32.BÖLÜM:GERİYE KALAN

“Bazı kapılar açıldığında insan geçmişine ulaşmaz.
Geçmiş, insanın içine ulaşır.
Ve bazen en korkunç gerçek, aradığın kişinin başka biri olması değil...
Aradığın kişinin yıllardır senin içinde yaşıyor olmasıdır.”

23.52
Kutay uzun süre hareket etmedi.
Odanın içindeki bütün sesler sanki bir anda uzaklaşmıştı.
Ferhat'ın nefesi.
İlhan'ın klavyeye dokunan parmakları.
Rauf'un ağır solukları.
Kulaklıktaki Asya'nın cızırtılı sesi.
Hepsi birbirine karışıyor, sonra tekrar ayrılıyordu.
Kutay yalnızca tek bir şeye bakıyordu.
Ekrana.
UYANIŞ %15
KAYIT 01 BAŞLADI.
Altındaki yazı birkaç saniye sonra silindi.
Yerine başka bir satır geldi.
HAFIZA KATMANI: 1
Kutay yutkundu.
— Birinci katman.
İlhan başını kaldırdı.
— Evet.
— Kaç katman var?
İlhan cevap vermedi.
Kutay ona döndü.
— İlhan.
— Bilmiyorum.
— Tahmin et.
İlhan ekrana baktı.
— En az üç.
Ferhat:
— En az mı?
İlhan:
— T-07'nin teorik mimarisinde hafıza üç faza ayrılıyordu.
Kutay:
— Faz I.
— Alınması.
— Faz II.
— Bölünmesi.
Kutay:
— Faz III.
İlhan'ın yüzü sertleşti.
— Sahibinin değiştirilmesi.
Odadaki sessizlik yeniden ağırlaştı.
Kutay bu üç kelimeyi zihninde tekrar etti.
Sahibinin değiştirilmesi.
Sonra gözlerini kapattı.
Bir görüntü geldi.
Çok kısa.
Bir masa.
Bir dosya.
Bir kalem.
Ve dosyanın üzerine yazılan bir isim.
KUTAY DEMİR.
Kutay gözlerini hemen açtı.
Ferhat:
— Ne gördün?
Kutay:
— Bir masa.
— Başka?
— Bir dosya.
— İçinde ne vardı?
Kutay birkaç saniye sustu.
— Ben.
Ferhat'ın kaşları çatıldı.
— Fotoğraf mı?
Kutay:
— Hayır.
— Ne?
Kutay ekrana baktı.
— İsim.
Rauf'un yüzü değişti.
Kutay bunu fark etti.
— Sen biliyorsun.
Rauf:
— Hayır.
— Yine mi?
— Kutay...
— Bana bir daha “bilmiyorum” deme.
Rauf sustu.
Kutay onun karşısına geçti.
— Çünkü artık biliyorum.
Rauf:
— Neyi?
Kutay'ın sesi çok sakindi.
— O gece yalnızca hafızamı değiştirmediniz.
Rauf gözlerini kaçırdı.
Kutay:
— Bana bir hayat verdiniz.
Sessizlik.
— Başkasının hayatını.
Rauf:
— Hayır.
Kutay:
— Öyleyse neden her hatırladığım şey başka birine ait?
Rauf:
— Çünkü...
Durdu.
Kutay:
— Çünkü ne?
Rauf:
— Çünkü hafıza sadece sana ait değildi.
Kutay'ın kaşları çatıldı.
— Ne demek bu?
Rauf:
— Bazı anılar bir kişiden alınmadı.
— Kimden alındı?
Rauf cevap vermedi.
Kutay:
— Kadir'den mi?
— Hayır.
— Emre'den mi?
Rauf sustu.
Kutay'ın bakışları sertleşti.
— Babamdan.
Rauf:
— Bazıları.
Kutay:
— Bazıları?
— Emre'nin de hafızası değiştirildi.
Kutay bir adım geri çekildi.
— Ne zaman?
Rauf:
— O gece.
Kutay'ın yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi.
— Babam neden kendi hafızasını değiştirsin?
Rauf:
— Kendisi istemedi.
Ferhat:
— Kim yaptı?
