34.BÖLÜM:DÖNGÜ 1

“Bazı döngüler tekrar etmek için başlamaz.
İlk kez neyin yanlış yapıldığını hatırlatmak için başlar.
Ve bazen insan, aynı yere ikinci kez geldiğinde kapıyı değil…
kendisini bulur.”

00.04
DÖNGÜ 01 BAŞLADI.
Yazı ekrandan kaybolmadı.
Aksine birkaç saniye daha orada kaldı.
Sonra harfler tek tek silinmeye başladı.
D.
Ö.
N.
G.
Ü.
Bir süre yalnızca boş ekran kaldı.
Ardından tek bir nokta belirdi.
.
Ferhat ekrana bakıyordu.
Ne söyleyeceğini bilmiyordu.
İlhan'ın parmakları klavyenin üzerinde donmuştu.
Rauf ise kapının önünde hareketsiz duruyordu.
Asya'nın sesi kulaklıktan gelmeye devam ediyordu.
— Rauf?
Cevap yoktu.
— Rauf, beni duyuyor musun?
Rauf gözlerini kapattı.
— Duyuyorum.
— Görüntü gitti.
— Biliyorum.
— Hayır.
Asya'nın sesi titredi.
— Görüntü gitmedi.
Rauf gözlerini açtı.
— Ne demek bu?
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Asya:
— Görüntü değişti.
İlhan hemen ekrana döndü.
— Ne gördüğünü söyle.
— Aynı oda.
Ferhat yaklaştı.
— Kutay?
Asya cevap vermedi.
— Asya?
— Kutay yok.
Rauf'un yüzü gerildi.
— Genç olan?
— O da yok.
İlhan:
— Üçüncü?
Asya'nın sesi çok daha alçaktı.
— O var.
Ferhat:
— Nerede?
— Aynanın önünde.
Rauf:
— Tek başına mı?
— Hayır.
Rauf gözlerini kapattı.
— Kaç kişi var?
Asya'nın nefesi duyuldu.
— Dört.
İlhan'ın yüzü bir anda değişti.
— Dört mü?
— Evet.
Ferhat:
— Üç kişi vardı.
Asya:
— Şimdi dört.
Rauf:
— Kamerayı yakınlaştır.
— Deniyorum.
Ekranda görüntü yeniden oluştu.
Karanlık bir oda.
Ayna.
Boş sandalye.
Ve aynanın karşısında dört siluet.
İlki Kutay'dı.
İkincisi on yedi yaşındaki hali.
Üçüncüsü yüzü görünmeyen çocuktu.
Dördüncüsü ise...
kameraya dönük değildi.
Sırtı dönüktü.
Uzun süre kıpırdamadı.
İlhan ekrana yaklaştı.
— Bu kim?
Asya:
— Bilmiyorum.
Ferhat:
— Boyu?
— Kutay'dan biraz kısa.
Rauf:
— Yaş?
— Tahmin edemiyorum.
İlhan görüntüyü büyüttü.
Dördüncü kişinin omzunda küçük bir iz vardı.
İlhan bir anda durdu.
— Bir dakika.
Rauf:
— Ne gördün?
— Boynunun arkasında bir işaret var.
— Ne işareti?
İlhan görüntüyü daha da büyüttü.
Küçük bir numara görünüyordu.
09
Ferhat:
— Proje 09.
İlhan başını kaldırdı.
Rauf hiçbir şey söylemedi.
Asya:
— Proje 09 ne?
Rauf:
— Bilmemen gereken bir şey.
Asya:
— Artık o kadarını geçtik.
Rauf:
— Asya...
— Hayır.
Asya'nın sesi ilk kez sertleşti.
— İçeride Kutay var.
Rauf sustu.
— Üç değil, dört kişi var.
Bir saniye.
— Ve siz hâlâ bana hiçbir şey söylemiyorsunuz.
Rauf:
— Çünkü bildiğimiz her şey doğru olmayabilir.
Asya:
— Ya bilmediğimiz şeyler doğruysa?
Rauf cevap vermedi.
Tam o anda ekrandaki dördüncü kişi hareket etti.
Yavaşça başını çevirdi.
Yüzü hâlâ görünmüyordu.
Ama elindeki şey görünüyordu.
Küçük bir oyuncak araba.
Ferhat'ın yüzündeki ifade değişti.
— O arabayı daha önce gördük.
İlhan:
— Aynı araba.
Rauf:
— Hayır.
Ferhat ona döndü.
— Ne demek hayır?
Rauf:
— Aynı değil.
İlhan:
— Nasıl yani?
Rauf:
— İlki Kutay'ın çocukluk kaydındaydı.
Ferhat:
— Evet.
Rauf:
— Bu ise başka.
İlhan:
— İkisi de aynı.
Rauf başını iki yana salladı.
— Değil.
Yaklaştı.
— İlk arabanın sağ tekeri kırılmıştı.
İlhan görüntüyü durdurdu.
Arabanın sağ tarafına baktı.
Teker sağlamdı.
Ferhat:
— O zaman bu...
Rauf:
— Başka bir araba.
Asya:
— Başka bir çocuk.
Rauf:
— Evet.
Sessizlik.
İlhan yavaşça:
— Kaç çocuk vardı?
Rauf cevap vermedi.
Ferhat:
— Rauf.
Rauf ekrana bakıyordu.
— Bilmiyoruz.
