Chapter VI Omega Tüneli

Tünelin içine adım attığı anda arkasındaki patlama sesi yankılandı.

Beton parçaları girişin büyük kısmını kapattı.

B-51'in öfkeli kükremesi hâlâ duyuluyordu, fakat artık çok daha uzaktan geliyordu.

Ethan birkaç saniye boyunca duvara yaslandı ve nefesini düzenlemeye çalıştı.

El fenerinin ışığı dar tüneli aydınlatıyordu.

Duvarlar çıplak betondu.

Tavana kalın kablolar döşenmişti.

Yerde paslı raylar uzanıyordu.

Burası bir kaçış tünelinden çok, yıllardır kullanılan gizli bir ulaşım hattına benziyordu.

Ethan yavaşça yürümeye başladı.

Her adımında ayak sesleri tünelin içinde yankılanıyordu.

Dakikalar sonra karşısına eski bir bakım odası çıktı.

Kapısı yarı açıktı.

İçeri girdiğinde duvarlarda onlarca fotoğraf gördü.

Siyah-beyaz personel fotoğrafları...

Laboratuvar çalışanları...

Doktorlar...

Ve ortadaki büyük fotoğraf.

Üzerinde takım elbiseli genç bir adam duruyordu.

Altında şu yazıyordu:

Dr. Hope

Ethan fotoğrafa dikkatlice baktı.

Yüzünde sakin bir ifade vardı.

Gülümsüyordu.

Böyle birinin bütün bunları başlatmış olabileceğine inanmak zordu.

Fotoğrafın yanında küçük bir metal dolap vardı.

İçinden eski bir günlük çıktı.

İlk sayfada tarih yazıyordu.

3 Mart 2021

«İnsanlık ölüyor.»

«Hastalıklar, savaşlar ve zaman...»

«Biz yalnızca daha güçlü bir beden yaratmıyoruz.»

«Daha güçlü bir gelecek yaratıyoruz.»

Ethan sayfaları hızla çevirdi.

Son sayfalardan birinde kırmızı mürekkeple yazılmış tek cümle vardı.

«Voss beni durdurmaya çalışıyor.»

«Ama o henüz anlamıyor.»

«Genesis yalnızca başlangıç.»

Ethan günlüğü çantasına koydu.

Tam odadan çıkacakken tünelin derinliklerinden tren benzeri metal bir ses geldi.

Yavaşça ilerledi.

Tünel genişlemeye başladı.

Önünde devasa bir yeraltı istasyonu açıldı.

Paslı raylar onlarca yöne ayrılıyordu.

Duvarlarda büyük yön tabelaları vardı.

SEKTÖR E

ARŞİV

KARANTİNA

OMEGA

Omega tabelasının altında sararmış bir uyarı levhası asılıydı.

YALNIZCA YÖNETİM ERİŞİMİ

Ethan rayların üzerinde ilerlerken yerde eski ayak izleri fark etti.

Tozun üzerinde çok yeniydi.

Birileri buradan yakın zamanda geçmişti.

Birden tünelin diğer ucunda ışık yandı.

Beyaz laboratuvar önlüğü giyen yaşlı bir adam birkaç saniyeliğine göründü.

Ethan bağırdı.

"Hey!"

Adam durdu.

Yavaşça başını çevirdi.

Yüzü gölgelerin arasındaydı.

Sonra arkasını dönüp karanlığın içine yürüdü.

Ethan koşmaya başladı.

Rayları takip ederek istasyonun diğer tarafına geçti.

Fakat adam ortadan kaybolmuştu.

Yerde yalnızca tek bir kimlik kartı duruyordu.

DR. ADRIAN VOSS

Ethan kartı eline aldı.

Tam o sırada istasyonun bütün ışıkları söndü.

Hoparlörlerden boğuk bir ses yükseldi.

"...Ethan..."

Bu Daniel değildi.

Ses çok daha yaşlıydı.

"Eğer beni duyuyorsan..."

"Omega'ya gel."

"Dr. Hope seni bekliyor."

İstasyonun en uzak köşesinde ağır bir kapı kendi kendine açıldı.

Üzerinde tek kelime yazıyordu.

OMEGA

Ethan kapıya baktı.

İçeriden soğuk beyaz bir ışık sızıyordu.

Ve o ışığın içinde, birinin onu izlediğini hissediyordu.