Rauf:
— Sistem.
İlhan başını kaldırdı.
— Sistem kendi kendine karar vermez.
Rauf ona baktı.
— T-07 artık sadece bir sistem değildi.
İlhan:
— Ne zaman değişti?
Rauf:
— Faz III'ten sonra.
İlhan'ın yüzü gerildi.
— Bu mümkün değil.
Rauf:
— İşte sorun da bu.
Kutay:
— Ne sorun?
Rauf:
— Faz III tamamlandığında sistemin bir sahibi olması gerekiyordu.
Kutay:
— Ve sahibi kimdi?
Rauf sustu.
Kutay'ın sesi daha da alçaldı.
— Kimdi?
Rauf:
— Emre.
Kutay'ın gözleri büyüdü.
Ferhat:
— Emre Demir mi?
Rauf:
— Evet.
Kutay:
— O zaman neden benim adım sistemde?
Rauf:
— Çünkü Emre'nin ardından...
Durdu.
Kutay:
— Ne?
Rauf:
— Sistem seni seçti.
Kutay:
— Ben istemedim.
— Biliyorum.
— Ben seçmedim.
— Biliyorum.
— O zaman kim seçti?
Rauf'un cevabı gecikmedi.
— Emre.
Kutay'ın yüzündeki ifade değişti.
— Babam mı?
— Evet.
Kutay başını iki yana salladı.
— Hayır.
Rauf:
— Kutay...
— Hayır.
— Gerçek bu.
Kutay:
— Babam beni neden T-07'nin içine koysun?
Rauf:
— Seni içine koymadı.
Kutay:
— O zaman?
Rauf:
— Seni onun anahtarına dönüştürdü.
Kutay bir an hiçbir şey söylemedi.
İlhan ekrana yaklaştı.
— Bekle.
Kutay ona döndü.
İlhan'ın parmakları klavyenin üzerinde durdu.
— Bir şey buldum.
Asya'nın sesi kulaklıktan hemen geldi.
— Ben de görüyorum.
Kutay:
— Ne?
İlhan ekranı büyüttü.
Eski kayıtların arasında küçük bir dosya açılmıştı.
T-07 / ANAHTAR PROTOKOLÜ
Altında:
ANAHTAR: KUTAY DEMİR
Ferhat:
— Bu daha önce yoktu.
İlhan:
— Çünkü gizlenmiş.
Kutay:
— Kim tarafından?
İlhan:
— Emre.
Kutay ekrana yaklaştı.
— Aç.
İlhan:
— Şifreli.
Kutay:
— Benim adımı yaz.
İlhan:
— Denedim.
— Olmadı mı?
— Hayır.
Kutay birkaç saniye düşündü.
Sonra:
— 23.47.
İlhan yazdı.
Ekran kırmızıya döndü.
HATALI ŞİFRE.
Kutay:
— 11 Mayıs.
İlhan yazdı.
HATALI ŞİFRE.
Kutay:
— T-07.
Yine kırmızı.
Ferhat:
— Başka ne var?
Kutay cevap vermedi.
Gözleri masadaki küçük saate kaydı.
23.47.
Sonra aklına bir şey geldi.
— Faz III.
İlhan:
— Ne?
— Üçüncü fazın adı.
İlhan birkaç saniye düşündü.
— Sahibinin değiştirilmesi.
Kutay:
— Hayır.
İlhan:
— Ne?
Kutay:
— Ondan önceki kelime.
İlhan eski belgeleri taradı.
Sonra yüzü değişti.
— “Sahiplik”.
Kutay:
— Yaz.
İlhan yazdı.
Ekran bir anda kapandı.
Sonra yeniden açıldı.
ERİŞİM ONAYLANDI.
Ferhat:
— Nasıl?
Kutay:
— Çünkü şifre değildi.
İlhan ona baktı.
— Neydi?
Kutay:
— Tanım.
Dosya açıldı.
İçinde yalnızca üç satır vardı.
T-07
FAZ III
SAHİPLİK AKTARIMI: BAŞARILI
Altında:
ESKİ SAHİP: EMRE DEMİR
Kutay'ın nefesi kesildi.
Bir sonraki satır yavaşça belirdi.
