tıpırdıyordu.
Odada iki üç kez bir aşağı bir yukarı yürüdü. Sonra sandalyede hareketsiz duran kadına döndü. “Anne, eşyalarım hazır mı?” diye sordu.
“Hepsi hazır James,” diye karşılık verdi, gözlerini işinden ayırmadan. Birkaç aydır bu kaba, sert oğluyla baş başa kaldığında kendini huzursuz hissediyordu. Göz göze geldiklerinde sığ, gizemli ruhu sıkıntıya kapılıyordu. Bir şeyden şüphelenip şüphelenmediğini merak edip duruyordu. Başka bir şey söylemediği için sessizlik ona dayanılmaz gelmeye başladı. Yakınmaya koyuldu. Kadınlar kendilerini saldırarak savunur; tıpkı ansızın ve tuhaf bir teslimiyetle saldırdıkları gibi. “Umarım denizcilik hayatından hoşnut kalırsın James,” dedi. “Bunun senin kendi seçimin olduğunu unutmamalısın. Bir avukatın yanında işe girebilirdin. Avukatlar pek saygın bir sınıftır; taşrada da çoğu zaman en iyi ailelerle yemek yerler.”
“Bürolardan da kâtiplerden de nefret ederim,” diye karşılık verdi. “Ama haklısın. Kendi hayatımı kendim seçtim. Tek istediğim, Sibyl’i gözün gibi koruman. Başına bir şey gelmesine izin verme. Anne, ona göz kulak olmalısın.”
“James, gerçekten çok tuhaf konuşuyorsun. Elbette Sibyl’e göz kulak oluyorum.”
“Her gece tiyatroya bir beyefendinin geldiğini, kulise geçip onunla konuştuğunu duydum. Doğru mu? Peki ya bu?”
“Anlamadığın şeylerden söz ediyorsun James. Bizim meslekte insan, çok hoş iltifatlar ve ilgi görmeye alışkındır. Bir zamanlar ben de bir sürü çiçek alırdım. Oyunculuğun gerçekten anlaşıldığı zamanlardı. Sibyl’e gelince, şu sıralar bu ilişki ciddi mi değil mi bilmiyorum. Ama sözünü ettiğin genç adamın tam bir beyefendi olduğu kuşkusuz. Bana karşı hep son derece nazik. Üstelik zengin görünüşlü; gönderdiği çiçekler de çok güzel.”
“Ama adını bilmiyorsun,” dedi delikanlı sertçe.
“Hayır,” diye karşılık verdi annesi, yüzünde sakin bir ifadeyle. “Gerçek adını henüz açıklamadı. Bence bu çok romantik. Muhtemelen aristokrasidendir.”
James Vane dudağını ısırdı. “Sibyl’e göz kulak ol anne,” diye haykırdı, “ona göz kulak ol.”
“Oğlum, beni çok üzüyorsun. Sibyl her zaman özel gözetimim altında. Elbette bu beyefendi zenginse, onunla evlenmesinin önünde bir engel yok. Umarım aristokrasidendir. Doğrusu, öyle biri gibi görünüyor. Sibyl için çok parlak bir evlilik olabilir. Birbirlerine çok yakışırlar. Yakışıklılığı gerçekten olağanüstü; herkes fark ediyor.”
Delikanlı kendi kendine bir şeyler mırıldandı ve kaba parmaklarıyla pencere camına vurup durdu. Bir şey söylemek için tam arkasını dönmüştü ki kapı açıldı ve Sibyl içeri koştu.
“İkiniz de ne kadar ciddisiniz!” diye haykırdı. “Ne oldu?”
“Bir şey yok,” diye karşılık verdi. “İnsan bazen ciddi olmalı herhalde. Hoşça kal anne; akşam yemeğimi saat beşte yiyeceğim. Gömleklerim dışında her şeyim toplandı, zahmet etmene gerek yok.”
“Hoşça kal oğlum,” diye karşılık verdi, zorlama bir ağırbaşlılıkla başını eğerek.
Ona karşı takındığı tavırdan çok rahatsız olmuştu; bir de bakışlarında kendisini korkutan bir şey vardı.
“Öp beni anne,” dedi kız. Çiçek gibi dudakları solgun yanağına değip soğuğunu eritti.
“Yavrum! Yavrum!” diye haykırdı Bayan Vane, hayalî bir galeriyi ararcasına tavana bakarak.
“Haydi Sibyl,” dedi kardeşi sabırsızca. Annesinin yapmacık tavırlarından nefret ediyordu.
