Chapter IV Denek 47

Koridorun bütün ışıkları aynı anda söndü.

Ethan refleksle geri çekildi ve fenerini kaldırdı. İnce ışık huzmesi paslı çelik kapının üzerinde gezindi. Az önce camın arkasında gördüğü gözler artık görünmüyordu.

Sadece karanlık vardı.

Kalbi göğsünü yumrukluyordu.

"Daniel?"

Cevap gelmedi.

Koridorun derinliklerinden su damlama sesi yankılandı.

Damla...

Damla...

Damla...

Ethan yavaşça kapıya yaklaştı. Kapının yanında eski bir güvenlik paneli bulunuyordu. Üzerinde onlarca çizik vardı. Veri kartını çıkardı ve panele yaklaştırdı.

E-LEVEL ACCESS ACCEPTED

Mekanik kilitler tek tek açılmaya başladı.

Tak... Tak... Tak...

Kalın çelik kapı ağır bir uğultuyla aralandı.

İçerisi beklediğinden çok daha büyüktü.

Oda, dev bir deney laboratuvarına benziyordu. Tavandan sarkan kablolar, kırık monitörler ve parçalanmış cam kapsüller her yere dağılmıştı. Ortada büyük, silindirik bir kapsül duruyordu.

Kapsül boştu.

Fenerin ışığı zeminde ilerledi.

Yerde zincirler vardı.

Kalın demir zincirler.

Duvarlara gömülmüş halkalar.

Ve zeminde derin tırnak izleri.

Ethan birkaç adım attı.

Tam o sırada odanın arkasındaki monitörlerden biri kendi kendine açıldı.

Bozuk görüntüler ekrana düştü.

Bir laboratuvar.

Beyaz önlüklü insanlar.

Koşuşturan görevliler.

Ekranın alt kısmında tarih yazıyordu.

12 Ekim 2025

Görüntüde genç bir adam sedyeye bağlanıyordu.

Yüzü net değildi.

Sonra kamera yaklaştı.

Daniel Mercer.

Ethan nefesini tuttu.

Bir doktor ses kaydında konuşuyordu.

"Denek 47, son faz için hazır."

Başka bir ses cevap verdi.

"Dr. Hope onayı verdi. İşleme başlayın."

Ekranda serum enjekte edildi.

Daniel şiddetle sarsılmaya başladı.

Bağırıyordu.

Ama ses kaydı bozulmuştu.

Sadece cızırtılar duyuluyordu.

Monitör bir anda karardı.

Ardından yeni bir görüntü açıldı.

Aynı oda.

Fakat bu kez herkes yerdeydi.

Kan.

Kırık camlar.

Parçalanmış ekipmanlar.

Ve odanın ortasında duran uzun, karanlık bir siluet.

Ekranın sağ üst köşesinde tek satır belirdi.

B-47 KONTROL DIŞI

Monitör tekrar kapandı.

Laboratuvar sessizliğe gömüldü.

Ethan yavaşça arkasını döndü.

Kapı hâlâ açıktı.

Ama koridor artık görünmüyordu.

Siyah bir sis kapıyı doldurmuştu.

Sis ağır ağır odanın içine girmeye başladı.

Ethan geri çekildi.

O anda odanın en karanlık köşesinden boğuk bir ses yükseldi.

"...Ethan..."

Bu kez çok daha netti.

Fenerini sesin geldiği yöne çevirdi.

Köşede, duvara zincirlenmiş bir gölge duruyordu.

İnsan biçimindeydi.

Fakat normal bir insan kadar uzun değildi.

Daha uzundu.

Daha inceydi.

Yüzü karanlığın içindeydi.

Sadece iki solgun göz görünüyordu.

Ethan birkaç adım yaklaştı.

"Daniel... gerçekten sen misin?"

Gölge başını yavaşça kaldırdı.

Dudakları güçlükle hareket etti.

"...Kaç."

Ethan dondu.

"Ne?"

"...O geliyor..."

Laboratuvarın tavanındaki bütün lambalar aynı anda kırmızıya döndü.

Hoparlörlerden mekanik bir anons yankılandı.

"Uyarı. Genesis Protokolü yeniden etkinleştirildi."

Odanın arkasındaki dev çelik kapılar kendi kendine açılmaya başladı.

Karanlığın içinden ağır ayak sesleri duyuldu.

Bir.

İki.

Üç.

Daniel zincirlerini gerdi ve son gücüyle bağırdı.

"Ethan, KAÇ!"

Çelik kapı tamamen açıldı.

Ve karanlığın içinden, insan olmayan bir şey laboratuvara adım attı.