YENİ SAHİP: KUTAY DEMİR
Kutay geri çekildi.
Ferhat:
— Bu...
İlhan:
— Kayıt gerçek.
Kutay:
— Hayır.
Rauf:
— Kutay.
— Hayır.
Kutay ekrana baktı.
— Babam beni sistemin sahibi yapmadı.
Rauf:
— ...
— Beni sistemin devamı yaptı.
Rauf sessiz kaldı.
Kutay ona döndü.
— Doğru mu?
Rauf cevap vermedi.
Kutay:
— Doğru mu?
Rauf sonunda başını kaldırdı.
— Evet.
O anda odadaki ışıklar söndü.
Bir saniye.
İki saniye.
Üç saniye.
Sonra yalnızca tek bir ekran açık kaldı.
23.53
Altında:
SAHİPLİK DOĞRULANIYOR.
Kutay ekrana baktı.
— Sistem beni tanıyor.
İlhan:
— Evet.
— Peki neden şimdi?
İlhan:
— Çünkü ilk kez sen kabul ettin.
Kutay:
— Neyi?
İlhan:
— Kutay olduğuna dair şüpheyi.
Kutay sustu.
Ferhat:
— Bu ne demek?
İlhan:
— T-07 bir kimlik doğrulama sistemi kullanıyor olabilir.
Ferhat:
— Olabilir mi?
İlhan:
— Emin değilim.
Kutay:
— Benim emin olduğum bir şey var.
Herkes ona baktı.
— Sistem bana cevap veriyor.
Asya'nın sesi geldi.
— Kutay.
— Dinliyorum.
— Bir bağlantı daha açıldı.
— Nerede?
— Eski arşivde.
— Hangi arşiv?
Asya birkaç saniye sustu.
— Emre'nin kişisel dosyası.
Kutay'ın yüzü değişti.
— Aç.
— Kutay...
— Aç.
Asya:
— Dosyanın yanında bir uyarı var.
— Ne yazıyor?
— “Bu kayıt açılırsa T-07'nin son güvenlik katmanı devre dışı kalır.”
İlhan:
— Sakın.
Kutay:
— Aç.
Rauf:
— Kutay, dur.
Kutay:
— On dört yıl önce babam bir karar verdi.
Rauf:
— Evet.
— Ben o kararın sonucuyum.
Rauf sustu.
Kutay:
— O zaman bu kez kararı ben vereceğim.
Asya:
— Açıyorum.
Ekran karardı.
Bir süre hiçbir şey olmadı.
Sonra eski bir görüntü belirdi.
Emre.
Tek başına.
Beyaz odada oturuyordu.
Önünde bir kamera vardı.
Yüzü yorgundu.
Sanki günlerdir uyumamış gibiydi.
Kameraya baktı.
Ve konuştu.
— Eğer bunu izliyorsan...
Kutay'ın nefesi kesildi.
Emre devam etti.
— ...Kutay artık gerçeği arıyor demektir.
Kutay'ın gözleri doldu.
Ferhat sessizce ona baktı.
Emre:
— Oğlum...
Görüntüde Emre ilk kez duraksadı.
— Eğer sana bir gün “sen kimsin?” diye sorarlarsa...
Başını eğdi.
— Cevap verme.
Kutay fısıldadı.
— Baba...
Emre:
— Çünkü sana soruyu soran kişi...
Görüntü bozuldu.
Cızırtı yükseldi.
Sonra görüntü geri geldi.
— ...seni tanımıyor olabilir.
Kutay:
— Ne demek bu?
Emre devam etti.
— T-07'nin amacı hafızayı silmek değildi.
İlhan dondu.
Ferhat:
— Ne?
Emre:
— Hafızayı yer değiştirmekti.
Kutay'ın gözleri büyüdü.
Emre:
— Bir insanın hafızasını başka bir insana aktarmak.
Kısa bir sessizlik.
— Ama sistem başarısız oldu.
Kutay:
— Neden?
Emre'nin görüntüsü devam etti.
— Çünkü insan zihni bir dosya değildir.
— Bir hafızayı başka bir bedene koyduğunuzda...
Görüntü titredi.
— ...yalnızca hafıza gitmez.