Titreyen, rüzgârın savurduğu güneş ışığının altına çıktılar ve kasvetli Euston Yolu boyunca yürüdüler. Yoldan geçenler, kaba, üzerine uymayan giysiler içindeki asık suratlı, iri yarı delikanlının böylesine zarif, ince görünümlü bir kızla birlikte olmasına şaşkınlıkla bakıyordu. Sanki sıradan bir bahçıvan bir gülle yürüyordu.
Jim, yabancılardan birinin meraklı bakışını yakaladıkça kaşlarını çatıyordu. Üzerine bakılmasından hoşlanmama duygusu, dâhileri hayatlarının ileri dönemlerinde bulur ve sıradan insanları hiç terk etmez. Sibyl ise yarattığı etkinin hiç farkında değildi. Aşkı dudaklarında gülümseyerek titreşiyordu. Yakışıklı Prens’i düşünüyordu; onu daha çok düşünebilmek için ondan söz etmiyor, bunun yerine Jim’in gideceği gemiyi, bulacağından emin olduğu altınları, hayatını o kötü, kırmızı gömlekli haydutlardan kurtaracağı harika mirasçı kızı anlatıp duruyordu. Çünkü denizci, gemi yük sorumlusu ya da her ne olacaksa o olarak kalmayacaktı. Ah, hayır! Denizcinin hayatı korkunçtu. İnsan, o korkunç gemide tıkılıp kalmayı bir düşünsün; boğuk sesli, kambur dalgalar içeri girmeye çalışacak, kara rüzgâr direkleri devirecek ve yelkenleri uzun, çığlık çığlığa şeritler hâlinde parçalayacaktı! Melbourne’de gemiden inecek, kaptana nazikçe veda edecek ve hemen altın madenlerine gidecekti. Daha bir hafta geçmeden saf altından kocaman bir külçe bulacaktı; şimdiye dek keşfedilmiş en büyük külçeyi. Onu, atlı altı polis memurunun koruduğu bir yük arabasıyla kıyıya taşıyacaktı. Haydutlar onlara üç kez saldıracak, büyük bir kıyımla yenilgiye uğratılacaklardı. Ya da hayır. Hiç altın madenlerine gitmeyecekti. Oralar, erkeklerin sarhoş olduğu, barlarda birbirlerini vurduğu ve kötü sözler kullandığı yerlerdi. Güzel bir koyun çiftçisi olacaktı. Bir akşam eve dönerken, güzel mirasçı kızın siyah bir atın üzerindeki haydut tarafından kaçırıldığını görecek, peşlerine düşüp onu kurtaracaktı. Elbette kız ona, o da kıza âşık olacak, evlenecekler, ülkelerine dönüp Londra’da kocaman bir evde yaşayacaklardı. Evet, onu pek güzel şeyler bekliyordu. Ama uslu durmalı, öfkesine yenilmemeli, parasını akılsızca harcamamalıydı. Sibyl ondan yalnızca bir yaş büyüktü ama hayat hakkında çok daha fazlasını biliyordu. Her postayla ona mutlaka yazmalı, her gece uyumadan önce duasını etmeliydi. Tanrı çok iyiydi; onu koruyacaktı. Sibyl de onun için dua edecekti; birkaç yıl içinde zengin ve mutlu biri olarak geri dönecekti.
Delikanlı onu somurtarak dinledi, hiç karşılık vermedi. Evden ayrılacağı için yüreği parçalanıyordu.
Ama onu kasvetli ve somurtkan yapan tek şey bu değildi. Deneyimsiz olsa da Sibyl’in durumunun tehlikesini kuvvetle seziyordu. Ona kur yapan bu genç züppe, kızın iyiliğini istemiyor olmalıydı. Beyefendi oluşundan nefret ediyordu; açıklayamadığı, bu yüzden de içinde daha baskın hâle gelen tuhaf bir ırk içgüdüsüyle ondan nefret ediyordu. Annesinin sığ ve gösteriş meraklı doğasının da farkındaydı; Sibyl ve mutluluğu için sonsuz bir tehlike görüyordu bunda. Çocuklar önce anne babalarını sever; büyüyünce onları yargılar, bazen de bağışlar.