Ferhat:
— İki dedin.
— Sonra üç çıktı.
İlhan:
— Şimdi dört.
Rauf:
— Çünkü T-07 çocukları çoğaltmıyor.
Kutay'ın sesi birden odanın hoparlörlerinden geldi.
— Hayır.
Herkes dondu.
Rauf başını kaldırdı.
— Kutay?
Ses yeniden geldi.
— T-07 çocukları çoğaltmıyor.
Ferhat:
— Nereden geliyor bu?
İlhan:
— İçeriden.
Kutay'ın sesi tekrar duyuldu.
— Çocukları ayırıyor.
Rauf kapıya yaklaştı.
— Kutay, beni duyuyor musun?
Sessizlik.
Rauf:
— Kutay?
Bu kez başka bir ses cevap verdi.
Aynı ses.
Ama daha genç.
— Duyuyor.
Rauf'un eli kapının üzerinde kaldı.
Genç Kutay:
— Ama hangisi olduğumu sorma.
Rauf:
— Nerede?
Genç Kutay:
— İçeride.
Rauf:
— Kutay nerede?
Genç Kutay:
— O da içeride.
Rauf:
— İkiniz de mi?
— Evet.
Rauf:
— Üçüncü?
Uzun bir sessizlik.
Sonra çocuk sesi:
— O da içeride.
Rauf:
— Dördüncü?
Cevap gelmedi.
Rauf yeniden sordu.
— Dördüncü kim?
Bu kez çok farklı bir ses duyuldu.
Emre'nin sesi.
— Ben.
Rauf'un yüzündeki kan çekildi.
Ferhat:
— Bu...
İlhan:
— Emre'nin kaydı.
Rauf başını iki yana salladı.
— Hayır.
Asya:
— Rauf?
Rauf fısıldadı.
— Bu kayıt değil.
Emre'nin sesi tekrar duyuldu.
— Rauf.
Rauf gözlerini kapattı.
— Hayır.
— Rauf.
— Kes.
— Beni dinle.
— Kes!
Ses sustu.
Odanın içi yeniden sessizleşti.
Ferhat Rauf'a baktı.
— Onu tanıyorsun.
Rauf cevap vermedi.
Ferhat:
— Bu kez inkâr etme.
Rauf:
— Tanıyorum.
İlhan:
— Nereden?
Rauf'un gözleri ekrandan ayrılmadı.
— Son kez onu gördüğüm yerden.
Ferhat:
— Neresi?
Rauf:
— Buradan.
Ferhat'ın yüzü değişti.
— Ama Emre burada yıllar önceydi.
Rauf:
— Evet.
— Ne zaman?
Rauf cevap vermeden önce uzun süre düşündü.
— 14 yıl önce.
İlhan:
— Aynı gece mi?
Rauf:
— Evet.
Asya:
— 23.47?
Rauf:
— Evet.
Asya'nın sesi kesildi.
Sonra:
— O gece ne oldu?
Rauf:
— İki çocuk vardı.
İlhan:
— Bunu biliyoruz.
Rauf:
— Hayır.
İlhan ona baktı.
Rauf:
— Siz iki çocuk olduğunu sanıyorsunuz.
Bir adım geri çekildi.
— Ben dört kişi gördüm.
Sessizlik.
Ferhat:
— Dört mü?
Rauf:
— Evet.
İlhan:
— Kimlerdi?
Rauf:
— Kutay.
Ferhat:
— Birinci.
Rauf:
— İkinci.
İlhan:
— Genç Kutay.
Rauf:
— Üçüncü.
Ferhat:
— Çocuk.
Rauf başını kaldırdı.
— Dördüncü...
Sustu.
Asya:
— Kim?
Rauf:
— Emre değildi.
Ferhat:
— Ama az önce onun sesi geldi.
Rauf:
— Çünkü sesini kullandı.
İlhan:
— Kim?
Rauf:
— Dördüncü kişi.
Bir anda ekrandaki görüntü titredi.
Dört siluet aynı anda başlarını çevirdi.
Bu kez dördü de kameraya bakıyordu.
Kutay.
Genç Kutay.
Çocuk.
Ve dördüncü kişi.
Yüzü hâlâ karanlıktaydı.
Sonra görüntüdeki çocuk elini kaldırdı.
Oyuncak arabayı kameraya doğru tuttu.
Ve konuştu.
— Bunu hatırlıyor musunuz?
Ferhat:
— Neyi?
Çocuk:
— İlk araba.
İlhan:
— Bu o değil.
Çocuk gülümsedi.
— Biliyorum.
Rauf:
— Sen kimsin?
Çocuk başını yana eğdi.
— Bunu hâlâ soruyorsun.
Rauf:
— Cevap ver.
Çocuk:
— Ben hiç doğmadım.
Sessizlik.
Kutay'ın sesi arkadan geldi.
— Yalan.
Çocuk ona döndü.
— Sen de doğmadın.
Kutay:
— Ben doğdum.
— Hayır.
— Benim doğum kaydım var.
Çocuk:
— Kayıt var.
Bir saniye.
— Doğum yok.
Kutay sustu.
Çocuk:
— Aradaki farkı hâlâ anlayamadın.
Genç Kutay konuştu.
— Çünkü ona hep yanlış şeyi öğrettiler.
Kutay:
— Kim?
Genç Kutay:
— Babamız.
Kutay'ın yüzü değişti.