Emre başını kaldırdı.
— Kimlik de parçalanır.
Kutay'ın yüzü gerildi.
Emre:
— Bu yüzden iki Kutay ortaya çıktı.
Rauf gözlerini kapattı.
Ferhat:
— İki...
Emre:
— Biri gerçek hayata devam etti.
Bir saniye durdu.
— Diğeri sistemin içinde kaldı.
Kutay'ın nefesi kesildi.
Emre:
— Fakat ikisi de aynı kişiden doğdu.
Görüntü karardı.
Sonra tekrar açıldı.
Emre'nin yüzünde daha ağır bir ifade vardı.
— Ve bir hata daha yaptık.
Kutay:
— Ne hatası?
Emre kameraya baktı.
— Üçüncü bir hafıza oluşturduk.
İlhan'ın yüzü bembeyaz oldu.
Ferhat:
— Üçüncü...
Emre:
— O çocuk gerçek bir çocuk değildi.
Kutay dondu.
Emre:
— O, iki Kutay'ın birbirinden ayrılırken geride bıraktığı hafızaların birleşimiydi.
Kutay:
— Hayır...
Emre:
— Ona isim veremedik.
Bir süre sustu.
— Çünkü isim verirsek sistem onu bağımsız bir kişi olarak kabul edecekti.
Kutay'ın gözleri ekrandan ayrılmadı.
Emre:
— Ama onu durduramadık.
Görüntüde Emre'nin sesi ilk kez titredi.
— Çünkü üçüncü hafıza...
Cızırtı.
— ...bizi hatırlıyordu.
Ekran kapandı.
Oda sessizliğe gömüldü.
Kutay uzun süre konuşamadı.
Sonra:
— Üçüncü çocuk...
İlhan:
— Bir insan olmayabilir.
Kutay:
— Ama beni hatırlıyor.
Rauf:
— Evet.
Kutay:
— Beni nasıl hatırlıyor?
Rauf:
— Çünkü senin unuttuğun her şeyi taşıyor.
Kutay'ın bakışları Rauf'a döndü.
— Her şeyi mi?
Rauf:
— Her şeyi.
Kutay:
— O zaman onu bulmamız gerekiyor.
Rauf:
— Hayır.
Kutay:
— Neden?
Rauf:
— Çünkü o seni bulduğunda...
Bir an durdu.
— ...sen artık aynı Kutay olmayacaksın.
Kutay:
— Belki de olmam gereken kişi odur.
Rauf:
— Bunu söyleme.
Kutay:
— Neden?
Rauf:
— Çünkü bunu Emre de söyledi.
Kutay'ın yüzü değişti.
— Babam ne söyledi?
Rauf:
— “Kutay geri dönerse onu durdurmayın.”
Kutay:
— Sonra?
Rauf:
— “Ama üçüncü hafızayı uyandırmayın.”
Kutay:
— Neden?
Rauf:
— Çünkü üçüncü hafıza uyandığında...
Rauf'un sesi kesildi.
Kutay:
— Ne olacak?
Rauf:
— T-07 yeniden başlayacak.
İlhan bir anda ekrana baktı.
— Başladı bile.
Herkes döndü.
Ekranda yeni bir sayaç açılmıştı.
T-07
YENİDEN BAŞLATMA: %01
Ferhat:
— Hayır.
İlhan:
— Bu mümkün değil.
Kutay:
— Artık “mümkün değil” deme.
İlhan:
— Sistem kendisini yeniden kuruyor.
Asya'nın sesi geldi.
— Kutay.
— Söyle.
— Yeni bir bağlantı var.
— Nereye?
Asya'nın sesi birkaç saniye kesildi.
Sonra:
— Hastane.
Kutay'ın yüzü değişti.
— Hangi hastane?
— Eski tesis hastanesi.
Rauf:
— Orası kapalı.
Asya:
— Artık değil.
Ferhat:
— Orada kim var?
Asya cevap vermedi.
Kutay:
— Asya.
— Bir kişi.
— Kim?
Asya'nın sesi titredi.
— Kayıtlarda ölü görünen biri.
Kutay:
— İsim.
Sessizlik.
