Chapter X Genesis'in Kalbi

Çelik kapı tamamen açıldı.

Mavi ışık bütün odayı doldurdu.

Ethan birkaç saniye hiçbir şey göremedi. Gözleri ışığa alıştığında karşısındaki manzara nefesini kesti.

Oda devasa bir yeraltı kubbesiydi.

Tavan görünmeyecek kadar yüksekti.

Ortada, metrelerce uzunlukta siyah bir sütun yükseliyordu.

Sütunun içinde mavi sıvıyla dolu silindirik bir çekirdek vardı.

Sıvının içinde ise insanı andıran saydam bir şekil yüzüyordu.

Kalp atışı gibi titreşiyordu.

Her titreşimde bütün tesis hafifçe sarsılıyordu.

Daniel dizlerinin üzerine çöktü.

"Genesis..."

"Bu mu?"

"Evet."

Dr. Hope'un sesi kubbenin her köşesinden yankılandı.

"İnsanlığın ikinci doğumu."

Ethan çekirdeğe yaklaştı.

Camın üzerinde binlerce ince damar gibi görünen kablolar vardı.

Hepsi tesisin farklı bölümlerine bağlanıyordu.

Sektör E.

Karantina.

Omega.

Ve dış dünya.

"Bu şey ne?"

Hope cevap verdi.

"Bütün deneklerin ortak sinir ağı."

"Onların bilinci burada birleşiyor."

"Yani Daniel..."

"Daniel yalnız değil."

Ekranlar yeniden açıldı.

Yüzlerce isim belirdi.

Denek 03.

Denek 11.

Denek 28.

Denek 43.

Denek 46.

Ve...

Denek 47 - Daniel Mercer.

Hepsinin durumu aynıydı.

BİLİNÇ BAĞLI

Ethan geri çekildi.

"Onları buraya mı hapsettin?"

"Hapsetmedim."

"Korudum."

Daniel öfkeyle bağırdı.

"Yalan!"

Sesi bütün kubbede yankılandı.

"Biz yaşamıyoruz!"

"Biz sıkıştık!"

Genesis çekirdeği aniden daha güçlü titreşti.

Mavi sıvının içindeki şekil hareket etti.

İnsan biçimi bozulmaya başladı.

Kollar uzadı.

Yüz silindi.

Sonra yeniden oluştu.

Bu kez...

Dr. Hope'un yüzü vardı.

Ethan dehşet içinde geri çekildi.

"Hayır..."

Hope sakin bir sesle konuştu.

"Ben artık tek bir bedene ait değilim."

"Ben Genesis'im."

Daniel Ethan'a döndü.

"Çekirdeği yok et."

"Bunu yaparsam sen de ölürsün."

"Biliyorum."

"Hayır."

"Dinle..."

Daniel güçlükle ayağa kalktı.

"Ben altı aydır acı çekmiyorum."

"Yıllardır acı çekiyorum."

"Lütfen..."

"Bitir bunu."

Ethan'ın gözleri doldu.

Tam o anda kubbenin diğer tarafındaki büyük kapılar açıldı.

Onlarca kapsül aynı anda aktif oldu.

İçlerinden hareket sesleri gelmeye başladı.

Beyaz gözler.

Bozuk nefesler.

Ağır adımlar.

Dr. Hope'un sesi tekrar yükseldi.

"Ethan."

"İnsanlık eski hâline dönemeyecek."

"Genesis durdurulamaz."

"Peki ya ben?"

"Sen..."

"İlk gönüllü olacaksın."

Kapsüller tamamen açıldı.

İçlerinden onlarca denek dışarı çıktı.

Ethan terminale koştu.

Ekranda yalnızca tek seçenek kalmıştı.

SON PROTOKOLÜ BAŞLAT

Ve Genesis'in kalbi ilk kez gerçek bir insan kalbi gibi atmaya başladı.