— Emre?
Genç Kutay:
— Evet.
Kutay:
— O bize ne öğretti?
Genç Kutay:
— Yaşamayı.
Çocuk:
— Hayır.
Genç Kutay ona baktı.
Çocuk:
— Saklanmayı öğretti.
Kutay:
— Neden?
Çocuk:
— Çünkü bizi arıyorlardı.
Kutay:
— Kim?
Çocuk:
— Demir Kamçı.
Kutay:
— Program mı?
Çocuk başını salladı.
— Program değil.
Bir adım attı.
— İnsanlar.
Kutay'ın gözleri daraldı.
— Kim insanlar?
Çocuk:
— Seni yapanlar.
Kutay:
— Beni kim yaptı?
Çocuk:
— Emre değil.
Kutay'ın nefesi kesildi.
Çocuk:
— Emre seni sadece dışarı çıkardı.
Kutay:
— Nereden?
Çocuk cevap vermedi.
Genç Kutay konuştu.
— İçeriden.
Kutay:
— T-07'den?
Genç Kutay:
— Hayır.
Kutay:
— Nereden?
Genç Kutay'ın yüzü ilk kez değişti.
— Benden.
Kutay birkaç saniye konuşamadı.
— Ne demek bu?
Genç Kutay:
— Sen benim içimden çıktın.
Kutay:
— Ben senden küçük değilim.
— Değilsin.
— O zaman?
— Sen benim devamımsın.
Kutay:
— Ben senin devamınsam...
Genç Kutay:
— Sen benden sonra gelen hafızasın.
Kutay:
— Hafıza değilim.
Çocuk:
— Hepiniz hafızasınız.
Kutay:
— Peki gerçek kişi kim?
Çocuk başını kaldırdı.
— Dördüncü.
Kutay arkasını döndü.
Dördüncü kişi hâlâ karanlıkta duruyordu.
Kutay:
— Yüzünü göster.
Cevap yok.
Kutay:
— Sana söylüyorum.
Dördüncü kişi bir adım attı.
Işığın altına girdi.
Kutay'ın yüzü bembeyaz oldu.
Ferhat'ın sesi kulaklıktan duyuldu.
— Kutay...
Kutay hareket edemiyordu.
Çünkü karşısındaki kişi...
Emre'nin yüzüne sahipti.
Ama gözleri Kutay'ın gözleriydi.
Dördüncü kişi:
— Nihayet.
Kutay:
— Sen...
Adam:
— Beni tanıyorsun.
Kutay:
— Sen babam değilsin.
Adam:
— Değilim.
Kutay:
— O zaman kimsin?
Adam:
— Babanın hatırlamadığı son kişi.
Rauf'un sesi yükseldi.
— Kutay, uzaklaş!
Kutay dönmedi.
Adam:
— Rauf.
Rauf:
— Sus.
— Sen onu da hatırlıyorsun.
Rauf:
— Sus!
Adam:
— Çünkü o gece burada değildin.
Rauf dondu.
— Ne?
Adam:
— Sen başka bir yerdeydin.
Rauf:
— Hayır.
— Emre'nin yanında değildin.
— Yeter.
— Sen diğer odadaydın.
Rauf'un yüzü değişti.
Adam:
— Ve o sırada...
Bir an durdu.
— ...Emre ilk seçimi yaptı.
Kutay:
— Hangi seçimi?
Adam:
— Kimin dışarı çıkacağına karar verdi.
Kutay:
— Benim.
Adam:
— Hayır.
Kutay:
— Genç Kutay'ın?
— Hayır.
Kutay:
— O zaman kimin?
Adam ona yaklaştı.
— Benim.
Kutay'ın nefesi kesildi.
Adam:
— Emre beni seçti.
Kutay:
— Neden?
— Çünkü sen yaşayabilirdin.
Kutay:
— Sen yaşayamaz mıydın?
Adam:
— Yaşayabilirdim.
Kutay:
— O zaman neden?
Adam:
— Çünkü birimizin hafızası silinmek zorundaydı.
Kutay:
— Kimin?
Adam:
— Seninki.
Kutay:
— Ama benim hafızam silinmedi.
Adam gülümsedi.
— Silindi.
Kutay:
— Hayır.
— Sana başka bir hayat verildi.
Kutay:
— Bu benim hayatım.
Adam:
— Emin misin?
Kutay cevap veremedi.
Adam:
— Anneni hatırlıyor musun?
Kutay'ın yüzü değişti.
— Evet.
— İlk sarıldığın günü?
Kutay sustu.
— İlk doğum gününü?
Kutay:
— Hatırlıyorum.
Adam:
— Gerçekten mi?
Kutay'ın nefesi ağırlaştı.
Adam:
— Yoksa sana gösterilen görüntüleri mi hatırlıyorsun?
Kutay:
— Kes.
Adam:
— Çocukluğunun kaç anısı sana ait?
Kutay:
— Hepsi.
— Birini söyle.
Kutay sustu.
Adam:
— Kokusu?
Sessizlik.
— Sesi?
Kutay'ın gözleri doldu.
— Dokunuşu?
Kutay başını eğdi.
Adam:
— Hatırlamıyorsun.
Kutay:
— Hatırlıyorum.
— Hayır.
Adam:
— Sen görüntüyü hatırlıyorsun.
Kutay:
— Yeter.
— Ama hissi değil.
Kutay:
— Yeter dedim!