Sonra Asya söyledi.
— Emre Demir.
Oda dondu.
Kutay'ın nefesi kesildi.
— Bu imkânsız.
Asya:
— Ben de öyle düşündüm.
Kutay:
— Kamera görüntüsü var mı?
— Var.
— Gönder.
Ekran değişti.
Eski hastanenin koridoru görünüyordu.
Görüntü karanlıktı.
Koridor boştu.
Sonra uzakta biri yürümeye başladı.
Yavaş.
Sessiz.
Kameraya doğru geliyordu.
Kutay ekrana yaklaştı.
Adam yaklaştıkça yüzü seçilmeye başladı.
Ferhat:
— Kutay...
Kutay cevap vermedi.
Adam kameranın önünde durdu.
Başını kaldırdı.
Yüzü görünür oldu.
Emre.
Kutay'ın dudaklarından tek bir kelime çıktı.
— Baba...
Ekrandaki Emre doğrudan kameraya baktı.
Ve konuştu.
— Eğer beni görüyorsan...
Bir an durdu.
— ...sakın buraya gelme.
Kutay'ın yüzü gerildi.
Emre:
— Çünkü ben artık yalnız değilim.
Görüntünün arkasında bir gölge belirdi.
Emre arkasına baktı.
Yüzündeki ifade değişti.
Sonra kamera bir anda karardı.
BİP.
BİP.
BİP.
Ekranda yeni bir yazı belirdi.
T-07 YENİDEN BAŞLATMA: %02
Altında:
ÜÇÜNCÜ HAFIZA: UYANIYOR
Kutay ekrana baktı.
Rauf'a döndü.
— Beni oraya götür.
Rauf:
— Hayır.
Kutay:
— Beni oraya götür.
— Kutay...
— Babam yaşıyorsa onu bulacağım.
Rauf başını iki yana salladı.
— Ya o Emre değilse?
Kutay sustu.
Rauf devam etti.
— Ya sistem sana babanın yüzünü gösteriyorsa?
Kutay:
— O zaman gerçeğini bulurum.
— Ya gerçek olan şey daha kötü çıkarsa?
Kutay gözlerini ekrandan ayırmadı.
— O zaman onunla yüzleşirim.
Ferhat:
— Tek başına gitmeyeceksin.
Kutay ona baktı.
Ferhat:
— Nereye gidiyorsan ben de geliyorum.
İlhan:
— Ben de.
Rauf birkaç saniye sustu.
Sonra silahını kontrol etti.
— O zaman hepimiz gidiyoruz.
Kutay:
— Asya.
— Buradayım.
— Hastanenin bütün girişlerini aç.
Asya:
— Deniyorum.
— Ve bir şey daha.
— Ne?
Kutay:
— T-07'nin yeniden başlamasını durdurma.
Asya sustu.
— Emin misin?
Kutay:
— Hayır.
Bir an durdu.
— Ama artık sistemin ne sakladığını bilmek istiyorum.
Ekrandaki sayaç:
%03
Kutay kapıya doğru yürüdü.
Tam çıkacakken durdu.
Masadaki küçük oyuncak araba hâlâ oradaydı.
Kutay onu eline aldı.
Altındaki yazıya baktı.
K.D.
Sonra oyuncağın içinde daha önce fark etmediği küçük bir ses kaydı olduğunu gördü.
Bir düğmeye bastı.
Cızırtı.
Ardından çocuk sesi.
Çok yakından.
— Kutay...
Kutay dondu.
Çocuk devam etti.
— Eğer babanı bulursan...
Kısa bir sessizlik.
— Ona benim öldüğümü söyleme.
Kutay'ın gözleri büyüdü.
— Neden?
Çocuğun sesi fısıltıya dönüştü.
— Çünkü o da benim öldüğümü sanıyor.
Kayıt kesildi.
Kutay oyuncağı avucunun içinde sıktı.
Rauf:
— Ne söyledi?
Kutay cevap vermedi.
Çünkü odadaki son ekranda yeni bir yazı belirmişti.
T-07 YENİDEN BAŞLATMA: %04
Altında:
HEDEF: KUTAY DEMİR
Ve onun altında...
