Chapter XIV Son Yüzleşme

Genesis'in kalbi çatlamaya devam ediyordu.

Mavi ışık artık bütün odayı doldurmuş, duvarlardaki metal paneller erimeye başlamıştı. Çekirdeğin içindeki enerji her saniye daha da kararsız hâle geliyordu.

Ethan anahtarı elinde tutuyordu.

Karşısında Dr. Hope duruyordu.

Bu kez hologram değildi.

Kanlı canlı görünüyordu.

Siyah takım elbisesi, beyaz saçları ve donuk beyaz gözleriyle platformun ortasında hareketsiz bekliyordu.

"Gerçek misin?" diye sordu Ethan.

Hope hafifçe gülümsedi.

"Gerçek... ilginç bir kelime."

"Benim bedenim yıllar önce öldü."

"Ama beden yalnızca bir kabuktur."

"Ben artık Genesis'in içindeyim."

"Ve Genesis benim içimde."

Ethan öfkeyle bağırdı.

"Binlerce insanı buraya hapsettin!"

"Hayır."

"Onları zamandan kurtardım."

Hope yavaşça platformun ortasına yürüdü.

"İnsan ölüyor."

"Ben ölümü durdurdum."

"Onlar acı çekiyor."

"Geçiş her zaman acı verir."

Ethan anahtarı sıkıca kavradı.

"Daniel senden nefret ediyor."

Hope'un yüzündeki gülümseme ilk kez kayboldu.

"Daniel..."

"En büyük hayal kırıklığımdı."

"Hayır."

"En büyük başarındı."

Hope sessiz kaldı.

Tam o anda Genesis'in kalbi şiddetle sarsıldı.

Platformun altından siyah damarlar yükselmeye başladı.

Hope gözlerini kapattı.

"Bunu hissediyor musun?"

"Bütün deneklerin düşüncelerini..."

"Bütün korkularını..."

"Bütün anılarını..."

Ethan'ın başı dönmeye başladı.

Bir anda başka insanların anıları zihnine doldu.

Ameliyat odaları.

Deney masaları.

Çığlıklar.

Karanlık koridorlar.

Ve Daniel'in sesi.

"Ethan..."

Sanki bütün tesis onun zihnine bağlanmıştı.

Hope kollarını iki yana açtı.

"Genesis insanlığı tek bir bilinç hâline getirecek."

"Savaş olmayacak."

"Hastalık olmayacak."

"Yalnızlık olmayacak."

"Sadece biz olacağız."

Ethan bağırdı.

"Bu yaşam değil!"

"Bu kontrol!"

Hope'un sesi sertleşti.

"İnsanlık özgürlüğünü hak etmiyor."

"İnsanlık yönlendirilmek zorunda."

Tam o anda platformun kenarından biri doğruldu.

Daniel.

Yaralıydı.

Vücudu parçalanmıştı.

Ama hâlâ yaşıyordu.

"Hope..."

Hope yavaşça ona döndü.

"Sen hâlâ direniyor musun?"

Daniel güçlükle ayağa kalktı.

"Ethan..."

"Şimdi."

Daniel bütün gücüyle Hope'un üzerine atladı.

İkisi birlikte Genesis çekirdeğine çarptı.

Mavi enerji bütün odayı kapladı.

Hope ilk kez acı dolu bir çığlık attı.

"Hayır!"

Daniel Ethan'a baktı.

Gözleri yeniden insan gibiydi.

"Bitir bunu."

Ethan koştu.

Omega Override Anahtarı'nı çekirdeğin merkezindeki yuvaya yerleştirdi.

Terminal son uyarıyı verdi.

OMEGA OVERRIDE BAŞLATILSIN MI?

Ethan hiç tereddüt etmedi.

EVET

Anahtar döndü.

Genesis'in kalbi durdu.

Bütün tesis karanlığa gömüldü.

Ve Dr. Hope'un sesi son kez yankılandı.

"Eğer beni yok edersen..."

"Bu yalnızca başlangıç olur."

Ardından bütün ışıklar söndü.