Adam:
— Çünkü his sana ait değil.
Kutay silahını kaldırdı.
Rauf bağırdı:
— Kutay!
Adam kıpırdamadı.
— Ateş etmeyeceksin.
Kutay:
— Nereden biliyorsun?
Adam:
— Çünkü sen öldürmeyi değil, hatırlamayı seçtin.
Kutay'ın parmağı tetikteydi.
Ama ateş etmedi.
Adam:
— İşte bu yüzden Emre seni seçti.
Kutay:
— Beni mi?
Adam:
— Evet.
Kutay:
— Az önce beni seçmediğini söyledin.
Adam:
— İkisi de doğru.
Kutay:
— Nasıl?
Adam:
— Emre seni seçmedi.
Bir adım daha attı.
— Ama seni seçmeye zorlandı.
Kutay:
— Kim tarafından?
Adam:
— Benim tarafımdan.
Sessizlik.
İlhan'ın gözleri büyüdü.
— Demir Kamçı'nın yöneticisi...
Adam ona döndü.
— Hayır.
İlhan:
— O zaman?
Adam:
— Demir Kamçı'nın ilk deneği.
Kutay:
— Sen...
Adam:
— İlk Kutay.
Genç Kutay bir anda bağırdı.
— Yalan!
Adam ona döndü.
— Sen ilk Kutay değilsin.
Genç Kutay:
— Kimsin sen?
Adam:
— Senin neden var olduğunu biliyorum.
Genç Kutay:
— Söyle.
Adam:
— Beni kopyalamak için.
Genç Kutay sustu.
Kutay:
— Kopyalamak?
Adam:
— T-07'nin amacı buydu.
Kutay:
— Bir insanı kopyalamak.
Adam:
— Hayır.
— O zaman?
Adam:
— Bir insanın kimliğini başka bir bedende devam ettirmek.
İlhan fısıldadı:
— Hafıza aktarımı...
Adam:
— Hafıza aktarımı yalnızca ilk adımdı.
Kutay:
— İkinci?
Adam:
— Kimlik aktarımı.
Kutay:
— Üçüncü?
Adam:
— Sahiplik.
Kutay:
— Dördüncü?
Adam gülümsedi.
— Döngü.
Ekrandaki sistem aniden yeniden açıldı.
T-07
DÖNGÜ 01
AŞAMA: 02
KİMLİKLER: 4
AKTİF BEDENLER: 1
İlhan'ın yüzü düştü.
— Aktif beden bir.
Ferhat:
— Ne demek bu?
İlhan:
— Dört kimlik var.
Rauf:
— Ama yalnızca bir beden.
Kutay adama baktı.
— O beden kimin?
Adam:
— Henüz karar verilmedi.
Kutay:
— Peki neden dört kişiyiz?
Adam:
— Çünkü sistem karar veremiyor.
Kutay:
— Neye göre?
Adam:
— Kimin gerçek olduğuna.
Kutay:
— Ya karar verirse?
Adam:
— Diğer üçü silinir.
Kutay'ın yüzü gerildi.
— Silinir mi?
Adam:
— Hayır.
Bir saniye durdu.
— Hiç yaşamamış gibi olurlar.
Ferhat:
— Kutay!
Rauf:
— Çık oradan!
Kutay başını çevirdi.
Kapının dışında Ferhat ve Rauf görünüyordu.
Ama bir şey yanlıştı.
Rauf'un yüzünde şaşkınlık vardı.
Ferhat'ın yanında ise...
başka bir Ferhat duruyordu.
Kutay'ın gözleri büyüdü.
— Ferhat...
Ferhat:
— Ne oldu?
Kutay:
— Arkana bak.
Ferhat yavaşça döndü.
Koridor boştu.
Kutay:
— Hayır.
Ferhat:
— Ne?
Kutay:
— Senin yanında biri vardı.
Ferhat:
— Kim?
Kutay cevap vermedi.
Çünkü artık yanında kimse yoktu.
Ama yerde bir gölge vardı.
Ferhat'ın gölgesi.
Ve onun yanında ikinci bir gölge.
Ferhat hareket etti.
İkinci gölge hareket etmedi.
Ferhat:
— Bu ne?
İlhan'ın sesi:
— Ferhat, kıpırdama.
Ferhat:
— Neden?
İlhan:
— Gölgen senden bağımsız hareket ediyor.
Ferhat'ın nefesi kesildi.
İkinci gölge yavaşça başını çevirdi.
Sonra elini kaldırdı.
Ferhat'ın eli aşağıdaydı.
Rauf:
— Geri çekil.
Ferhat bir adım attı.
Gölge bir adım atmadı.
Aksine Kutay'a doğru döndü.
Kutay fısıldadı:
— O da sistemin içinde.
Dördüncü kişi:
— Hayır.
Kutay ona baktı.
— Ne?
Adam:
— O sistemin içinde değil.
Kutay:
— O zaman?
Adam:
— Sistem onun içinde.
İlhan'ın yüzü değişti.
— Bu mümkün değil.
Adam:
— Artık bunu söylemeyi bırak.
İlhan sustu.
Adam:
— Çünkü her “mümkün değil” dediğinde sistem bir şeyi daha gerçekleştiriyor.
Ekranda yeni bir yazı çıktı.
DÖNGÜ 01 — %17
Kutay:
— Daha yeni başlamıştı.