Annesi! Aylardır sessizce düşünüp durduğu bir şeyi ona sorması gerekiyordu. Tiyatroda duyduğu gelişigüzel bir söz, bir gece sahne kapısında beklerken kulağına çalınan fısıltılı, alaycı bir söz, içinde korkunç düşüncelerden oluşan bir zinciri serbest bırakmıştı. Yüzüne inen bir kırbaç darbesiymiş gibi hatırlıyordu onu. Kaşları kama biçiminde çatıldı; acıyla irkilip alt dudağını ısırdı.
“Söylediklerimin tek kelimesini dinlemiyorsun Jim,” diye haykırdı Sibyl, “oysa senin geleceğin için harika planlar yapıyorum. Bir şey söylesene.”
“Ne söylememi istiyorsun?”
“Ah! İyi bir çocuk olacağını ve bizi unutmayacağını söyle,” diye karşılık verdi, ona gülümseyerek.
Omuz silkti. “Seni unutma ihtimalin, benim seni unutma ihtimalimden daha yüksek Sibyl.”
Yanakları kızardı. “Ne demek istiyorsun Jim?” diye sordu.
“Yeni bir arkadaşın varmış, duydum. Kim o? Neden bana ondan söz etmedin? Senin iyiliğini istemiyor.”
“Yeter Jim!” diye haykırdı. “Onun hakkında kötü bir şey söylememelisin. Onu seviyorum.”
“Ama adını bile bilmiyorsun,” diye karşılık verdi delikanlı. “Kim o? Bilme hakkım var.”
“Ona Yakışıklı Prens diyorlar. Adı hoşuna gitmedi mi? Ah, seni şaşkın çocuk! Onu asla unutmamalısın. Bir görsen, dünyanın en harika insanı olduğunu düşünürdün. Bir gün tanışacaksınız—Avustralya’dan dönünce. Onu çok seveceksin. Herkes seviyor, ben de... seviyorum. Keşke bu gece tiyatroya gelebilseydin. Orada olacak, ben de Juliet’i oynayacağım. Ah, nasıl oynayacağım! Düşünsene Jim, âşık olup Juliet’i oynamayı! Onun orada oturduğunu! Onun için oynamayı! Seyircileri korkutabilirim, hatta büyüleyebilirim diye endişeleniyorum. İnsan âşık olunca kendini aşar. Zavallı, o korkunç Bay Isaacs barda aylaklarına ‘dâhi’ diye bağıracak. Beni bir dogma gibi savundu; bu gece bir vahiy gibi duyuracak. Hissediyorum. Bütün bunlar onun eseri, yalnızca onun; Yakışıklı Prens’in, harika sevgilimin, zarafet tanrımın. Ama onun yanında yoksulum. Yoksul mu? Ne önemi var? Yoksulluk kapıdan girince aşk pencereden içeri uçar. Atasözlerimizi yeniden yazmak gerek. Kışın söylenmişlerdi; oysa şimdi yaz. Bana kalırsa bahar; masmavi göklerde çiçeklerin dans ettiği bir mevsim.”
“O bir beyefendi,” dedi delikanlı somurtarak.
“Bir prens!” diye şarkı gibi bir sesle haykırdı. “Daha ne istiyorsun?”
“Seni kölesi yapmak istiyor.”
“Özgür olma düşüncesi bile tüylerimi ürpertiyor.”
“Ona karşı dikkatli olmanı istiyorum.”
“Onu görmek ona tapmak, onu tanımak ona güvenmektir.”
“Sibyl, ona delicesine âşıksın.”
Güldü ve koluna girdi. “Sevgili yaşlı Jim’im, yüz yaşındaymışsın gibi konuşuyorsun. Bir gün sen de âşık olacaksın. O zaman ne demek olduğunu anlarsın. Öyle somurtma. Gidiyor olsan da beni şimdiye kadarki en mutlu hâlimde bırakacağına sevinmelisin. Hayat ikimiz için de zordu; hem de çok zor ve çetin. Ama artık her şey değişecek. Sen yeni bir dünyaya gidiyorsun, ben de bir dünya buldum. İşte iki sandalye; oturup şık insanları seyredelim.”
Meraklı bir kalabalığın ortasında yerlerine oturdular. Yolun karşısındaki lale tarhları, titreşen ateş halkaları gibi parlıyordu. Soluk alıp vermekte zorlanan havada beyaz bir toz—sanki titreşen bir süsen kökü bulutu—asılı duruyordu. Canlı renkli şemsiyeler dev kelebekler gibi dans edip alçalıyordu.