HEDEFİN DURUMU: HATIRLIYOR.
Kutay ekrana baktı.
İlk kez sistemin kendisini izlediğini değil...
Kendisinden korktuğunu düşündü.
Sonra kapıya yöneldi.
Ama kapı açılmadan önce içeriden üç kez vuruldu.
TIK.
TIK.
TIK.
Herkes dondu.
Kutay yavaşça kapıya baktı.
Rauf silahını kaldırdı.
Ferhat bir adım geriye çekildi.
İlhan ekrana döndü.
Asya'nın sesi kulaklıktan geldi.
— Kutay...
— Dinliyorum.
— Koridorda kimse yok.
Kutay kapıya baktı.
— Emin misin?
— Kameralar açık.
— Kimse görünmüyor mu?
— Hayır.
Üçüncü kez vuruldu.
TIK.
Bu kez ses kapının dışından değil...
kapının içinden geldi.
Kutay'ın yüzü değişti.
Kapının üzerinde küçük bir ekran açıldı.
Tek bir yazı vardı.
23.47
Kutay'ın nefesi kesildi.
Ardından yazı değişti.
İLK HAFIZA TAMAMLANDI.
Bir saniye sonra:
İKİNCİ HAFIZA BEKLİYOR.
Ve son satır:
KUTAY, KAPIYI SEN AÇ.
Kutay elini kapı koluna uzattı.
Rauf:
— Kutay, yapma.
Kutay:
— Bu kez kapıyı ben açacağım.
Rauf:
— Ya içeride kim varsa seni bekliyorsa?
Kutay kapı kolunu tuttu.
— Zaten yıllardır beni bekliyor.
Kapı kolu yavaşça aşağı indi.
Kilidin içinden metalik bir ses geldi.
ÇAT.
Kapı açılmaya başladı.
Ve Kutay daha ilk adımı atmadan...
karanlığın içinden bir erkek sesi duyuldu.
Çok tanıdık.
Çok eski.
Çok uzaklardan geliyormuş gibi.
— Geç kaldın, Kutay.
Kutay dondu.
Çünkü bu kez sesi tanımıştı.
Emre'nin sesi değildi.
Kadir'in sesi değildi.
Rauf'un sesi değildi.
Ferhat'ın da değildi.
Bu...
kendi sesiydi.
Ama daha yaşlı.
Daha yorgun.
Ve çok daha korkmuş.
Ses karanlıktan tekrar geldi.
— İkinci hafızayı açarsan...
Kısa bir sessizlik.
— ...ilk kez neden öldüğünü hatırlayacaksın.
Kutay'ın yüzündeki bütün renk çekildi.
Ferhat fısıldadı:
— Kutay...
Kutay kapının arkasındaki karanlığa baktı.
Ve ilk kez...
geçmişten değil,
gelecekten gelen bir ses duydu.
Kapı tamamen açıldı.
Karanlık koridorun sonunda biri duruyordu.
Yüzü görünmüyordu.
Ama elinde...
Kutay'ın çocukluğundan kalan o küçük oyuncak araba vardı.
Adam başını kaldırdı.
— Şimdi karar ver.
Kutay:
— Ne hakkında?
Adam:
— Gerçek Kutay'ı mı hatırlayacaksın...
Bir adım attı.
— ...yoksa onun neden senden kaçtığını mı?
Ekranların tamamı aynı anda karardı.
Sonra tek bir yazı belirdi.
23.55
T-07 YENİDEN BAŞLATILIYOR.
İKİNCİ HAFIZA: KİLİTLENDİ.
Ve en altta:
ANAHTAR: KUTAY DEMİR
Kutay ekrana baktı.
Sonra karanlıktaki adama.
Ve hiçbir şey söylemeden içeri girdi.
Arkasından Ferhat.
Sonra İlhan.
En son Rauf.
Kapı kapandı.
Koridorun dışında hiçbir ses kalmadı.
Fakat kapının üzerinde yeni bir satır belirdi:
DÖRT KİŞİ GİRDİ.
Bir saniye sonra:
BEŞ KİŞİ ÇIKACAK.
Ve sistem...
ilk kez hata verdi.
KİŞİ SAYISI: BELİRSİZ.