Adam:
— Döngü zamanla ilerlemiyor.
Kutay:
— Neyle?
Adam:
— Hatırlamayla.
Kutay:
— O zaman...
Adam:
— Evet.
Kutay:
— Ben ne kadar hatırlarsam o kadar hızlanacak.
Adam:
— Doğru.
Kutay:
— Ve sonunda?
Adam:
— Bir kişi kalacak.
Kutay:
— Kim?
Adam:
— Onu sen seçeceksin.
Kutay'ın gözleri büyüdü.
— Ben mi?
Adam:
— Evet.
Kutay:
— Neden ben?
Adam:
— Çünkü sistemin anahtarı sensin.
Kutay:
— Anahtar bensem kapı ne?
Adam cevap vermedi.
Kutay:
— Söyle.
Adam:
— Geçmiş.
Kutay:
— Kapı nerede?
Adam yavaşça aynayı gösterdi.
— Arkanda.
Kutay aynaya döndü.
Aynada artık dört kişi görünmüyordu.
Sadece biri vardı.
Bir çocuk.
Yaklaşık altı yaşındaydı.
Oyuncak arabayı iki eliyle tutuyordu.
Kutay çocuğa baktı.
Çocuk başını kaldırdı.
— Beni hatırladın.
Kutay:
— Seni tanıyorum.
Çocuk:
— Hayır.
Kutay:
— Tanıyorum.
Çocuk:
— İlk kez.
Kutay:
— Ne demek bu?
Çocuk:
— Çünkü şimdi hatırladığın şey sana ait.
Kutay:
— Daha önce?
Çocuk:
— Daha önce sana ait olmayan şeyleri hatırlıyordun.
Kutay:
— Hangileri?
Çocuk:
— Emre'nin anıları.
Kutay'ın yüzü değişti.
— Başka?
— Benim anılarım.
— Başka?
Çocuk sustu.
Kutay:
— Söyle.
Çocuk:
— Onun anıları.
Kutay:
— Kimin?
Çocuk aynaya baktı.
— İlk kişinin.
Kutay:
— Dördüncü.
Çocuk başını salladı.
— Evet.
Kutay:
— O kim?
Çocuk:
— Senin neden var olduğunu bilen kişi.
Kutay:
— Peki sen?
Çocuk:
— Ben neden yok olduğunu bilen kişiyim.
Kutay'ın yüzü dondu.
— Ben neden yok oldum?
Çocuk:
— Çünkü biri senin yerine geçti.
Kutay:
— Kim?
Çocuk cevap vermedi.
Ayna karardı.
Sonra tek bir görüntü belirdi.
Bir hastane koridoru.
Saat:
23.47
Emre koşuyordu.
Kucağında bir bebek vardı.
Arkasında bir kadın.
Kadının yüzü görünmüyordu.
Kadın:
— Emre!
Emre durmadı.
Kadın:
— Onu nereye götürüyorsun?
Emre:
— Dışarı.
Kadın:
— Ya diğeri?
Emre durdu.
Yavaşça arkasına baktı.
— O benimle gelemez.
Kadın:
— O da çocuk.
Emre'nin gözleri doldu.
— Biliyorum.
Kadın:
— O zaman neden?
Emre:
— Çünkü sistem bir bedeni kabul ediyor.
Kadın:
— Ya diğerini?
Emre:
— Hafızaya aktaracağız.
Kadın:
— Onu öldürmüş olacaksınız.
Emre'nin yüzü sertleşti.
— Hayır.
Kadın:
— Emre...
Emre:
— Onu unutmayacağım.
Kadın:
— Ama o seni hatırlamayacak.
Emre bebeğe baktı.
— O hatırlamasa da ben hatırlayacağım.
Görüntü kesildi.
Kutay'ın gözleri doldu.
— Baba...
Aynanın içindeki çocuk ona baktı.
— İşte ilk yalan burada başladı.
Kutay:
— Ne yalanı?
Çocuk:
— Emre seni hatırlayacağını söyledi.
Kutay:
— Hatırladı.
Çocuk:
— Hayır.
Kutay:
— Hatırladı!
Çocuk:
— Sana verdiği adı hatırladı.
Kutay sustu.
Çocuk:
— Seni değil.
Kutay'ın yüzündeki ifade çözüldü.
— Ben kimdim?
Çocuk:
— Henüz değildin.
Kutay:
— Ne?
Çocuk:
— O gece Kutay yoktu.
Kutay:
— O zaman kim vardı?
Çocuk:
— Dört kişi.
Kutay:
— Sen.
— Ben.
Kutay:
— Genç olan.
— O da.
Kutay:
— Dördüncü.
Çocuk:
— O da.
Kutay:
— Peki ben?
Çocuk başını kaldırdı.
— Sen sonradan geldin.
Kutay:
— Kim getirdi?
Çocuk:
— Emre.
Kutay:
— Neden?
Çocuk:
— Çünkü gerçek oğlunu kaybetmek istemedi.
Kutay'ın gözlerinden yaş süzüldü.
— Gerçek oğlu kim?
Çocuk:
— Bunu zaten biliyorsun.
Kutay:
— Söyle.
Çocuk:
— Aynaya bak.
Kutay aynaya döndü.
Bu kez yansıması vardı.
Ama yansıma Kutay değildi.
Genç Kutay'dı.
Genç Kutay:
— Ben.
Kutay:
— Sen misin?
— Evet.