Kardeşine kendisinden, umutlarından, geleceğinden söz ettirdi. Yavaş ve güçlükle konuşuyordu. Oyuncuların oyun taşlarını birbirine uzatması gibi, onlar da birbirlerine sözler uzattılar. Sibyl’in içi sıkıldı. Sevincini ona aktaramıyordu. Somurtkan ağzında beliren silik bir gülümseme, koparabildiği tek yankıydı. Bir süre sonra sustu. Derken altın sarısı saçlar ve gülen dudaklar gördü; iki hanımla birlikte açık bir faytonda Dorian Gray geçiyordu.
Ayağa fırladı. “İşte orada!” diye haykırdı.
“Kim?” dedi Jim Vane.
“Yakışıklı Prens,” diye karşılık verdi, victoria faytonunun ardından bakarak.
Delikanlı ayağa fırlayıp onu kabaca kolundan yakaladı. “Göster bana. Hangisi? İşaret et. Onu görmeliyim!” diye haykırdı; ama tam o sırada Berwick Dükü’nün dört atlı arabası önlerinden geçti. Yol yeniden açıldığında fayton parkın dışına çıkmıştı.
“Gitti,” diye kederle mırıldandı Sibyl. “Keşke onu görseydin.”
“Keşke görseydim. Çünkü gökte Tanrı varsa, sana bir kötülük ederse onu öldüreceğim.”
Korkuyla ona baktı. Sözlerini yineledi. Havadaki sözleri hançer gibi kesti. Etraflarındaki insanlar ağızları açık bakmaya başladı. Yakınında duran bir hanım kıkırdadı.
“Gidelim Jim, hadi gidelim,” diye fısıldadı. Kalabalığın arasından geçerken Jim isteksizce onu izledi. Söylediği şeyden memnundu.
Aşil Heykeli’ne vardıklarında arkasını döndü. Gözlerindeki acıma dudaklarında gülümsemeye dönüştü. Ona başını salladı. “Aptalsın Jim, hem de çok aptalsın; huysuz bir oğlansın, hepsi bu. Nasıl böyle korkunç şeyler söyleyebilirsin? Ne dediğini bilmiyorsun. Sadece kıskanç ve kabasın. Ah, keşke sen de âşık olsan. Aşk insanları iyi eder; senin söylediğin şeyse kötüydü.”
“On altı yaşındayım,” diye karşılık verdi, “ne yaptığımı biliyorum. Annem sana yardım edemez. Sana nasıl göz kulak olacağını bilmiyor. Keşke hiç Avustralya’ya gitmeseydim. Bütün bu işi bırakmayı ciddi ciddi düşünüyorum. Ama sözleşmem imzalanmış olmasaydı bırakırdım.”
“Ah, bu kadar ciddi olma Jim. Annemin oynamayı pek sevdiği saçma melodramların kahramanlarından birine benziyorsun. Seninle kavga etmeyeceğim. Onu gördüm; ah, onu görmek kusursuz bir mutluluk. Kavga etmeyeceğiz. Sevdiğim hiç kimseye zarar vermeyeceğini biliyorum, değil mi?”
“Onu sevdiğin sürece sanırım hayır,” diye somurtarak karşılık verdi.
“Onu sonsuza dek seveceğim!” diye haykırdı.
“Ya o?”
“O da sonsuza dek!”
“Öyle yapsa iyi eder.”
Ondan uzaklaştı. Sonra güldü ve elini koluna koydu. O yalnızca bir çocuktu.
Marble Arch’ta bir otobüs çevirdiler; onları Euston Yolu’ndaki pejmürde evlerinin yakınında indirdi. Saat beşi geçmişti; Sibyl’in sahneye çıkmadan önce birkaç saat uzanması gerekiyordu. Jim bunu yapması için ısrar etti. Anneleri yanlarında yokken vedalaşmayı tercih ettiğini söyledi. Annesi kesin bir sahne çıkarırdı; o da her tür sahneden nefret ederdi.
Sibyl’in kendi odasında vedalaştılar. Delikanlının yüreğinde kıskançlık, aralarına girmiş gibi görünen yabancıya karşıysa vahşi, öldürücü bir nefret vardı. Ama kız kollarını boynuna dolayıp parmaklarını saçlarında gezdirince yumuşadı; onu içtenlikle öptü. Aşağı inerken gözleri dolmuştu.
Annesi aşağıda onu bekliyordu. İçeri girince geç kalmasına söylendi. Cevap vermedi, yetersiz akşam yemeğinin başına oturdu. Sinekler masanın çevresinde vızıldıyor, lekeli örtünün üzerinde dolaşıyordu. Otobüslerin gürültüsüyle sokak faytonlarının tıkırtısı arasından, kalan her dakikayı tüketen tekdüze bir ses duyabiliyordu.
