Chapter I Geri Dönen Mesaj

Altı ay...

Blackwood Memorial Hospital'ın yıkılışının üzerinden tam altı ay geçmişti.

Şehir normale dönmüştü. Gazeteler başka olaylardan bahsediyor, insanlar o geceyi çoktan unutmuş gibi davranıyordu. Blackwood'un bulunduğu alan güvenlik şeritleriyle kapatılmış, enkazın büyük kısmı kaldırılmıştı. Resmî raporlara göre bina yıllardır kullanılmayan eski bir hastaneydi ve çöküş tamamen yapısal nedenlerden kaynaklanmıştı.

Kimse gerçeği bilmiyordu.

Kimse o koridorlarda dolaşan şeyleri, laboratuvar katını ya da Daniel Mercer'ın gözlerini görmemişti.

Ethan Carter ise unutamıyordu.

Geceleri uykuya daldığında hep aynı rüya geri geliyordu. Paslı metal kapılar, kırmızı alarm ışıkları ve karanlığın içinden yükselen boğuk nefes sesi... Sonra her seferinde aynı cümle duyuluyordu.

"Bitmedi."

Ethan aniden gözlerini açtı. Oda karanlıktı. Pencereye vuran yağmur damlaları düzensiz bir ritim oluşturuyordu. Nefesi hızlanmış, alnı ter içindeydi.

Yatağın yanındaki saate baktı.

03:17

Bu saatte uyanmaya alışmıştı.

Mutfaktan bir bardak su aldı ve çalışma masasının başına oturdu. Masanın üzerinde hâlâ Blackwood'dan kurtardığı birkaç dosya duruyordu. Yıpranmış klasörlerden birinin kapağında silik harflerle "B-47" yazıyordu.

Bilgisayarını açtı.

Ekranda tek bir klasör vardı.

DARK CORRIDORS

İçinde yüzlerce fotoğraf, ses kaydı ve kendi notları bulunuyordu. Defalarca incelemesine rağmen hiçbir şey değişmiyordu. Ama Ethan yine de her gece aynı dosyalara bakıyordu.

Belki kaçırdığı bir ayrıntı vardı.

Belki Daniel gerçekten ölmemişti.

Belki...

Bilgisayar ekranı bir anda titredi.

Işık kısa süreliğine gidip geldi.

Ardından yeni bir bildirim belirdi.

Yeni E-posta

Gönderen: UNKNOWN

Ethan'ın eli farede dondu.

Mesajı açtı.

İçinde yalnızca tek bir dosya vardı.

TRANSFER_LOG_47.dat

Dosyayı açmaya çalıştığında ekran birkaç saniye boyunca siyah kaldı. Sonra bozuk görüntüler belirmeye başladı. Güvenlik kamerasına benzeyen düşük kaliteli bir kayıt oynuyordu.

Paslı bir laboratuvar.

Kırık camlar.

Karanlıkta titreşen kırmızı ışıklar.

Kameranın karşısında sedyeye bağlı bir insan silueti vardı.

Görüntü aniden netleşti.

Dosyanın üzerinde tek bir isim okunuyordu.

DANIEL MERCER

Ethan'ın nefesi kesildi.

Tam o anda telefonu çaldı.

Numara görünmüyordu.

Aramayı açtı.

"...Alo?"

Sessizlik.

Sonra metal sürtünme sesi.

Ve çok boğuk, neredeyse insan olmadığı düşünülecek kadar bozulmuş bir ses:

"...Ethan..."

Hat kesildi.

Ethan telefonu yavaşça masaya bıraktı.

Bilgisayar ekranına döndüğünde video durmuştu.

Ekranın ortasında tek satırlık bir yazı vardı.

KOORDİNATLAR EKLENDİ

Harita otomatik olarak açıldı.

Konum, şehirden yüzlerce kilometre uzakta, dağların arasında isimsiz bir tesisi gösteriyordu.

Ethan uzun süre ekrana baktı.

Sonra çekmeceyi açtı.

Fenerini, yedek pilleri ve Blackwood'dan kalan son dosyayı çantasına koydu.

Kapıyı açarken kendi kendine yalnızca tek bir cümle söyledi.

"Bu kez seni yalnız bırakmayacağım."

Yağmurun altında arabaya doğru yürüdü.

Motor çalıştı.

Farlar karanlığı yardı.

Ve Ethan, Blackwood'dan çok daha büyük bir kâbusun içine doğru yola çıktı.