Kutay:
— Gerçek oğul?
Genç Kutay:
— Evet.
Kutay:
— O zaman ben kimim?
Genç Kutay uzun süre ona baktı.
Sonra:
— Sen de oğulsun.
Kutay:
— Nasıl?
Genç Kutay:
— Emre seni seçtiği anda sen de onun oğlu oldun.
Kutay:
— Ama gerçek değilim.
Genç Kutay:
— Gerçek olmakla doğmak aynı şey değil.
Kutay:
— Peki sen neden içeridesin?
Genç Kutay:
— Çünkü ben seçilmedim.
Kutay:
— Sen ölmedin.
— Hayır.
Kutay:
— Sen yaşamadın.
Genç Kutay:
— Hayır.
Kutay:
— O zaman nesin?
Genç Kutay:
— Bekleyen kişi.
Kutay:
— Neyi?
Genç Kutay:
— Sıramı.
Ekran yeniden titredi.
DÖNGÜ 01 — %31
İlhan'ın sesi koridordan geldi.
— Kutay!
Kutay kapıya baktı.
İlhan:
— Sistem yeni bir veri açtı!
Kutay:
— Ne?
İlhan:
— Doğum kaydı.
Kutay:
— Aç.
İlhan:
— Açıyorum.
Ekranda bir tarih belirdi.
11 MAYIS
Kutay'ın yüzü değişti.
İlhan:
— Ama altında başka bir tarih daha var.
Kutay:
— Göster.
İlhan ekranı çevirdi.
İkinci tarih belirdi.
03 ŞUBAT
Kutay:
— Bu ne?
İlhan:
— Bilmiyorum.
Rauf:
— Biliyorum.
Herkes Rauf'a baktı.
Kutay:
— Söyle.
Rauf yavaşça konuştu.
— Gerçek doğum tarihi.
Kutay:
— Benim mi?
Rauf:
— Hayır.
Kutay:
— Kimin?
Rauf gözlerini kapattı.
— İlk Kutay'ın.
Kutay:
— Genç olanın.
Rauf:
— Evet.
Kutay:
— O zaman 11 Mayıs?
Rauf:
— Sana verilen tarih.
Kutay:
— Kim verdi?
Rauf:
— Emre.
Kutay:
— Neden?
Rauf:
— Çünkü o gün seni yeniden başlattı.
Kutay'ın sesi titredi.
— Ben ne zaman doğdum?
Rauf:
— Bilmiyorum.
Kutay:
— Ben ne zaman başladım?
Rauf:
— 11 Mayıs.
Kutay:
— Ve ondan önce?
Rauf sustu.
Kutay:
— Ben yoktum.
Rauf:
— Evet.
Kutay gözlerini kapattı.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra:
— O zaman benim çocukluğum...
Rauf:
— Kaydedilmiş olabilir.
— Annem?
— Gerçek.
— Babam?
— Gerçek.
— Anılarım?
Rauf cevap veremedi.
Kutay:
— Hepsi mi sahte?
Rauf:
— Hayır.
Kutay:
— Hangileri gerçek?
Rauf:
— İşte T-07'nin çözmeye çalıştığı şey bu.
Kutay aynaya baktı.
Yansıması tekrar değişti.
Bu kez yansıma yaşlı değildi.
Çocuk da değildi.
Kutay'ın tam yaşıydı.
Ama gözlerinde Kutay'ın hiç hatırlamadığı bir bakış vardı.
Yansıma:
— Hazır mısın?
Kutay:
— Neye?
Yansıma:
— İlk geceye dönmeye.
Kutay:
— 23.47.
Yansıma:
— Evet.
Kutay:
— Nasıl?
Yansıma:
— Beni seçerek.
Kutay:
— Seni seçersem ne olur?
Yansıma:
— Döngü tamamlanır.
Kutay:
— Sonra?
Yansıma:
— Gerçek Kutay dışarı çıkar.
Kutay:
— Hangisi?
Yansıma:
— Sen.
Kutay'ın nefesi kesildi.
— Ya sen?
Yansıma gülümsedi.
— Ben zaten dışarıdayım.
Kutay'ın yüzü değişti.
— Ne?
Yansıma:
— Sen içeride olduğunu sanıyorsun.
Bir adım yaklaştı.
— Oysa içeride olan benim.
Kutay geri çekildi.
Yansıma:
— Sen aynanın dışındasın.
Kutay:
— Ama buradayım.
Yansıma:
— Ben de.
Kutay:
— Hangimiz gerçek?
Yansıma:
— İşte döngünün sorusu bu.
Sistem:
DÖNGÜ 01 — %42
Bir anda kapının dışındaki ışıklar söndü.
Rauf:
— Kutay!
Kutay dönmedi.
Ferhat:
— Kutay, çık!
Kutay:
— Bir dakika.
İlhan:
— Sistem kapıyı kapatıyor!
Kutay:
— Biliyorum.
Rauf:
— İçeride kalırsan seni kaybederiz.
Kutay:
— Belki de şimdiye kadar kaybettiğiniz kişi ben değildim.
Rauf sustu.
Kutay aynaya baktı.
Yansıması ona elini uzattı.
— Gel.
Kutay:
— Nereye?
— 23.47'ye.
Kutay:
— Orası geçti.
Yansıma:
— Senin için.
Kutay:
— Senin için?
Yansıma:
— Daha başlamadı.