Bir süre sonra tabağını itti ve başını ellerinin arasına aldı. Bunu bilmeye hakkı olduğunu düşünüyordu. Şüphelendiği gibiyse, daha önce ona söylenmeliydi. Annesi korkudan kurşun gibi ağırlaşmış bir hâlde onu izliyordu. Dudaklarından sözcükler mekanik biçimde dökülüyordu. Parmaklarının arasında yıpranmış dantel bir mendil titriyordu. Saat altıyı vurunca ayağa kalkıp kapıya yöneldi. Sonra dönüp annesine baktı. Göz göze geldiler. Annesinin gözlerinde merhamet dileyen çılgınca bir ifade gördü. Bu onu öfkelendirdi.
“Anne, sana bir şey sormam gerek,” dedi. Annesinin gözleri odada amaçsızca dolaştı. Cevap vermedi. “Bana gerçeği söyle. Bilme hakkım var. Babamla evli miydin?”
Derin bir iç çekti. Bu bir rahatlama iç çekişiydi. Haftalarca, aylarca gece gündüz korktuğu o korkunç an sonunda gelmişti; yine de hiç korku hissetmiyordu. Hatta bir bakıma düş kırıklığına uğramıştı. Sorunun kaba saba dolaysızlığı açık bir yanıt gerektiriyordu. Duruma yavaş yavaş gelinmemişti. Her şey kabaydı. Kötü bir provayı hatırlatıyordu.
“Hayır,” diye karşılık verdi; hayatın sert yalınlığına şaşarak.
“Demek babam bir alçağın tekiymiş!” diye haykırdı delikanlı, yumruklarını sıkarak.
Başını salladı. “Özgür olmadığını biliyordum. Birbirimizi çok seviyorduk. Yaşasaydı bize bakardı. Onun hakkında kötü konuşma oğlum. O senin babandı, hem de bir beyefendiydi. Üstelik nüfuzlu çevrelerle güçlü bağlantıları vardı.”
Dudaklarından bir küfür döküldü. “Kendimi umursamıyorum,” diye haykırdı, “ama Sibyl’e sakın... Onu seven ya da sevdiğini söyleyen bir beyefendi, değil mi? O da soylu bir aileden geliyor, sanırım.”
Kadının içine bir an korkunç bir aşağılanma duygusu çöktü. Başını eğdi. Titreyen elleriyle gözlerini sildi. “Sibyl’in bir annesi var,” diye mırıldandı; “benimse hiç olmadı.”
Delikanlının yüreği yumuşadı. Ona doğru gidip eğilerek öptü. “Babamı sorduğum için seni üzdüysem özür dilerim,” dedi, “ama kendimi tutamazdım. Artık gitmeliyim. Hoşça kal. Bundan sonra göz kulak olacağın yalnızca bir çocuğun kalacağını unutma. Bu adam kız kardeşime kötülük ederse kim olduğunu bulacağıma, izini sürüp onu bir köpek gibi öldüreceğime inan. Yemin ederim.”
Tehdidin abartılı saçmalığı, ona eşlik eden tutkulu hareket ve çılgınca melodramatik sözler, hayatı gözünde daha canlı kılıyordu. Bu havaya yabancı değildi. Daha rahat nefes almaya başladı ve aylar sonra ilk kez oğluna gerçekten hayranlık duydu. Sahneyi aynı duygusal yoğunlukta sürdürmek isterdi ama oğlu sözünü kesti. Sandıkların aşağı indirilmesi, boyun atkılarının bulunması gerekiyordu. Pansiyonun işlerine bakan hizmetçi telaşla girip çıkıyordu. Arabacıyla pazarlık ediliyordu. An, bayağı ayrıntıların içinde yitip gitti. Oğlu arabayla uzaklaşırken pencereden yıpranmış dantel mendilini salladı; içinde yenilenmiş bir hayal kırıklığı vardı. Büyük bir fırsatın boşa harcandığının farkındaydı. Sibyl’e, artık bakacak tek bir çocuğu kaldığı için hayatının ne kadar ıssız olacağını söyleyerek teselli buldu. O sözü hatırlamıştı. Hoşuna gitmişti. Tehditten hiç söz etmedi. Tehdit, canlı ve dramatik bir biçimde dile getirilmişti. Bir gün hepsinin buna güleceğini hissediyordu.
Bölüm etkileşimi