Kutay'ın eli aynaya yaklaştı.
Parmakları cama değdi.
Bu kez ayna su gibi dalgalanmadı.
Buz gibi soğudu.
Sonra içeriden bir el daha çıktı.
Kutay geri çekilmedi.
El bileğine dokundu.
Sistem:
DÖNGÜ 01 — %50
İlhan bağırdı:
— YARISI TAMAMLANDI!
Rauf:
— KUTAY!
Kutay gözlerini kapattı.
Bir ses duydu.
Çocuk sesi.
— Beni hatırlama.
Kutay:
— Neden?
— Çünkü hatırlarsan...
Ses sustu.
Kutay:
— Ne olur?
Bu kez Emre'nin sesi geldi.
— Oğlum...
Kutay'ın gözleri açıldı.
Emre:
— Seçim zamanı.
Kutay:
— Baba?
Emre:
— Bu kez beni dinleme.
Kutay:
— Neden?
Emre:
— Çünkü ilk kez...
Uzun bir sessizlik.
— ...sana gerçeği söyleyeceğim.
Kutay'ın nefesi kesildi.
Emre:
— Seni dışarı göndermedim.
Kutay:
— Ne?
Emre:
— Seni içeriden çıkarmadım.
Kutay:
— O zaman?
Emre'nin sesi fısıltıya dönüştü.
— Seni içeride bıraktım.
Kutay'ın yüzü bembeyaz oldu.
Emre:
— Dışarı çıkan...
Bir saniye.
— ...başka biriydi.
Kutay aynaya baktı.
Yansıması artık gülmüyordu.
Kutay:
— Kim?
Emre'nin sesi:
— Sana bak.
Kutay baktı.
Yansıma elini çekti.
Ve ilk kez aynanın içinden dışarı çıkmadı.
Kutay'ın bulunduğu odanın içine doğru...
Kutay'ın kendisi geçti.
Bir saniyede.
Sanki yer değiştirdiler.
Kutay aynanın içinde kaldı.
Yansıma dışarı çıktı.
Ferhat bağırdı:
— KUTAY!
Rauf kapıya vurdu.
— HAYIR!
İlhan ekranlara baktı.
— Kimlik değişiyor!
Sistem:
BEDEN: AKTİF
KUTAY DEMİR: DOĞRULANIYOR
KUTAY DEMİR: REDDEDİLİYOR
KUTAY DEMİR: DOĞRULANIYOR
KUTAY DEMİR: REDDEDİLİYOR
Ekran titredi.
Sonra tek bir satır kaldı.
GERÇEK KUTAY: SEÇİLİYOR
Rauf:
— Kutay!
Aynanın içindeki Kutay cama ellerini bastırdı.
— Rauf!
Rauf onu görüyordu.
Ama dokunamıyordu.
— Beni çıkar!
Rauf:
— Çıkaracağım!
Kutay:
— Hayır!
Rauf durdu.
Kutay'ın gözleri korkuyla büyümüştü.
— Beni çıkarma.
Rauf:
— Ne?
Kutay:
— Çünkü dışarıdaki ben...
Dışarıda duran yansımasına baktı.
Yansıma başını kaldırdı.
Ve Kutay'a gülümsedi.
Kutay fısıldadı:
— ...ben değilim.
Yansıma yavaşça Rauf'a döndü.
Rauf'un yüzü değişti.
Yansıma:
— Rauf.
Rauf silahını kaldırdı.
— Kutay nerede?
Yansıma:
— İçeride.
Rauf:
— Sen kimsin?
Yansıma:
— Onu dışarı çıkaran kişi.
Rauf:
— Yalan.
Yansıma:
— Hayır.
Bir adım attı.
— Ben onun hayatıyım.
Rauf:
— Sen...
Yansıma:
— On dört yıldır onu izliyorum.
Rauf:
— Neden?
Yansıma:
— Çünkü o benim yerime yaşıyor.
Rauf'un gözleri doldu.
— Sen ilk Kutay değilsin.
Yansıma gülümsedi.
— Nihayet.
Rauf:
— Sen...
Yansıma:
— İlk Kutay'ın hatırasısın.
Rauf'un yüzü değişti.
Yansıma:
— Ve gerçek Kutay...
Aynaya baktı.
— ...hâlâ içeride.
Sistem:
DÖNGÜ 01 — %67
Aynanın içindeki Kutay bağırdı:
— Rauf!
Rauf kapıya koştu.
Ama kapı yoktu.
Duvar vardı.
Ferhat:
— Kapı nerede?
İlhan:
— Sistem koridoru yeniden yazdı!
Asya:
— Rauf!
Rauf:
— Söyle!
Asya:
— Kameralarda bir şey var.
Rauf:
— Ne?
Asya:
— Tüm kayıtlar değişiyor.
Rauf:
— Nasıl?
— Kutay'ın olduğu her görüntüde...
Asya sustu.
Rauf:
— Asya!
— Kutay'ın yerine başka biri geliyor.
Rauf'un nefesi kesildi.
— Kim?
Asya:
— Sen.
Rauf dondu.
— Ne?
Asya:
— Çocukluk kayıtlarında bile sen varsın.
Rauf:
— Bu mümkün değil.
Asya:
— Biliyorum.
Rauf:
— O zaman neden görüyorum?
Asya:
— Çünkü döngü yalnızca Kutay'ı değiştirmiyor.
Bir saniye.
— Herkesi değiştiriyor.
Rauf'un gözleri büyüdü.
İlhan ekrana baktı.
Yeni yazı belirdi.
DÖNGÜ 01 — ETKİ ALANI: TÜM TANIKLAR
Ferhat:
— Tanıklar...
Rauf:
— Biz.
İlhan:
— Asya da.
Asya:
— Ve geçmişteki herkes.
Kutay aynanın içinden bağırdı:
— Rauf!
Rauf:
— Buradayım!
Kutay:
— Saat kaç?
Rauf saate baktı.
00.18
— 00.18.
Kutay'ın yüzü değişti.
— Hayır.
Rauf:
— Ne?
Kutay:
— Saat yanlış.
Rauf:
— Neden?
Kutay:
— Çünkü döngü başlamadı.
Rauf:
— Az önce sistem başladı dedi.
Kutay:
— Hayır.
Bir saniye sustu.
— Sistem bizi kandırdı.
Rauf:
— Nasıl?
Kutay:
— 00.00'da başlamadı.
Rauf:
— Ne zaman başladı?
Kutay aynanın derinliklerine baktı.
— 23.47'de.
Rauf:
— Ama o zaman saat 23.47'ye dönmüştü.
Kutay:
— Hayır.
Rauf:
— Ne?
Kutay:
— Biz hiç 00.00'a gelmedik.
Sessizlik.
Kutay:
— Hâlâ ilk gecedeyiz.
Rauf'un yüzü dondu.
Kutay:
— Ve şimdi...
Aynanın arkasında başka bir görüntü belirdi.
Hastane.
Bebekler.
Emre.
Kadın.
Saat:
23.47
Kutay:
— ...seçimin asıl kısmı başlıyor.
Sistem:
DÖNGÜ 01
GERİ SARMA BAŞLADI.
23.47
23.46
23.45
Rauf:
— Saat geri gidiyor.
İlhan:
— Sistem zamanı tersine çeviriyor.
Ferhat:
— Bu bizi nereye götürecek?
Kutay cevap verdi.
— Başlangıca.
Rauf:
— Hangi başlangıç?
Kutay aynadaki hastane görüntüsüne baktı.
— Benim değil.
Bir saniye.
— Onun.
Aynadaki bebeklerden biri hareket etti.
Diğer bebek ağladı.
Emre başını kaldırdı.
Ve doğrudan kameraya baktı.
Kutay'ın gözleri büyüdü.
Çünkü Emre...
kameranın arkasında duran kişiye bakıyordu.
Ve o kişi...
Kutay'dı.
Ama bugünkü Kutay değildi.
Çocuk değildi.
Genç değildi.
Tam bugünkü yaşıydı.
Kutay fısıldadı:
— Bu olamaz.
Emre görüntünün içinden konuştu.
— Geç kaldın.
Kutay:
— Baba...
Emre:
— Seni bekliyordum.
Kutay:
— Ben o gece orada değildim.
Emre başını iki yana salladı.
— Hayır.
Kutay:
— O zaman kimdim?
Emre'nin gözleri doldu.
— Sen...
Kısa bir sessizlik.
— ...o gece doğmadın.
Kutay:
— Biliyorum.
Emre:
— O gece geri döndün.
Kutay'ın nefesi kesildi.
Emre:
— Ve seni geri getiren kişi...
Görüntüdeki üçüncü yatağa baktı.
— ...hâlâ burada.
Kutay:
— Kim?
Emre cevap vermedi.
Hastane odasının kapısı yavaşça açıldı.
İçeri biri girdi.
Yüzü görünmüyordu.
Ama elinde küçük bir oyuncak araba vardı.
Kutay'ın gözleri büyüdü.
Çocuk sesi duyuldu.
— Sonunda.
Ekran karardı.
Sistem:
23.47
KAYIT 01 AÇILIYOR.
KAYIT 00: DEĞİŞTİRİLDİ.
GERÇEK BAŞLANGIÇ BULUNDU.
Kutay aynanın içinde tek başına kaldı.
Sonra karanlığın içinden o ses geldi.
Bu kez çocuk sesi değildi.
Genç Kutay'ın sesi değildi.
Emre'nin sesi de değildi.
Kutay'ın kendi sesi de değildi.
Daha önce hiç duymadığı bir ses:
— Kutay Demir...
Bir saniye.
— ...seni ilk kez ben hatırladım.
Kutay:
— Kimsin?
Ses:
— Bunu öğrenmek için doğmadın.
Kutay:
— O zaman neden buradayım?
Ses:
— Çünkü sen doğmadın.
Kutay'ın gözleri büyüdü.
Ses devam etti:
— Sen seçildin.
Sistem:
KAYIT 01
SEÇİM BAŞLIYOR.
Ve aynanın içindeki Kutay'ın arkasında...
bir çocuk daha belirdi.
Elinde oyuncak araba vardı.
Çocuk Kutay'ın kulağına yaklaştı.
Ve fısıldadı:
— Bu kez beni değil...
Bir an durdu.
— ...kendini seç.
23.47
BİP.
BİP.
BİP.
T-07 yeniden çalışmaya başladı.
Ve ekranın en altında tek bir satır belirdi:
DÖNGÜ 01 — GERÇEK KUTAY'I BULMAK İÇİN DEĞİL, ONU YENİDEN YARATMAK İÇİN BAŞLATILDI.